PL184595B1 - Sposób i urządzenie do szlifowania noży wiórkarki - Google Patents

Abstract

1. Sposób szlifowania nozy wiórkar ki, w którym noze podczas szlifowania pozostaja w koszu nozowym a kosz nozo- wy wyjmuje sie z wiórkarki i umieszcza we wsporniku kosza nozowego, w którym jest on ulozyskowany obrotowo, znamienny tym, ze kosz nozowy (2) zabezpiecza sie przed obrotem i doprowadza sie, w celu przeprowadzenia szlifowania, urzadzenie szlifujace (4) z jednym lub wieloma narze- dziami szlifujacymi, w kierunku równole- glym do osi kosza nozowego (2), wzdluz pierwszego noza lub wzdluz pierwszej gru- py nozy (3.3), przy czym urzadzenie szli- fujace (4) i kosz nozowy (2) ustala sie wzgledem siebie z zabezpieczeniem przed obrotem, po czym, po przeszlifowaniu pierwszego noza lub pierwszej grupy nozy (3.3) zwalnia sie zabezpieczenie przed ob- rotem i obraca wzajemnie narzedzia szli- fujace (4) i kosz nozowy (2), tak , Fig. 2 PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób szlifowania noży wiórkarki, w którym noże podczas szlifowania pozostają w koszu nożowym a kosz nożowy wyjmuje się z wiórkarki i umieszcza we wsporniku kosza nożowego, w którym jest on ułożyskowany obrotowo.

184 595

Przedmiotem wynalazku jest również urządzenie do szlifowania noży wiórkarki, w którym noże podczas szlifowania pozostają w koszu nożowym, ze wspornikiem kosza nożowego, w którym kosz nożowy, po jego wyjęciu z wiórkarki jest osadzony i ułożyskowany obrotowo.

Chodzi przy tym zwłaszcza o wiórkarkę do produkcji ścinków na wióry, które mogą być dalej przemysłowo przerabiane, na przykład jako materiał wyjściowy dla płyt wiórowych.

Duży problem przy takich wiórkarkach stanowi stosunkowo mały czas życia noży. Z powodu zużycia noże muszą być wymieniane, często po niewielu godzinach pracy, to jest wielokrotnie na jedną zmianę.

Wstawienie nowych, ostrych noży wymaga specjalnych nakładów·'. Pożądana grubość wióra wynika mianowicie z odstępu noża względem tak zwanych płytek ścieralnych, które ze swej strony stanowią część składową wieńca nożowego. W wyniku tego wszystkiego, wymiana tępych noży na noże ostre jest bardzo kosztowna i czasochłonna. Zwłaszcza koszty osobowe są bardzo wysokie.

Dlatego od dłuższego czasu szukano dróg racjonalizacji wymiany noży. I tak, z opisu DE 43 16 514 C2 znany jest sposób pracy, który zawiera następujące etapy: Najpierw kosz nożowy zostaje wyjęty z wiórkarki i osadzony we wsporniku kosza nożowego, w którym jest ułożyskowany obrotowo, i otacza urządzenie szlifujące z tarczą szlifierską. Tępe noże w koszu nożowym zostają najpierw zwolnione ze swojego zamocowania zaciskowego i nastawiony zostaje dla każdego noża wypust, który jest konieczny, aby umożliwić ponowne przeszlifowanie na pożądany roboczy wypust noża. Potem kosz nożowy zostaje wprowadzony w powolny, ciągły ruch obrotowy. Jednocześnie kierunek szlifowania biegnie w kierunku osiowym kosza nożowego a więc wzdłuż ostrzy noży.

W wyniku stałego a więc nieprzerwanego obrotu kosza nożowego powstają powierzchnie czołowe noża, które leżą na łuku koła. Jest więc niemożliwe zaszlifowanie tak zwanego kąta przyłożenia. W związku z tym w wymienionym opisie patentowym zawarte jest twierdzenie, że dokładne ostrzenie noży w stanie wbudowanym daje w wyniku przymusowo kąt przyłożenia zerowy.

Liczni fachowcy sąjednak zdania, że kąt przyłożenia może być pożądany.

Zadaniem wynalazku jest dostarczenie sposobu jak również urządzenia wymienionego na wstępie rodzaju, za pomocą których można osiągnąć bezzakłóceniowe, szybkie i racjonalne szlifowanie zużytych noży wiórkarki i za pomocą których można zaszlifować krawędzie tnące w nożach wiórkarki pod kątem przyłożenia o dokładnym, ustalonym położeniu.

Zadanie to w zakresie sposobu zostało rozwiązane przez to, że kosz nożowy zabezpiecza się przed obrotem i doprowadza się, w celu przeprowadzenia szlifowania, urządzenie szlifujące z jednym lub wieloma narzędziami szlifującymi, w kierunku równoległym do osi kosza nożowego, wzdłuż pierwszego noża lub wzdłuż pierwszej grupy noży, przy czym urządzenie szlifujące i kosz nożowy ustala się względem siebie z zabezpieczeniem przed obrotem, po czym, po przeszlifowaniu pierwszego noża lub pierwszej grupy noży zwalnia się zabezpieczenie przed obrotem i obraca wzajemnie narzędzia szlifujące i kosz nożowy tak, że narzędzie szlifujące osiąga nowe położenie robocze, w celu szlifowania dalszego noża lub dalszej grupy noży, następnie cykl zwalniania zabezpieczenia przed obrotem jak również wzajemnego obrotu narzędzia szlifującego i kosza nożowego tak długo nieprzerwanie powtarza się, aż wszystkie noże zostaną przeszlifowane a na zakończenie kosz nożowy następnie znowu umieszcza się w wiórkarce.

Korzystnie, przed szlifowaniem noży, powierzchnię roboczą narzędzia lub pojedynczych narzędzi szlifujących doprowadza się do takiego położenia względem ostrzy noży, że zaszlifowuje się kąt przyłożenia.

Zgodnie z wynalazkiem, jako narzędzie szlifujące urządzenia szlifującego stosuje się co najmniej jedną tarczę szlifierską.

W zakresie urządzenia wynalazek charakteryzuje się tym, że ma urządzenie do zabezpieczania kosza nożowego przed obrotem wokół jego własnej osi oraz, że ma urządzenie szlifujące wyposażone w co najmniej jedno narzędzie szlifujące, przesuwne, w celu szlifowania, tam i z powrotem w kierunku równoległym do osi kosza nożowego, wzdłuż noży, a narzędzie szlifujące i kosz nożowy są względem siebie obrotowe, skokowo przez taktowanie, w celu

184 595 doprowadzenia narzędzia szlifującego po przeszlifowaniu noża lub grupy noży w nowe położenie robocze.

Korzystnie, powierzchnia robocza narzędzia lub narzędzi szlifujących względem ostrzy noży znajduje się w położeniu, w którym zaszlifowany zostaje kąt przyłożenia.

Według wynalazku urządzenie szlifujące ma jajko narzędzia szlifujące dużą ilość tarcz szlifierskich, po jednej dla jednego noża, które w stanie roboczym przylegają swoją powierzchnią roboczą do odpowiedniego noża.

Korzystnie, wszystkie tarcze szlifierskie osadzone są na pojedynczym wałku napędowym lub każda tarcza szlifierska ma swój własny wałek napędowy i korzystnie, każda tarcza szlifierska usytuowana jest wtedy w płaszczyźnie promieniowej.

Zaletą wynalazku jest, że podczas pojedynczego przejścia szlifowania nie występuje żaden względny ruch obrotowy pomiędzy koszem nożowym i urządzeniem szlifującym, lecz występuje stan spoczynku. Ruch względny występuje pomiędzy nożami i urządzeniem szlifującym tylko w kierunku osiowym.

Pojedynczy nóż można obrabiać w wielu przejściach tam i z powrotem narzędzi szlifujących. Oznacza to, że materiał może być usuwany bardzo delikatnie. Przy tym można utworzyć kąt przyłożenia na pojedynczym nożu.

Jeśli to potrzebne, można użyć narzędzi wielokrotnych, tak, że można obrabiać jednocześnie wielką ilość noży. Można pomyśleć o obróbce, na przykład pięciu, dziesięciu lub jeszcze większej ilości noży jednocześnie. Po zakończonej obróbce noża lub grupy noży kosz nożowy zostaje skokowo przemieszczony w nowe położenie robocze. Zamiast tego byłoby oczywiście możliwe pozostawienie ustalonego kosza nożowego i zamiast tego obracanie pojedynczego narzędzia szlifującego względem kosza nożowego, tak żeby mógł być obrabiany dalszy nóż lub dalsza grupa noży.

Jako narzędzie szlifujące wchodzi w rachubę narzędzie, które zawiera jedną lub więcej tarcz szlifierskich. Jeśli narzędzie szlifujące zawiera wiele tarcz szlifierskich, są one usytuowane jedna obok drugiej, tak, że wszystkie te tarcze szlifierskie pracują jednocześnie, przy czym każda tarcza szlifierska obrabia jeden nóż. Przy tym tarcze szlifierskie mogą być usytuowane równolegle do siebie, na przykład na jednej i tej samej osi obrotu. Jest jednak również do pomyślenia takie usytuowanie tarcz szlifierskich narzędzia szlifującego, że leżą one promieniowo. W ostatnim wymienionym przypadku każda tarcza szlifierska musi mieć swój własny wałek napędowy.

Dalej, jest możliwe takie ułożyskowanie wałków napędowych tarcz szlifierskich, żeby nachylenie było nastawne, tak, żeby można było osiągnąć zróżnicowane kąty szlifowania. Dzięki temu urządzenie byłoby najbardziej elastyczne.

Brane są pod uwagę równoważne z urządzeniem szlifującym urządzenia takie jak urządzenia do obróbki elektrokontaktowej.

Wynalazek w przykładzie wykonania został bliżej objaśniony na podstawie rysunku, na którym fig. 1 przedstawia urządzenie do szlifowania noży wiórkarki, która nie została tu przedstawiona, fig. 2 - w powiększeniu szczegół X z fig. 1, fig. 3 - w powiększeniu szczegół Y z fig. 2.

Stanowisko szlifowania 1 jest przesuwne względem wiórkarki na rolkach 1.2, w ten sposób, że kosz nożowy jest z wiórkarki odebrany i od niej odtransportowany do położenia roboczego stanowiska szlifowania 1. W przedstawionym przykładzie wykonania w stanowisku szlifowania 1 umieszczony został kosz nożowy 2. Spoczywa on na rolkach 1.3 tak, że jest w stanowisku szlifowania obracany skokowo, wokół swojej własnej osi.

Kosz nożowy 2 ma wiele pakietów nożowych 3, które najlepiej widać na fig. 2. Korpus nośny 3.1 ma płytkę zaciskową 3.2, znajdujący się pomiędzy tymi obydwoma elementami nóż 3.3, śrubę mocującą3.4 jak również płytkę ścieralną3.5.

Elementem wyróżniającym całe urządzenie jest urządzenie szlifujące 4. Uwidocznione jest ono na fig. 1 ale jeszcze dokładniej na fig. 2. Urządzenie szlifujące 4 zawiera wiele tarcz szlifierskich 4.1. W niniejszym przypadku mowa jest o czterech tarczach szlifierskich. Te cztery tarcze szlifierskie osadzone są na wspólnym wałku napędowym 4.2. Jest on napędzany

184 595 za pomocą silnika napędowego 4.3 i przekładni stożkowej 4.4. Dalej widoczny jest napęd trzpienia z silnikiem krokowym 4.5.

Całe urządzenie pracuje w sposób następujący:

Jak tylko noże 3.3 utracą już wymaganą ostrość, cały kosz nożowy zostaje wyjęty z wiórkarki za pomocą stanowiska szlifowania 1. Następnie urządzenie szlifujące 4 zostaje wprowadzone do przestrzeni wewnętrznej otoczonej koszem nożowym 2. Przy tym urządzenie szlifujące jest ustawione w takim położeniu, że każda tarcza szlifierska 4.1 leży naprzeciwko noża 3.3, który ma być ostrzony. Silnik napędowy 4.3 wprowadza w ruch obrotowy tarcze szlifierskie 4.1 poprzez przekładnię stożkową 4.4 i wałek napędowy 4.2, a silnik krokowy 4.5 przesuwa cały zespół w kierunku podwójnej strzałki - uwidocznionej na fig. 2 w lewo, tak, że powierzchnie obwodowe tarcz szlifierskich 4.1 wchodzą w położenie przylegania do powierzchni noży 3.3, które mają być szlifowane.

Cechą wyróżniającą jest, że podczas szlifowania noża lub grupy noży nie następuje żaden ruch obrotowy kosza nożowego względem urządzenia szlifującego.

Zastosowany został dalszy napęd, z którego jedynie wałek 5 został symbolicznie przedstawiony. Ten napęd powoduje ruch urządzenia szlifującego 4 równolegle do osi kosza nożowego 2 i jednocześnie równolegle do ostrzy noży 3.3. Przy tym szlifowanie każdego noża dokonuje się całkowicie pojedynczym przejściem tam i z powrotem urządzenia szlifującego 4. Jest jednak również możliwe wykonanie dwóch lub więcej ruchów w jednym i w drugim kierunku.

Urządzenie szlifujące 4 może zawierać inną ilość tarcz szlifierskich 4.1 niż przedstawiona tutaj liczba czterech tarcz. Niezbędna jest tylko jedna pojedyncza tarcza szlifierska.

Jest dalej możliwe, takie ułożenie tarcz szlifierskich 4.1, że przebiegają one w płaszczyznach promieniowych, które zatem przechodzą przez punkt środkowy kosza nożowego 2. Dotyczy to zarówno przypadku, kiedy jest tylko jedna tarcza szlifierska w urządzeniu szlifującym 4, jak też przypadku kiedy urządzenie szlifujące zawiera wiele tarcz szlifierskich.

Nachylenie pojedynczych tarcz szlifierskich 4.1 jest zmienne, tak, żeby kąt zaszlifowania noży 3.3 był różny.

Jak to jest widoczne na fig. 3, za pomocą tarczy szlifierskiej 4.1 zaszlifowuje się na nożu 3.3 kąt przyłożenia.

^lS4 S9_S

3.1

J84

S_9s

184 595

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób szlifowania noży wiórkarki, w którym noże podczas szlifowania pozostają w koszu nożowym a kosz nożowy wyjmuje się z wiórkarki i umieszcza we wsporniku kosza nożowego, w którym jest on ułożyskowany obrotowo, znamienny tym, że kosz nożowy (2) zabezpiecza się przed obrotem i doprowadza się, w celu przeprowadzenia szlifowania, urządzenie szlifujące (4) z jednym lub wieloma narzędziami szlifującymi, w kierunku równoległym do osi kosza nożowego (2), wzdłuż pierwszego noża lub wzdłuż pierwszej grupy noży (3.3), przy czym urządzenie szlifujące (4) i kosz nożowy (2) ustala się względem siebie z zabezpieczeniem przed obrotem, po czym, po przeszlifowaniu pierwszego noża lub pierwszej grupy noży (3.3) zwalnia się zabezpieczenie przed obrotem i obraca wzajemnie narzędzia szlifujące (4) i kosz nożowy (2), tak, że narzędzie szlifujące (4) osiąga nowe położenie robocze, w celu szlifowania dalszego noża lub dalszej grupy noży (3.3), następnie cykl zwalniania zabezpieczenia przed obrotem, jak również wzajemnego obrotu narzędzia szlifującego (4) i kosza nożowego (2) tak długo nieprzerwanie powtarza się aż wszystkie noże (3.3) zostaną przeszlifowane a na zakończenie kosz nożowy (2) znowu umieszcza się w wiórkarce.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przed szlifowaniem noży (3.3), powierzchnię roboczą narzędzia lub pojedynczych narzędzi szlifujących (4) doprowadza się do takiego położenia względem ostrzy noży (3.3), że zaszlifowuje się kąt przyłożenia.
3. 3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że jako narzędzie szlifujące urządzenia szlifującego (4) stosuje się co najmniej jedną tarczę szlifierską.
4. 4. Urządzenie do szlifowania noży wiórkarki, w którym noże podczas szlifowania pozostają w koszu nożowym, ze wspornikiem kosza nożowego, w którym kosz nożowy, po jego wyjęciu z wiórkarki jest osadzony i ułożyskowany obrotowo, znamienne tym, że ma urządzenie do zabezpieczania kosza nożowego (2) przed obrotem wokół jego własnej osi oraz, że ma urządzenie szlifujące wyposażone w co najmniej jedno narzędzie szlifujące, przesuwne, w celu szlifowania, tam i z powrotem w kierunku równoległym do osi kosza nożowego (2), wzdłuż noży (3.3) a narzędzie szlifujące (4) i kosz nożowy (2) są względem siebie obrotowe, skokowo przez taktowanie, w celu doprowadzenia narzędzia szlifującego (4), po przeszlifowaniu noża lub grupy noży (3.3), w nowe położenie robocze.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że powierzchnia robocza narzędzia lub narzędzi szlifujących względem ostrzy noży (3.3) jest przestawna w położenie, w którym zaszlifowany zostaje kąt przyłożenia.
6. 6. Urządzenie według zastrz. 4 albo 5, znamienne tym, że urządzenie szlifujące ma jako narzędzia szlifujące dużą ilość tarcz szlifierskich (4.1), po jednej dla jednego noża (3.3), w stanie roboczym przylegających swoją powierzchnią roboczą do odpowiedniego noża (3.3).
7. 7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że wszystkie tarcze szlifierskie (4.1) osadzone są na pojedynczym wałku napędowym (4.2).
8. 8. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że każda tarcza szlifierska (4.1) ma swój własny wałek napędowy.
9. 9. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że każda tarcza szlifierska (4.1) usytuowana jest w płaszczyźnie promieniowej.