PL183460B1 - Sposób wytwarzania rozgałęzień kablowych - Google Patents

Abstract

1. Sposób wytwarzania rozgalezien kablowych na ciaglych kablach zasilajacych z wlókien szklanych, w którym plaszcz kabla zasilajacego zdejmuje sie w dwóch, oddalo- nych od siebie obszarach, nastepnie wlókna szklane przeznaczone do rozgalezienia odcina sie w jednym z odslonietych obszarów i wyciaga w drugim z odslonietych obszarów, po czym jedno lub kilka odslonietych wlókien szklanych laczy sie z uwolnionymi z koszulki wlóknami rozgalezienia kablowego, znamienny tym, ze przeznaczona do rozgalezienia koszulke wiazki wlókien szklanych otwiera sie co najmniej czesciowo w obu obszarach, po czym w jednym z obszarów otwarcia odcina sie tylko wlókna przeznaczone do rozgale- zienia, które nastepnie wyciaga sie w postaci odcinków wlókien z drugiego obszaru otwar- cia koszulki. PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania rozgałęzień kablowych ciągłych kabli zasilających z włókien szklanych, w którym otwiera się kabel zasilający z włókien szklanych, nacina koszulkę wiązki włókien szklanych i łączy co najmniej jedno z odsłoniętych włókien z co najmniej jednym, uwolnionym z koszulki, włóknem rozgałęzienia kablowego.

Wraz ze wzrostem gęstości sieci zasilającej instalacji telekomunikacyjnych i temu podobnych ciągle pojawia się konieczność umieszczenia rozgałęzień na trasach kabli. Często chodzi przy tym o wielożyłowe trasy kablowe z wiązkami włókien szklanych, osłoniętych koszulkami, w których ułożone są pojedyncze włókna szklane.

Jeżeli te miejsca rozgałęzień można zaplanować z góry, wówczas albo układa się tam zapasy kabla w postaci zwoju, albo montuje się od razu mufę kablową. Połączenie poszczególnych włókien szklanych w miejscach rozgałęzień pomiędzy kablem zasilającym i rozgałęzieniem kablowym odbywa się w przypadku kabli z włókna szklanego za pomocą splatania, przy czym splatanie to często nie jest możliwe w bezpośrednim sąsiedztwie kabla zasilającego. Aby włókna światłowodowe można było umieścić celem splecenia w urządzeniu do splatania, konieczna jest z reguły swobodna długość włókna ponad około 60 cm.

W miejscach rozgałęzień z zapasem kabla możliwe jest wygodne splatanie poza wykopem montażowym, szybem lub skrzynką odgalęźną z uwagi na istniejącą długość kabla i długość odsłoniętych odcinków włókien, przy czym niekorzystne jest to, że niepotrzebne do rozgałęzienia włókna światłowodowe trzeba po przecięciu wiązki i usunięciu koszulki ponownie połączyć, ponieważ w przeciwnym razie włókna niepotrzebne do konkretnego rozgałęzienia, pozostawałyby w obszarze przecięcia jako martwe zwoje.

W rozgałęzieniach bez zapasu kabla splatanie musi odbywać się w szybie, skrzynce odgałęźnej lub wykopie montażowym. Występujące przy tym problemy można pokonać przy użyciu dotychczasowych środków technicznych jedynie z największymi trudnościami. Tak na przykład urządzenie do splatania trzeba przysunąć jak najbliżej zamocowanego na stałe kabla

183 460 zasilającego, co w wielu wypadkach w ogóle nie jest możliwe. Ponadto długość odsłoniętych odcinków włókien jest zależna od długości mufy kablowej, która ma ponownie chronić otwarty kabel. Praktykowane długości muf wynoszą przy tym około 60 do 70 cm, nie wystarczają zatem często do bezproblemowego splatania. Wreszcie w przypadku najczęściej stosowanego kabla z włókien szklanych, to znaczy kabla z wiązką włókien szklanych, w jednej koszulce umieszcza się do 12 włókien światłowodowych, które bardzo rzadko odgałęziają się wszystkie w jednym miejscu.

Z reguły przy zwykłym rozgałęzianiu z całej wiązki potrzebne są tylko dwa lub cztery włókna światłowodowe. Aby dotrzeć do tych włókien, należy według stanu techniki przeciąć całą wiązkę, to znaczy wszystkie dwanaście włókien. Po przecięciu włókien koszulkę wiązki można, nacinając ją dokoła w zadanym miejscu, usunąć poprzez ściągnięcie z włókien światłowodowych. W związku ze stosunkowo małą długością mufy i koniecznością pozostawienia, wynoszącej co najmniej 60 cm, odsłoniętych odcinków włókien do procesu splatania, koszulkę wiązki należy bezpośrednio po wprowadzeniu kabla do mufy przeciąć z boku. Wada tego sposobu polega na tym, że niepotrzebne w danym rozgałęzieniu włókna światłowodowe nie nadają się do ponownego łączenia, wskutek czego pozostają one w poprowadzonym dalej kablu jako martwe długości i nie mogą być wykorzystane do innych przyłączeń.

Aby wyeliminować te wady, w niemieckim zgłoszeniu patentowym nr 44 16 817 przedstawione jest narzędzie tnące, które umożliwia otwieranie koszulki wzdłuż wiązki tak, by włókna światłowodowe można było wyjąć z koszulki bez konieczności ich przecinania. Technika ta pozwala na wyeliminowanie przecinania całej wiązki włókien szklanych, dzięki czemu idące dalej włókna nie wymagają ponownego wiązania. W ten sposób zmniejsza się koszty, a także skraca czas trwania operacji.

Ta technika nacinania sprawia, że w rozgałęzieniach z zapasem kabla usuwa się całkowicie koszulkę wiązki włókien szklanych na większej długości. Może tu chodzić o długości rzędu jednego metra i większe. Uwolnione w ten sposób włókna światłowodowe są w stanie nie przeciętym umieszczane w postaci włókien ciągłych w rezerwowym kanale kasety do splatania lub w postaci włókien przeciętych splatane z odpowiednimi włóknami rozgałęzienia kablowego, po czym również układane w kasecie do splatania. Ten splot kablowy zabezpiecza się następnie w typowej mufie kablowej.

W przypadku rozgałęzień bez zapasu kabla tej techniki łączenia nie można stosować, ponieważ nie jest tu możliwe usunięcie wspomnianego fragmentu koszulki i ułożenie odsłoniętych włókien w kasecie do splatania.

Celem wynalazku jest umożliwienie zastosowania techniki nacinania bez przecinania całej wiązki włókien szklanych również w przypadku rozgałęzień i procesów splatania bez zapasu kabla.

Sposób wytwarzania rozgałęzień kablowych na ciągłych kablach zasilających z włókien szklanych, w którym płaszcz kabla zasilającego zdejmuje się w dwóch, oddalonych od siebie obszarach, następnie włókna szklane przeznaczone do rozgałęzienia odcina się w jednym z odsłoniętych obszarów i wyciąga w drugim z odsłoniętych obszarów, po czym jedno lub kilka odsłoniętych włókien szklanych łączy się z uwolnionymi z koszulki włóknami rozgałęzienia kablowego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że przeznaczoną do rozgałęzienia koszulkę wiązki włókien szklanych otwiera się co najmniej częściowo w obu obszarach, po czym w jednym z obszarów otwarcia odcina się tylko włókna przeznaczone do rozgałęzienia, które następnie wyciąga się w postaci odcinków włókien z drugiego obszaru otwarcia koszulki.

Korzystnie koszulkę wiązki włókien szklanych otwiera się częściowo w obszarach otwarcia płaszcza kabla, zachowując określony wzajemny odstęp pomiędzy miejscami otwarcia koszulki.

Korzystnie obszarom otwarcia koszulki wiązki włókien szklanych nadaje się kształt okienek o długości około 5 cm.

Korzystnie obszary otwarcia koszulki wiązki włókien szklanych zamyka się za pomocą kształtek.

183 460

Korzystnie wyciągnięte odcinki włókien prowadzi się w osłonie zabezpieczającej od wyjścia z koszulki wiązki włókien szklanych do kasety do splatania.

Odstęp pomiędzy obszarami częściowego otwarcia koszulki wiązki włókien szklanych wynosi na przykład około 1 do 1,5 m, przy czym obszary częściowego otwarcia tworzą w koszulce okienka o długości jedynie około 5 cm. Okienka te są wystarczające do obróbki danych włókien szklanych w wiązce za pomocą sposobu według wynalazku. Tak na przykład w pierwszym okienku od strony rozgałęzienia można przecinać tylko te włókna szklane, które są potrzebne do wspomnianego rozgałęzienia. W oddalonym od niego, drugim okienku przecięte włókna wyciąga się wówczas z koszulki. Nie przecięte włókna pozostają przy tym nienaruszone w koszulce wiązki włókien szklanych.

Po wyciągnięciu przeciętych odcinków włókien otwarte okienka zamyka się ponownie i zabezpiecza za pomocą odpowiednich środków, na przykład zakładanych na okienka kształtek.

Na wyciągnięte włókna szklane naciąga się osłonę zabezpieczającą, w której prowadzi się włókna aż do kasety do spłatania. Włókna splata się następnie według znanego stanu techniki z odpowiednimi włóknami rozgałęzienia kablowego i umieszcza w kasecie do splatania. Do zabezpieczenia kabla i splotu wykorzystuje się przy tym albo pojedynczą, dużą mufę kablową, albo dwie mniejsze mufy kablowe, ewentualnie mufę kablową i mufę skurczową. Można również zastosować sposób, w którym przy ponownym zabezpieczaniu kabla przesuwa się z powrotem odcinek płaszcza kabla, pozostały między miejscami nacięcia w pierwszym i drugim okienku. Pozwala to znacznie skrócić czas naprawy płaszczy kablowych.

W przypadku rozgałęzień bez zapasu kabla zastosowanie kabli kanałowych wymaga najpierw otwarcia kanału, potem kabla, a następnie splecenia wyciągniętych z naciętej koszulki włókien szklanych z odpowiednimi włóknami szklanymi rozgałęzienia kablowego i ponownego zabezpieczenia otwartych obszarów. Istnieje tutaj możliwość ponownego zabezpieczenia otwartego obszaru wraz z kablem i kanałem za pomocą kombinacji mufy kablowej i złączki kielichowej przy użyciu elementu konstrukcyjnego.

W ten sposób odsłonięte zakończenia kanałów i kabli można ponownie szczelnie zamknąć względem otoczenia.

Można jednak zrezygnować z takiej dużej mufy kombinowanej, jeżeli odsłonięte zakończenia kabli uszczelni się oddzielnie względem kabli leżących wewnątrz za pomocą środków mechanicznych lub cieplno-mechanicznych, na przykład za pomocą kołnierza skurczowego, a następnie w opisany wyżej sposób wykona się rozgałęzienie kablowe.

Zalety sposobu według wynalazku polegają na tym, że nacięcie i częściowe otwarcie koszulek wiązek włókien szklanych umożliwia wyjęcie pojedynczych włókien światłowodowych w celu splecenia ich z odpowiednimi włóknami rozgałęzienia kablowego, bez konieczności przecinania całej wiązki w celu dojścia do wewnętrznych włókien światłowodowych. W technice nacinania z zapasem kabla oszczędza się wówczas na ponownym wiązaniu, niepotrzebnych do konkretnego rozgałęzienia, włókien światłowodowych, co daje w efekcie znaczne oszczędności finansowe i czasowe, a ponadto pozwala zrezygnować z dodatkowej izolacji przewodów.

W znanej technice montażu kabli bez zapasu ponowne wiązanie przeciętych włókien jest niemożliwe z uwagi na zbyt małą długość uzyskiwanego tym sposobem odcinka włókna, w związku z czym włókna, biegnące dalej w koszulce, muszą pozostać w kablu w postaci bezużytecznych martwych odcinków. W sposobie według wynalazku nie ma jednak miejsca przecinanie całej wiązki włókien szklanych, w związku z czym nie jest również konieczne późniejsze, ponowne wiązanie poszczególnych włókien światłowodowych. Zapewnia się tym samym możliwość dalszego wykorzystania ciągłych, nie przeciętych włókien światłowodowych w dalszych rozgałęzieniach. Związane z tym lepsze wykorzystanie pojemności kabla prowadzi do zmniejszenia zarówno wielkości kabli , jak też obniżenia ich kosztów.

Ponadto użytkownicy sieci mogą dzięki sposobowi według wynalazku zrezygnować z długoterminowego planowania zapasowych długości kabli i dopiero w razie potrzeby zainstalować w dowolnym miejscu odcinka kablowego mufę rozgałęzieniową za pomocą sposobu według wynalazku.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania rozgałęzień kablowych na ciągłych kablach zasilających z włókien szklanych, w którym płaszcz kabla zasilającego zdejmuje się w dwóch, oddalonych od siebie obszarach, następnie włókna szklane przeznaczone do rozgałęzienia odcina się w jednym z odsłoniętych obszarów i wyciąga w drugim z odsłoniętych obszarów, po czym jedno lub kilka odsłoniętych włókien szklanych łączy się z uwolnionymi z koszulki włóknami rozgałęzienia kablowego, znamienny tym, że przeznaczoną do rozgałęzienia koszulkę wiązki włókien szklanych otwiera się co najmniej częściowo w obu obszarach, po czym w jednym z obszarów otwarcia odcina się tylko włókna przeznaczone do rozgałęzienia, które następnie wyciąga się w postaci odcinków włókien z drugiego obszaru otwarcia koszulki.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że koszulkę wiązki włókien szklanych otwiera się częściowo w obszarach otwarcia płaszcza kabla, zachowując określony wzajemny odstęp pomiędzy miejscami otwarcia koszulki.
3. 3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że obszarom otwarcia koszulki wiązki włókien szklanych nadaje się kształt okienek o długości około 5 cm.
4. 4. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że obszary otwarcia koszulki wiązki włókien szklanych zamyka się za pomocą kształtek.
5. 5. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że wyciągnięte odcinki włókien prowadzi się w osłonie zabezpieczającej od wyjścia z koszulki wiązki włókien szklanych do kasety do splatania.