PL183829B1

PL183829B1 - Elastomerowa osłona do urządzenia elektrycznego

Info

Publication number: PL183829B1
Application number: PL97328630A
Authority: PL
Inventors: Jeffrey J. Kester
Original assignee: Cooper Ind Inc
Priority date: 1996-03-01
Filing date: 1997-02-26
Publication date: 2002-07-31
Also published as: EP0883882A1; NO318186B1; KR19990087548A; NO983998L; NZ331648A; ATE266243T1; PL328630A1; WO1997032317A1; CA2247925A1; JP2000505592A; DE69728969D1; US6225567B1; BR9707820A; TW406461B; ES2218664T3; EP0883882B1; AR006053A1; CA2247925C; DE69728969T2; CO4650243A1

Abstract

1. Elastomerowa oslona do urzadzenia elek- trycznego, zaopatrzona w kloszowa tuleje z osia centralna i zawierajaca czesc w postaci rurowego rdzenia z centralnym kanalem i grupa rozstawionych osiowo kloszy odstajacych od rdzenia, znamienna tym, ze odksztalcalna tuleja (30, 36) ma pierwsze uksztaltowanie, w którym rdzen (30) jest nierozcia- gniety oraz drugie uksztaltowanie, w którym rdzen (30) jest rozciagniety promieniowo na zewnatrz w stosunku do pierwszego uksztaltowania, przy czym klosze (36) odchodza zasadniczo prostopadle od rdzenia w pierwszym uksztaltowaniu tulei, a w drugim uksztaltowaniu tulei klosze odchodza w dól od osi pod katem w zakresie okolo od 10° do 60° wzgledem plaszczyzny prostopadlej do osi, przy czym w pierwszym uksztaltowaniu tulei klosze (36) maja górna powierzchnie (38) laczaca sie z rdzeniem (30) w obszarze pierwszego wystepu o pierwszym promieniu krzywizny (R1) i dolna powierzchnie (40), laczaca sie z rdzeniem (30) w obszarze drugie- go wystepu o drugim promieniu krzywizny (R2), przy czym pierwszy promien krzywizny (R1) jest wiekszy od drugiego promienia krzywizny (R2). FIG. 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest elastomerowa osłona do urządzenia elektrycznego, ogólnie stosowana w elektrycznym sprzęcie rozdzielczym.

W normalnych warunkach eksploatacyjnych sprzęt przesyłowy i rozdzielczy poddawany jest oddziaływaniu napięć w stosunkowo wąskim zakresie. W wyniku wyładowań świetlących, udarów komutacyjnych lub innych zakłóceń systemowych, części sieci elektrycznej mogą doznawać oddziaływania chwilowych, czyli nieustalonych napięć, które znacznie poziomem przekraczają poziomy działające na sprzęt podczas normalnych warunków eksploatacyjnych. Pozostawiony bez ochrony krytycznie wrażliwy i kosztowny sprzęt, jak na przykład transformatory, aparatura przełączeniowa, sprzęt komputerowy i urządzenia elektromechaniczne, może zostać uszkodzony lub zniszczony przez takie przepięcia i wynikające z nich udary prądowe. Dlatego typową praktykąjest ochrona takiej aparatury przed niebezpiecznymi przepięciami, przez zastosowanie ochronników przepięciowych.

Ochronnik przepięciowy jest urządzeniem ochronnym, które zwykle jest dołączone równolegle do stosunkowo kosztownego elementu sprzętu elektrycznego i działa bocznikująco, czyli odgałęzia indukowane udary prądowe poza sprzęt, zabezpieczając tym samym sprzęt i jego układy wewnętrzne przed uszkodzeniem. Po wyzwoleniu jego działania ochronnik przepięciowy stanowi drogę prądu do ziemi mając przy tym bardzo małą impedancję w stosunku do impedancji ochranianego sprzętu. Dzięki temu udary prądowe, które w innym przypadku przepływałyby przez sprzęt, są zamiast tego odgałęziane przez ochronnik do ziemi.

Konwencjonalne ochronniki prądowe zwykle zawierają podłużną osłonę zewnętrzną wykonaną z materiału izolacyjnego, dwa zaciski elektryczne na przeciwległych końcach osłony, do włączenia ochronnika między potencjał liniowy, a ziemię oraz zespół części elektrycznych w osłonie, stanowiących szereg dróg przepływu między zaciskami. Te części składowe zwykle stanowią stos uzależnionych napięciowo nieliniowych elementów rezystywnych. Te nieliniowe rezystory, czyli warystory charakteryzują się stosunkowo dużą rezystancją przy normalnym napięciu stanu ustalonego i znacznie mniejszą rezystancją po poddaniu ochronnika działaniu przepięć. Zależnie od typu ochronnika, może on również zawierać również jedną

183 829 lub więcej elektrod, radiatorów lub iskiemików umieszczonych w izolacyjnej osłonie i połączonych szeregowo z warystorami.

Elementy izolacyjne są znane, na przykład wykładzinę izolacyjną ujawniono w opisie patentu USA nr 4 930 039, a nawój włóknisty został ujawniony w opisach patentów USA o numerach 5 138 517, 4 656 555 i 5 043 838.

Odmianę wykonania elementów mocujących części składowe opisano we współzależnym zgłoszeniu USA pod tytułem Self-Compressive Surge Arrester Module and Method of Making Same (Samo dociskowy moduł ochronnika przepięciowego i sposób jego wytwarzania), nr kol. 60/012 667, złożonym 1 marca 1996, którego opis włącza się w całości do niniejszego dokumentu przez przywołanie.

Warystory muszą być chronione przed wilgocią i zanieczyszczeniami z otoczenia dla zapewnienia poprawnej pracy ochronnika. Osłona ochronnika służy do odizolowania elementów od wpływów otoczenia środowiskowego. Co więcej, większość osłon ochronników jest zaopatrzona w „daszki lub „klosze przeciwdeszczowe oddzielnie rozmieszczone wzdłuż osłony.

Ochronnik, zainstalowany na wolnym powietrzu, podlega oddziaływaniu zanieczyszczeń nanoszonych na powierzchnię osłony przez deszcz, wiatr i inne warunki środowiskowe. Te zanieczyszczenia z czasem mogą się odkładać, do tego stopnia, że stanowią drogę dla prądu. Takie narastanie silnie zmniejsza odległość między zasilanymi, czyli pozostającymi na potencjale linii, elementami, a ziemią. W ten sposób rezystywność powierzchniowa osłony ochronnika zmniejsza się aż do punktu, w którym może wystąpić przeskok iskry i następnie zwarcie. Odpowiednio do tego, często część osłony ochronnika stanowią klosze ochronne rozmieszczone tak, że odstają, czyli stanowią przedłużenie powierzchni osłony i zwiększają efektywną drogę między zasilanym zaciskiem ochronnika, a ziemią. Ponadto, klosze ochronne są tak projektowane, że poprawiają odporność ochronnika czyli minimalizują stopień, do którego może występować odkładanie się kurzu i zanieczyszczeń środowiskowych na zewnętrznej powierzchni osłony. Takie konstrukcje obejmują stosowanie sąsiednich kloszy o różnych promieniach, przy dobieraniu zwłaszcza materiałów, które są odporne na działanie zanieczyszczeń, oraz stosowanie różnej liczby i rozmiarów kloszy na osłonie.

Standardem przemysłowym były osłony ochronników wykonywane z porcelany. Niestety, takie osłony ochronników wykonywane z porcelany były narażone na wandalizm. Ponadto, osłona porcelanowa była ciężka i wymagała dużych środków wsporczych do montażu ochronnika. Poza tym przy uszkodzeniu ochronnika w osłonie porcelanowej, nie była rzadkością eksplozja osłony z wyrzucaniem odłamków porcelanowych z dużą prędkością w różnych kierunkach. Takie uszkodzenia stanowiły oczywiste potencjalne zagrożenie dla personelu i powodowały uszkodzenia sprzętu.

Obecnie, przynajmniej w ochronnikach klasy rozdzielczej stałą cechą charakterystyczną stało się stosowanie osłon polimerowych. Osłona polimerowa jest tańsza w wytwarzaniu, nie pęka na odłamki i jest mniej podatna na uszkodzenia przy transporcie, instalowaniu i eksploatacji, niż znane osłony porcelanowe. Ponadto osłona polimerowa jest znacznie lżejsza, pozwalając na prostszą i mniej kosztowną instalację.

Polimerowa osłona ochronnika jest zwykle kształtowana formowo z kauczuku silikonowego lub innego materiału elastomerowego. Osłona zawiera rdzeń centralny i promieniowo odchodzące klosze, czyli obrzeża, które kształtowane są integralnie z rdzeniem centralnym. Rdzeń centralny zaopatrzony jest w centralny kanał, czyli komorę, która ma w zasadzie tę samą, średnicę, co warystory i inne części składowe ochronnika mieszczące się w niej. Kiedy pożądany jest konkretny kształt lub ukierunkowanie kloszy, formę na osłonę wykonuje się tak, aby zapewniła pożądaną konfigurację.

Współczesne metody kształtowania formowego faktycznie ograniczają konfigurację i rozmieszczenie kloszy na polimerowej osłonie ochronnika. Poza tym, ze względu na ograniczenia w procesie kształtowania formowego, wytwarzanie osłon o pewnych orientacjach kloszy ochronnych jest kosztowne i trudne. Również obecne metody wykonywania dobrego połączenia między powierzchnią wewnętrzną osłony a częściami wewnętrznymi są kosztowne i powodują powstawanie znacznej ilości materiału odpadowego.

183 829

Odpowiednio do tego, występuje potrzeba dysponowania polimerową osłoną ochronnika o uwydatnionej konstrukcji kloszy ochronnych, która byłaby odporna na narastanie na niej zanieczyszczeń środowiskowych, a równocześnie stosunkowo prostą w wytwarzaniu z użyciem konwencjonalnych metod formowania. Korzystne byłoby poza tym, gdyby osłona zapewniała lepsze połączenie wewnętrznej powierzchni osłony z wewnętrznymi elementami elektrycznymi. Przy rzeczywistym obecnym koszcie kauczuku silikonowego i innych materiałów elastomerowych znanych w zastosowaniach na osłony ochronników, korzystne byłoby dodatkowo, gdyby klosz ochronny był możliwy do wytwarzania z użyciem mniejszej ilości materiału, niż obecnie zużywana dla podobnych osłon.

Elastomerowa osłona do urządzenia elektrycznego, zaopatrzona w kloszową tuleję z osią centralną i zawierającą część w postaci rurowego rdzenia z centralnym kanałem i grupą rozstawionych osiowo kloszy odstających od rdzenia, według wynalazku wyróżnia się tym, że odkształcalna tuleja ma pierwsze ukształtowanie, w którym rdzeń jest nierozciągnięty oraz drugie ukształtowanie, w którym rdzeń jest rozciągnięty promieniowo na zewnątrz w stosunku do pierwszego ukształtowania, przy czym klosze odchodzą zasadniczo prostopadle od rdzenia w pierwszym ukształtowaniu tulei, a w drugim ukształtowaniu tulei klosze odchodzą w dół od osi pod kątem w zakresie około od 10° do 60° względem płaszczyzny prostopadłej do osi. W pierwszym ukształtowaniu tulei klosze mają górną powierzchnię łączącą się z rdzeniem w obszarze pierwszego występu o pierwszym promieniu krzywizny i dolną powierzchnię, łączącą się z rdzeniem w obszarze drugiego występu o drugim promieniu krzywizny, przy czym pierwszy promień krzywizny jest większy od drugiego promienia krzywizny.

W drugim ukształtowaniu tulei klosze korzystnie odchodzą w dół od rdzenia pod kątem, który zawiera się korzystnie w zakresie w przybliżeniu od 10° do 45°.

W pierwszym ukształtowaniu tulei pierwszy promień krzywizny jest korzystnie przynajmniej dwukrotnie większy od drugiego promienia krzywizny.

Korzystnie, tuleja ma w zasadzie tę sama całkowitą średnicę w obu ukształtowaniach, pierwszym i drugim. W pierwszym ukształtowaniu kanał centralny ma pierwszą średnicę, a w drugim ukształtowaniu kanał centralny ma drugą średnicę, przy czym druga średnica jest korzystnie większa od pierwszej średnicy.

Korzystnie, klosze mają zewnętrzną krawędź, znajdującą się w zadanym położeniu promieniowym względem osi i wewnętrzny koniec połączony z częścią rdzenia, przy czym w drugim ukształtowaniu tulei klosze mają powierzchnię górną o kształcie stożka ściętego i część wypukłą na górnej powierzchni między zewnętrzną krawędzią, a wewnętrznym końcem. Każdy klosz ma zewnętrzną krawędź korzystnie rozmieszczoną w tej samej odległości promieniowej od osi w pierwszym i drugim ukształtowaniu tulei.

Elastomerowa osłona do urządzenia elektrycznego, zaopatrzona w kloszową tuleję z osią centralną i zawierającą część w postaci rurowego rdzenia z centralnym kanałem i grupę rozstawionych osiowo kloszy odstających od rdzenia, według wynalazku wyróżnia się tym, że klosze mają górną powierzchnię z pierwszym segmentem powierzchniowym o kształcie stożka ściętego połączonym z częścią w postaci rurowego rdzenia w górnym występie mającym pierwszy promień krzywizny, i drugim segmentem powierzchniowym w kształcie stożka ściętego połączonym z pierwszym segmentem powierzchniowym o kształcie stożka ściętego w pierwszym punkcie przejściowym T1. Klosze mają dolną powierzchnię z trzecim segmentem powierzchniowym w kształcie stożka ściętego połączonym z częścią w postaci rdzenia w dolnym występie, mającym drugi promień krzywizny, mniejszy od pierwszego promienia krzywizny, i czwartym segmentem powierzchniowym w kształcie stożka ściętego, połączonym z trzecim segmentem powierzchniowym o kształcie stożka ściętego w drugim punkcie przejściowym T2, który znajduje się promieniowo bliżej osi, niż pierwszy punkt przejściowy T1.

Korzystnie, pierwszy segment powierzchniowy w kształcie stożka ściętego odchodzi w dół od górnego występu do pierwszego punktu przejściowego Tl pod pierwszym kątem, a drugi segment powierzchniowy w kształcie stożka ściętego odchodzi w dół od pierwszego punktu przejściowego Tl do zewnętrznej krawędzi klosza pod drugim kątem, przy czym drugi kąt jest mniejszy od pierwszego kąta.

183 829

Trzeci segment powierzchniowy w kształcie stożka ściętego korzystnie odchodzi na zewnątrz od dolnego występu do drugiego punktu przejściowego T2 pod trzecim kątem, a czwarty segment powierzchniowy w kształcie stożka ściętego odchodzi ku górze od drugiego punktu przejściowego T2 do zewnętrznej krawędzi klosza pod czwartym kątem, który jest mniejszy od trzeciego kąta.

Pierwszy kąt jest korzystnie przynajmniej dwukrotnie większy od drugiego kąta.

W bardziej korzystnym rozwiązaniu pierwszy kąt jest przynajmniej czterokrotnie większy od drugiego kąta. Trzeci kąt jest korzystnie w przybliżeniu równy czwartemu kątowi.

Drugi kąt jest korzystnie przynajmniej dwukrotnie większy od czwartego kąta.

Korzystnie, pierwszy segment powierzchniowy w kształcie stożka ściętego przecina się z górnym występem w trzecim punkcie przejściowym, a trzeci segment powierzchniowy w kształcie stożka ściętego przecina się z dolnym występem w czwartym punkcie przejściowym, przy czym czwarty punkt przejściowy znajduje się promieniowo bliżej osi, niż trzeci punkt przejściowy.

Pierwszy promień krzywizny jest korzystnie przynajmniej dwukrotnie większy od drugiego promienia krzywizny. Tuleja jest korzystnie deformowalna od pierwszego ukształtowania, w którym rdzeń ma pierwszą średnicę, do drugiego ukształtowania, w którym rdzeń ma drugą średnicę, większą od pierwszej średnicy, przy czym zewnętrzne krawędzie kloszy znajdują się niżej w drugim ukształtowaniu tulei, w porównaniu z pierwszym ukształtowaniem.

Zewnętrzne krawędzie kloszy pozostają korzystnie w zadanej odległości od osi w drugim ukształtowaniu tulei. Korzystnie, rurowy rdzeń ma, w drugim ukształtowaniu, większą średnicę od średnicy w pierwszym ukształtowaniu. Klosze są w drugim ukształtowaniu korzystnie odkształcone do pozycji, w której odchodzą w dół, z górną powierzchnią w kształcie stożka ściętego na zewnątrz klosza. Każda z powierzchni, górna i dolna, ma korzystnie przynajmniej jedną część w kształcie powierzchni stożka ściętego w pierwszym ukształtowaniu tulei.

Część w kształcie powierzchni stożka ściętego korzystnie przecina płaszczyznę prostopadłą do osi pod kątem równym w przybliżeniu 2,5° w pierwszym ukształtowaniu tulei. Każda z powierzchni, górna i dolna, korzystnie zawiera dwie koncentryczne części w kształcie stożka ściętego. Druga część w kształcie powierzchni stożka ściętego korzystnie przecina płaszczyznę prostopadłą do osi pod kątem mniejszym niż 2,5° w pierwszym ukształtowaniu tulei. Pierwszy promień krzywizny jest korzystnie równy przynajmniej dwukrotnej wielkości drugiego promienia krzywizny. Każda z powierzchni, górna i' dolna, korzystnie zawiera pierwszą część w kształcie stożka ściętego. Górna pierwsza część w kształcie stożka ściętego korzystnie przecina pierwszy występ w pierwszym górnym punkcie przejściowym, a dolna pierwsza część w kształcie stożka ściętego przecina drugi występ w pierwszym dolnym punkcie przejściowym, przy czym pierwszy górny punkt przejściowy znajduje się w większej odległości promieniowej od osi, niż pierwszy dolny punkt przejściowy.

Każda z powierzchni, górna i dolna, korzystnie dodatkowo zawiera drugą część w kształcie stożka ściętego. Górna druga część w kształcie stożka ściętego korzystnie przecina górną pierwszą część w kształcie stożka ściętego w drugim górnym punkcie przejściowym, a dolna druga część w kształcie stożka ściętego korzystnie przecina dolną pierwszą część w kształcie stożka ściętego w drugim dolnym punkcie przejściowym, przy czym drugi górny punkt przejściowy znajduje się w większej odległości promieniowej od osi, niż drugi dolny punkt przejściowy.

Każdy z kloszy ma powierzchnię górną i powierzchnię dolną, przy czym górna powierzchnia korzystnie zawiera obwodowo wklęsłe części, pierwszą i drugą, oraz między nimi pierwszą obwodowo część wypukłą w drugim ukształtowaniu tulei. Klosze korzystnie mają odchodzące promieniowo człony z krawędziami zewnętrznymi, przy czym grubość odchodzących promieniowo członów zmniejsza się w kierunku krawędzi zewnętrznych.

Niniejszy wynalazek umożliwia utworzenie elastomerowej osłony z odpowiednio ukształtowanymi, rozpościerającymi się ku dołowi kloszami, które są w zasadzie prostopadłe do osi osłony. Zapewnia to znaczne zalety produkcyjne polegające na tym, że proces kształtowania formowego osłony elastomerowej z kloszami w zasadzie prostopadłymi do osi obu8

183 829 dowy jest znacznie prostszy. Ponadto, według niniejszego wynalazku, możliwe jest rozciąganie osłony elastomerowej, czyli jej odkształcanie, tak aby otrzymać korzystne ukształtowanie z prostopadłymi rozciągającymi się w dół kloszami, w której osłonę wytwarza się z wykorzystaniem znacznie mniejszej objętości materiału elastomerowego, niż w przypadku formowania osłony w ostateczny pożądany kształt z zastosowaniem metod konwencjonalnych.

Przedmiot wynalazku, w przykładzie wykonania, został objaśniony na rysunku, na którym fig. 1, przedstawia ochronnik przepięciowy i osłonę ochronnika według niniejszego wynalazku w widoku z przodu, z częściowym wyrwaniem i w częściowym przekroju, fig. 2 osłonę z fig. 1 w przekroju, fig. 3 - osłonę z fig. 2 bezpośrednio po kształtowaniu w formie, w stanie nierozciągniętym, w przekroju, fig. 4 - część osłony z fig. 3 bezpośrednio po kształtowaniu w formie, w stanie nierozciągniętym, w powiększeniu, natomiast fig. 5 przedstawia w przekroju, w widoku podobnym do przedstawionego na fig. 4, części klosza ochronnego zarówno przed, jak i po rozciągnięciu w celu umieszczenia w osłonie części ochronnika przedstawionych na fig. 1.

Na fig. 1 przedstawiono ochronnik przepięciowy 10 i osłonę ochronnika 20 według niniejszego wynalazku. Ochronnik 10 ogólnie biorąc zawiera wieszak 12, kołki gwintowane, górny i dolny, 14, 16, odłącznik 18 przewodu uziemiającego i osłonę elastomerową 20. Ochronnik 10 jest podtrzymywany przez wieszak 12 ochronnika, z kolei zainstalowany na słupie użytkowym lub innym elemencie wsporczym (nie przedstawiony). Osłona 20 obejmuje zespół części składowych ochronnika, które są utrzymywane są w postaci stosu przez izolacyjny środek 28 przytrzymujący części składowe. Środek przytrzymujący 28 może zawierać na przykład znaną wykładzinę izolacyjną lub znany nawój włóknisty. Korzystne jest jednakże, jeśli środek 28 przytrzymujący części składowe jest wykonany w postaci pokrycia wykonanego z utwardzanej żywicy, zbrojonej włóknami szklanymi i mającej współczynnik rozszerzalności cieplnej większy od współczynnika rozszerzalności cieplnej części elektrycznych w zespole 22, tak aby zapewnić pewien wstępny nacisk na te części po utwardzeniu i schłodzeniu.

Zespół 22 zawiera elektrody 25, warystory metaliczno-tlenkowe (MOV - metaloxidevaristors) 26 i zaciski końcowe 24 na każdym z końców. Górne i dolne kołki gwintowane 14, 16 wkręcone są w gwintowane kanały (nie pokazane) w końcach zacisków 24 stanowiąc środki do dołączenia przewodów (nie pokazane) potencjału liniowego i potencjału ziemi do ochronnika 10. Przy kołku gwintowanym 16 zacisku umieszczony jest konwencjonalny odłącznik przewodu uziemienia lub izolator 18 stanowiący środek eksplozyjnego odłączania przewodu uziemienia w przypadku uszkodzenia ochronnika. Warystory MOV 26 są ułożone w postaci stosu w zespole 20, a między końcami zwróconych ku sobie nawzajem powierzchni sąsiednich warystorów MOV 26 umieszczone są elektrody 25. Warystory MOV 26 mogą mieć postać konwencjonalnie osiągalnych warystorów metalicznotlenkowych. Jakkolwiek tego nie przedstawiono na fig. 1, zespół 22 może zawierać różne inne elektryczne części składowe, włącznie z elementami chłodzącymi lub dystansowymi, czy też zestawy iskiemików, które mogą same zawierać materiały ceramiczne, jak na przykład pierścienie z węglika krzemu o rezystancji uzależnionej napięciowo.

Osłona 20 jest widoczna najlepiej na fig. 2. Osłona 20, jak pokazano, ma szczególną użyteczność, kiedy jest stosowana w ochronnikach przepięciowych klasy rozdzielczej. Jakkolwiek zasady niniejszego wynalazku można wykorzystywać w ochronnikach przepięciowych o innych wymiarach fizycznych i danych znamionowych, to wynalazek jest niniejszym rozpatrywany i opisywany w odniesieniu do przedstawionego na fig. 1 ochronnika klasy rozdzielczej o dużej obciążalności 10 kA 10 kV (MCOV 8,4 kV).

Pozostając stale przy fig. 2, można dostrzec, że osłona 20 ogólnie biorąc stanowi tuleję z centralnym rurowym rdzeniem 30 i rozmieszczonymi do dołu kloszami 36 połączonymi z rdzeniem 30 w pewnych odstępach osiowych. Osłona 20 zatem może być określona jako tuleja z kloszami. Rdzeń 30 ma centralny kanał 31, wewnętrzną powierzchnię cylindryczną 32 i zewnętrzną powierzchnię cylindryczną 34. Klosze 36, które są uformowane integralnie z rdzeniem 30, odchodzą od powierzchni zewnętrznej 34 i mają powierzchnię górną 38, powierzchnie dolną 40 i krawędź zewnętrzną 42. Powierzchnie, górna i dolna 38, 40, mają kształt w zasadzie stożków ściętych, jakkolwiek, jak to opisano dokładniej poniżej w odnie183 829 sieniu do fig. 5, każda z powierzchni 38 i 40 zawiera pewne segmenty 61, 63, które są wklęsłe, i inne segmenty, 62,. które są wypukłe. Klosze 36 odstają promieniowo na zewnątrz od rdzenia 30 i, korzystnie, są nachylone pod kątem w przybliżeniu do 10° do 60°, a korzystniej od 20° do 45°, względem płaszczyzny prostopadłej do centralnej osi osłony 20. Ten kąt nachylenia jest to kąt górnej większej powierzchni 38 klosza.

Kształt klosza z nachyleniem ma kilka zalet. Kąt nachylenia zapewnia, że część klosza jest zabezpieczona przez zanieczyszczeniem i zawilgoceniem, tak że utrzymuje się wysoka rezystywność powierzchniowa. Pozostała powierzchnia może ulegać zanieczyszczaniu solami i kurzem, i na mokro będzie miała o wiele mniejszą rezystywność, lecz nachylenie spowoduje tendencję do spłukiwania większości zanieczyszczeń.

Jak widać w przykładzie rozwiązania typowego przedstawionego na fig. 2, rdzeń 30 ma wewnątrz średnicę Dl mierzoną między przeciwległymi stronami wewnętrznej powierzchni cylindrycznej 32 i średnicę ogólną D2, mierzoną między końcami klosza, jak to pokazano na fig. 2. W tej odmianie wykonania, Dl wynosi w przybliżeniu 1,7 cala (43 mm) a D2 jest w przybliżeniu równe 3,6 cala (90 mm). Osłona 20 jest formowana z materiału elastomerowego, co umożliwia rozciąganie osłony w sposób szerzej omówiony poniżej. Korzystne jest, jeśli osłona 20 jest wykonana z materiału elastomerowego, jak kauczuk silikonowy. Dla umożliwienia wymaganego rozciągnięcia i odkształcenia, osłona 20 powinna być wykonana z kauczuku silikonowego. Jakkolwiek możliwe jest stosowanie innych związków elastomerowych, to zaleca się stosowanie silikonu ze względu na jego naturalną odporność na promieniowanie UV. Jakkolwiek można zestawić inne kompozycje nie ulegające degradacji pod względem degradacji UV, to mogą występować w nich pewne uszkodzenia powierzchniowe, zwiększające niebezpieczeństwo rozchodzenia się rozdarć po powierzchni, od miejsc uszkodzonych. Zaletą zastosowania silikonu do formowania osłony jest zdolność hydrofobowa silikonu. Kiedy na tę powierzchnię kapie woda z zanieczyszczeniami, to rezystancja powierzchniowa jest znacznie większa, niż przy obecności wody w postaci warstewki zwilżającej powierzchnię. Inne materiały wykazują w stanie nowości hydrofobowość, lecz z czasem tracą tę cechę. Odpowiednimi materiałami na osłonę 20 są materiały dostarczane przez firmy Dow Corning STI, Generał Electric Silicones, Wacker Silicones, DuPont i Uniroyal, wykazujące wydłużenie przy rozerwaniu według ASTM D412 większe od poziomów wydłużenia przy rozciąganiu, i wykazują również dobre właściwości fizyczne i elektryczne w swoim środowisku roboczym według znanych norm przemysłowych. Korzystnym układem polimerowym jest silnie wypełniony układ silikonowy zawierający krzemionkę obrabianą powierzchniowo trójhydratem aluminium (ATH - Aluminum Trihydrate) i ewentualnie dodatkowy wypełniacz do rozciągania, jak na przykład mączka kwarcowa. Ten układ, korzystnie, ma wydłużenie przy rozerwaniu powyżej 300%, twardość (według Shore' a A) poniżej 50, a parametr Wet Arc Track (ścieżki wyładowania w stanie wilgotnym) 180 minut przy 6 kV, kiedy próbka jest badana przy poziomie rozciągnięcia w przybliżeniu 125% wartości przy eksploatacji. Dodatkowym pożytecznym kryterium jest w przypadku tryb uszkodzenia po badaniu na ścieżkę wyładowania na mokro jest nienadążanie uszkodzenia z natury, to znaczy uszkodzenie w wyniku erozji materiałowej, czyli nie wykazujące rozszerzania się rozdarć w miejscu uszkodzenia. Jeżeli spełnione są te warunki, to obudowa będzie wytrzymywała wysokie napięcie i wykazywała podwyższoną trwałość wyrobu, nawet po wystąpieniu miejscowych uszkodzeń materiałowych.

Na fig. 3 osłona 20 ma ukształtowanie, jak bezpośrednio po formowaniu, przed rozciąganiem i odkształcaniem w kształt gotowy z osadzeniem warystorów MOV 26 i innych części składowych ochronnika w zespole 22. W tym ukształtowaniu nierozciągniętym, klosze 36 są rozmieszczone w odstępach osiowych po około 1,375 cala (25 mm) a rdzeń 30 ma średnicę wewnętrzną wynoszącą D1' i średnicę zewnętrzna D2'. W ukształtowaniu bez rozciągnięcia. D1' wynosi około 1,2 cala (30 mm), czyli 60% do 90% Dl. Ważne jednak jest to, że średnica zewnętrzna D2' osłony 20 w stanie nierozciągniętym jest w przybliżeniu taka sama, jak ogólna średnica D2 osłony 20 po 'rozciągnięciu. W celu osiągnięcia pożądanego ukształtowania osłony 20, jak pokazane za fig. 2, kiedy średnica wewnętrzna D1' jest zwiększona do Dl, jest ważne, aby osłona 20, a zwłaszcza klosze 36 była formowana jako mająca konkretne nachylę10

183 829 nia i promienie krzywizny oraz kąty zbieżności. Mówiąc dokładniej jak to pokazano na fig. 4, górna powierzchnia 38 klosza 36 łączy się z powierzchnią zewnętrzną 34 rdzenia 30 przy górnej powierzchni łukowatej 46. Stosowane w niniejszym dokumencie terminy górna i dolna odnoszą się do względnych położeń i orientacji, jakie pokazano na figurach. Górna powierzchnia łukowata 46 ma promień krzywizny oznaczony R1, który w przedstawionym wykonaniu jest w przybliżeniu równy 0,375 cala (9,5 mm). Podobnie, dolna powierzchnia 40 klosza 36 przecina się z zewnętrzną powierzchnia 34 rdzenia przy dolnej powierzchni łukowatej 48, która ma promień krzywizny równy R2. W tej odmianie wykonania R2 jest w zasadzie równy 0,093 cala (2,4 mm). Bez względu na dokładną wartość promienia, dla osiągnięcia zmiany nachylenia i kształtu kloszy ochronnych 36, od przedstawionego na fig. 1 do przedstawionego na fig. 2, promień R1 powinien być większy od R2 i, korzystnie, jest przynajmniej dwukrotnie większa od R2. Ponadto, skierowany w dół kąt na górnej stronie powierzchni jest, korzystnie, większy, lub równy skierowanemu ku górze kątowi po stronie spodniej.

Na fig. 4, każda z powierzchni, górna i dolna 38, 40, zawiera dwa segmenty o kształcie stożka ściętego, o zmiennych stopniach nachylenia, czyli odchylenia od płaszczyzny, która jest w przybliżeniu prostopadła do podłużnej osi osłony 20. Te segmenty stożkowe są opisane najlepiej w odniesieniu do punktów przejściowych 51 - 54. Po uformowaniu, klosz 36 zawiera górną powierzchnię z pierwszym i drugim segmentem 55, 56 o kształcie stożka ściętego, oraz dolną powierzchnię 40 z pierwszym i drugim segmentem 57, 58 o kształcie stożka ściętego. Pierwszy segment 55 górnej powierzchni rozciąga się między punktem przejściowym 51 a punktem przejściowym 52 i wykazuje nachylenie w dół względem poziomu równe a1. Drugi segment 56 górnej powierzchni rozciąga się między punktem przejściowym 52 a punktem przejściowym 59 w sąsiedztwie krawędzi zewnętrznej 42 i zwęża się w dół pod kątem względem poziomu równym a.2. Pierwszy segment 57 dolnej powierzchni rozciąga się między punktami przejściowymi 53 i 54 i jest nachylony w górę względem poziomu pod kątem a3. Drugi segment 58 dolnej powierzchni rozciąga się między punktem przejściowym 54 a krawędzią zewnętrzną 42 i jest nachylony ku górze pod kątem względem poziomu równym a4. Kąty a1 - a4 będą się zmieniać zależnie od rozmiaru osłony 20 i dokładnego pożądanego zorientowania roboczego kloszy 36, jednakowoż w przypadku odmiany wykonania przedstawionego na fig. 1, na przykład, kąty a1 - a4 będą miały następujące wartości:

Kat Warrtość al 10° a2 1° a3 0,5° a4 055°

Bez względu na dokładne wartości al - a4, według niniejszego wynalazku, punkt przejściowy 51 powinien znajdować się w miejscu, gdzie promień względem osi 21 osłony 20 jest większy, niż w punkcie przejściowym 53, a punkt przejściowy 52 powinien znajdować się w miejscu, gdzie promień jest większy, niż w punkcie przejściowym 54. W konkretnej odmianie wykonania opisanej w niniejszym dokumencie, punkt przejściowy 52 znajduje się w odległości promieniowej w zasadzie równej 1467 cala (37 mm), natomiast punkt przejściowy 54 znajduje się w promieniowej odległości równej 1,342 cal (34 mm). Również w tej odmianie wykonania, punkt przejściowy 51 znajduje się w odległości promieniowej w przybliżeniu równej 0,37 cala (9,4 mm), a punkt przejściowy 53, znajduje się w odległości promieniowej w przybliżeniu równej 0,09 cala (2,9 mm).

W niektórych sytuacjach (nie przedstawione) w przypadku powierzchni dolnej 40 może być korzystne zastosowanie tylko jednej sekcji o kształcie stożka ściętego. Ta powierzchnia sięga od pojedynczego punktu przejściowego, przy czym ten pojedynczy punkt przejściowy znajduje się między dwoma punktami przejściowymi 51, 52 na górnej powierzchni 38.

W swoim ukształtowaniu nierozciągniętym, jak przedstawione na fig. 3 i 4, rdzeń osłony 30 ma grubość ścianki wynoszącą w przybliżeniu 0,109 cala (2,8 mm) a krawędź zewnętrzna znajduje się o 1,09 - cala (28 mm) od powierzchni zewnętrznej 34 rdzenia 30, tak że

183 829

D2' wynosi w przybliżeniu 3,614 cala (91,8 mm) D1' jest w przybliżeniu równe 1,216 cala (30,9 mm).

Po montażu ochronnika 10, warystory MOV 26 i zaciski 24 są zamocowane do podzespołu za pomocą środka przytrzymującego 28. Dla zainstalowania podzespołu wewnątrz osłony 20 na szczycie zacisku 24 umieszczony jest tępy stożek ochronny (nie pokazany). Zwężony koniec stożka ochronnego ma część podstawową o tej samej w przybliżeniu średnicy, co zacisk 24, oraz stożkowy, czyli zwężający się, koniec znajdujący się w pewnym odstępie od końca podstawy i odchodzący na zewnątrz od zespołu 22. Zwężony koniec stożka ochronnego ma zakończenie o średnicy mniejszej od D1'. Jeden koniec nie rozciągniętej osłony 20 (przedstawiony na fig. 3) rozmieszczony jest wokół zwężonego końca stożka ochronnego i następnie na zespół 22 jest naciągana osłona 20. W miarę naciągania osłony 20 na zespół 22, jest ona rozciągana, tak aby pomieściła zespół 22 i utworzyła konfigurację przedstawioną na fig. 2. Po naciągnięciu przy zakładaniu na zespół 22, osłona 20 rozciągnięta jest w kierunku długości o około 8% w stosunku do długości przed rozciągnięciem promieniowym przy wkładaniu zespołu 22. Po naciągnięciu osłony 20 na wokół części składowych ochronnika, pozostałe etapy montażu ochronnika 20 wykonuje się w następujący sposób.

Moduł ochronnika jest pokrywany podkładem neutralnego silikonu RTV o niewielkiej lepkości. Utwardzanie spoiwa jest przyspieszane w temperaturze od 100° do 200°. Przed założeniem osłony nakłada się warstwę smarującą z neutralnego RTV, który spaja osłonę z modułem ochronnika. Następnie RTV można utwardzić w temperaturze powodującej przyspieszenie utwardzenia, jakkolwiek nie jest to konieczne. Pozostałe etapy montażu są podobne do znanych w dziedzinie ochronników przepięciowych.

Na fig. 5, klosz 36 przedstawiono w profilu zarówno w kształcie po formowaniu, nie rozciągniętym, oznaczonym odnośnikiem 66, jak i w kształcie 68 po rozciągnięciu. Jak zaznaczono uprzednio, końce klosza 36 pozostają w tym samym mniej więcej położeniu względem osi 21 osłony, mimo że powierzchnie wewnętrzne i zewnętrzne 32, 34 rdzenia 30 są przemieszczone promieniowo na zewnątrz o znaczne odległości. W konfiguracji 68 po rozciągnięciu, górna powierzchnia 38 ogólnie biorąc stanowi trzy połączone ze sobą powierzchnie zakrzywione 61 - 63, przy czym powierzchnie zakrzywione 61 i 63 są ogólnie biorąc wklęsłe, natomiast powierzchnia zakrzywiona 62, znajdująca się między powierzchniami 61 i 63, jest ogólnie biorąc wypukła. Ukształtowanie w stanie naprężenia jest pewną funkcją względnych objętości nierozciągniętych części, górnej i dolnej, każdego klosza.

Niniejsza kloszowa elastomerowa osłona zapewnia wyższą jakość i niższy koszt wytwarzania w stosunku do wielu znanych osłon. Osiąga się oszczędności kosztów, ponieważ prostopadłe klosze według niniejszego wynalazku są znacznie łatwiejsze do wyjmowania z formy podczas procesu wytwarzania. Łatwość wyjmowania umożliwia na wykonywanie kloszy według niniejszego wynalazku jako znacznie cieńszych, wymagając mniejszej ilości materiału. Poprawia się zarówno jakość samej osłony, jak i jej sprawność. Jakość osłony poprawia się, ponieważ prostszy kształt kształtowany formowo daje w wyniku mniejszą częstotliwość występowania wad części kształtowanych formowo.

Sprawność poprawia się dzięki temu, że osłona elastomerowa może dostosowywać się do nieregulamości zespołu, zwłaszcza w połączeniu z obróbką powierzchni silanem i/lub silikonowym materiałem RTV. Obróbka powierzchni silanem i/lub silikonowy materiał RTV powoduje spajanie osłony według wynalazku z zespołem zapobiegając wnikaniu między nie wilgoci i działając również w charakterze środka smarnego i środka wypełniającego przestrzenie puste podczas wstawiania modułu ochronnika. Sposób według niniejszego wynalazku wykazuje zalety w stosunku do konwencjonalnych sposobów kształtowania formowego osłony na zespole, ponieważ ten proces kształtowania wymaga mniejszej lepkości, mniej związków silikonowych potrzebnych dla uniknięcia przesuwania się zespołu w wyniku przykładania dużych sił podczas kształtowania. Inne korzystne środki wiążące obejmują podkład silanowy, stały smar silikonowy, silan natryskiwany i podobne substancje, lecz korzystne jest zastosowanie substancji zapewniających związaną powierzchnię graniczną.

Na zdolność do prawidłowego działania w warunkach eksploatacyjnych wywiera wpływ jakość powierzchni granicznej między osłoną a zespołem. Dobrą ocenę sprawności

183 829 można osiągnąć wykorzystując metodę MultiStress, zwykle stosowaną w przypadku polimerowych izolatorów i ochronników, jak na przykład włoska krajowa (ENEL) procedura uniwersalna DY1009 lub procedura według IEC, IEC 1109 (1992). Odpowiednią sprawność według procedury ENEL otrzymano dzięki temu, że nacisk wywierany na powierzchnię graniczną wynika tylko ze skurczu po rozciąganiu, zapewniając, że warstwa rozdziału jest pozbawiona powietrza, lub że kieszenie powietrzne są dostatecznie duże i rozmieszczone w sposób kontrolowany, tak że możliwe jest uniknięcie niedopuszczalnych dużych lokalnych naprężeń w dielektryku. Stopień elastyczności osłony zależy od dobranego materiału i od zakładanego poziomu napięcia. Odpowiednią sprawność stwierdzono na produkowanym ochronniku z napełnianym powietrzem tworzywem z luźno tkanym włóknem szklanym, podobnym do opisanego w patencie USA nr 5.043.838. Dobre właściwości stwierdzono również w przypadku ochronników produkowanych z warstwą graniczną otrzymaną z użyciem smaru silikonowego w zasadzie całkowicie wypierającego powietrze, jak to opisano w patencie USA nr 4 656 555 i wspomnianym powyżej zgłoszeniem współzależnym. Najlepsze właściwości osiągnięto z wykorzystaniem w zasadzie spojonej warstwy granicznej i konstrukcji modułu ochronnika jak opisana w naszym zgłoszeniu współzależnym. Odpowiednie spajanie otrzymano z zastosowaniem obojętnego utwardzania związku silikonowego RTV w warstwie granicznej między osłoną a zespołem, jak to opisano powyżej, ten materiał również zapewnia smarowanie osłony podczas nakładania osłony na zespół. Następną poprawę parametrów stwierdzono przy stosowaniu modułów pokrytych żywicą, albo z podkładem na bazie silanu, albo z natryskiwanym utwardzanym pobyciem RTV podobnym do powszechnie stosowanego do pokrywania wysokonapięciowych izolatorów ceramicznych.

Jakkolwiek opisano korzystną odmianę wykonania wynalazku, możliwe są jej modyfikacje dokonane przez specjalistę, bez odchodzenia od idei i treści wynalazku. Opisane niniejszym odmiany wykonania są jedynie przykładowe, a nie ograniczające. Możliwych jest wiele odmian i modyfikacji wynalazku i opisanego urządzenia mieszczących się w zakresie wynalazku. Odpowiednio do tego, zakres ochrony nie jest wyznaczony powyższym opisem, lecz wyłącznie poniższymi zastrzeżeniami i obejmuje również treść wszystkich zastrzeżeń zależnych.

183 829

FIG. 3

FIG. 2

FIG. 4

183 829

21~ί

FIG. 5

183 829

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Elastomerowa osłona do urządzenia elektrycznego, zaopatrzona w kloszową tuleję z osią centralną i zawierającą część w postaci rurowego rdzenia z centralnym kanałem i grupą rozstawionych osiowo kloszy odstających od rdzenia, znamienna tym, że odkształcalna tuleja (30, 36) ma pierwsze ukształtowanie, w którym rdzeń (30) jest nierozciągnięty oraz drugie ukształtowanie, w którym rdzeń (30) jest rozciągnięty promieniowo na zewnątrz w stosunku do pierwszego ukształtowania, przy czym klosze (36) odchodzą zasadniczo prostopadle od rdzenia w pierwszym ukształtowaniu tulei, a w drugim ukształtowaniu tulei klosze odchodzą w dół od osi pod kątem w zakresie około od 10° do 60° względem płaszczyzny prostopadłej do osi, przy czym w pierwszym ukształtowaniu tulei klosze (36) mają górną powierzchnię (38) łączącą się z rdzeniem (30) w obszarze pierwszego występu o pierwszym promieniu krzywizny (R1) i dolną powierzchnię (40), łączącą się z rdzeniem (30) w obszarze drugiego występu o drugim promieniu krzywizny (R2), przy czym pierwszy promień krzywizny (R1) jest większy od drugiego promienia krzywizny (R2).
2. Elastomerowa osłona według zastrz. 1, znamienna tym, że w drugim ukształtowaniu tulei klosze (36) odchodzą w dół od rdzenia (30) pod kątem, który zawiera się w zakresie w przybliżeniu od 10° do 45°.
3. Elastomerowa osłona według zastrz. 1, znamienna tym, że w pierwszym ukształtowaniu tulei pierwszy promień krzywizny (R1) jest przynajmniej dwukrotnie większy od drugiego promienia krzywizny (R2).
4. Elastomerowa osłona według zastrz. 2, znamienna tym, że tuleja ma w zasadzie tę samą całkowitą średnicę w obu ukształtowaniach, pierwszym i drugim.
5. Elastomerowa osłona według zastrz. 4, znamienna tym, że w pierwszym ukształtowaniu kanał centralny (31) ma pierwszą średnicę (Dl), a w drugim ukształtowaniu kanał centralny (31) ma drugą średnicę (D1), przy czym druga średnica (D1’) jest większa od pierwszej średnicy (D1).
6. Elastomerowa osłona według zastrz. 2, znamienna tym, że klosze (36) mają zewnętrzną krawędź (42), znajdującą się w zadanym położeniu promieniowym względem osi i wewnętrzny koniec połączony z częścią rdzenia (30), przy czym w drugim ukształtowaniu tulei klosze mają powierzchnię górną (38) o kształcie stożka ściętego i część wypukłą (62) na górnej powierzchni między zewnętrzną krawędzią (42), a wewnętrznym końcem.
7. Elastomerowa osłona według zastrz. 1, znamienna tym, że każdy klosz (36) ma zewnętrzną krawędź (42) rozmieszczoną w tej samej odległości promieniowej od osi w pierwszym i drugim ukształtowaniu tulei.
8. Elastomerowa osłona do urządzenia elektrycznego, zaopatrzona w kloszową tuleję z osią centralną i zawierającą część w postaci rurowego rdzenia z centralnym kanałem i grupę rozstawionych osiowo kloszy odstających od rdzenia, znamienna tym, że klosze (36) mają górną powierzchnię (38) z pierwszym segmentem powierzchniowym (55) o kształcie stożka ściętego połączonym z częścią w postaci rurowego rdzenia (30) w górnym występie (46) mającym pierwszy promień krzywizny (R1), i drugim segmentem powierzchniowym (56) w kształcie stożka ściętego połączonym z pierwszym segmentem powierzchniowym o kształcie stożka ściętego w pierwszym punkcie przejściowym Tl (52), przy czym klosze (36) mają dolną powierzchnię (40) z trzecim segmentem powierzchniowym (57) w kształcie stożka ściętego połączonym z częścią w postaci rdzenia (30) w dolnym występie (43), mającym drugi promień krzywizny (R2), mniejszy od pierwszego promienia krzywizny (R1), i czwartym segmentem powierzchniowym (58) w kształcie stożka ściętego, połączonym z trzecim segmentem powierzchniowym (57) o kształcie stożka ściętego w drugim punkcie przejściowym T2 (54), który znajduje się promieniowo bliżej osi, niż pierwszy punkt przejściowy T1.

183 829
9. Elastomerowa osłona według zastrz. 8, znamienna tym, że pierwszy segment powierzchniowy (55) w kształcie stożka ściętego odchodzi w dół od górnego występu (46) do pierwszego punktu przejściowego Tl (52) pod pierwszym kątem (a1), a drugi segment powierzchniowy (56) w kształcie stożka ściętego odchodzi w dół od pierwszego punktu przejściowego Tl do zewnętrznej krawędzi klosza pod drugim kątem (a2), przy czym drugi kąt (a2) jest mniejszy od pierwszego kąta (al).
10. Elastomerowa osłona według zastrz. 9, znamienna tym, że trzeci segment powierzchniowy (57) w kształcie stożka ściętego odchodzi na zewnątrz od dolnego występu do drugiego punktu przejściowego T2 (54) pod trzecim kątem (a3), a czwarty segment powierzchniowy (58) w kształcie stożka ściętego odchodzi ku górze od drugiego punktu przejściowego T2 (54) do zewnętrznej krawędzi klosza pod czwartym kątem (a4), który jest mniejszy od trzeciego kąta (a3).
11. Elastomerowa osłona według zastrz. 10, znamienna tym, że pierwszy kąt (al) jest przynajmniej dwukrotnie większy od drugiego kąta (a2).
12. Elastomerowa osłona według zastrz. 10, znamienna tym, że pierwszy kąt (al) jest przynajmniej czterokrotnie większy od drugiego kąta (a2).
13. Elastomerowa osłona według zastrz. 10, znamienna tym, że trzeci kąt (a3) jest w przybliżeniu równy czwartemu kątowi (a4).
14. Elastomerowa osłona według zastrz. 10, znamienna tym, że drugi kąt (a2) jest przynajmniej dwukrotnie większy od czwartego kąta (a4).
15. Elastomerowa osłona według zastrz. 10, znamienna tym, że pierwszy segment powierzchniowy (55) w kształcie stożka ściętego przecina się z górnym występem (46) w trzecim punkcie przejściowym (51), a trzeci segment powierzchniowy (57) w kształcie stożka ściętego przecina się z dolnym występem (43) w czwartym punkcie przejściowym (53), przy czy czwarty punkt przejściowy znajduje się promieniowo bliżej osi, niż trzeci punkt przejściowy.
16. Elastomerowa osłona według zastrz. 10, znamienna tym, że pierwszy promień krzywizny (R1) jest przynajmniej dwukrotnie większy od drugiego promienia krzywizny (R2).
17. Elastomerowa osłona według zastrz. 8, znamienna tym, że tuleja jest deformowalna od pierwszego ukształtowania, w którym rdzeń (30) ma pierwszą średnicę (Dl), do drugiego ukształtowania, w którym rdzeń (30) ma drugą średnicę (D1'), większą od pierwszej średnicy, przy czym zewnętrzne krawędzie (42) kloszy (36) znajdują się niżej w drugim ukształtowaniu tulei, w porównaniu z pierwszym ukształtowaniem.
18. Elastomerowa osłona według zastrz. 17, znamienna tym, że zewnętrzne krawędzie (42) kloszy (36) pozostają w zadanej odległości od osi w drugim ukształtowaniu tulei.
19. Elastomerowa osłona według zastrz. 1, znamienna tym, że rurowy rdzeń (30) ma, w drugim ukształtowaniu, większą średnicę od średnicy w pierwszym ukształtowaniu, przy czym klosze (36) są w drugim ukształtowaniu odkształcone do pozycji, w której odchodzą w dół, z górną powierzchnią (38) w kształcie stożka ściętego na zewnątrz klosza.
20. Elastomerowa osłona według zastrz. 19, znamienna tym, że każda z powierzchni, górna i dolna (38,40), ma przynajmniej jedną część w kształcie powierzchni stożka ściętego (55, 56,57, 58) w pierwszym ukształtowaniu tulei.
21. Elastomerowa osłona według zastrz. 20, znamienna tym, że część w kształcie powierzchni stożka ściętego (55) przecina płaszczyznę prostopadłą do osi pod kątem równym w przybliżeniu 2, 5° w pierwszym ukształtowaniu tulei.
22. Elastomerowa osłona według zastrz. 20, znamienna tym, że każda z powierzchni, górna i dolna (38,40), zawiera dwie koncentryczne części w kształcie stożka ściętego (55, 56,57,58).
23. Elastomerowa osłona według zastrz. 22, znamienna tym, że druga część w kształcie powierzchni stożka ściętego (56, 58) przecina płaszczyznę prostopadłą do osi pod kątem mniejszym niż 2,5° w pierwszym ukształtowaniu tulei.
24. Elastomerowa osłona według zastrz. 27, znamienna tym, że pierwszy promień krzywizny (R1) jest równy przynajmniej dwukrotnej wielkości drugiego promienia krzywizny (R2).

183 829
25. Elastomerowa osłona według zastrz. 24, znamienna tym, że każda z powierzchni, górna i dolna (38,40), zawiera pierwszą część w kształcie stożka ściętego (55, 57), przy czym górna pierwsza część w kształcie stożka ściętego (55) przecina pierwszy występ (46) w pierwszym górnym punkcie przejściowym (51), a dolna pierwsza część w kształcie stożka ściętego (57) przecina drugi występ (43) w pierwszym dolnym punkcie przejściowym (53), przy czym pierwszy górny punkt przejściowy (51) znajduje się w większej odległości promieniowej od osi, niż pierwszy dolny punkt przejściowy (53).
26. Elastomerowa osłona według zastrz. 25, znamienna tym, że każda z powierzchni, górna i dolna (38, 40), dodatkowo zawiera drugą część w kształcie stożka ściętego (56,58), przy czym górna druga część w kształcie stożka ściętego (56) przecina górną pierwszą część w kształcie stożka ściętego (55) w drugim górnym punkcie przejściowym (52), a dolna druga część w kształcie stożka ściętego (58) przecina dolną pierwszą część w kształcie stożka ściętego (57) w drugim dolnym punkcie przejściowym (54), przy czym drugi górny punkt przejściowy znajduje się w większej odległości promieniowej od osi, niż drugi dolny punkt przejściowy.
27. Elastomerowa osłona według zastrz. 19, znamienna tym, że każdy z kloszy (36) ma powierzchnię górną (38) i powierzchnię dolną (40), przy czym górna powierzchnia (38) zawiera obwodowe wklęsłe części, pierwszą i drugą (61,63) oraz między nimi pierwszą obwodowo część wypukłą (62) w drugim ukształtowaniu tulei.
28. Elastomerowa osłona według zastrz. 19, znamienna tym, że klosze (36) mają odchodzące promieniowo człony z krawędziami zewnętrznymi, przy czym grubość odchodzących promieniowo członów zmniejsza się w kierunku krawędzi zewnętrznych.