PL184710B1

PL184710B1 - Zespół mocujący, stożkowy

Info

Publication number: PL184710B1
Application number: PL97329846A
Authority: PL
Inventors: Ralph Müllenberg
Original assignee: Muellenberg Ralph
Priority date: 1996-05-15
Filing date: 1997-04-12
Publication date: 2002-12-31
Also published as: CZ295104B6; ATE213056T1; WO1997043556A1; ES2167741T3; CZ365698A3; EP0898660B1; PL329846A1; DE29608751U1; DE59706318D1; AU708057B2; US6099199A; CA2254991C; CA2254991A1; EP0898660A1; CN1095047C; CN1218546A; ZA974079B; AU2692397A

Abstract

1 . Zespól mocujacy stozkowy do laczenia elementu konstrukcyjnego wewnetrznego o cylindrycznej zewnetrznej powierzchni obwodowej, zwlaszcza walu, z zewnetrznym elementem konstrukcyjnym z wybraniem o cylindrycznej wewnetrznej powierzchni obwodowej, zwlaszcza piasta, któ- ry to zespól przeznaczony jest do umieszczenia w promieniowej przestrzeni posredniej pomiedzy cylindryczna zewnetrzna powierzchnia obwodowa we- wnetrznego elementu konstrukcyjnego i cylindryczna wewnetrzna powierz- chnia obwodowa wybrania zewnetrznego elementu konstrukcyjnego, z dwoma wewnetrznymi pierscieniami stozkowymi, z przeznaczonymi do przylegania do cylindrycznej zewnetrznej powierzchni obwodowej we- wnetrznego elementu konstrukcyjnego, cylindrycznymi, wewnetrznymi powierzchniami obwodowymi i ze stozkowymi zewnetrznymi powie- rzchniami obwodowymi, z cien- kosciennym zewnetrznym pierscieniem dwustozkowym z, przylegajacymi do zewnetrznych powierzchni obwodo- wych wewnetrznych pierscieni stozkowych, m ajacymi taki sam kat stozka, stozkowymi, wewnetrznymi powierzchniami obwodowymi, których gruboscienne konce sa zwrócone ku sobie, i z przylegajaca do wewnetrznej powierzchni obwodowej zewnetrznego elementu konstrukcyjnego, cylin- dryczna zewnetrzna powierzchnia obwodowa i z osiowymi srubami mo- cujacymi r ozmieszczonymi na obwodzie, za pomoca których pierscienie stozkowe, z poslizgiem na powierzchniach stozkowych i promieniowym rozszerzeniem, sa nawzajem wzgledem siebie docisniete, z wywieraniem sil mocujacych dzialajacych na zewnetrzna powierzchnie obwodowa wewnetrz- nego elementu konstrukcyjnego i na wewnetrzna powierzchnie obwodowa wybrania zewnetrznego elementu konstrukcyjnego, znam ienny tym, ze pierscien dwustozkowy (10) na swojej cylindrycznej zewnetrznej powierzch- ni obwodowej (6), w przyblizeniu na srodku jej osiowej dlugosci, na odcinku osiowym (23) ma promieniowe odsadzenie (24), rozciagajace sie w kierunku obwodowym, takie, ze osiowa dlugosc strefy (21) na cylindrycznej zewnetrz- nej powierzchni obwodowej (6) zewnetrznego pierscienia stozkowego (10, 18', 18"), w której na wewnetrzna powierzchnie obwodowa (4) wybrania w zewnetrznym elemencie konstrukcyjnym sa przenoszone promieniowe sily mocujace, jest mniejsza niz osiowa dlugosc strefy (35), w której promieniowe sily mocujace dzialaja na zewnetrzna powierzchnie obwodowa (2) wewnetrz- nego elementu konstrukcyjnego Fig. 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazkujest zespół mocujący stożkowy do łączenia elementu konstrukcyjnego wewnętrznego o cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej, zwłaszcza wału, z zewnętrznym elementem konstrukcyjnym z wybraniem o cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obwodowej, zwłaszcza piastą, który to zespół przeznaczonyjest do umieszczenia w promieniowej przestrzeni pośredniej pomiędzy cylindryczną zewnętrzną powierzchnią obwodową wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i cylindryczną wewnętrzną powierzchnią obwodową wybrania zewnętrznego elementu konstrukcyjnego.

Tego rodzaju zespoły mocujące są znane zarówno jako proste zespoły mocujące i jako zespoły mocujące dwustożkowe, na przykład z opisów niemieckich wzorów użytkowych DE GM 71 33 914,77 27 308 i 75 12 290, jak również z patentu USA 3 958 888. Problem według wynalazku wyniknął przy zespołach mocujących odpowiadających fig. 4 patentu USA 3 958 888. Pierścień dwustożkowy jest w nim zewnętrznym pierścieniem stożkowym i przylega swoją cylindryczną powierzchnią obwodową w otworze piasty. Stożkowe wewnętrzne powierzchnie obwodowe sątak usytuowane, ze największa grubość ściany pierścienia dwustożkowego leży w środku. W środkujest przewidziane żebro centrujące, które sięga aż do wału, przez co umożliwia centrowanie piasty względem wału. Przez obydwa pojedyncze pierścienie stożkowe przechodzą osiowo śruby mocujące, przy czym w jednym pierścieniu stożkowym i żebrze centrującym wykonane sąpod śruby otwory przelotowe, a w leżącym na przeciwko pierścieniu stożkowym, otwory gwintowane. Pojedyncze pierścienie stożkowe, które mieszczą w sobie śruby,

184 710 w obszarze przenoszenia sił mocujących, mają dlatego w zasadzie większą grubość ściany w kierunku promieniowym, niż pierścień dwustożkowy, tak, że ten ostatni łatwo się odkształca i dobrze przylega do wewnętrznego obwodu wybrania w zewnętrznym elemencie konstrukcyjnym. Określenie „cienkościenny” w odniesieniu do pierścienia, powinno zarówno tu i w dalszym ciągu znaczyć, że promieniowa grubość ściany w każdym miejscu strefy przenoszenia sił promieniowych, wynosi najwyżej połowę promieniowej grubości ściany wewnętrznego pierścienia stożkowego, ogólnie jednak, jedną trzecią lub jedną czwartą tej grubości ściany.

Kiedy za pomocą tego rodzaju zespołu mocującego stożkowego zamocowany jest na przykład na wale bęben napędowy taśmy dla przenośnika taśmowego, na skutek naciągu taśmy przenośnika, wał podlega znacznemu obciążeniu na zginanie, co może prowadzić do znacznego przegięcia wału. To znowu daje ten skutek, że na zewnętrznej stronie zginania zewnętrzna powierzchnia obwodowa zewnętrznego pierścienia dwustożkowego może się nieznacznie odsunąć od wewnętrznej powierzchni obwodowej piasty, również wtedy, kiedy zespół mocujący stożkowy na początku, przy wywieranym naprężeniu, był na krawędzi całkowicie szczelny.

To tymczasowe odsunięcie zewnętrznego pierścienia dwustożkowego od otworu piasty wystarcza, aby w tym miejscu pozwolić na wniknięcie wilgoci, która prowadzi tam do niepożądanej rdzy na skutek korozji ciernej, która może uniemożliwić późniejszy demontaż zespołu mocującego stożkowego, ponieważ powierzchnie szczelin zostająze sobąprzez rdzę połączone. W przykładzie z bębnem napędowym taśmy, woda pochodzi z osiowo zewnętrznej strony, która jest wystawiona na działanie warunków atmosferycznych.

Miejsce odsunięcia przy obrocie wału pozostaje niezmienione, tak, że tworzy się strefa korozji w kształcie pierścienia.

Wnikanie wilgoci i połączone z tym tworzenie się rdzy na skutek korozji ciernej występuje pierwotnie na zewnętrznej stronie zespołu mocującego stożkowego, a więc w strefie położonej na jego osiowej krawędzi, na promieniowej powierzchni obwodowej, przylegającej do piasty, ponieważ tam panuje mniejszy docisk i siły występujące na skutek gięcia przewyż^:za^najpierw siły mocujące.

Zadaniem wynalazku jest uniknięcie występowania tego rodzaju rdzy na skutek korozji ciernej.

Zadanie to zostało rozwiązane zgodnie z wynalazkiem przez to, że zespół mocujący opisanego na wstępie rodzaju, posiada dwa wewnętrzne pierścienie stożkowe, z przeznaczonymi do przylegania do cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej wewnętrznego elementu konstrukcyjnego cylindrycznymi, wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi i ze stożkowymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi. Ma on też cienkościenny zewnętrzny pierścień dwustożkowy z, przylegającymi do zewnętrznej powierzchni obwodowej wewnętrznych pierścieni stożkowych, mającymi taki sam kąt stożka, stożkowymi, wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi, których grubościenne końce są zwrócone ku sobie, i z przylegającą do wewnętrznej powierzchni obwodowej zewnętrznego elementu konstrukcyjnego cylindryczną zewnętrzną powierzchnią obwodową. Dalej zespół mocujący posiada osiowe śruby mocujące rozmieszczone na obwodzie, za pomocąktórych pierścienie stożkowe, z poślizgiem na powierzchniach stożkowych i promieniowym rozszerzaniem, są nawzajem względem siebie dociśnięte, z wywieraniem sił mocujących, działających na zewnętrznąpowierzchnię obwodowąwewnętrznego elementu konstrukcyjnego i na wewnętrzną powierzchnię obwodową wybrania zewnętrznego elementu konstrukcyjnego. Zespół mocujący stożkowy charakteryzuje się tym, że pierścień dwustożkowy na swojej cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej, w przybliżeniu na środku jej osiowej długości, na odcinku osiowym, ma promieniowe odsądzenie rozciągające się w kierunku obwodowym, takie, że osiowa długość strefy na cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej zewnętrznego pierścienia stożkowego, w której na wewnętrzną powierzchnię obwodową wybrania w zewnętrznym elemencie konstrukcyjnym są przenoszone promieniowe siły mocujące, jest mniejsza niż osiowa długość strefy, w której promieniowe siły mocujące działają na zewnętrznąpowierzchnię obwodową wewnętrznego elementu konstrukcyjnego.

184 710

Korzystnie, pierścień dwustożkowy, na środku, ma promieniowo do wewnątrz wystające żebro centrujące, które przylega swoją cylindryczną wewnętrzną powierzchnią obwodową do zewnętrznej powierzchni obwodowej wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i przez które przechodzą w otworach przelotowych śruby mocujące.

Korzystnie również, osiowe długości stref są tak do siebie dopasowane, że dociski na obwodzie wewnętrznym zewnętrznego elementu konstrukcyjnego i na obwodzie zewnętrznym wewnętrznego elementu konstrukcyjnego są w zasadzie jednakowe.

Zgodnie z drugąpostaciąwynalazku, zadanie to zostało rozwiązane przez to, że zespół mocujący opisanego na wstępie rodzaju posiada dwa cienkościenne pierścienie stożkowe ze stożkowymi wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi, których grubościenne końce są zwrócone ku sobie, i z cylindrycznymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi. Ma on również dwa wewnętrzne pierścienie stożkowe, ze stożkowymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi, przylegającymi do wewnętrznych powierzchni obwodowych cienkościennych zewnętrznych pierścieni stożkowych, mających ten sam kąt stożka i do wewnętrznej powierzchni obwodowej. Dalej wyposażony jest w osiowe śruby mocujące, rozmieszczone na obwodzie, za pomocą których pierścienie stożkowe z poślizgiem na powierzchniach stożkowych i promieniowym rozszerzaniem, są nawzajem względem siebie osiowo dociśnięte, z wywieraniem sił mocujących działających na zewnętrzny obwód wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i na wewnętrzny obwód zewnętrznego elementu konstrukcyjnego. Zgodny z wynalazkiem zespół mocujący stożkowy charakteryzuje się tym, że zewnętrzne powierzchnie obwodowe zewnętrznych pierścieni stożkowych są na odcinku osiowym odsądzone na mniejszą średnicę, tak, że osiowa długość strefy, cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej zewnętrznych pierścieni stożkowych, w której promieniowe siły mocujące przenoszone są na wewnętrzną powierzchnię obwodową wybrania w zewnętrznym elemencie konstrukcyjnym, jest mniejsza niż osiowa długość strefy, w której promieniowe siły mocujące oddziałują na zewnętrzną powierzchnię obwodową wewnętrznego elementu konstrukcyjnego.

Zgodnie z wynalazkiem, zespół mocujący stożkowy ma wewnętrzny pierścień dwustożkowy, który przylega swoją cylindryczną wewnętrzną powierzchnią, obwodowaą do cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i ma na środku promieniowo na zewnątrz wystające żebro centrujące, przylegające swoją cylindryczną zewnętrzną powierzchnią obwodową do cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obwodowej wybrania zewnętrznego elementu konstrukcyjnego, pomiędzy zewnętrznymi pierścieniami stożkowymi.

Wynalazek przynosi następujące korzyści w porównaniu ze znanymi ze stanu techniki zespołami mocującymi. Normalnie, osiowe strefy, w których sąprzenoszone promieniowe siły mocujące, są mniej więcej jednakowe na wewnętrznym elemencie konstrukcyjnym, na przykład na wale i na zewnętrznym elemencie konstrukcyjnym, na przykład na piaście. Prowadzi to do tego, że docisk na zewnątrz, z powodu większego promienia i odpowiednio większej, będącej do dyspozycji, powierzchni przenoszenia sił jest mniejszy niż wewnątrz, to jest, na wale. Idea leżąca u podstaw wynalazku polega na tym, żeby zmniejszyć osiową strefę na zewnątrz będącą do dyspozycji do przenoszenia sił promieniowych i w ten sposób sztucznie powiększyć docisk na zewnątrz. Przez to większe siły gięcia nie przewyższająjuż też podwyższonych sił mocujących przy normalnie występujących stanach zginania i utrzymane zostaje przyleganie zespołu mocującego w zewnętrznym obszarze brzegowym, tak, że nie może wnikać wilgoć powodująca korozję cierną. Oznacza to, że mogą być wytrzymywane wyższe zgięcia bez szkodliwego wpływu na funkcjonowanie. Doświadczenie wskazuje, że przy występujących w praktyce obciążeniach zginających, pozostające przy gięciu na zewnętrznej stronie zginania naprężenie przylegania lub docisk o wartości 70 - 80 N/m2 wystarczajeszcze do zapobieżenia wnikaniu wilgoci i przez to zapobiega się rdzy na skutek korozji ciernej. Ten szczątkowy docisk występuje dzięki zgodnemu z wynalazkiem ukształtowaniu dopiero przy większych momentach zginających. Sztuczne podwyższenie docisku w wybraniu zewnętrznego elementu konstrukcyjnego przyczynia się do lepszego podparcia w tym wybraniu i odciąża przez to śruby mocujące.

184 710

Zgodne z wynalazkiem rozwiązanie zapobiega wnikaniu wilgoci wzdłuż przecięcia do wnętrza zespołu mocującego.

Wynalazek w przykładach wykonania został przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1i 2 przedstawiająprzekroje częściowe przez górną część takiego układu mocującego, poprowadzone wzdłuż osi układu mocującego.

Na fig. 1 oznaczony jako całość odnośnikiem 100 zespół mocujący dwustożkowy służy do zamocowania wału 1 z zewnętrznym obwodem 2, przedstawiającego wewnętrzny element konstrukcyjny, w, przedstawiającej zewnętrzny element konstrukcyjny z wybraniem o cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obwodowej 4, piaście 3. Średnica obwodu wewnętrznego 4 jest większa od zewnętrznej średnicy wału 1, a w utworzonej pierścieniowej przestrzeni pośredniej 5 jest umieszczony zespół mocujący 100.

Zespół mocujący 100 obejmuje pierścień dwustożkowy 10 z cylindryczną zewnętrzną powierzchnią obwodową 6 i dwoma stożkowymi wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi 7', 7, które są tak usytuowane, że ich większa grubość ścianki leży, patrząc w kierunku osiowym, na środku. Za pomocąwewnętrznych powierzchni obwodowych 7', 7 współpracują ze sobą zewnętrzne powierzchnie stożkowe 8', 8 dwóch oddzielnych pierścieni stożkowych 11, 12, które ich cylindrycznymi wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi 9 przylegają do zewnętrznej powierzchni obwodowej 2 wału 1, w obszarze przylegania, który jedno- cześnie tworzy strefę 35 przenoszenia sił. Pierścienie stożkowe 11,12 są, patrząc w kierunku promieniowym, znacznie bardziej grubościenne niż pierścień dwustożkowy 10 w obszarze jego powierzchni stożkowych 7', 7. Stosunek długości promieniowych wynosi w każdym miejscu powierzchni stożkowej 7' co najmniej trzy do jednego. Pierścień dwustożkowy 10 zawiera poniekąd dwa nawzajem połączone cienkościenne części pierścieniowe stożkowe 18', 18.

Pierścień dwustożkowy 10 zawiera pomiędzy powierzchniami stożkowymi 7', 7 wystające do wewnątrz żebro centrujące 13, które swoją wewnętrzną powierzchnią obwodową 14 osadzone jest na zewnętrznej powierzchni obwodowej 2 wału 1 i służy do centrowania piasty 3 nawale 11. Wzdłuż obwodu przewidziane zostały gęsto jedna obok drugiej śruby mocujące 19, które przechodzą przez otwory przelotowe 15 w pierścieniu stożkowym 11 i otwory 16 w żebrze centrującym 13 i wchodzą w otwory gwintowane 17 w pierścieniu stożkowym 12. Przy dociąganiu śrub 19, pierścienie stożkowe 11,12 dociskane są do siebie i ślizgają się przy tym swoimi powierzchniami stożkowymi 8', 8 po powierzchniach stożkowych T, 7 pierścienia dwustożkowego, mających taki sam kąt stożka i odpowiedni promień, przy czym pary pierścieni stożkowych 18', 11 lub 18, 12 rozszerzają się promieniowo i dochodzą do przylegania powierzchniami cylindrycznymi 6 lub 9 do cylindrycznych powierzchni 4 lub 2 przy znacznym nacisku powierzchniowym, tak, że elementy 1 i 3 zostają ze sobą zaciśnięte.

Kąty stożka powierzchni stożkowych 7', 8' lub 7, 8 mogą leżeć poza lub wewnątrz obszaru samohamowania. W tym ostatnim przypadku, musząbyć zastosowane śruby dociskowe, jeśli zespół mocujący 100 ma być ponownie demontowany.

Dwa miejsca krytyczne na zewnętrznej krawędzi promieniowej i osiowej pierścienia dwustożkowego są oznaczone na fig. 1 jako 20. Przy silniejszym przegięciu wału 1 może się tak zdarzyć, że powstałe w wyniku tego siły są większe niż promieniowe siły dociskające i pierścień dwustożkowy w zewnętrznych obszarach swoich części pierścieniowych stożkowych 18,18' odsunie się od wewnętrznej powierzchni obwodowej 4. Może tam również wniknąć wilgoć, która może doprowadzić do rdzy na skutek korozji ciernej, która może uniemożliwić demontaż zespołu mocującego stożkowego 100 lub w każdym razie go utrudnić.

Pierścienie stożkowe U, 12 i części pierścieniowe stożkowe 18', 18 normalnie przylegają do siebie na odcinkach osiowych 36. Szczególnie przy mocno dociągniętym zespole mocującym 100 lub niedogodnym położeniu tolerancji, długość odcinka 36 zbliża się do długości pierścieni stożkowych 11, 12. Dociski na powierzchniach stożkowych 7', 8' i 7, 8 lub pomiędzy cylindryczną zewnętrznąpowierzchnią obwodową 6 i obwodem wewnętrznym 4 są wtedy, z powodu

184 710 większych promieni, znacznie mniejsze niż pomiędzy wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi 9 i zewnętrzną powierzchnią obwodową 2 wału 1.

W celu sztucznego podwyższenia na zewnątrz docisku i przeciwdziałania, odsuwaniu w miejscach 20, w obszarze odcinków 36 na cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej pierścienia dwustożkowego 10 przewidziane są uskoki 22, pomiędzy którymi zewnętrzna powierzchnia obwodowa 6 na odcinku 23 jest odsadzona na mniejszy promień lub średnicę. Głębokość odsadzenia lub płaski rowek obwodowy 24 musi być tak duża, żeby na odcinku 23 nie miało miejsca przyleganie pierścienia dwustożkowego 10 do wewnętrznej powierzchni obwodowej 4. Wystarcza rząd wielkości 1 mm. Ważne jest, aby uskoki 22 leżały na tym odcinku, na którym bez uskoków byłyby przenoszone promieniowe siły dociskające.

Położone na odcinku 23 części powierzchni obwodowej, normalnie współdziałałyby przy przenoszeniu promieniowych sił dociskających, zwłaszcza w obszarach pokrywających się osiowo z pierścieniami stożkowymi 11, 12. Przy jednakowym dociśnięciu śrub mocujących 19 rozdzielają się te udziały na strefy 21, to znaczy, pozostałe osiowe obszary zewnętrzne, zewnętrznej powierzchni obwodowej 6 w obszarze części pierścieniowych stożkowych 18', 18, tak, że promieniowe przyleganie w pobliżu miejsc krytycznych 20 jest silniejsze i wywołane przez ewentualne wygięcia wału 1, skierowane na odsuwanie części pierścieniowych stożkowych 18,18 od wewnętrznej powierzchni obwodowej 4, siły, nie mogąjuż, lub nie mogąjuż tak łatwo, tych sił przylegania przewyższać. Przez to zespół mocujący stożkowy 100, na osiowych krawędziach zewnętrznych pierścienia dwustożkowego 10 względem wewnętrznej powierzchni obwodowej 4, pozostaje zamknięty, tak, że nie może wnikać żadna wilgoć. Strefy 21 są osiowo krótsze od długości 35 pierścieni stożkowych 11,12, które odpowiadająstrefie przenoszenia sił na wale 1.

W tym samym celu, pierścień dwustożkowy 10 nie jest przecięty w obszarach swoich części pierścieniowych stożkowych 18', 18, żeby przez przecięcie nie mogła przenikać wilgoć. Żebro centrujące 13 i obydwa pierścienie stożkowe 11, 12 mogą być natomiast przecięte dla uniknięcia strat sił.

Pokazany na fig. 1 zespół mocujący dwustożkowy 100 jest tylko przykładem wykonania. Mogłoby chodzić również o prosty zespół mocujący stożkowy, który na przykład powstaje w ten sposób, że pierścień dwustożkowy jest myślowo odcięty przez miejsca oznaczone linią kropkakreska 25. Funkcja utrzymania zamkniętego zespołu mocującego przy obciążeniu wygięciem w prawym miejscu krytycznym 20 przy silnym wygięciu wału 3 pozostaje również wtedy utrzymana.

Na fig. 2 przedstawionyjest zespół mocujący dwustożkowy 200, w którym elementy o analogicznych funkcjach są tak samo oznaczone. Przewidziany jest pierścień dwustożkowy 30, który w tym przypadku jest pierścieniem stożkowym wewnętrznym i przylega swoją cylindryczną wewnętrzną powierzchniąobwodową21 do wału 1. Żebro centrujące 33 wystaje w tym przypadku na zewnątrz i przylega swojącylindiycznązewnętrznąpowierzchniąobwodową34 do cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obwodowej zewnętrznego elementu konstrukcyjnego lub piasty 3. Obydwa pierścienie stożkowe 3132, w które wchodzą śruby mocujące 19, sąw tym przypadku zaopatrzone zarówno w stożkowe wewnętrzne powierzchnie obwodowe 39', 39, które współpracują ze stożkowymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi 40', 40 pierścienia dwustożkowego 30, jak również ze stożkowymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi 28', 28, które współprac ująze stożkowymi wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi 27', 27 drugich oddzielonych, nie przeciętych, zewnętrznych pierścieni stożkowych 38', 38, które przyłegąjąswoimi cylindrycznymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi 26 do wewnętrznego obwodu 4 piasty 3. Zewnętrzne pierścienie stożkowe 38' i 38 przylegają swoimi wewnętrznymi stronami czołowymi do zebrą centrującego 33. Miejsca krytyczne 20 sątu położone na krawędzi zewnętrznej promieniowej i osiowej pierścieni stożkowych 38', 38.

Również tu przewidziane zostały na cylindrycznych zewnętrznych powierzchniach obwodowych, w obszarach przylegania, uskoki 22, na których cylindryczne zewnętrzne powierzchnie obwodowe 26 są odsądzone na odcinku 43 na mniejszą średnicę w stosunku do grubościennego

184 710 wewnętrznego końca pierścieni stożkowych 38', 38, tak, że nie ma tam miejsca żadne przyleganie a siła przylegania lub docisk w pozostałych strefach 21 przenoszenia sił promieniowych zwiększa się, aby chronić miejsca krytyczne 20 przed odstawaniem przy obciążeniu zginaniem wałU 1. Również tutaj długość osiowa strefy 21 jest mniejsza od długości osiowej strefy 35, w której wewnętrzne pierścienie stożkowe 3132 przenosząpromieniowąsiłę docisku wewnątrz na wał.

Fig. 3

21' 21'

35 1

184 710

Fig. 5

27 18 24 22 Μ + ί---i = 21' ₃

Fig. 6

184 710

Fig. 1

Fig. 2

2L

43

TE

26,

19-4 -₅ L
44:4 2»i\	—	\7¥-	o	\ 27\26p
K3i?\\\„	^7/	7%)		\\\32\^x

'20

4ΤΓ( \ \

39' 40' 30 33 40» 29 39

/

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

-200

Claims

Zastrzeżenia patentowe .1. Zespół mocujący stożkowy do łączenia elementu konstrukcyjnego wewnętrznego o cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej, zwłaszcza wału, z zewnętrznym elementem konstrukcyjnym z wybraniem o cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obwodowej, zwłaszcza piastą, który to zespół przeznaczony jest do umieszczenia w promieniowej przestrzeni pośredniej pomiędzy cylindryczną zewnętrzną powierzchnią obwodową wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i cylindryczną wewnętrznąpowierzchnią obwodową wybrania zewnętrznego elementu konstrukcyjnego, z dwoma wewnętrznymi pierścieniami stożkowymi, z przeznaczonymi do przylegania do cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej wewnętrznego elementu konstrukcyjnego, cylindrycznymi, wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi i ze stożkowymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi, z cienkościennym zewnętrznym pierścieniem dwustożkowym z, przylegającymi do zewnętrznych powierzchni obwodowych wewnętrznych pierścieni stożkowych, mającymi taki sam kąt stożka, stożkowymi, wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi, których grubościenne końce są zwrócone ku sobie, i z przylegającą do wewnętrznej powierzchni obwodowej zewnętrznego elementu konstrukcyjnego, cylindryczną zewnętrzną powierzchnią obwodową i z osiowymi śrubami mocującymi rozmieszczonymi na obwodzie, za pomocą których pierścienie stożkowe, z poślizgiem na powierzchniach stożkowych i promieniowym rozszerzeniem, sąnawzajem względem siebie dociśnięte, z wywieraniem sił mocujących działających na zewnętrzną powierzchnię obwodową wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i na wewnętrzną powierzchnię obwodową wybrania zewnętrznego elementu konstrukcyjnego, znamienny tym, że pierścień dwustożkowy (10) na swojej cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej (6), w przybliżeniu na środkujej osiowej długości, na odcinku osiowym (23) ma promieniowe odsadzenie (24), rozciągające się w kierunku obwodowym, takie, że osiowa długość strefy (21) na cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej (6) zewnętrznego pierścienia stożkowego (10,18', 18), w której na wewnętrzną powierzchnię obwodową (4) wybrania w zewnętrznym elemencie konstrukcyjnym sąprzenoszone promieniowe siły mocujące, jest mniejsza niż osiowa długość strefy (35), w której promieniowe siły mocujące działająna zewnętrznąpowierzchnię obwodową(2) wewnętrznego elementu konstrukcyjnego.
2. Zespół mocujący według zastrz. 1, znamienny tym, że pierścień dwustożkowy (10,18', 18) na środku ma promieniowo do wewnątrz wystające żebro centrujące (13), które przylega swoją cylindryczną wewnętrzną powierzchnią obwodową (14) do zewnętrznej powierzchni obwodowej (2) wewnętrznego elementu konstrukcyjnego · i przez które przechodzą w otworach przelotowych (15) śruby mocujące (19).
3. Zespół mocujący według zastrz. 1, znamienny tym, że osiowe długości stref (21) i (35) sątak do siebie dopasowane, że dociski na obwodzie wewnętrznym zewnętrznego elementu konstrukcyjnego i na obwodzie zewnętrznym wewnętrznego elementu konstrukcyjnego są w zasadzie jednakowe.
4. Zespół mocujący według zastrz. 1, znamienny tym, że zewnętrzne pierścienie stożkowe (18', 18), patrząc w kierunku osiowym, sąnieprzecięte.
5. Zespół mocujący stożkowy do łączenia elementu konstrukcyjnego wewnętrznego o cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej, zwłaszcza wału, z zewnętrznym elementem konstrukcyjnym z wybraniem o cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obwodowej, zwłaszcza piastą, który to zespół przeznaczony jest do umieszczenia w promieniowej przestrzeni pośredniej pomiędzy cylindryczną zewnętrzną powierzchnią obwodową wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i cylindryczną wewnętrzną powierzchnią obwodowąwybrania zewnętrznego elementu konstrukcyjnego, z dwoma cienkościennymi pierścieniami stożkowymi ze stożkowymi wewnętrznymi powierzchniami obwodowymi, których grubościenne końce są zwrócone ku so184 710 bie, i z cylindrycznymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi, oraz z dwoma wewnętrznymi pierścieniami stożkowymi, ze stożkowymi zewnętrznymi powierzchniami obwodowymi przylegającymi do wewnętrznych powierzchni obwodowych zewnętrznych cienkościennych pierścieni stożkowych, mających ten sam kąt stożka, i do wewnętrznej powierzchni obwodowej i z osiowymi śrubami mocującymi, rozmieszczonymi na obwodzie, za pomocąktórych pierścienie stożkowe z poślizgiem na powierzchniach stożkowych i promieniowym rozszerzaniem, są nawzajem względem siebie osiowo dociśnięte, z wywieraniem sił mocujących działających na zewnętrzny obwód wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i na wewnętrzny obwód wybrania zewnętrznego elementu konstrukcyjnego, znamienny tym, że zewnętrzne powierzchnie obwodowe (26) zewnętrznych pierścieni stożkowych (38', 38) są na odcinku osiowym (43) odsądzone na mniejszą średnicę, tak, że osiowa długość strefy (21), cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej (26) zewnętrznych pierścieni stożkowych, w której przenoszone sąpromieniowe siły mocujące na wewnętrznąpowierzchnię obwodową (4) wybrania w zewnętrznym elemencie konstrukcyjnym, jest mniejsza niż osiowa długość strefy (35), w której promieniowe siły mocujące oddziałują na zewnętrzną powierzchnię obwodową (2) wewnętrznego elementu konstrukcyjnego.
6. Zespół mocujący stożkowy według zastrz. 5, znamienny tym, że ma wewnętrzny pierścień dwustożkowy (30), który przylega swoją cylindryczną wewnętrzną powierzchnią obwodową (29) do cylindrycznej zewnętrznej powierzchni obwodowej (2) wewnętrznego elementu konstrukcyjnego i ma na środku promieniowo na zewnątrz wystające żebro centrujące (33), przylegające swoją cylindryczną zewnętrzną powierzchnią obwodową (34) do cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obwodowej (4) wybrania zewnętrznego elementu konstrukcyjnego pomiędzy zewnętrznymi pierścieniami stożkowymi (38', 38).
7. Zespół mocujący według zastrz. 5, znamienny tym, że osiowe długości stref (21) i (35) sątak do siebie dopasowane, że dociski na obwodzie wewnętrznym zewnętrznego elementu konstrukcyjnego i na obwodzie zewnętrznym wewnętrznego elementu konstrukcyjnego są w zasadzie jednakowe.
8. Zespół mocujący według zastrz. 5, znamienny tym, że zewnętrzne pierścienie stożkowe (38', 38), patrząc w kierunku osiowym, sąnieprzecięte.