PL184072B1

PL184072B1 - Sposób ponownego izolowania na miejscu zainstalowanych rurociągów do pary wodnej i rurociąg ponownie izolowany

Info

Publication number: PL184072B1
Application number: PL97320727A
Authority: PL
Inventors: M.Timothy Mentzer; Leif Berquist
Original assignee: Trigen Energy Corp
Priority date: 1996-07-01
Filing date: 1997-06-24
Publication date: 2002-08-30
Also published as: PL320727A1; EP0816743B1; ATE298408T1; DE69738990D1; CZ159997A3; HU9701131D0; SK284537B6; RU2133909C1; EP0816743A3; EP1584856A3; CZ296015B6; HUP9701131A1; EP1584856A2; EP0816743A2; DE69733593T2; EP1584856B1; SK89097A3; US6026861A; DK0816743T3; ATE408087T1

Abstract

1. Sposób ponow nego izolow ania na m iejscu zainstalow anych rurociagów do pary w odnej w ew natrz przew odu zew netrznego, znam ienny tym , ze w ykonuje sie otw ór (14) w ziem i w zasadzie w jednej linii nad ru ra (20) do pary w odnej w ew natrz przew odu (18), w y- w ierca sie otw ór (47) w przew odzie (18) bez w plyw ania na rure (20) do pary w odnej, wklada sie rure (48) biegnaca w zdluz w ykonanego otw o- ru (14) tak, ze pierwszy koniec rury (48) prze- chodzi przez w yw iercony otw ór (47) i znajduje sie obok rury (20) do pary w odnej, m ocuje sie drugi koniec rury do zespolu pompujacego (52, 54), pom puje sie pianke (60) z tw orzyw a sztuczne- go ru ra (48) do przestrzeni otaczajacej rure (20) do pary w odnej za pom oca zespolu pompujace- go (52, 54), wyjmuje sie rure (48) z otworu (47) oraz z otw oru (14) w ziem i, oraz pow oduje sie utrw alenie i usztyw nienie pianki (60), funkcjo- nujacej jak o izolacja term iczna dla rury do pary w odnej. FIG. 1 C PL PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy sposobu ponownego izolowania na miejscu zainstalowanych rurociągów do pary wodnej, a zwłaszcza sposobu ponownego izolowania podziemnych rur do pary wodnej oraz rurociągu podziemnego ponownie izolowanego.

Podziemne rurociągi są w większości miast wręcz niezbędne. Instalacje te doprowadzają ciepło i energię do celów zarówno komercyjnych jak i komunalnych. Średnice rur, którymi doprowadza się parę wodną, mogą wynosić od 50,8 do 610 mm, a wykonane są zazwy184 072 czaj ze stali. Podczas przepływu pary wodnej stalową rurą temperatura tej rury podnosi się do 176°C-232°C. Metal jest dobrym przewodnikiem ciepła, więc należy spodziewać się znacznego rozpraszania lub nawet straty ciepła przez ściankę rury, co zmniejsza sprawność. Z tego względu, w celu zmniejszenia rozpraszania ciepła, stalowe rury do pary wodnej izoluje się podczas instalowania.

Do celów izolacyjnych często stosuje się spienione tworzywa sztuczne w temperaturach do 120°C ze względu na ich małą gęstość, niską przewodność cieplną i dobrą odporność na wilgoć. Przykładowo, spieniony poliuretan ma przewodność termiczną 0,016 W/m.K w temperaturze 23°C. Do innych, stosowanych w tych dziedzinach spienionych tworzyw sztucznych należą polistyren, polichlorek winylu (PCW) i pianki fenolowe. Te spienione tworzywa sztuczne utrwala się lub wylewa i przekształca na struktury sztywne. Obiekty o różnych kształtach można wytwarzać po prostu wlewając piankę do formy w kształcie odpowiedniego wyrobu. Do izolowania rur do pary wodnej spienione tworzywa sztuczne przetwarza się lub wstępnie wylewa do sztywnych półcylindrów lub bloków. Te półcylindry wkłada się w pierścieniowe strefy pomiędzy stalową rurą do pary wodnej, a wykonanym z cementu lub płyt ceramicznych przewodem. Dotychczas technikę tę trzeba stosować przed albo podczas układania podziemnych rurociągów

Po pewnym okresie czasu i wskutek stałego działania wysokiej temperatury izolacja rozkłada się i niszczy. W takiej sytuacji pogarszają się właściwości izolacyjne i ciepło rozprasza się przez stalową rurę. Z tego względu, w celu przywrócenia instalacji parowej jej właściwej sprawności, konieczna jest naprawa albo ponowne izolowanie rur.

Obecnie istnieje duza liczba podziemnych rurociągów do pary wodnej, które instalowano pięćdziesiąt do sześćdziesięciu lat temu. Zazwyczaj rurociągi te izolowano podczas instalowania. Przykładowo, rury metalowe układano wewnątrz rur cementowych lub przewodów z płyt ceramicznych. Dodatkową izolację stanowiły sztywne pianki z tworzyw sztucznych wypełniające pierścieniową przestrzeń o szerokości 50,8 do 152,4 mm pomiędzy stalową rurą a przewodem zewnętrznym. Po czterdziestu do pięćdziesięciu latach ciągłego stosowania tych instalacji do pary wodnej, pierwotna izolacja rozpadła się albo silnie zmniejszyła się jej grubość efektywna zapewniająca pożądaną skuteczną izolację termiczną. Bez izolacji rurociąg do pary wodnej o temperaturze od T76°C do 232°C traci ciepło na drodze pomiędzy zakładem energetycznym a odbiorcą. Skutkiem tej straty ciepła jest powstawanie skroplin (wody), którą następnie usuwa się z rurociągu nisko leżącymi otworami drenażowymi i przez garnki kondensacyjne rozmieszczone w całej instalacji. Spadek sprawności wynikający z nadmiernego skraplania się pary wodnej przyczynia się do wzrostu kosztów spowodowanych kosztami paliwa oraz do straty środków chemicznych dodawanych do wody w zakładzie energetycznym wytwarzającym parę wodną.

Ponadto, wskutek pięćdziesięciu lub więcej lat pierwotna izolacja rozkłada się z racji ciepła i wieku; zewnętrzny przewód pęka i woda gruntowa wymywa pierwotną izolację, co wymaga przeprowadzenia remontu. W związku z tym potrzebny jest tani sposób naprawy istniejących podziemnych instalacji do pary wodnej za pomocą nowej izolacji.

Jedynym, dającym zadowalające wyniki, chociaż kosztownym sposobem, jest odkopanie rurociągu, otwarcie przewodu zewnętrznego i wymiana starej izolacji na nową. Ponadto ponowne izolowanie podziemnych instalacji do pary wodnej niesie ze sobą liczne problemy. Po pierwsze, w celu uzyskania dostępu do rury trzeba usunąć ziemię nad rurociągiem. Wiąże się to ze zniszczeniem chodników, jezdni i innych struktur, które są kosztowne do naprawy lub wymiany po zakończeniu prac. Po drugie, konieczne jest zniszczenie betonowego przewodu zewnętrznego i jego wymiana na nowy. Same rury trzeba zdemontować w celu ich modernizacji i ponownego założenia sztywnej izolacji piankowej. Na końcu trzeba ponownie ułożyć rury pod ziemią. Obecny sposób jest czasochłonny ze względu na możliwość jednoczesnego prowadzenia prac tylko na krótkich odcinkach Jak widać, cała procedura wymaga dużego zużycia materiałów i robocizny nie wspominając o niewygodzie i kosztach i związanych z brakiem dostaw energii cieplnej podczas prowadzenia prac, ponieważ konieczne jest wyłączenie danego odcinka instalacji. Nawet po wyłączeniu instalacji trzeba poczekać kilka dodatkowych dni na jej skuteczne schłodzenie. Niektóre firmy próbowały prowadzenia re4

184 072 montów za pomocą cementujących materiałów ogniotrwałych stosowanych do izolowania kotłów, ale stwierdzono, ze materiały takie są za drogie i nie mają odpowiednich parametrów. Dotychczas nie było alternatywy z wyjątkiem pogodzenia się ze stratą ciepła i związanymi z tymi dodatkowymi kosztami.

W związku z tym, zadaniem wynalazku jest dostarczenie sposobu izolowania podziemnych metalowych rurociągów do pary wodnej na miejscu, który umożliwiałby eliminację problemów cechujących dotychczasowe sposoby.

Sposób ponownego izolowania na miejscu zainstalowanych rurociągów do pary wodnej wewnątrz przewodu zewnętrznego odznacza się według wynalazku tym, ze wykonuje się otwór w ziemi w zasadzie w jednej linii nad rurą do pary wodnej wewnątrz przewodu, wywierca się otwór w przewodzie bez wpływania na rurę do pary wodnej, wkłada się rurę biegnącą wzdłuż wykonanego otworu tak, że pierwszy koniec rury przechodzi przez wywiercony otwór i znajduje się obok rury do pary wodnej, mocuje się drugi koniec rury do zespołu pompującego, pompuje się piankę z tworzywa sztucznego rurą do przestrzeni otaczającej rurę do pary wodnej za pomocą zespołu pompującego, wyjmuje się rurę z otworu oraz z otworu w ziemi, oraz powoduje się utrwalenie i usztywnienie pianki, funkcjonującej jako izolacja termiczna dla rury do pary wodnej.

Korzystnie wybiera się rurę z tworzywa sztucznego będącego fluoropochodną węglowodorów.

Korzystnie wykonuje się otwór za pomocą podciśnieniowego urządzenia do robienia wykopów.

Korzystnie wykonuje się wiele, leżących w pewnych odległościach od siebie, otworów w ziemi, każdy w zasadzie w jednej linii i nad rurą do pary wodnej.

Korzystnie wywierca się wiele, leżących w pewnych odległościach od siebie, otworów w przewodzie zewnętrznym bez wpływania na rurę do pary wodnej, przy czym wierci się przez wiele, leżących w pewnych odległościach od siebie, otworów w ziemi.

Korzystnie pompuje się rurą piankę z tworzywa sztucznego na odległość nie większą niż 30,5 m.

Korzystnie wkłada się wkładkę z tworzywa sztucznego w otwór i opuszcza się wiertło przez wkładkę z tworzywa sztucznego przed włożeniem rury.

Korzystnie wybiera się piankę z tworzywa sztucznego spośród grupy tworzyw obejmującej poliuretan, poliizoester kwasu cyjanurowego, oraz modyfikowany uretanem poliizoester kwasu cyjanurowego.

Korzystnie rurociąg pary wodnej znajdujący się wewnątrz przewodu zewnętrznego, z pierścieniowym obszarem pomiędzy rurą a przewodem, znamienny tym, ze zawiera strukturę ze sztywnej pianki poliuretanowej umieszczoną wewnątrz pierścieniowego obszaru.

Korzystnie strukturę ze sztywnej pianki poliuretanowej stanowi stara istniejąca sztywna izolacja, znajdująca się w zasadzie wewnątrz nowo wylanej pianki z tworzywa sztucznego.

Według jednego z aspektów wynalazku, zapewniono nowy i praktyczny sposób taniego izolowania podziemnych rurociągów do pary wodnej, w którym osadza się piankę izolującą wokół zainstalowanych rur do pary wodnej. Według innego aspektu, wynalazek obejmuje pompowanie nieutrwalonej pianki z tworzywa sztucznego do pierścieniowej przestrzeni pomiędzy zainstalowaną podziemną rurą do pary wodnej, a otaczającym ją przewodem izolacyjnym, a następnie wymuszanie jej utrwalenia i usztywnienia.

Według jeszcze innego aspektu, sposób izolowania podziemnych rur do pary wodnej na miejscu obejmuje wykopywanie w ziemi co najmniej jednego otworu, wkładanie do tego otworu rury tak, że pierwszy jej koniec znajduje się obok rury a drugi koniec rury jest podłączony do instalacji pompującej. Następnie pompuje się piankę przez rurę wokół rurociągu, po czym wyjmuje się rurę i pozwala piance utrwalić się i usztywnić, w wyniku czego staje się izolacją.

Nowa izolacja jest w stanie działać do temperatury do 232°C. Ponadto zaletą sposobu według wynalazku jest eliminacja konieczności wykopywania istniejącego rurociągu. Zaletą sposobu według wynalazku jest również eliminacja kosztów zakupu i instalowania nowego przewodu zewnętrznego oraz wstępnie odlanego sztywnego materiału spienionego. Oprócz

184 072 oszczędności na kosztach samego procesu, kolejną zaletą wynalazku jest eliminacja konieczności wyłączania całej instalacji podczas prac remontowych. Następną zaletą wynalazku jest możliwość prowadzenia prac praktycznie przez cały rok. Jeszcze inną zaletą wynalazku jest możliwość jednoczesnego izolowania albo ponownego izolowania odcinków rurociągu o długościach do 305 m. Wynika to z tego, że sposób według wynalazku zapewnia możliwość przygotowania z góry wielu otworów i kolejnego wtryskiwania pianki z tworzywa sztucznego w te otwory wzdłuz odcinka przewodu o długości do 305 m Zatem sposób według wynalazku jest bardzo oszczędny czasowo.

Ponadto, według wynalazku, stosowana pianka jest płynna, zatem może bardziej równomiernie wypełnić obszary pomiędzy rurą a przewodem i bardziej skutecznie izolować w porównaniu z dotychczas proponowanymi sposobami. Sposób według wynalazku nie wymaga usuwania starej pierwotnej izolacji, która może pozostać na miejscu, a nową piankę pompuje się wokół niej. Po utrwaleniu nowej pianki stara izolacja staje się częścią nowej sztywnej struktury piankowej.

Na ogół izolacyjną pianką z tworzywa sztucznego jest pianka poliuretanowa. W wynalazku można również stosować nowe typy pianek z tworzyw sztucznych, takich jak pianki z poliizoestrów kwasu cyjanurowego, polistyrenu, PCW i fenolu. W szczególności, znakomitą stabilnością termiczną i parametrami palności cechują się opracowane niedawno modyfikowane uretanem sztywne pianki poliizoestrów kwasu cyjanurowego. W procesie tym można stosować ten sam sprzęt, jaki stosuje się przy przetwarzaniu poliuretanu.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1A przedstawia zgodnie z wynalazkiem robienie otworu dostępu do przewodu, w rzucie pionowym; fig. 1B - wprowadzanie materiału wykładzinowego do otworu w przykładzie realizacji wynalazku, w rzucie pionowym; fig. 1C - wiercenie otworu do wprowadzania izolacji przykładu wykonania wynalazku, w rzucie pionowym; fig. 1D - wtryskiwanie izolacji piankowej w przykładzie wykonania wynalazku, w rzucie pionowym; fig. 2 - przewód zewnętrzny, rurociąg i pierścieniowy obszar pomiędzy nimi po wtryśnięciu pianki jak pokazano na fig. 1D, w przekroju poprzecznym; fig. 3 - przewód, rurociąg i pierścieniowy obszar pomiędzy nimi ze spienioną izolacją i istniejącymi częściami starej izolacji, w przekroju poprzecznym; fig. 4, fig. 5 i fig. 6 - wykresy wyników pomiarów izolacji wytwarzanej na miejscu na odcinku testowym zakopanego rurociągu o długości 610 m, mierzone czujnikiem Miernik 1; fig. 7, fig. 8 i fig. 9 - wykresy wyników pomiarów izolacji wytwarzanej na miejscu na odcinku testowym zakopanego rurociągu o długości 610 m, mierzone czujnikiem Miernik 2; fig. 10, fig. 11 i fig. 12 wykresy wyników pomiarów izolacji wytwarzanej na miejscu na odcinku testowym zakopanego rurociągu o długości 610 m, mierzone czujnikiem Miernik 3.

W tabeli 1 pokazano typowe wytwarzanie pianki poliuretanowej.

W tabeli 2 pokazano typowe wytwarzanie pianki z poliizoestru kwasu cyjanurowego.

Pianka izolacyjna z tworzywa sztucznego może składać się z dwóch lub trzech składników, które trzeba wymieszać przed pompowaniem. Przykładowo, pianka poliuretanowa może mieć jeden składnik, którym jest izocyjanian i jeden składnik, którym jest amina. Oba te składniki trzeba wymieszać ze sobą przed pompowaniem. Typową recepturę pianki poliuretanowej podano w tabeli 1, natomiast typową recepturę pianki z poliizoestru kwasu cyjanurowego podano w tabeli 2.

W skład zalecanego przykładu wykonania wynalazku, w którym rura do pary wodnej jest osłonięta przewodem zewnętrznym i pomiędzy nią a przewodem zewnętrznym jest pierścieniowa przestrzeń, wchodzą następujące etapy: wykonanie co najmniej jednego otworu w ziemi; opuszczenie wiertła w otwór; wywiercenie otworu w przewodzie zewnętrznym; włożenie rury w otwór w przewodzie tak, że jej pierwszy koniec znajduje się obok rury a drugi koniec jest podłączony do instalacji pompującej; pompowanie pianki rurą tak, ze pianka ta wypełnia pierścieniową przestrzeń wokół rury; usuwanie rury oraz umożliwienie piance utrwalenia się i usztywnienia, a tym samym pełnienia roli izolacji. Ponadto, przed wierceniem otworu w przewodzie zewnętrznym, w otwór w ziemi można włożyć osłonę lub wkładkę z rury z tworzywa sztucznego o średnicy około 305 mm.

184 072

Najpierw, jak widać na fig. 1A, za pomocą podciśnieniowego zespołu lub urządzenia 12 do robienia wykopów wykonuje się w ziemi nad przewodem 18 i rurą 20 do pary wodnej otwór 14, lub otwory, o średnicy 406 mm. Potrzebny jest tylko stosunkowo mały otwór, więc zniszczenie powierzchni ziemi jest minimalne.

Następnie, jak widać na fig. 1B, w otwór lub otwory, w który ma być opuszczone wiertło, wstawia się rurę z PCW, osłonę 34 lub wkładkę o średnicy wynoszącej 305 mm. Zazwyczaj dolny koniec osłony można zaopatrzyć w umieszczony na niej giętki kołnierz 35 (fig. 1-E), nie pokazany na fig. 1B, tak, że pomiędzy osłoną 34 a zewnętrzną powierzchnią cementowego przewodu 18 uzyskuje się stosunkowo dobre uszczelnienie. Następnie przez osłonę 34 z PCW opuszcza się wiertło i robi się w przewodzie zewnętrznym otwór w następujący sposób: najpierw wierci się otwór w cementowym lub z płyt w przewodzie zewnętrznym tak, zeby uzyskać dostęp do pierścieniowej przestrzeni pomiędzy wewnętrzną powierzchnią przewodu zewnętrznego 18 a zewnętrzną powierzchnią stalowej rury 20 do pary wodnej. Proces ten pokazano na fig. 1C, na której widać dowolny typ odpowiedniego urządzenia wiercącego lub stanowiska 40 do wiercenia z zespołem wiercącym 44 takiego typu, jaki stosuje się do wiercenia otworów do źródeł wody i podobnych. Na końcu zespołu wiercącego 44 znajduje się odpowiednie wiertło 46 do otworów w skałach, które powinno być odpowiednio trwałe do wywiercenia otworu w cementowym przewodzie zewnętrznym 18. Ponadto podczas wiercenia trzeba zachować ostrożność ze względu na możliwość uszkodzenia stalowej rury 20 do pary wodnej. Oznacza to konieczność dokładnego śledzenia procesu wiercenia oraz, z tego względu, konieczna jest na ogół znajomość głębokości, na której leży przewód 18 i rura 20 do pary; umożliwia to eliminację poważniejszych problemów w prostym wierceniu otworu w cementowej osłonie 18. Ponadto inną techniką zapewniającą, że stalowa rura 20 do pary nie zostanie uszkodzona, jest śledzenie siły działającej na zespół wiercący 44, co umożliwia uchwycenie momentu przebicia przez nie cementowego przewodu zewnętrznego 18 i zatrzymanie operacji wiercenia.

Realizacja sposobu według wynalazku rozpoczyna się od wywiercenia wielu otworów 47 wzdłuż długości cementowego przewodu zewnętrznego 18, tak, że proces wtryskiwania pianki izolacyjnej wzdłuz stalowej rury do pary wodnej można wykonać w postaci szeregu ściśle zsynchronizowanych operacji. Dwa z tych kilku otworów przedstawiono na fig. 1C. Po wykonaniu w przewodzie zewnętrznym 18 otworu 47, wkłada się przez ten otwór do przewodu rurę 48 z fluoropochodnych węglowodorów o średnicy równej 19,05 mm. Wykonanie kilku otworów 47 w cementowym przewodzie zewnętrznym i włożenie w nie rur może trwać nawet kilka dni. Rurę 48 z fluoropochodnych węglowodorów można zatkać albo uszczelnić za pomocą odpowiedniej zaślepki do czasu pompowania. Następnie, po wykonaniu kilku otworów w przewodzie zewnętrznym, pompuje się piankę we wszystkie te otwory jednego dnia.

Na fig. ID przedstawiono przebieg rzeczywistej operacji wtryskiwania pianki izolacyjnej do pierścieniowej przestrzeni pomiędzy cementowym przewodem zewnętrznym 18, a stalową rurą 20 do pary wodnej. Odpowiednie urządzenie dostarczające piankę oznaczono ogólnie numerem 52. Następnym etapem jest pompowanie pianki z tworzywa sztucznego odpowiednią pompą 54 przez zawór dozujący 56, a następnie w rurę 48 biegnącą w dół przez osłonę 34 i w końcu do pierścieniowej przestrzeni pomiędzy wewnętrzną powierzchnią przewodu zewnętrznego 18 a stalową rurą 20 do pary wodnej. W skład zespołu pompującego wchodzi pompa do poliuretanu, która miesza i pompuje piankę z tworzywa sztucznego przez rurę 48 z fluoropochodnych węglowodorów. Materiał izolacyjny z nowej pianki z tworzywa sztucznego pompuje się rurą 48 z fluoropochodnych węglowodorów z prędkością 3,05-6,10 m na minutę. Nowa izolacja piankowa jest pompowana na odległość A (fig. 1C), która nie wynosi więcej niz 30,5 m. W przypadku zwiększenia tej odległości powyżej 30,5 m uzyskane wyniki były gorsze od optymalnych.

Na fig. 2 przedstawiono przekrój poprzeczny przez cementowy przewód zewnętrzny 18 z umieszczoną w nim, stalową rurą 20 do pary wodnej po zakończeniu operacji wtryskiwania izolacji piankowej. Pierścieniowa przestrzeń otaczająca stalową rurę 20 do pary wodnej jest całkowicie wypełniona nową izolacyjną strukturą piankową 60 bez konieczności wyjmowania rury do pary wodnej czy osłony

184 072

Ponadto, dzięki rozszerzaniu się po wtryśnięciu, pianka izolacyjna całkowicie wypełnia pierścieniową przestrzeń. Ponadto, pianka z tworzywa sztucznego twardnieje w odporne na wodę i trwałe uszczelnienie, nie ma potrzeby zatykania otworu 47 wywierconego w cementowym przewodzie zewnętrznym 18. Wszystko, co trzeba zrobić, to usunąć wkładaną osłonę 34 z PCW.

Jak już opisano, kolejną cechą tego wynalazku jest to, że można go realizować bez konieczności usuwania starej izolacji. Na fig. 3 pokazano przekrój poprzeczny przez cementowy przewód zewnętrzny 18 ze znajdującą się w nim stalową rurą 20 do pary wodnej. Wewnątrz przewodu, w pierścieniowej przestrzeni, znajdują się części istniejącej izolacji termicznej, którą wykonano w czasie instalowania rur do pary wodnej. Jak widać, jedna część 62 starej izolacji termicznej jest przyczepiona do wewnętrznej powierzchni cementowego przewodu zewnętrznego, a druga 64 jest przyczepiona do stalowej rury 20 do pary wodnej, natomiast trzecia część 66 starej izolacji po prostu znajduje się w pierścieniowej przestrzeni i została uwięziona w nowej piance izolacyjnej 60 podczas jej wprowadzania.

Na fig. 4-12 przedstawiono tendencje spadkowe w odprowadzaniu kondensatu w trzech miejscach, w których przeprowadzono testy techniczne. Uzyskane wyniki wskazują na zmniejszenie średniego tempa odprowadzania skroplin o 136,2 kg na godzinę w jednym miejscu i o 45,4 kg na godzinę w drugim.

Przykład 1

Miernik jeden (M1) umieszczono w pobliżu środka odcinka rurociągu testowego o długości 305 m. Miesiąc przed załozeniem nowej izolacji mierzono co godzinę ilość skroplin odprowadzanych w miejscu Ml we włazie 482 pod Chestnut Street pomiędzy posesją nr 32 a 33. Następnie załozono na miejscu izolację na testowym odcinku zakopanej rury o długości 610 m. Następnie, po założeniu izolacji, mierzono co godzinę w ciągu jednego miesiąca w miejscu M1 ilość skroplin. Przed założeniem izolacji średnia ilość odprowadzanych skroplin wynosiła 165,2 kg na godzinę. Po założeniu izolacji średnia ilość wynosiła 117,1 kg na godzinę.

Przykład 2

Miernik 2 (M2) zainstalowano w przybliżeniu w środku innego odcinka rurociągu testowego o długości 305 m. Miesiąc przed załozeniem izolacji mierzono co godzinę ilość skroplin odprowadzanych w miejscu M3 we włazie 187 pod Broad & Wood w Filadelfii. Następnie założono na miejscu izolację na testowym odcinku zakopanej rury o długości 610 m Następnie, po założeniu izolacji, mierzono co godzinę w ciągu jednego miesiąca w miejscu M3 ilość skroplin. Przed założeniem izolacji średnia ilość odprowadzanych skroplin wynosiła 334,1 kg na godzinę. Po założeniu izolacji średnia ilość wynosiła 199,3 kg na godzinę.

Przykład 3

Miernik 3 (M3) zainstalowano za odcinkiem rury, który był izolowany. Miesiąc przed załozeniem izolacji mierzono co godzinę ilość skroplin odprowadzanych w miejscu M2 we włazie 480 pod Chestnut Street na wschód od posesji 34 w Filadelfii. Następnie załozono na miejscu izolację na testowym odcinku zakopanej rury o długości 610 m. Następnie, po założeniu izolacji, mierzono co godzinę w ciągu jednego miesiąca w miejscu M2 ilość skroplin. Przed załozeniem izolacji średnia ilość odprowadzanych skroplin wynosiła 55,4 kg na godzinę. Po załozeniu izolacji średnia ilość wynosiła 43,6 kg na godzinę. Wyniki te pokazują wpływ izolowania na miejscu odcinka o długości 610 m na następny przepływowo odcinek odprowadzania skroplin.

Tabela 1

Typowy skład sztywnej pianki poliuretanowej

Składnik	Liczba części
PMDI (poliizocyjanian metylo-fenylu)	140
poliol	100
środek uodpamiający na ogień	15
katalizator	2
środek powierzchniowo czynny	2
FC-11 (środek spieniający z fluoropochodnej węglowodoru)	11

184 072

Tabela 2

Typowy skład sztywnej pianki z poliizoestru kwasu cyjanurowego

Składnik	Liczba części
PMDI	134
poliol	20
środek powierzchniowo czynny	2
FC-11 (środek spieniający z fluoropochodnej węglowodoru)	30

184 072

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób ponownego izolowania na miejscu zainstalowanych rurociągów do pary wodnej wewnątrz przewodu zewnętrznego, znamienny tym, że wykonuje się otwór (14) w ziemi w zasadzie w jednej linii nad rurą (20) do pary wodnej wewnątrz przewodu (18), wywierca się otwór (47) w przewodzie (18) bez wpływania na rurę (20) do pary wodnej, wkłada się rurę (48) biegnącą wzdłuż wykonanego otworu (14) tak, że pierwszy koniec rury (48) przechodzi przez wywiercony otwór (47) i znajduje się obok rury (20) do pary wodnej, mocuje się drugi koniec rury do zespołu pompującego (52, 54), pompuje się piankę (60) z tworzywa sztucznego rurą (48) do przestrzeni otaczającej rurę (20) do pary wodnej za pomocą zespołu pompującego (52, 54), wyjmuje się rurę (48) z otworu (47) oraz z otworu (14) w ziemi, oraz powoduje się utrwalenie i usztywnienie pianki (60), funkcjonującej jako izolacja termiczna dla rury do pary wodnej.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wybiera się rurę (48) z tworzywa sztucznego będącego fluoropochodną węglowodorów.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wykonuje się otwór (14) za pomocą podciśnieniowego urządzenia (12) do robienia wykopów.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wykonuje się wiele, leżących w pewnych odległościach od siebie, otworów (14) w ziemi, każdy w zasadzie w jednej linii i nad rurą(20) do pary wodnej.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wywierca się wiele, leżących w pewnych odległościach od siebie, otworów (47) w przewodzie zewnętrznym (18) bez wpływania na rurę (20) do pary wodnej, przy czym wierci się przez wiele, lezących w pewnych odległościach od siebie, otworów (14) w ziemi.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze pompuje się rurą (48) piankę (60) z tworzywa sztucznego na odległość nie większąniz 30,5 m.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze wkłada się wkładkę (34) z tworzywa sztucznego w otwór (14) i opuszcza się wiertło (44, 46) przez wkładkę (34) z tworzywa sztucznego przed włożeniem rury (48).
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wybiera się piankę (60) z tworzywa sztucznego spośród grupy tworzyw obejmującej poliuretan, poliizoester kwasu cyjanurowego, oraz modyfikowany uretanem poliizoester kwasu cyjanurowego.
9. Rurociąg ponownie izolowany podziemny do pary wodnej znajdujący się wewnątrz przewodu zewnętrznego, z pierścieniowym obszarem pomiędzy rurą a przewodem, znamienny tym, ze zawiera strukturę ze sztywnej pianki poliuretanowej (60) umieszczoną wewnątrz pierścieniowego obszaru.
10. Rurociąg według zastrz. 9, znamienny tym, że strukturę ze sztywnej pianki poliuretanowej stanowi stara istniejąca sztywna izolacja (62, 64, 66), znajdująca się w zasadzie wewnątrz nowo wylanej pianki (60) z tworzywa sztucznego.