PL183702B1

PL183702B1 - Sposób wytwarzania cienkościennych przedmiotów w postaci pojemników, kubków, tacek, filiżanek przez pieczenie mas ciasta względnie mas do pieczenia

Info

Publication number: PL183702B1
Application number: PL96315108A
Authority: PL
Inventors: Franz Haas
Original assignee: Mke Metall Kunststoffwaren; Mke Metallund Kunststoffwaren Erzeugungsgesellschaft Mbh
Priority date: 1995-07-07
Filing date: 1996-07-05
Publication date: 2002-07-31
Also published as: JPH0923805A; AT407330B; PL315108A1; JP3939384B2; CN1148021A; BR9602994A; EP0752209B1; EP0752209A1; ATA116095A; CN1063145C; ES2164229T3; DE59607660D1

Abstract

i Sposób wytwarzania cienkosciennych przedmiotów w posta- ci pojemmkow, kubków, tacek, filizanek przez pieczenie mas ciasta wzglednie mas do pieczenia lub ciasta na wafle, korzystnie na bazie skrobi, rozszerzajacych sie przy pieczeniu przez wystepujaca w nich wytwarzana pare w zamknietej formie do pieczenia, majacej podczas pieczenia ruchome wzgledem siebie czesci formy do pie- czenia, okreslajacej ksztalt 1 grubosc scianek przedmiotów w niej powstajacych, przy czym mase do pieczenia wypieka sie wstepnie w zamknietej formie do pieczenia przy czesciach formy do pieczenia ustawionych na zwiekszona grubosc scianki, nastepnie przez ruch do siebie czesci formy do pieczenia zageszcza sie i wypieka sie osta- tecznie przy czesciach formy do pieczenia ustawionych na koncowa grubosc scianki, znamienny tym, ze przy wypieku wstepnym masy do pieczenia po pierwszej fazie wypieku wstepnego, podczas której ustawia sie czesci formy do pieczenia na zwiekszona, grubosc scia- nek i rozdziela sie mase do pieczenia w zamknietej formie do pie- czenia, nastepuje przynajmniej druga faza wstepna podczas której czesci formy do pieczenia ustawia sie na jeszcze wieksza grubosc scianki, a rozdzielona mase do pieczenia dalej sie rozpulchnia, przy czym dopiero rozdzielona i bardziej wyrosnieta mase do pieczenia zageszcza sie przez ruch do siebie czesci formy do pieczenia i osta- tecznie wypieka sie przy ustawionych na koncowa grubosc scianki czesciach formy do pieczenia Fig.1 PL

Description

Przedmiotem wynalazkujest sposób wytwarzania cienkościennych pojemników w postaci kubków, tacek, filiżanek przez pieczenie mas ciasta względnie mas do pieczenia lub ciasta na wafle, korzystnie na bazie skrobi, rozszerzających się przy pieczeniu przez występującą w nich parę, w zamkniętej formie do pieczenia, mającej podczas pieczenia ruchome względem siebie części, określającej kształt i grubość ścianek przedmiotów w niej powstających.

Przedmioty wspomnianego rodzaju stosuje się wielokrotnie do opakowania i transportu potraw, zwłaszcza jako naczynia jednorazowego użytku, na przykład jako talerzyki do kanapek, talerzyki używane podczas przyjęć towarzyskich lub w dziedzinie żywienia typu Fast-Food. Je183 702 żeli nawet wspomniane przedmioty były wytwarzane wcześniej z tworzywa sztucznego, to obecnie pierwszeństwo mają rozwiązania uwzględniające ochronę środowiska.

Obecnie wymienione wyżej pojemniki wytwarza się z jadalnego materiału, który w postaci zbliżonej do rożków na lody lub kubków z ciasta na wafle, albo w przypadku talerzy raz zamykanych pojemników do transportu potraw·', składa się z ciasta lub masy do pieczenia bazujących głównie na skrobi z materiałami dodatkowymi. Pojemniki wykonane z ciasta na wafle są chętnie zjadane, natomiast produkty na bazie skrobi stosuje się raczej jako paszę dla zwierząt względnie jako dodatek do takiej paszy. Również w przypadku usuwania tych pojemników jako odpadów na składowiska względnie ich kompostowania, osiąga się żądany cel, mianowicie szybkie zbutwienie korzystne dla środowiska.

Wytwarzanie pojemników przeprowadza się w maszynach do wypieku wafli, przy użyciu wieloczęściowych form do pieczenia. Według publikacji WO 95/00023, dla uzyskania zwartego produktu pieczenia celowe jest zastosowanie wstępnego wypieku przy grubości ścianki większej niż dla końcowego produktu, a następnie, przy wypieku końcowym, zwężenie grubości ścianki do jej grubości ostatecznej. Powiększenie grubości ścianki uzyskuje się przy formie zamkniętej przez niepełne wsunięcie rdzenia formy w dolną część formy. Wynik wypieku jest zadawalający, jednakże dobranie zwiększenia grubości ścianki w najważniejszej fazie wypieku wstępnego, powoduje trudności. Przy zbyt dużej przejściowej grubości ścianki, ciasto nie wypełnia formy, a przy zbyt małej grubości ścianki, a również przy grubości ścianki umożliwiającej całkowite rozprowadzenie się masy ciasta w formie, ciasto, po krótkim czasie wychodzi ze szczelin parowanych zamkniętej formy. Prowadzi to do pogorszenia końcowego wyniku w stosunku do żądanego, właściwego stanu wypieczonego wyrobu.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie sposobu, w którym można dostosować się do indywidualnych właściwości ciasta, to znaczy właściwości ciasta na wafle lub do mieszanki skrobiowej oraz w którym osiąga się szczególnie dobre możliwości dobrania właściwości produktu końcowego.

Sposób wytwarzania cienkościennych przedmiotów w postaci pojemników, kubków, tacek, filiżanek lub tp. przez pieczenie ciekłych względnie pastowatych mas ciasta względnie mas do pieczenia lub ciasta na wafle, korzystnie na bazie skrobi, rozszerzających się przy pieczeniu przez występującą w nich wytwarzaną parę w zamkniętej formie do pieczenia, mającej podczas pieczenia ruchome względem siebie części formy do pieczenia, określającej kształt i grubość ścianek przedmiotów w niej powstających, przy czym masę do pieczenia wypieka się wstępnie w zamkniętej formie do pieczenia przy częściach formy do pieczenia ustawionych na zwiększoną grubość ścianki, następnie przez ruch do siebie części formy do pieczenia zagęszcza się i wypieka się ostatecznie przy częściach formy do pieczenia ustawionych na końcową grubość ścianki, według wynalazku charakteryzuje się tym, że przy wypieku wstępnym masy do pieczenia po pierwszej fazie wypieku wstępnego, podczas której ustawia się części formy do pieczenia na zwiększoną grubość ścianek i rozdziela się masę do pieczenia w zamkniętej formie do pieczenia, następuje przynajmniej druga faza wstępna, podczas której części formy do pieczenia ustawia się najeszcze większą grubość ścianki, a rozdzieloną masę do pieczenia dalej się rozpulchnia, przy czym dopiero rozdzieloną i bardziej wyrośniętą masę do pieczenia zagęszcza się przez ruch do siebie części formy do pieczenia i ostatecznie wypieka się przy ustawionych na końcową grubość ścianki częściach formy do pieczenia.

W sposobie według wynalazku masę do pieczenia zagęszcza się po drugiej fazie wypieku wstępnego w wielu suwach, przy czym górna część formy zanurza się stopniowo coraz głębiej w dolną część formy.

Masę do pieczenia wypieka się wstępnie w pierwszej fazie wypieku wstępnego przy częściach formy do pieczenia ustawionych na podwójną końcową grubość ścianki.

Masę do pieczenia wypieka się wstępnie w drugiej fazie wypieku wstępnego przy częściach formy do pieczenia ustawionych na potrójną końcową grubość ścianki.

Najpierw masę do pieczenia wypieka się wstępnie w pierwszej fazie wypieku wstępnego przez 20 sekund, przy częściach formy do pieczenia ustawionych na podwójnąkońcową grubość

183 702 ścianki, po czym w drugiej fazie wypieku wstępnego wypieka się wstępnie przez 30 sekund, przy częściach formy do pieczenia ustawionych na potrójną końcowągrubość ścianki, następnie zagęszcza się przez ruch do siebie części formy i ostatecznie przez 40 sekund wypieka się końcowo, przy częściach formy do pieczenia ustawionych na końcową grubość ścianki.

Pieczenie wstępne jest więc, przy zamkniętej formie, podzielone na co najmniej dwie fazy, przy czym ta druga faza wypieku następuje przy jeszcze bardziej zwiększonej grubości ścianki niż w pierwszej fazie wypieku. W pierwszej fazie wypieku, która następuje natychmiast po wypełnieniu formy do pieczenia, ciasto na skutek uderzeniowo zastosowanego wytwarzania się pary po wlaniu ciekłego ciasta do gorącej formy, porywane jest przez strumień pary skierowany do szczelin i rozdzielane jest równomiernie we wnętrzu formy. Grubość ścianki określona przez wzajemne względem siebie położenie części formy, w pierwszej fazie wypieku wstępnego nie ulega zwiększeniu do przewidzianego później maksimum, gdyż przy bardzo dużej objętości wewnętrznej przestrzeni wypiekania, tworzenie się pary i przepływ nie występują w stopniu wystarczającym do rozprowadzenia ciasta. Gdy tylko ciasto, wskutek kontynuowanego działania nagrzewania, ulega rozszerzeniu, rozpoczyna się druga faza wypieku, przy zwiększonej grubości ścianki (przestrzeń pośrednia pomiędzy rdzeniem i dolną częścią formy). Teraz ciasto pęcznieje pod wpływem tworzącej się pary i wypełnia utworzoną dodatkowo przestrzeń ścianki. Przez utworzoną, podczas drugiej fazy wypieku wstępnego, powiększoną przestrzeń wewnętrzną formy, zapobiega się temu, że ciasto nadmiernie uchodzi przez szczeliny parowe i tym samym jego utracie. Przy odpowiedniej wytrzymałości struktury zaczyna się teraz końcowy wypiek. Rdzeń formy wsuwa się aż do końcowej grubości ścianki. Wypiekany produkt, podczas wypieku końcowego ściskany jest nagle, stopniowo lub w sposób ciągły. Celowe jest zwłaszcza, gdy po drugiej fazie wypieku wstępnego redukowanie grubości ścianki do ostatecznej jej grubości przy wypieku końcowym, dokonuje się w wielu suwach, przy czym części formy, takie jak rdzeń i dolna część formy, wchodzą w siebie stopniowo coraz głębiej. W skutek tego można uzyskać różne stopnie zagęszczenia w obszarze powierzchniowym ścianki wyrobu i wjej wnętrzu. Powierzchnia o dużym zagęszczeniu daje w efekcie wyrób o dużej odporności na ciecz.

Za pomocą nastawiania grubości ścianki oraz czasów wypieku wstępnego w obu fazach, można uzyskać produkt końcowy prawie pozbawiony porów i nie reagujący prawie na wilgoć, nadający się na przykład na kubki do picia. Można więc za pomocą sposobu według wynalazku wytwarzać pojemniki na potrawy, o wystarczającej odporności, wyposażone w pokrywy dla dań gorących, z których para osadza się jako wilgoć na wszystkich ściankach pojemnika.

Zgodnie z dobraniem czasów wypieku wstępnego i grubości ścianek, w obu fazach wypieku wstępnego oraz zgodnie z rodzajem zagęszczenia, można wytwarzać pojemniki ze ściankami o luźniejszej strukturze wewnętrznej i gęstszej strukturze powierzchniowej. Taki układ budowy strukturyjest celowy, gdy pojemniki mająspełniać zadania gromadzenia ciepła lub izolacji cieplnej.

W tym przypadku pierwszą fazę wypieku wstępnego można prowadzić na przykład przy 1,5-krotnej grubości ścianka, przez 15 sekund, a drugą fazę wypieku wstępnego można prowadzić na przykład przy 2-krotnej grubości ścianki, przy około 25 sekund, a następnie dokonać końcowego wypieku przy jednokrotnej grubości ścianki.

Przedmiot wynalazku ‘j est uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia formę do pieczenia dla wytworzenia talerza w położeniu zamkniętym, zgodnie z pierwszą fazę wypieku wstępnego, fig. 2 - formę do pieczenia, w drugiej fazie wypieku wstępnego, a na fig. 3 przedstawia formę do pieczenia w położeniu zamkniętym, przy wypieku końcowym.

Na płycie formy 1 umieszczony jest rdzeń formy 2, który zgodnie z fig. 1,2 i 3, wchodzi na różną głębokość we wgłębienie 3, w nagrzewanej dolnej części 4 formy. Wskutek tego powstają różne grubości ścianki. Przy napełnianiu formy oraz wyjmowaniu z niej gotowego produktu, płyta 1 z rdzeniem 2 unoszone są do góry-'. Dolna część 4 formyjest podzielona w płaszczyźnie rysunku tak, że talerz można łatwo wyjąć.

Forma na fig. 1,2 i 3 jest w stanie zamkniętym. Jedna ze szczelin parowych 5 zaznaczona jest przykładowo liniąprzerywaną. Na obwodzie umieszczone jest wiele szczelin parowych. Ich układ w pionowej płaszczyźnie podziału /płaszczyzna rysunku/, jest szczególnie korzystny ze

183 702 względów na łatwość ich czyszczenia. Talerz według fig. 1do 3 jest kwadratowy lub prostokątny. Przy uzupełnieniu osi symetrii talerz może mieć również zarys kolisty. Przy całkowicie otwartej formie, we wgłębienie 3 wprowadza się ciekłe lub pastowate ciasto i płytę 1, z rdzeniem 2 opuszcza się w położenie przedstawione na fig. 1. W porównaniu do końcowego położenia z fig. 3, grubość ścianki, a więc odstęp pomiędzy powierzchnią boczną rdzenia i powierzchnią wgłębienia j est około dwukrotnie większy niż w końcowym położeniu według fig. 3. Ciasto, przy zamykaniu gorącej formy, rozkłada się w szczelinie formy, pomiędzy rdzeniem 2 i dolną częścią 4 formy, aż do górnego brzegu talerza. Przy zamkniętej teraz formie następuje pierwsza faza wypieku wstępnego. Jeżeli stosuje się wypiekaną masę wytworzoną na bazie skrobi, to pierwszy wstępny wypiek, przy podwójnej grubości ścianki, prowadzi się przez 20 sęk. Para uchodzi przez szczelinę 5. Ciasto pęcznieje.

Druga faza wypieku wstępnego następuje przy rdzeniu 3 cofniętym tak, że powstaje potrójna grubość ścianki. Uzyskana wolna przestrzeń, w stosunku do fig. 1, służy do umożliwienia rozłożenia się ciasta przy tworzeniu się pary w czasie: około 30 sek. Ciasto pozostaje w styczności z formą, nie odrywa się więc z rdzenia 2 i nie cofa się również z brzegu talerza /fig. 2/. Trwałość struktury po pierwszej fazie wypieku wstępnego jest już zbyt duża aby to mogło nastąpić.

Nadal para uchodzi ze szczeliny parowej 5 /względnie ze szczelin parowych/. Nastawiona grubość ścianki jest tak dobrana, że tylko bardzo małe ilości ciasta wychodzą ze szczelin 5.

Po pierwszej i drugiej fazie wypieku wstępnego następuje wypiek końcowy przy ostatecznej grubości ścianki.

W tym celu rdzeń 2 względnie płyta 1, z położenia według fig. 2 przesuwa się w położenie według fig. 3. To przesuniecie może nastąpić błyskawicznie tak, że wstępnie wypieczona ścianka według fig. 2, zostaje gwałtownie zagęszczona, jednakże przesunięcie to może nastąpić również w wielu suwach, powodujących coraz głębsze zanurzanie się rdzenia 2 dolnej części 4 formy. Końcowy wypiek, przy końcowej grubości ścianki trwa przykładowo 40 sek. Resztki pary uchodząprzy tym poprzez szczeliny 5.

Czasy wypieku, grubości ścianki w poszczególnych fazach, temperatury i mieszanki tworzące ciasto do pieczenia stanowią niektóre z parametrów', za pomocą których można oddziaływać na cechy produktu końcowego. Podział fazy wypieku wstępnego i przykładowo podwójna a następnie potrójna grubość ścianki przed końcowym wypiekiem przy ostatecznej grubości ścianki, sąistotnymi cechami sposobu. Oczywiste jest, że podane tutaj czasy i wartości, dla innych produktów niż przedstawiony tutaj talerz, mogą być inne. Istotne jest jednak dalsze zwiększenie grubości ścianki w czasie trwania fazy wypieku wstępnego z następującym po tym końcowym zagęszczonym i końcowym wypiekiem.

183 702

Fig.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania cienkościennych przedmiotów w postaci pojemników, kubków, tacek, filiżanek przez pieczenie mas ciasta względnie mas do pieczenia lub ciasta na wafle, korzystnie na bazie skrobi, rozszerzających się przy pieczeniu przez występującą w nich wytwarzaną parę w zamkniętej formie do pieczenia, mającej podczas pieczenia ruchome względem siebie części formy do pieczenia, określającej kształt i grubość ścianek przedmiotów w niej powstających, przy czym masę do pieczenia wypieka się wstępnie w zamkniętej formie do pieczenia przy częściach formy do pieczenia ustawionych na zwiększoną grubość ścianki, następnie przez ruch do siebie części formy do pieczenia zagęszcza się i wypieka się ostatecznie przy częściach formy do pieczenia ustawionych na końcową grubość ścianki, znamienny tym, że przy wypieku wstępnym masy do pieczenia po pierwszej fazie wypieku wstępnego, podczas której ustawia się części formy do pieczenia na zwiększoną, grubość ścianek i rozdziela się masę do pieczenia w zamkniętej formie do pieczenia, następuje przynajmniej druga faza wstępna, podczas której części formy do pieczenia ustawia się na jeszcze większą grubość ścianki, a rozdzieloną masę do pieczenia dalej się rozpulchnia, przy czym dopiero rozdzieloną i bardziej wyrośniętą masę do pieczenia zagęszcza się przez ruch do siebie części formy do pieczenia i ostatecznie wypieka się przy ustawionych na końcową grubość ścianki częściach formy do pieczenia.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że masę do pieczenia zagęszcza się po drugiej fazie wypieku wstępnego w wielu suwach, przy czym górna część formy zanurza się stopniowo coraz głębiej w dolną część formy.
3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że masę do pieczenia wypieka się wstępnie w pierwszej fazie wypieku wstępnego przy częściach formy do pieczenia ustawionych na podwójną końcową grubość ścianki.
4. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że masę do pieczenia wypieka się wstępnie w drugiej fazie wypieku wstępnego przy częściach formy do pieczenia ustawionych na potrójną końcową grubość ścianki.
5. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że najpierw masę do pieczenia wypieka się wstępnie w pierwszej fazie wypieku wstępnego przez 20 sekund, przy częściach formy do pieczenia ustawionych na podwójną końcową grubość ścianki, po czym w drugiej fazie wypieku wstępnego wypieka się wstępnie przez 30 sekund, przy częściach formy do pieczenia ustawionych na potrójną końcową grubość ścianki, następnie zagęszcza się przez ruch do siebie części formy i ostatecznie przez 40 sekund wypieka się końcowo, przy częściach formy do pieczenia ustawionych na końcową grubość ścianki.