PL184725B1

PL184725B1 - Sposób wytwarzania lustra bez warstwy miedzi i lustro bez warstwy miedzi

Info

Publication number: PL184725B1
Application number: PL96317085A
Authority: PL
Inventors: Pierre Laroche; Pierre Boulanger
Original assignee: Glaverbel
Priority date: 1995-11-20
Filing date: 1996-11-20
Publication date: 2002-12-31
Also published as: JPH09150110A; CA2190195A1; CN1157930A; CZ340096A3; BR9604577A; PT101932A; US6147803A; PT101932B; BE1011430A5; GB9623792D0; ES2141005A1; GB2307194A; PL317085A1; TR199600891A2; GB9523674D0; IT1288805B1; LU88836A1; GB2307194B; CN1112596C; ES2141005B1

Abstract

1. Sposób wytwarzania lustra bez warstwy miedzi zawierajacego odblaskowa warstwe metalowa nalozona na przezroczyste podloze, znamienny tym, ze wytwarza sie powloke zawierajaca warstwe metalu odblaskowego na powierzchni podloza, naklada sie proszkow a farbe zawierajaca polimer na warstwe metalu odblaskowego i utwardza sie polimer z w y- tworzeniem ochronnej warstwy farby. 19. Lustro bez warstwy miedzi, znamienne tym, ze zawiera kolejno przezroczyste podloze, odblaskowa warstwe metalowa i warstwe ochronna farby wytworzona poprzez naloze- nie na odblaskowa warstwe metalowa farby proszkowej zawierajacej polimer i utwardzenie po- limeru. PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest również lustro bez warstwy miedzi zawierające kolejno przezroczyste podłoże, odblaskową warstwę metalową i warstwę ochronną farby wytworzoną poprzez nałożenie na odblaskową warstwę metalową farby proszkowej zawierającej polimer i utwardzenie polimeru.

Lustro korzystnie jako polimer zawiera polimer termoutwardzalny o temperaturze zeszklenia pomiędzy 60 i 90°C, jeszcze korzystniej pomiędzy 60 i 75°C.

Korzystnie ochronna farba proszku ma grubość od 50 μm do 80 μm.

Przykłady

Przykład 1 do 3 + Przykład Kontrolny 1

W przykładzie 1 wytwarzano lustra na konwencjonalnej linii produkcyjnej, w której płyty szkła przesuwano na taśmie rolkowego przenośnika.

Płyty szkła najpierw polerowano, przemywano, a następnie, w zwykły sposób, uczulono roztworem chlorku cyny i ponownie przemyto.

Następnie na płytach szkła rozproszono kwaśny wodny roztwór PdCl₂. Roztwór ten wytworzono z roztworu wyjściowego zawierającego 6 g PdCl₂/l zakwaszonego HCl do uzyskania pH w przybliżeniu 1, rozcieńczonego demineralizowanąwodąw celu wprowadzenia go do dysz rozpylacza, które rozcieńczony roztwór, który zawierał około 30 mg PdC^/l kierowały na płyty szkła, tak że rozpylono w przybliżeniu 5,5 PdC^/m szkła. Czas kontaktu chlorku palladu z powierzchnią uczulanego szkła wynosił w przybliżeniu 15 sekund.

Tak zaaktywowane płyty szkła przeniesiono następnie do stacji płukania, gdzie rozpylano deminetrdi/^^tr^wuKiwodę, a następnie do stacji posrebrzania, gdzie rozpylono tradycyjny roztwór srebrzący, zawierający sól srebra i środek redukujący. Stopień przepływu i stężenie roztworu posrebrzającego rozpylanego na szkle kontrolowano tak, aby wytworzyć, w konwencjonalnych warunkach produkcji, warstwę 2 zawierającą w przybliżeniu 800 - 850 mg/m2 srebra. Ustalono, że masa nałożonego srebra wynosiła w przybliżeniu 900 - 950 mg/m2.

Następnie szkło przepłukano. Bezpośrednio po przepłukaniu powłoki srebra, świeżo wytworzony zakwaszony roztwór chlorku cyny rozpylono na posrebrzonych przesuwanych płytach szkła, tak jak to opisano w zgłoszeniu patentowym GB 2252568.

Następnie lustra obrobiono rozpylając roztwór zawierający 0,1% wagowych γ-aminopropylotrietoksysilanu (Silane A 1100 wytwarzany przez Union Carbide).

W próbie kontrolnej 1, po nałożeniu srebra, na powierzchnię srebra rozpylono roztwór miedziujący o typowym składzie wytwarzając powłokę zawierającą w przybliżeniu 300 mg/m2 miedzi. Osiągnięto to poprzezjednoczesne rozpylenie roztworu A i roztworu B. Roztwór A przygotowano poprzez zmieszanie roztworu amoniaku z roztworem zawierającym siarczan miedzi i siarczan hydroksylo;iminy. Roztwór B zawierał kwas cytrynowy i kwas siarkowy. Następnie szkło przemyto i wysuszono.

Farbą, którą następnie użyto zarówno w przykładzie 1jak i w próbie kontrolnej 1 była termoutwardzalna farba proszkowa z żywicy epoksy-poliestrowej o Tg wynoszącej w przybliżeniu 80°C (FF112 TRAL7001 GL wytwarzana przez firmę OXYPLAST) w kolor/e szarym. Farbę nałożono poprzez napylanie elektrostatyczne. W sposobie tym elektryczny generator dostarczał stałe wysokie napięcie wynoszące około 60 kV, do dyszy pistoletu, wytwarzając silne pole elektryczne, które jonizowało powietrze i naładowywało przechodzące przez nie cząstki proszku. Naładowane cząstki kierowały się na podłoże, na które nanoszono powłokę, to jest na lustro, które było uziemione. Proszkowa farba osadzała się na podłożu i była gotowa do utwardzania Proszkową farbę nanoszono w temperaturze pokojowej.

Następnie, w celu utwardzenia farby, lustro umieszczono w piecu o temperaturze wynoszącej od 150 do 180°C.

Pod względem korozji na brzegach lustra według tych dwóch przykładów znacznie różniły się.

184 725

Przykłady2i3 sąpodobne do Przykładu 1, z tym wyjątkiem, że zastosowano termoutwardzalną farbę proszkową z żywicy epoksypoliestrowej o Tg wynoszącej w przybliżeniu 90°C (FF160 94315CS wytwarzanej przez OXYPLAST) w kolorze beżowym. Lustro w przykładzie 2 nie zostało potraktowane silanem. Stwierdzono, że jakość lustra potraktowanego silanem (przykład 3) jest lepsza niż lustra niepotraktowanego silanem (przykład 2).

Wytworzone w ten sposób lustra poddano różnym próbom przyspieszonego starzenia.

Pierwszym oszacowaniem odporności lustra zawierającego metaliczną warstwę na starzenie może być poddanie go próbie rozpylania soli kwasu octowego przyspieszanego miedzią znanego jako CASS Test, w którym umieszcza się lustro w komorze testowej w temperaturze 50°C i poddaje działaniu mgły wytworzonej przez rozpylanie wodnego roztworu zawierającego 50 g/l chlorku sodu i 0,2 g/l bezwodnego chlorku miedziawego z lodowatym kwasem octowym w ilości wystarczającej do doprowadzenia pH rozpylanego roztworu między 3,0 i 3,1. Wszystkie szczegóły tego testu podane są w International Standart ISO 3770-1976. Lustra mogą być poddawane działaniu zasolonej mgły przez różny okres czasu, po czym porównuje się właściwości odblaskowe sztucznie starzonego lustra z właściwościami odblaskowymi lustra dopiero wytworzonego. Okazało się, że czas ekspozycji wynoszący 120 godzin jest wystarczający do określenia odporności lustra na starzenie. Test CASS przeprowadzono na 10 cm2 płytki lustra i po jej ekspozycji na rozpylanie soli kwasu octowego przyspieszanego miedzią w ciągu 120 godzin, po czym badano płytkę pod mikroskopem. Zasadniczym widocznym dowodem korozji jest zaciemnienie warstwy srebra i łuszczenie się farby wzdłuż krawędzi lustra. Rozmiary korozji obserwowano w pięciu regularnie oddalonych od siebie miejscach na każdej z dwóch przeciwnych krawędziach i obliczano wielkości tych 10 punktów pomiarowych. Możliwe było również zmierzenie maksymalnej korozji występującej przy brzegach płytki otrzymując wynik, który ponownie był mierzony w mikrometrach.

Drugie oszacowanie odporności lustra zawierającego metaliczną warstwę na starzenie może być przeprowadzone w próbie mgły soli, która polega na poddawaniu lustra w komorze, w której utrzymywana jest temperatura 35°C, działaniu mgły soli wytworzonej przez rozpylanie wodnego roztworu zawierającego 50 g/l chlorku sodu. Okazało się, że w próbie mgły soli czas ekspozycji wynoszący 480 godzin jest wystarczający do określenia odporności lustra na starzenie. Lustro ponownie poddano badaniu pod mikroskopem i obecność korozji na brzegach płytki mierzono uzyskując wynik w mikrometrach, w ten sam sposób co w CASS Test.

Płytki o 10 cm2 wytworzone tak jak w przykładzie 1 i Próbie Kontrolnej 1 poddano testowi CASS i próbie mgły soli. Wyniki przedstawiono w poniższej tabeli I.

Tabela I

	Przeciętna	Grubość warstwy farby (pm)
Testu CASS (pm)	Próby mgły soli (pm)
Próba Kontrolna 1	20000	16000	75
Przykład 1	1733	46	63
Przykład 2		oddzielona farba	60
Przykład 3	772	159	62

Tylną stronę każdego lustra przyklejono do płyty ze szkła. Zestaw umieszczono w piecu o temperaturze 100°C na 24 godziny.

Odblaskową stronę lustra poddano następnie badaniu. Jeśli warstwa srebra została uszkodzona przez klej, niedoskonałości lub zamglenia dawały rozmyty odblask. Zastosowano dwa kleje, mianowicie Silirub (oksym silikonu) i Perenator (alkoksysilikon). Otrzymano następujące wyniki.

184 725

	Silirub	Perenator
Próba kontrolna 1	zamglenie	prawidłowo
Przykład 1	zamglenie	prawidłowo
Przykład 2	prawidłowo	prawidłowo
Przykład 3	prawidłowo	prawidłowo

Tak więc okazało się, że lustra miały dobrą odporność na klej, zwłaszcza lustra według przykładu 2 i 3. Podobne lustra, które zawierają farbę nałożonąw klasyczny sposób, tojest z postaci raczej ciekłej niż proszkowej, wykazują odporność zbliżoną do odporności z przykładu 2 i 3.

Przykłady4do9

W tych przykładach traktowanie silanem przeprowadzono za pomocą zalewania roztworem silanu, a nie rozpylania. Roztwór nalewano w ilości 1 litra na m² posrebrzonego podłoża. Roztwór pozostawiono na 30 do 45 sekund a następnie lustro przemyto i wysuszono przed napyleniem farby·'.

W przykładach 4 do 9 jako farbę stosowano termoutwardzalną farbę proszkową z żywicy epoksy-poliestrowej o Tg wynoszącej w przybliżeniu 75°C (DFF112 RAL7001 3C wytwarzaną przez OXYPLAST). Farba ta jako wypełniacze i pigmenty zawiera dolomit (CaMg(CO3)2, baryt (BaSO4), kalcyt (CaCO3) i rutyl (TiO2). Obróbkę przeprowadzono w następujący sposób.

Przykład4

Lustra traktowano wodnym roztworem zawierającym 0,1% objętościowych γ-aminopropylotrietoksysilanu (Silane A 1100 wytwarzany przez Union Carbide)

Przykład5

Nie przeprowadzono obróbki silanem.

Przykład6

Lustra potraktowano roztworem kwasu octowego zawierającego 0,1% objętościowych mieszaniny Silane A 1100 i bis(trimetoksysililopropyloaminy (Silane A 1170 wytwarzanej przez Union Carbide) w stosunku objętościowym 20 : 80.

Przykład7

Lustra potraktowano roztworem kwasu octowego zawierającego 0,1% objętościowych mieszaniny Silane A 1100 i Silane A 1170 w stosunku objętościowym 80 : 20.

Przykład8

Lustra potraktowano rozcieńczonym roztworem kwasu octowego zawierającym 0,1 % objętościowych Silane A 1170 przy pH=4,5.

Przyklad9

Lustra potraktowano rozcieńczonym roztworem kwasu octowego zawierającym 0,1 % objętościowych Silane A 1100 przy pH=4,5.

Grubość każdej powłoki farby wynosiła około 59 pm. Wyniki dwóch testów starzenia luster z przykładów 4 do 9 przedstawione są w tabeli II.

Tabela II

	Przeciętna
Testu CASS (pm)	Próby mgły soli (pm)
Przykład 4	1527	81
Przykład 5	oddzielona farba	złuszczenie farby na brzegach
Przykład 6	1724	96
Przykład 7	1513	77
Przykład 8	1414	58
Przykład 9	1170	139

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania lustra bez warstwy miedzi zawierającego odblaskową warstwę metalową nałożoną na przezroczyste podłoże, znamienny tym, że wytwarza się powłokę zawierającą warstwę metalu odblaskowego na powierzchni podłoża, nakłada się proszkową farbę zawierającą polimer na warstwę metalu odblaskowego i utwardza się polimer z wytworzeniem ochronnej warstwy farby.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, żejako warstwę odblaskowąnakłada się srebro.
3. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że jako polimer stosuje się polimer termoutwardzalny.
4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że polimer termoutwardzalny utwardza się umieszczając lustro wraz z nałożoną na nim farbą proszkową w piecu.
5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że stosuje się polimer termoutwardzalny o temperaturze zeszklenia pomiędzy 60 i 90°C.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że stosuje się polimer termoutwardzalny o temperaturze zeszklenia pomiędzy 60 i 75°C.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że farbę proszkowąnakłada się przez napylanie.
8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że farbę proszkowąnakłada się przez napylanie elektrostatyczne.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nakłada się ochronną warstwę farby proszkowej o grubości od 50 pm do 80 pm.
10. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako podłoże stosuje się płaskie płyty szklane.
11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przed nałożeniem odblaskowej warstwy metalowej podłoże kontaktuje się z roztworem aktywującym zawierającym jony co najmniej jednego pierwiastka spośród grupy obejmującej bizmut (III), chrom (II), złoto (III), ind (III), nikiel (II), pallad (II), platynę (II), rod (III), ruten (III), tytan (III), wanad (III) i cynk (II).
12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że przed kontaktowaniem podłoża z roztworem aktywującym podłoże uczula się roztworem uczulającym.
13. Sposób według zaostrz. 1, znamienny tym, że przed nałożeniem farby proszkowej wytwarza się na powierzchni podłoża warstwę metalową ze srebra i kontaktuje się powłokę metalową z roztworem obróbkowym zawierającym jony co najmniej jednego pierwiastka spośród grupy składającej się z Al (III), Cr (II), V (II lub III), Ti (II lub III), Fe (II), In (I lub II) i Sn (iI).
14. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przed nałożeniem na odblaskową warstwę metalową proszkowej farby nakłada się na nią silan.
15. Sposób według zastrz. 14, znamienny tym, że nakłada się silan w postaci aminoalkiloalkoksysilanu takiego jak γ-aminopropylotrietoksysilan poprzez rozpylanie jego wodnego roztworu.
16. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się proszkową farbę o wymiarach cząstek nie większych niż 200 pm.
17. Sposób według zastrz. 16, znamienny tym, że nakłada się farbę proszkową o granulacji, w której co najmniej 90% cząstek ma rozmiar cząstek pomiędzy 10 i 100 pm.
18. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że farba proszkowa nie zawiera ołowiu i związków ołowiu.
19. Lustro bez warstwy miedzi, znamienne tym, że zawiera kolejno przezroczyste podłoże, odblaskową warstwę metalową i warstwę ochronną farby wytworzonąpoprzez nałożenie na odblaskową warstwę metalową farby proszkowej zawierającej polimer i utwardzenie polimeru.

184 725
20. Lustro według zastrz. 19, znamienne tym, że zawiera polimer termoutwardzalny o temperaturze zeszklenia pomiędzy 60 i 90°C.
21. Lustro według zastrz. 19, znamienny tym, że zawiera polimer termoutwardzalny o temperaturze zeszklenia pomiędzy 60 i 75°C.
22. Lustro według zastrz. 19, znamienny tym, że ochronna farba proszku ma grubość od 50 μηι do 80 gm.

Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania lustra bez warstwy miedzi i lustra bez warstwy miedzi, w którym metalowa powłoka nałożona jest na przezroczyste podłoże.

W celu wytworzenia wyrobów dekoracyjnych odblaskowa warstwa metalowa może być nakładana w znany sposób, ale wynalazek dotyczy w szczególności ciągłych warstw odblaskowych podtrzymywanych przez szklane podłoża. Powłoki mogą być nakładane na podłoże o dowolnej postaci, na przykład na przedmioty artystyczne, w celu osiągnięcia żądanego efektu dekoracyjnego, ale zadaniem wynalazku jest znalezienie szerszego zastosowania w przypadkach, gdy nakłada się powłokę na stosunkowo cienkie podłoże szklane. Powłoka może być w pełni odblaskowa, tworzy wtedy warstwę lustrzaną.

Odblaskowe warstwy metalowe, na przykład ze srebra, ulegają łatwo działaniu zanieczyszczeń znajdujących się w powietrzu, co powoduje uszkodzenia warstwy srebrnej i utratę wymaganych właściwości optycznych. Znane jest nakładanie warstw ochronnych na takie warstwy srebrne, a rodzaj warstwy ochronnej określony jest żądanymi właściwościami pokrywanego podłoża i kosztami.

Lustra srebrne wytwarza się zwykle w następujący sposób. Szkło najpierw poleruje się, a następnie uczula za pomocą wodnego roztworu SnCl₂. Po przepłukaniu, powierzchnię szkła zwykle aktywuje się traktując jąamoniakalnym azotanem srebra. Następnie, w celu wytworzenia nieprzezroczystej powłoki srebra, nakłada się roztwór posrebrzający. Tę powłokę srebra pokrywa się następnie ochronną warstwą miedzi, a potem jedną lub więcej powłokami farbiarskimi otrzymując końcowe lustro.

Warstwę miedzi stosuje się, aby zmniejszyć uszkodzenia warstwy srebrnej, a samą warstwę miedzi chroni się przed ścieraniem i korozją warstwą farby.

Spośród różnych preparatów, które mogłyby być stosowane do ochrony lustra najskuteczniejszą ochronę warstwy miedzi przed korozją mają te farby, które zawierają pigmenty ołowiowe. Niestety, pigmenty ołowiowe są toksyczne, dlatego stosowanie ich jest wysoce niepożądane z powodu zdrowotnych otoczenia.

Zaproponowano również ochronę powłoki srebra za pomocą traktowania jej zakwaszonym wodnym roztworem soli Sn(II) (patrz zgłoszenie patentowe GB 2252568). Zgodnie z tą propozycją odblaskowa warstwa srebra ma warstwę powierzchniową, w której ilość atomów cyny jest większa, w porównaniu z ilościąatomów cyny (jeśli w ogóle występują), w warstwie leżącej pod warstwą powierzchniową o co najmniej jeden atom na sto atomów metalu przez co taka powłoka metalowa ma zwiększoną odporność na korozję. Zgodnie z innąostatniąpropozycją(patrz brytyjskie zgłoszenie patentowe GB 2254339) odblaskową warstwę srebra traktuje się roztworem zawierającym jony co najmniej jednego z grupy zawierającej Al(III), Cr(II), V(II lub III), Ti (II lub III), Fe (II) i In (I lub II). Jednym z ważnych zastosowań traktowania ochronnego zgodnie z GB 2252568 i GB 2254339 jest stosowanie go do wytwarzania luster srebrnych, które nie zawierają konwencjonalnej ochronnej warstwy miedzi. Takie lustra, które nie zawierają miedzi mogą być chronione za pomocą farb, które nie zawierają ołowiu.

Zwykle stosuje się farby w postaci ciekłej, na przykład nakłada się farbę pędzlem na powierzchnię, która ma być chroniona lub poprzez przesuwanie wyrobu przez ciekłą ścianę. Stosując te sposoby czasam i trudno jest osiągnąć jednolitą powłokę, w wyniku czego stosuje się nadmiar farby lub otrzymuje się warstwę farby o grubości niedostatecznej do uzyskania żądanej ochrony. Ponadto. ciekłe farby mogą zawierać lotne rozpuszczalniki, które są ryzykowne w stosowaniu i których

184 725 przechodzenia do atmosfery należy unikać z uwagi na ochronę środowiska. Gdy stosuje się farby w postaci ciekłej adhezja do powierzchni nie zawsze jest tak dobra jak to jest wymagane. Ponadto, farby ciekłe zwykle musząbyć stosowane dwukrotnie, ponieważ do uzyskania wystarczającej ochrony niezbędne są dwie warstwy. Celem wynalazku jest dostarczenie warstwy ochronnej na nie zawierającej miedzi warstwie metalowej wyrobó w odblaskowych w sposób, który umożliwia uniknięcia jednej lub więcej wyżej wymienionych wad.

Wynaleźliśmy, że te i inne cele mogą być osiągnięte, gdy stosuje się farbę ochronną w postaci proszku szczególnej kompozycji.

Sposób według wynalazku polega na wytwarzaniu lustra bez warstwy miedzi zawierającego odblaskową warstwę metalową nałożoną na przezroczyste podłoże, w którym wytwarza się powłokę zawierającą warstwę metalu odblaskowego na powierzchni podłoża, nakłada się proszkową farbę zawierającą polimer na warstwę metalu odblaskowego i utwardza się polimer z wytworzeniem ochronnej warstwy farby.

Przezroczystym podłożem może być przezroczysty sztywny materiał, takie jak tworzywo sztuczne, ale korzystnie jest to szkliste podłoże takie jak szkło. Korzystne jest szkło bezbarwne, chociaż może być stosowane również szkło kolorowe. Korzystnie stosuje się płaskie płyty szklane.

Zwykle odblaskowy metal stanowi srebro. Chociaż korzystnie stosuje się samo srebro jako metal odblaskowy, niniejszy wynalazek obejmuje również lustro, w którym metalem odblaskowym jest inny metal taki jak aluminium. W dalszej części opisu odniesienie się do srebrajako metalu odblaskowego należy rozumieć jako odniesienie się również do innego metalu, jeśli z kontekstu nie wynika inaczej.

Przed nałożeniem warstwy odblaskowej i proszkowej farby, podłoże można skontaktować z roztworem aktywującym zawierającym jony przynajmniej jednego z grupy obejmującej bizmut (III), chrom (II), złoto (III), ind (III), nikiel (II), pallad (II), platynę (II), rod (III), ruten (III), tytan (III), wanad (III) i cynk (II), jak jest to opisane w brytyjskim zgłoszeniu patentowym GB 2289289. Przed kontaktowaniem podłoża z roztworem aktywującym, podłoże korzystnie uczula się roztworem uczulającym takim jak SnCl₂.

Lustra, do których wynalazek może być zastosowany mogą być wytwarzane sposobem, który polega na potraktowaniu warstwy srebra zakwaszonym wodnym roztworem soli Sn (II) jak to opisano w brytyjskim zgłoszeniu patentowym GB 2252568 powołanym wyżej.

Alternatywnie, lustra mogą być wytwarzane sposobem opisanym w GB 2254339 powołanym wyżej.

Według korzystnego wykonania wynalazku, przed nałożeniem proszkowej farby, sposób polega na wytworzeniu powłoki metalowej składającej się z odblaskowej warstwy srebra na powierzchni podłoża (którąkorzystnie stanowi przezroczysta powierzchnia), kontaktowaniu powłoki metalowej z roztworem obróbkowym zawierającym jony przynajmniej jednego z grupy zawierającej Al (III), Cr (II), V (II lub III), Ti (II lub III), Fe (II), In (I lub II) i Sn (II). Tak potraktowaną powłokę można przepłukać i wysuszyć. Okazuje się, że powłoka metalowa odblaskowego wyrobu zgodnie z korzystnym wykonaniem wynalazku pozwala na dodatkową ochronę przeciwkorozyjną, gdy potraktuje się ją roztworem obróbkowym. Taki sposób wytwarzania takich wyrobów odblaskowych może być również przeprowadzony bardzo prosto i ekonomicznie.

Tak więc, w celu zwiększenia ilości atomów cyny w powierzchniowej warstwie metalowej powłoki, sposób może zawierać kontaktowanie powłoki metalowej ze świeżo przygotowanym obróbkowym zakwaszonym wodnym roztworem soli cynawej, który nie opalizuje oraz przemywanie i suszenie tak potraktowanej powłoki metalowej. Okazało się, że srebro tak wykonanego lustra uzyskuje dodatkową ochronę przeciwkorozyjną gdy jest potraktowane zakwaszonym wodnym roztworem soli cynawej. Uważa się, że jest to wynikiem wprowadzenia atomów cyny do powierzchniowej warstwy metalu lustra.

Roztwory soli cyny (II) mogąbyć stosowane w prosty i ekonomiczny sposób. Kontaktowanie powłoki z małą ilością wynoszącą 1 mg/m² cyny w roztworze jest zupełnie wystarczające, aby osiągnąć pewny stopień ochrony, i uważa się, że stosowanie ilości większej niż 1500/mg/m²nie powoduje znaczącego wzrostu ochrony przeciwkorozyjnej. A nawet, stosowanie większej

184 725 ilości może mieć szkodliwy wpływ powodując zmniejszenie przyczepności pomiędzy powłoką odblaskową i proszkową farbą, którą następnie nakłada się. Niniejszy wynalazek nie dotyczy wytwarzania luster sposobem, który zawiera pokrywanie warstwy srebra ochronną warstwąmiedzi. Okazało się, że obecność miedzi może zmniejszyć przyczepność proszkowej farby do lustra i dlatego sposób według wynalazku ma szczególne zastosowanie do luster nie zawierających miedzi.

Korzystnie, w celu polepszenia przyczepności proszkowej farby do warstwy srebra, przed zastosowaniem proszkowej farby, stosuje się na warstwę srebra silany. Kontaktowanie powłoki srebra z silanami przed malowaniem może aktywować adhezję farby do obrabianej powłoki metalowej, w ten sposób aktywując odporność lustra na ścieranie i korozję. Silany mogą być w postaci aminoalkiloalkoksysilanów takiego jak γ-aminopropylotrietoksysilanu i mogą być nakładane przez rozpylanie jego wodnego roztworu, a następnie przemywanie i suszenie.

Proszkowa farba musi koniecznie zawierać utwardzalny polimer i do tych celów preferujemy bardziej polimer termoutwardzalny niż polimer termoplastyczny. Polimer termoutwardzalny powinien utwardzać się po ogrzewaniu w sposób ciągły. Pozwala to na cięcie i łączenie lustra nie uszkadzając farby. Temperatura zeszklenia termoutwardzalnego polimeru powinna być wystarczająco wysoka, aby pozwolić na stosowanie proszku, ale utwardzana farba musi być dostatecznie elastyczna, aby dać opór siłom takimjak siły mechaniczne. Korzystnie temperatura zeszklenia (Tg) termoutwardzalnego polimeru zawarta jest między 60 i 90°C, bardziej korzystnie między 60 i 75°C. Jako polimery termoutwardzalne mogą być stosowane epoksy, poliester, poliuretan, żywice akrylowe lub aminowe takie jak melamina.

Proszkowa farba powinna być korzystnie homogeniczna, tak aby każda jej cząstka zawierała te same składniki. W dodatku do termoutwardzalnego polimeru farba może zawierać inne składniki takie jak wypełniacze (na przykład karboniany) i pigmenty. Mogą być stosowane dowolne pigmenty kompatybilne z termoutwardzalnym polimerem. Jednakże korzystnie proszkowa farba nie zawiera związków lotnych i korzystnie jest całkowicie pozbawiona ołowiu i związków ołowiu.

Aby otrzymać jednolitą utwardzoną warstwę farby ważną sprawąjest granulacja proszkowej farby. Korzystnie rozkład rozmiarów cząstek jest względnie szeroki. Jeśli zakres granulacji jest zbyt wąski, to powstaje ryzyko tworzenia się powłoki proszkowej ze znaczną ilością miejsc pustych.

Takie puste miejsca mogą być trudno wypełnialne w czasie utwardzania proszku. Ponadto granulacja proszkowych cząstek jest ważnym czynnikiem decydującym o łatwości nakładania proszku a napylaniu elektrostatycznym. Tak więc korzystnie stosuje się proszkową farbę o wymiarach cząstek nie większych niż 200 (pm, korzystnie 90% objętościowych cząstek ma wymiary pomiędzy 10 i 100 pm.

Korzystnie farbę proszkową nakłada się przez napylanie. Odpowiednim napylaniem jest napylanie elektrostatyczne. Elektryczny generator zapewnia stałe wysokie napięcie, na przykład 40 do 80 kV, które gdy stosuje się dysze pistoletu, wytwarza silne elektryczne pole, które jonizuje powietrze i naładowuje cząstki proszku przechodzące przez nie. Naładowane cząstki kierowane są na podłoże, które ma być powleczone, to jest lustro, które uziemia się. Proszkowa farba osadza się na podłożu i jest gotowa do utwardzania. Farbę proszkową korzystnie nakłada się w temperaturze pokojowej.

Korzystnie termoutwardzalny polimer utwardza się poprzez umieszczenie lustra razem z nałożoną na nim farbą proszkową w piecu. Odpowiednia temperatura utwardzania wynosi od 150° C do 180° C. Zwykle utwardzanie trwa kilka minut.

Korzystnie warstwa ochronna farby ma grubość od 50 pm do 80 pm, tak około 60 pm.

Zwykle do ochrony odblaskowej warstwy metalowej wystarcza jedna ochronna warstwa farby.

Niniejszy wynalazek , zwłaszcza stosuje się do luster o nieregularnych kształtach, takich jak lustra zakrzywione, w których dotychczasowe techniki malowanie były bardziej trudne do przeprowadzenia.

184 725

Okazało się, że nanosząc, zgodnie z wynalazkiem, farbę z proszku uzyskuje się lustro, którego odporność na korozję i rozpuszczalniki jest równie dobra, a nawet lepsza niż w przypadku wyrobów, w których nakłada się w znany sposób dwie warstwy farby w postaci ciekłej. Lustra według wynalazku mogą również wykazywać dobrą odporność na konwencjonalne kleje.