PL185071B1 - Urządzenie do szybkiego montażu i demontażu płyty - Google Patents

Abstract

1 Urzadzenie do szybkiego montazu i demontazu plyty, do- wolnego rodzaju, umocowanej na podlozu za pomoca srodków laczacych wykorzystujacych nacisk reczny, na które wywiera sie nacisk zarówno w celu montazu plyty jak i jej usuniecia, znamien- ne tym, ze podloze (1), zawiera szereg oprawek (7), które przecho- dza przez wyciete w nim kwadratowe otwory, przy czym kazda oprawka jest wykonana z elementu z osiowym otworem przebiega- jacym wzdluz calej jej dlugosci, z czescia zewnetrzna (8) o ksztalcie stozka scietego o malej wysokosci i szerokiej srednicy, oraz o wydluzonej drugiej czesci wewnetrznej, pomiedzy którymi znajduje sie wezsza czesc o kwadratowym przekroju, która przysto- sowuje sie do otworu w podlozu, z czescia wewnetrzna wyposazona we wzdluzne jezyki elastyczne (9), które dostosowuje sie do profilu zewnetrznego otworów, przy czym grubosc czesci wewnetrznej posiada, na jej swobodnym koncu, zestaw otwartych szczelin wzdluznych (10), równomiernie rozmieszczonych, pomiedzy któ- rymi korpus oprawki tworzy kilka pletw o pewnej krzywiznie, wypuklych na zewnatrz w kierunku srodka korpusu oprawki, a kilka podpór (3), jest przymocowanych do powierzchni wewnetrznej plyty, przy czym kazda podpora sklada sie z czesci wyposazonej w cala czesc dolna, wyposazona w otwory (15), umozliwiajace srubom przechodzenie przez nie w celu zamocowania do plyty, która znajduje sie na powierzchni plyty, przy czym czesc znajdujaca sie pomiedzy otworami posiada czesc wystajaca o ksztalcie pudel- ka otwartego od boku do boku wzdluz linii przebiegajacej pomiedzy otworami, podczas kiedy jeden z boków pudelka posiada zakrzywione ramie (13), wspólplaszczyznowe z naj- bardziej zewnetrzna powierzchnia pudelka, na której koncu (14) znajduje sie zaglebienie lub wglebienie prow adzace, w kierunku prostopadlym F ig :2 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do szybkiego montażu i demontażu płyty stosowane zwłaszcza do mocowania płyt zamykających umocowanych na różnego rodzaju ramach, i przeznaczonych do zasłaniania otworów w celach dekoracyjnych, jak i z przyczyn technicznych.

Jednym przykładem tego zastosowania mogą być płyty drzwiowe pojazdów samochodowych, które są umieszczane na ramie drzwi i zakrywają różne mechanizmy i przedmioty, które są zawarte w drzwiach, na przykład mechanizm opuszczania okna i tym podobne. W tym przypadku, jak wspomniano powyżej, płyta okładzinowa drzwi służy z jednej strony do dekoracji wewnętrznej powierzchni drzwi, a z drugiej strony zapewnienia w zespole przestrzeń dla umieszczenia różnych elementów wyposażenia, takich jak podłokietniki, przejście dla rączki drzwiczek itp.

Mówiąc ogólnie, w tradycyjnym zespole płyt tego typu są zwykle stosowane znane zaciski albo kołki, które są mocowane na wcisk w płycie, przechodząc przez wykonane w niej otwory. Zaciski albo kołki wystają z płyt tak, że w połączeniu z innymi elementami pomocniczymi samego podłoża są one łączone jedna z drugą poprzez zaciskanie pomiędzy elementami pomocniczymi i zaciskami.

Ten typ tradycyjnego zespołu posiada taką wadę, że zespół musi być wykonywany poprzez łączenie każdego elementu pomocniczego płyty z każdym zaciskiem albo kołkiem podczas wolno wykonywanych operacji, wraz z pojawiającymi się komplikacjami, ponieważ zaciski często pękają, co jest spowodowane przez składanie i demontaż różnych połączeń w celu zamocowania i demontażu płyty.

185 071

Celem wynalazku jest opracowanie urządzenia automatycznie składające i demontujące płyty na ramach podtrzymujących, które nie psuje się często i w ten sposób uzyskuje się zabezpieczenie techniczne, służące utrzymywaniu go w gotowości.

Urządzenie do szybkiego montażu i demontażu płyty, dowolnego rodzaju, umocowanej na podłożu za pomocą środków łączących wykorzystujących nacisk ręczny, na które wywiera się nacisk zarówno w celu montażu płyty jak i jej usunięcia, według wynalazku charakteryzuje się tym, że podłoże, zawiera szereg oprawek, które przechodzą przez wycięte w nim kwadratowe otwory, przy czym każda oprawka jest wykonana z elementu z osiowym otworem przebiegającym wzdłuż całej jej długości, z częścią zewnętrzną o kształcie stożka ściętego o małej wysokości i szerokiej średnicy, oraz o wydłużonej drugiej części wewnętrznej, pomiędzy którymi znajduje się węższa część o kwadratowym przekroju, która przystosowuje się do otworu w podłożu, z częścią wewnętrzną wyposażoną we wzdłużne języki elastyczne, które dostosowujące się do profilu zewnętrznego otworów, przy czym grubość części wewnętrznej posiada, na jej swobodnym końcu, zestaw otwartych szczelin wzdłużnych, równomiernie rozmieszczonych, pomiędzy którymi korpus oprawki tworzy kilka płetw o pewnej krzywiźnie, wypukłych na zewnątrz w kierunku środka korpusu oprawki, a kilka podpór, jest przymocowanych do powierzchni wewnętrznej płyty, przy czym każda podpora składa się z części wyposażonej w całą część dolną, wyposażoną w otwory, umożliwiające śrubom przechodzenie przez nie w celu zamocowania do płyty, która znajduje się na powierzchni płyty, przy czym część znajdująca się pomiędzy otworami posiada część wystającą o kształcie pudełka otwartego od boku do boku wzdłuż linii przebiegającej pomiędzy otworami, podczas kiedy jeden z boków pudełka posiada zakrzywione ramię, współpłaszczyznowe z najbardziej zewnętrzną powierzchnią pudełka, na której końcu znajduje się zagłębienie lub wgłębienie prowadzące, w kierunku prostopadłym do wspomnianej powyżej teoretycznej linii pomiędzy otworami, przy czym wspomniana najbardziej zewnętrzna powierzchnia posiada centralny otwór kołowy, połączony z otworem w powierzchni, który otwiera się na zewnątrz w kierunku otworu w pudełku, przy minimalnym nachyleniu 45 stopni w kierunku każdego boku środka, przy czym we wnętrzu wspomnianego pudełka znajdują się dwa wewnętrzne żebra boczne oraz inne zakrzywione żebra przednie wklęsłe w kierunku wnętrza, z których wszystkie posiadają taka samą wysokość oraz zawiera kołek składający się ze wzdłużnego cylindrycznego korpusu centralnego, zakończonego na jego końcu górnym częścią stożkową, poniżej którego ukształtowane są równo rozmieszczone występy albo żebra wzdłużne, pomiędzy którymi dostarczone są powierzchnie zębate, które wszystkie zajmują pewną część korpusu centralnego, przy czym na przeciwległym końcu znajduje się wystające ramię prostokątne, wyposażone na jego swobodnym końcu w poprzeczne zagłębienie, służące do umieszczenia nitu, oraz spirala końcowa, znajdująca się poniżej wspomnianego ramienia, przy czym część tej spirali posiada prostokątną podstawę i jest niska, oraz posiada na jednym z jej dłuższych boków wystający kołowy kształt, a część centralna tej spirali posiada kilka szerokich spiralnych szczelin, które zajmują wspomnianą przestrzeń centralną, dostarczając wspomnianej przestrzeni elastyczności, przy czym szczeliny te są rozdzielone cienkimi żebrami, które spotykają się w środku i zawiera metalowy kabel, który jest ukształtowany w celu przesuwania się przez różne jednostki na wewnętrznej powierzchni płyty, przez które przechodzi prowadzony przez szczeliny albo zagłębienia w ramionach na różnych podporach, oraz jest przymocowany do nitów w poprzecznych zagłębieniach w ramionach albo kołkach, przy czym jeden koniec kabla jest swobodny, a drugi koniec jest przymocowany do ostatniego kołka, przy czym podpory przyjmują kołki w ich wnętrzu tak, że centralne korpusy kołków przechodzą przez centralne otwory w górnych powierzchniach albo bokach pudełek, a ich stożkowe końce z występami albo zębami są przechowywane we wzdłużnych otworach w oprawkach, przy czym podstawy ramion kołków są przyjmowane we wnętrzu pudełek, z końcami wspomnianych ramion wystającymi na zewnątrz przez przestrzeń pomiędzy otworami pod kątem 90 stopni do oprawek, a w pudełku jest przyjmowana także spirala, z jej krótszymi bokami dostosowującymi się do prostych żeber wewnętrznych we wspomnianym pudełku, oraz dłuższym zakrzywionym bokiem znajdującym się na jego zakrzywionym żebrze przednim, przy czym względne przemieszczenie kabla powoduje obrót kołków, a te z kolei wyginają się na ich dolne

185 071 spirale wywołując obrót także końców ich korpusów centralnych, w ten sposób zmieniając zależność pomiędzy żebrami końcowymi i obszarami zębatymi kołków oraz szczelin i płetw w oprawkach tak, że w położeniu spoczynkowym, kiedy kabel jest ciągnięty, żebra kołka odpowiadają płetwom w oprawkach, a na płycie są umieszczone odpowiednio różne jednostki podporowe i kołkowe, odpowiadające położeniom oprawek przymocowanych do podłoża tak, że względne położenia otworów w podporach odpowiadają sobie nawzajem w sensie przyjmowania po pierwsze kabla w szczelinach w ich ramionach, a następnie mocowania wspomnianego kabla na końcach ramion kołków, znajdujących się na ich końcach, przy czym w położeniu zamkniętym kołka-oprawki, ramiona kołków znajdują się w ich najdalszych położeniach względem ramion podpór, a w położeniu otwartym bliżej nich, przy obrocie kątowym obliczonym jako ilość płetw-szczelin w podporze i odpowiednich zębatych obszarówżeber na kołku.

Korzystnie kąt obrotu ramienia kołka wynosi 45 stopni, a ilość płetw-szczelin w podporze i zębatych obszarów-żeber na kołku wynosi cztery.

Korzystnie w celu zapewnienia prowadzenia kabla pomiędzy jednostkami podpórkołków ukształtowane są, tam gdzie to jest konieczne, prowadnice pomocnicze dla wspomnianego kabla, przy czym te prowadnice pomocnicze są także przymocowane do płyty i, ponadto, posiadają kilka prostopadłych, wystających urządzeń centrujących, które są przechowywane doraźnie w innych zagłębieniach w podłożu.

Korzystnie spirala kołka jest w każdym przypadku tak opracowana, aby oddziaływał na nią kabel, który porusza ramieniem koła, aby obracała się o pewien kąt i powracała do jej położenia początkowego dzięki elastyczności jej płyty kontrolowanej we wnętrzu pudełka podtrzymującego.

W celu osiągnięcia tych głównych celów wynalazku, zestaw oprawek dostarczonych na podłożu jest, dzięki pewnym elementom składającym się z podparcia i kołka, połączony i umocowany do metalowego kabla znajdującego się na niewidocznej stronie płyty. Oba elementy są rozmieszczone w zmiennych ilościach, oraz odpowiadają sobie wzajemnie, na podłożu i, odpowiednio, na płycie.

Oprawki są umieszczone z ich kwadratowymi fragmentami umieszczonymi w kwadratowych otworach wyciętych w płycie podtrzymującej. Powyżej tych kwadratowych fragmentów, to znaczy w kierunku płyty, każda oprawka posiada inny fragment, o niewielkiej wysokości i kształcie stożka ściętego, który jest większy i spoczywa na zewnętrznej powierzchni wspomnianej podstawy.

Każda oprawka posiada także występ skierowany do wnętrza tylnej strony podstawy, rozpoczynający się od wspomnianego powyżej kwadratowego fragmentu, przy czym występ zaczyna się od obszaru o kwadratowym przekroju i posiada dalej przekrój cylindryczny. Fragment kwadratowy posiada dwa nachylone wystające języki, które są wyginane poprzez wkładanie oprawki do kwadratowego otworu, oraz powracają do ich początkowego położenia opierając się na podłożu, w ten sposób sprawiając, że mocowanie jest skuteczne i stabilne.

Każda oprawka jest wyposażona w osiowy otwór, który przebiega przez całą jej długość, a część wewnętrzna jest wyposażona w cztery wzdłużne, równomiernie rozmieszczone otwory końcowe, pomiędzy którymi znajdują się żebra, wyposażone w pewną krzywiznę zmierzającą w kierunku osi części, wypukłą do wnętrza, tworzącą kołowe wnętrze.

W połączeniu z tymi oprawkami, niewidoczna strona płyty jest wyposażona w kilka podpór, które posiadają obszar bazowy z bocznymi otworami mocującymi dla śrub przechodzących przez płytę, o wysokości pudełka otwartego na jedną stronę na boku teoretycznej linii przebiegającej pomiędzy wspomnianymi otworami. Pudełko zawiera puste w środku wnętrze, wyposażone na jego poprzecznych bokach w kilka wystających prostych żeber, a inne żebro znajduje się na jego podstawie, przy czym to drugie żebro jest zakrzywione-wklęsłe w kierunku wnętrza wspomnianej pustej przestrzeni, przy czym wszystkie żebra znajdują się na tej samej płaszczyźnie poziomej.

Tak więc, wnętrze zagłębień albo szczelin jest podzielone na dwie części, jedną poniżej żeber, a drugą powyżej żeber. To drugie zagłębienie, wyższe, jest częściowo zamknięte przez górę pudelka, przy czym część ta jest wyposażona w centralny otwór, połączony z zagłębieniem

185 071 w powierzchni, które, zaczynając się od otworu, rozciąga się w dwóch kierunkach, tworząc kąty 45 stopni z każdą z osi poprzecznych podstawy podpory, zmierzając w kierunku strefy wejściowej do pudełka.

Ponadto, z drugiego boku wychodzi na zewnątrz zakrzywione ramię, które jest w przybliżeniu współpłaszczyznowe z płaszczyzną boku, a na końcu tego ramienia znajduje się zagłębienie albo wgłębienie otwarte do góry, w kierunku, który nakłada się na teoretyczną linię przebiegającą pomiędzy otworami. Ramię to wystaje na zewnątrz wspomnianego powyżej otwartego zagłębienia tak, że nie koliduje z otworem.

Część oprawek, które posiadają trzy zróżnicowane obszary, jest przyjmowana w podporach. Jeden z tych obszarów jest cylindryczny, z prostą tworzącą, a jego średnica nakłada się na średnicę wewnętrzną oprawek, oraz zajmuje większą część wysokości oprawki, a jego koniec posiada stożkowe zakończenie, poniżej którego znajdują się cztery wystające żebra wzdłużne, które zajmują pewną długość i są oddzielone od siebie nawzajem pod kątami 90 stopni.

Pomiędzy żebrami rozciągają się, w kierunku poziomym, cztery zębate powierzchnie tak, że cztery żebra i te cztery zębate powierzchnie odpowiadają wysokością szczelinom wyciętym w oprawkach w celach operacyjnych, co zostanie wyjaśnione później.

Na przeciwnym końcu prostej części cylindrycznej oprawka jest wyposażona w wystające prostopadle ramię, którego swobodny koniec jest zajęty przez nit, a poniżej tego ramienia i w niewielkiej odległości od niego znajduje się spiralny korpus. Spiralny element składa się z korpusu o prostokątnej podstawie i niskiej wysokości, z wystającym wypukłym kształtem na jednym z dłuższych boków. Na powierzchni tej części wykonane są, w mniej więcej śrubowym kierunku, trzy szerokie szczeliny, pomiędzy którymi są utworzone trzy cienkie żebra, spotykające się w geometrycznym środku części spiralnej.

Spirala ta ma taką naturę, że poprzez utrzymywanie jej kontrolowanej za pomocą średnicy, przekręcanie ramienia oprawki w kierunku ruchu wskazówek zegara sprawia, że cienkie żebra wspomnianego spiralnego zwoju są skracane poprzez ściskanie względem ich punktu środkowego tak, że kiedy obracanie ramion się skończy, odzyskane jest początkowe położenie spirali, a w rezultacie położenie oprawki.

Wysokość ramienia i spirali oprawki jest zbieżna z wysokością dwóch zagłębień w pudełku podtrzymującym tak, że oprawka jest przechowywana w tej podporze, z ramieniem znajdującym się w górnym zagłębieniu i spiralą w dolnym zagłębieniu.

Cylindryczna część oprawki wystaje na zewnątrz podpory przez wyśrodkowany otwór w górnym boku podpory, w kierunku prostopadłym do boku.

Ramię oprawki pozostaje na wysokości otworu w górnym boku podpory, a jego część zewnętrzna rozciąga się, ograniczona, pomiędzy dwoma bokami otworu w górnym boku wspomnianej podpory.

W położeniu wejściowym oprawki do pudełka podtrzymującego, ramię pozostaje z boku otworu przeciwległego do tego zajętego przez same ramię podtrzymujące, w którym to położeniu oprawka znajduje się w jej położeniu spoczynkowym, z wydłużonym obszarem spiralnym.

Jednostki podpory i oprawki w ten sposób złożone są zamocowane po niewidocznej stronie płyty w punktach, które odpowiadają oprawkom znajdującym się w podłożu, a przez każdą jednostkę przechodzi metalowy kabel, który jest przeprowadzony przez otwory końcowe ramion podpory.

W tych jednostkach, nacisk jest kładziony na to, aby otwory pudełek na podporach były skierowane do kabla, przy czym kabel przechodzi przez końce haczyków na ramionach podpór, na których kabel porusza się w sposób swobodny.

Kable przechodzą także przez końce ramion kołków, które są z kolei przymocowane nitami do kabla tak, że podczas przemieszczania kabla przemieszczają się również ramiona oraz, razem z nimi, kołki, których część spiralna jest wystawiona na ściskanie, oraz powoduje się obrót cylindrycznego występu kołka.

185 071

W zespole, wystające cylindryczne końce kołka są wkładane do osiowych zagłębień oprawek, a konkretnie stożkowe końce kołków są przechowywane w wewnętrznych, półstożkowych końcach oprawek.

W początkowym położeniu zespołu, cztery żebra oprawki są przechowywane we wzdłużnych szczelinach oprawek, a cztery zębate powierzchnie znajdujące się pomiędzy żebrami oprawek przyjmują płetwy końcowe oprawek, które wchodzą do wyciętych przestrzeni i z powodzeniem mocują kołek do oprawki, przy czym wszystko to jest wykonywane poprzez proste włożenie kołka do oprawki, przy czym doskonale jest zapewnione mocowanie płyty do podłoża.

W celu usunięcia albo demontażu płyty, konieczne jest pociągnięcie swobodnego końca, metalowego kabla, który łączy kołki i podpory, którego drugi koniec jest przymocowany do ramienia ostatniego kołka. Podczas pociągania kabla, ramiona kołków przekręcają się o kąt 45 stopni i, dzięki temu, żebra kołków przemieszczają się w celu zajęcia położeń płetw w oprawkach, otwierając odpowiednie obszary i w ten sposób ułatwiając wyciąganie płyty.

Kiedy płyta zostanie już wyciągnięta, działanie spiral kołków, które są naprężone, powoduje ich powrót, po zwolnieniu kabla, do położenia początkowego, dzięki czemu płyta jest znowu gotowa do połączenia i przymocowania do podłoża.

W zespole, oraz kiedy jest to konieczne z powodu, na przykład, wielkości obszaru powierzchni na płycie, albo w innych przypadkach, w celu umożliwienia obracania się kabla, dostarczane są różne pomocnicze urządzenia centrujące, na których kabel może w doskonały sposób zmieniać kierunek, kiedy staje się to konieczne. Te urządzenia centrujące składają się na przykład z kabla prowadzonego na krążku linowym i fragmentu ścianki bocznej, która obejmuje wspomniany krążek linowy służący zapobieganiu spadaniu kabla.

Te jednostki centrujące, które mogą posiadać inne ukształtowania geometryczne, mogą być także wyposażone w cylindryczne występy, skierowane w kierunku podłoża, w których będą wykonane odpowiednie zagłębienia.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok schematyczny podłoża i płyty znajdującej się po jego niewidocznej stronie, w której jest zawarty mechanizm według wynalazku, fig. 2 - przekrój pionowy oprawki, fig. 3 - widok spodu widzianego od góry, fig. 4 - przekrój wykonany wzdłuż linii I-I z fig. 2, fig. 5 - widok z góry podpór, fig. 6 - przekrój podpór wykonany wzdłuż linii II-II z fig. 5, fig. 7 - widok podpór z prawej strony fig. 5, fig. 8 - widok z boku kołka, fig. 9 - widok górnej części widzianej z góry, fig. 10 - powiększony szczegół spirali według wynalazku, fig. 11 - przekrój wykonany wzdłuż linii III-III z fig. 8, fig. 12 - przekrój wykonany wzdłuż linii IV-IV z fig. 8, fig. 13 do 15 przedstawiają trzy widoki jednego z możliwych do zastosowania urządzeń centrujących.

Na podłożu 1 jest zamocowana płyta 2 pokazana od odwrotnej, to jest niewidocznej, strony tak, że widać mechanizm według wynalazku. Widać tutaj różne zespoły 3 podpory i kołka, oraz urządzenia centrujące 5, stosowane zgodnie z potrzebą, oraz kabel 4, który przebiega dookoła urządzeń centrujących 5 i jest połączony z ramionami 13, 23 zespołu 3 podpora-kołek.

Kabel 4 jest na jednym jego końcu swobodny, podczas gdy drugi koniec 6 kończy się na ostatnim ramieniu ostatniego kołka. W normalnym położeniu, ramię 23 kołka znajduje się najdalej od ramienia 13 podpory i kiedy użytkownik pociąga za kabel 4, zgodnie ze strzałką M, ramiona 23 obracają się w sposób zgodny, oswobadzając kołki 4 od kontaktu i wchodząc do wnętrza oprawek 1, oraz umożliwiając wyciągnięcie płyty 2.

Według fig. 2, widać na niej osiowo perforowaną oprawkę 7, która jest przymocowana do podłoża 1 znajdującego się pomiędzy jej zewnętrzną głowicą 8 o kształcie stożka ściętego i elastycznymi językami 9.

Część, w której są wykonane te języki 9, tak samo jak otwory w podłożu 1, jest kwadratowa. W ten sposób osiągane jest szybkie składanie i mocowanie oprawki 7.

Koniec wewnętrzny jest tworzony przez otwarte szczeliny wzdłużne i nachylone powierzchnie 11 znajdujące się pomiędzy nimi, których końce 12 wyginają się w kierunku osi oprawki 7, dostarczając wnętrze 11', które jest krzywo-wklęsłe.

185 071

Języki 9 są wykonane z tego samego materiału jak oprawka 7, zwykle z tworzywa sztucznego.

Podpory 3 z fig. 5 i 7 posiadają podstawę 33 wyposażona w otwory 15, służące do mocowania do podłoża 1, a na podstawie 33 widać podniesione pudełko.

Górny bok tego pudełka jest wyposażony w centralny otwór kołowy 18, który rozciąga się pod kątem w kierunku otworu 19, 20, mieszczącego się po wejściowej stronie pudełka.

Z prawej strony otworu 19, 20 wystaje nieruchome ramię 13, którego swobodny koniec 14 ma kształt litery U i jest otwarty do góry, w celu przyjmowania kabla 4 tak, że może się on swobodnie przez niego przesuwać.

We wnętrzu pudełka znajdują się dwa żebra 17 i krzywo-wklęsłe żebro 16 znajdujące się na podstawie 22, przy czym wszystkie trzy posiadają taką samą wysokość, która ogranicza górne 21 i dolne 22 przestrzenie odpowiednio dla ramienia i dla spirali kołka.

Kołki przedstawione na fig. 8 i 9 składają się z części cylindrycznej 25 zakończonej stożkiem, i posiadającej cztery wzdłużne żebra 27, pomiędzy którymi znajdują się zębate powierzchnie 26. Średnica tej cylindrycznej części 25 może przechodzić przez górny centralny otwór 18 podpory w kierunku pionowym na zewnątrz.

Dolne ramię 23 tego kołka jest zakończone zagłębieniem 24, które przyjmuje nit przymocowany do kabla 4 i może się obracać na jego osi środkowej wraz z częścią cylindryczną 25, przekręcając dolną spiralę 28 z jednego położenia do drugiego 23', 24' (fig. 9).

W położeniu złożonym i położeniu spoczynkowym, ramię 23 pozostaje po stronie 19 otworu górnego podpory 3, po drugiej stronie niż nieruchome ramię 13, oraz w przybliżeniu zajmuje częściowo wewnętrzną przestrzeń 21 w podporze 3.

Dolna spirala 28 kołka tworzy z korpusem kołka pojedyncza część, przy czym widać ją w powiększeniu na fig. 10. Część ta jest prostokątna i niska, oraz posiada trzy szerokie spirale albo wgłębienia 32, 31, 30, z kilkoma cienkimi żebrami 34, 35, 37, znajdującymi się pomiędzy nimi, które spotykają się w środku 36, z którego pozostała cześć koła wystaje na zewnątrz.

Jeden bok 29 spirali 28 jest, jak to pokazano, wypukły 29 tak, że w zespole kołka we wnętrzu zagłębienia 22 w podpory 3 krótsze boki spirali 28 pozostają w kontakcie z żebrami bocznymi 17 zagłębienia 22, a wypukły bok 29 jest zajęty przez przednie żebro 16 zagłębienia, w ten sposób kontrolując zewnętrzną część spirali 28.

Dzięki rysunkowi widać teraz, w jaki sposób obracanie ramienia 23 do położenia 23' może zmusić cienkie żebra 34, 35, 37 do wygięcia się do tyłu, poprzez ściśnięcie względem środka 26, w celu zakumulowania energii potencjalnej, która umożliwi im późniejszy powrót do ich początkowych położeń, kiedy zostanie zakończone działanie użytkownika na kabel 4.

Szczegóły z fig. 11 i 12 pozwalają docenić rolę żeber wzdłużnych 27 kołka i powierzchni zębatych 26 znajdujących się pomiędzy żebrami 27. Żebra 27 i powierzchnie zajmują naprzemiennie równo oddalone od siebie położenia, wszystko w zgodzie ze szczelinami 10 i płetwami 11 oprawki.

Według fig. 1, w położeniu spoczynkowym kabla 4, oraz ze stożkowymi końcami kołka przechowywanymi w centralnym zagłębieniu oprawki, żebra 27 kołka są przechowywane w szczelinach 10 w oprawce, a powierzchnie zębate 26 kołka są wystawione na ciśnienie wywierane przez wewnętrzne końce 12 płetw 11 oprawki, uniemożliwiając wyjście cylindrycznej części 25 kołka z wnętrza oprawki.

W tym położeniu, jak wspomniano powyżej, ramię 23 kołka jest podtrzymywane na boku 19 górnego otworu w podporze. Płyta 2 jest zamocowana i nie może być usunięta.

W celu usunięcia płyty, kabel 4 jest wyciągany zgodnie ze strzałką M (fig. 1) tak, że przesuwa się on przez końce 14 nieruchomych ramion podpory i wyciąga nity włożone w koniec 24 ramion kołków. Powoduje to przekręcenie o kąt 45 stopni, z żebrami 27 i powierzchniami zębatymi 26 robiącymi to samo.

Dzięki temu, względne położenia kołka i oprawki są naprzemienne. Żebra 27 kołka działają na zagłębienia końcowe 12 płetw 11 oprawki i otwierają te płetwy, umożliwiając odciągnięcie płyty i jej demontaż.

185 071

Kiedy kabel jest zwolniony, energia potencjalna zgromadzona przez spirale 28 powoduje, pociągając kabel, powrót ramion 23 kołka do ich położeń początkowych, a kołek i oprawka znowu znajdują się w położeniu umożliwiającym inne połączenie blokujące.

W odniesieniu do urządzeń centrujących i prowadnicy 5 dla kabla przedstawionych na fig. 13, 14 i 15, możemy docenić rolę części 31 podobnych do krążków linowych, na których może przebiegać, w celu zmiany jego kierunku, kabel 4, częściowo przykryty przez prowadnice 32, oraz wystających urządzeń centrujących 30, które są doraźnie przechowywane w zagłębieniach podłoża.

Urządzenia centrujące będą odpowiadały tym opisanym albo mogą być wykonane w innym kształcie, chociaż powinno być dobrze zrozumiane, że będą one zawarte w wynalazku, kiedy konieczna jest zmiana kierunku kabla po niewidocznej stronie płyty.

Ważne jest, aby zauważyć, że po opisaniu natury i zalet tego wynalazku, w sposób nieograniczający, zmiany kształtu, materiałów i wymiarów jego części składowych nie będą zmieniały istoty wynalazku, dopóki nie oznaczają one zasadniczej zmiany całego zespołu.

185 071

I

Fig:3

Fig :4

185 071

Fig:7

185 071

Fg:8

Fig:9

185 071

Fig: 10

185 071

Fig: 12

185 071

Fig:15

185 071

Fig:1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie Ze szybkiego mentażu i demonteżu ptytu, dowolnego rodg-ju, umocowanej na pebłeżo za pemecą śrebków łączących wykorzystujących nacisk ręczny, na które wywiera się nacisk zarówno w celo mentażu płyty jak i jej usunięcia, znamienne tym, że pebłeże (1), zawiera szereg eprawek (7), które przechebzą przez wycięte w nim kwabratewe etwery, przy czym każba eprawka jest wykenana z elementu z esiewym etwerem przebiegającym wzbłuż całej jej błuneści, z częścią zewnętrzną (8) o kształcie stożka ściętego e małej wysekeści i szerokiej śrebnicy, oraz o wyblużenej bruniej części wewnętrznej, pomiębzy którymi znajbuje się węższa część e kwabratewym przekroju, która przystosowuje się be otworu w pobłożu, z częścią wewnętrzną wyposażoną we wzbłużne języki elastyczne (9), które bostesowuje się be profilu zewnętrznego otworów, przy czym grubość części wewnętrznej posiaba, na jej swobobnym końcu, zestaw otwartych szczelin wzbłużnych (10), równomiernie rozmieszczonych, pomiębzy którymi korpus eprawki tworzy kilka płetw e pewnej krzywiźnie, wypukłych na zewnątrz w kierunku śrobka korpusu eprawki, a kilka pobpór (3), jest przymocowanych bo powierzchni wewnętrznej płyty, przy czym każba pobpera skłaba się z części wyposażonej w całą część bolną, wyposażona w otwory (15), umożliwiające śrubem przech-bzenie przez nie w celu zamocowania be płyty, która znajnoje się na powierzchni płyty, przy czym część znajnojąca się pomiębzy otworami posiaba część wystającą o kształcie pubełka otwartego ob boku bo boku wzbłuż linii przebiegającej pomiębzy -tworami, pobczas kieby jeben z beków pubełka posiaba zakrzywione ramię (13), współpłaszczyznewe z najbarbziej zewnętrzną powierzchnią pubełka, na której keńcu (14) znajbuje się zagłębienie lub wgłębienie prewabzące, w kierunku prostopabłym bo wspomnianej powyżej teoretycznej linii pomiębzy -tworami, przy czym wspomniana najbarnziej zewnętrzna powierzchnia pesiaba centralny otwór kołowy (18), połączony z otwerem (19, 20) w powierzchni, który etwiera się na zewnątrz w kierunku otworu w pubełku, przy minimalnym nachyleniu 45 stopni w kierunku każbege boku śrebka, przy czym we wnętrzu wspomnianego pubełka znajbują się bwa wewnętrzne żebra boczne (17) oraz inne zakrzywione żebra przebnie (16) wklęsłe w kierunku wnętrza, z których wszystkie posiabają taką samą wysokość oraz zawiera kełek skłabający się ze wzbłużnege cylinbrycznego korpusu centralnego (25), zakeńczenege na jego końcu górnym częścią stożkową, poniżej którego ukształtowane są równo rozmieszczone występy albe żebra wzbłużne (27), pomiębzy którymi bostarczone są powierzchnie zębate (26), które wszystkie zajmują pewną część korpusu centralnego, przy czym na przeciwległym końcu znajbuje się wystające ramię prostokątne (23), wyposażone na jego swobebnym keńcu w poprzeczne zagłębienie (24), służące bo umieszczenia nitu, oraz spirala końcowa (28), znajnująca się poniżej wspomnianego ramienia, przy czym część tej spirali posiaba prostokątną pebstawę i jest niska, eraz pesiaba na jebnym z jej błuższych boków wystający kełowy kształt (29), a część centralna tej spirali pesiaba kilka szerokich spiralnych szczelin (30, 31, 33), które zajmują wspomnianą przestrzeń centralną, bestarczając wspomnianej przestrzeni elastyczności, przy czym szczeliny te są rozbzielone cienkimi żebrami (34, 35, 37), które spotykają się w śrebku (36) i zawiera metalowy kabel (4), który jest ukształtowany w celu przesuwania się przez różne jebnostki na wewnętrznej powierzchni płyty, przez które przechobzi pr-wabzony przez szczeliny albo zagłębienia w ramionach (13) na różnych p-bporach, eraz jest przymocowany bo nitów w poprzecznych zagłębieniach w ramionach albe kełkach, przy czym jeben koniec kabla jest swebebny (M), a brugi koniec (6) jest przymocowany be ostatniego kełka, przy czym p-bpery (3) przyjmują kołki w ich wnętrzu tak, że centralne korpusy kołków przechobzą przez centralne -twory (18) w górnych pewierzchniach albe bekach pubelek, a ich stożkowe końce z występami albo zębami są przechowywane we wzbłużnych etwerach w oprawkach (7), przy czym pebstawy ramion kołków są przyjmowane we wnętrzu pubełek, z keńcami wspomnianych ramion wystającymi na zewnątrz przez przestrzeń

   185 071 pomiędzy otworami pod kątem 90 stopni do oprawek, a w pudełku jest przyjmowana także spirala, z jej krótszymi bokami dostosowującymi się do prostych żeber wewnętrznych (17) we wspomnianym pudełku, oraz dłuższym zakrzywionym bokiem (29) znajdującym się na jego zakrzywionym żebrze przednim (1<>), przy czym względne przemieszczenie kabla (4) powoduje obrót kołków, a te z kolei wyginają się na ich dolne spirale (28) wywołując obrót także końców ich korpusów centralnych (25), w ten sposób zmieniając zależność pomiędzy żebrami końcowymi i obszarami zębatymi kołków oraz szczelin i płetw w oprawkach tak, że w położeniu spoczynkowym, kiedy kabel jest ciągnięty, żebra kołka odpowiadają płetwom w oprawkach, a na płycie są umieszczone odpowiednio różne jednostki podporowe i kołkowe, odpowiadające położeniom oprawek przymocowanych do podłoża (10) tak, że względne położenia otworów w podporach odpowiadają sobie nawzajem w sensie przyjmowania po pierwsze kabla w szczelinach w ich ramionach, a następnie mocowania wspomnianego kabla na końcach ramion kołków, znajdujących się na ich końcach, przy czym w położeniu zamkniętym kołkaoprawki, ramiona kołków znajdują się w ich najdalszych położeniach względem ramion podpór, a w położeniu otwartym bliżej nich, przy obrocie kątowym obliczonym jako ilość płetwszczelin w podporze i odpowiednich zębatych obszarów-żeber na kołku.
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że kąt obrotu ramienia kołka wynosi 45 stopni, a ilość płetw-szczelin w podporze i zębatych obszarów-żeber na kołku wynosi cztery.
3. 3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że w celu zapewnienia prowadzenia kabla pomiędzy jednostkami podpór-kołków ukształtowane są, tam gdzie to jest konieczne, prowadnice pomocnicze dla wspomnianego kabla, przy czym te prowadnice pomocnicze są także przymocowane do płyty i, ponadto, posiadają kilka prostopadłych, wystających urządzeń centrujących, które są przechowywane doraźnie w innych zagłębieniach w podłożu.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że spirala kołka jest w każdym przypadku tak opracowana, aby oddziaływał na nią kabel, który porusza ramieniem koła, aby obracała się o pewien kąt i powracała do jej położenia początkowego dzięki elastyczności jej płyty kontrolowanej we wnętrzu pudełka podtrzymującego.