PL185213B1 - Grodzica w kształcie litery U o obniżonym oporze wbijania - Google Patents

Abstract

1. Grodzica w ksztalcie litery U o obnizo- nym oporze wbijania zawierajaca ramie, które jest plaskie zasadniczo na swej calej szerokosci, dwa plaskie srodniki polaczone z tym ramieniem i polozone symetrycznie wzgledem plaszczyzny prostopadlej do tego ramienia oraz element za- mykajacy usytuowany na koncu kazdego z tych dwóch srodników, przy czym grodzica posiada stosunek glebokosci do szerokosci uzytecznej nie mniejszej niz 0,18, w którym szerokosc uzy- teczna jest odlegloscia pomiedzy osiami srod- kowymi elementów zamykajacych, a glebokosc jest odlegloscia pomiedzy plaszczyzna przecho- dzaca przez osie srodkowe dwóch elementów zamykajacych i zewnetrzna powierzchnia ramie- nia, znamienna tym, ze naroza wklesle (18) utworzone przez polaczenia ramienia (10) ze srodnikami (12) sa znacznie splaszczone przez miejscowe zgrubienie dodatkowe (26) usytu- owane w tych narozach. Fig. 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest grodzica w kształcie litery U o obniżonym oporze wbijania.

Przez minione 80 lat kilka milionów ton grodzic w kształcie litery U było używane na świecie przy konstrukcji ścianek nośnych, na przykład, podczas prac związanych z wykopami oraz z budowaniem zapór, rowów i zbiorników.

Grodzica w kształcie litery U posiada piaski grzbiet, zwany ramieniem grodzicy, z którym połączone są dwie odnogi, zwane średnikami grodzicy, posiadające elementy zamykające tak, że grodzica ma płaszczyznę symetrii prostopadłą do tego grzbietu. Dla utworzenia ścianki nośnej, grodzice w kształcie litery U są łączone ze sobą przy wykorzystaniu elementów zamykających, przy czym ich grzbiety położone są naprzemiennie po każdej stronie płaszczyzny przechodzącej przez osie środkowe tych elementów zamykających. Płaszczyzna ta tworzy wówczas płaszczyznę obojętną przy zginaniu ścianki grodzicy w kształcie litery U.

Standardowe sposoby pogrążania grodzic w podłożu obejmują wbijanie grodzic i nadawanie im ruchu drgającego. Wiadomym jest, że operacje związane z wbijaniem wyma185 213 gają znacznych ilości energii, która jest proporcjonalna do oporu grodzicy przy wbijaniu. Dla danego sposobu wbijania ten opór wbijania jest głównie funkcją właściwości gruntu i przekroju poprzecznego grodzicy.

„Wysokość” lub „głębokość” grodzicy w kształcie litery U określona jest jako odległość pomiędzy płaszczyzną przechodzącą przez osie środkowe dwóch elementów zamykających i zewnętrzną powierzchnią ramienia, a „szerokość użyteczna” grodzicy w kształcie litery U określona jest jako odległość dzieląca osie środkowe dwóch elementów zamykających. Grodzice mające dużą szerokość użyteczną w zasadzie umożliwiają zmniejszenie kosztów eksploatacyjnych, ponieważ mniejsza ich ilość wymaga zagłębienia w podłoże dla utworzenia danej długości ścianki. Z kolei głębokie grodzice mogą posiadać mniejszą grubość materiału na poziomie ramienia i środników, zapewniając przy tym podwyższony wskaźnik przekroju, który oczywiście zmniejsza koszt takich grodzic. Stąd wynika zainteresowanie w stosowaniu szerokich i głębokich grodzice w kształcie litery U mających obniżone grubości materiału na poziomie ramienia i środników.

Obecnie, grodzice w kształcie litery U, dostępne na rynku jako kształtowniki znormalizowane, posiadają szerokości użyteczne w zakresie od 400 mm do 600 mm oraz stosunek „głębokość/szerokość użyteczna” w zakresie od 0,18 do 0,54. Najczęściej grodzice w kształcie litery U posiadają stosunek „głębokość/szerokość użyteczna” większy lub równy 0,25, lub nawet większy niż 0,30, przy czym grubość ramienia grodzicy wynosi od 7 mm do 20 mm, a grubość jej środników mieści się w zakresie od 6 mm do 12 mm.

Jednak, należy zaznaczyć, że szerokie i głębokie grodzice o małych grubościach materiału na poziomie ramienia i środników także stają się gwałtownie niestabilne w trudnych warunkach panujących przy wbijaniu. Stąd ważne jest ograniczenie naprężeń, którym poddane są grodzice podczas wbijania, i dlatego istotne jest, aby grodzice miały tak mały opór przy wbijaniu, jak to jest tylko możliwe. Obecnie, chociaż zmniejszenie grubości materiału na poziomie ramienia i środników posiada niewątpliwie korzystny wpływ jeśli chodzi o opór przy pogrążaniu grodzic, to faktem jest też, i to, że wzrost stosunku „głębokość/szerokość użyteczna” przynosi niestety skutek odwrotny w odniesieniu do oporu wbijania grodzic w kształcie litery U.

W takim przypadku należy zauważyć, że niniejszy wynalazek zapewnia rozwiązanie, które umożliwia zmniejszenie oporu grodzicy w kształcie litery U przy wbijaniu, przy poprawieniu zarazem stabilności grodzicy przy jej użyciu.

Na pierwszym miejscu należy odnotować, że inaczej jak to mogło być zakładane z góry, zmniejszenie oporu przy wbijaniu grodzicy nie jest uzyskiwane w wyniku zmniejszenia grubości przekroju poprzecznego grodzicy, ale jest efektem dodatkowego zgrubienia materiału usytuowanego na poziomie naroży wklęsłych utworzonych przez połączenia ramienia ze środnikami grodzicy.

Dodatkowe zgrubienie materiału usytuowane na poziomie naroża wklęsłego utworzonego przez dwa środniki grodzicy w postaci kątownika stalowego opisane zostało już w 1939 roku w belgijskim opisie patentowym BE-A-433704.

W tym rozwiązaniu, zasadniczo podkreślono, że dodatkowe zgrubienie materiału tworzy wzmocnienie wierzchołka kątownika grodzicy.

Specjalne grodzice znane są z francuskiego opisu patentowego FR-A-434497, odpowiadającego amerykańskiemu opisowi patentowemu US-A-1012124. Grodzice według tego rozwiązania posiadają zakrzywione ramię oraz dwa zakrzywione człony boczne mające bardzo niską wysokość, które połączone są z zakrzywionym ramieniem, i z których każdy posiada element zamykający. Te faktycznie masywne grodzice przewidziane są do pracy w warunkach rozciągania i do zastąpienia płaskich grodzic dla umożliwienia wykonania konstrukcji ścian, których całkowita grubość w środku ramienia nie jest większa niż grubość dwóch wzajemnie połączonych ze sobą elementów zamykających.

W rezultacie, grodzice te nie są porównywalne z grodzicami w kształcie litery U, które stanowią istotę rozwiązania według niniejszego wynalazku. Faktycznie, grodzice w kształcie litery U posiadają głębokości, które są o wiele większe tak, że mogą one pracować przy zginaniu. Ponadto należy odnotować, że w korzystnym przykładzie wykonania opisanym w wymienionym francuskim opisie patentowym, zakrzywione ramię posiada dodatkowe zgrubienie materiału na pozio4

185 213 mie dwóch połączeń z członami bocznymi w celu przedstawienia zewnętrznej powierzchni, która jest zasadniczo płaska na całej swej szerokości. W tym rozwiązaniu podane jest także, że dodatkowe zgrubienie materiału, które usytuowane jest na zewnętrznej stronie zakrzywionego ramienia, znacznie zwiększa moment bezwładności i wskaźnik przekroju grodzicy, że zgrubienie to znacznie wzmacnia przekrój poprzeczny grodzicy, i że przeciwstawia się ono odkształceniu zakrzywionego ramienia grodzicy pod działaniem naporu.

Podobne skutki są oczywiście również uzyskiwane przy występowaniu dodatkowych zgrubień materiału według niniejszego wynalazku. W szczególności, uzyskiwana jest większa wytrzymałość na skręcanie grodzicy w kształcie litery U.

Dodatkowy materiał w narożach łączących usztywnia zarówno środniki jak i ramię grodzicy, zmniejszając przy tym niebezpieczeństwo jej wyboczenia. Ponadto, całkowity moment plastyczny grodzicy i jej zdolność do obrotu przy zginaniu ulegają znacznemu zwiększeniu tak, że możliwe staje się uruchomienie cennych rezerw w zakresie odkształceń plastycznych, zanim grodzica w kształcie litery U osiągnie swój punkt uszkodzenia.

Zgodnie z wynalazkiem, grodzica w kształcie litery U zawierająca ramię, które jest płaskie zasadniczo na swej całej szerokości, dwa płaskie środniki połączone z tym ramieniem i położone symetrycznie względem płaszczyzny prostopadłej do tego ramienia oraz element zamykający usytuowany na końcu każdego z tych dwóch środników, przy czym grodzica posiada stosunek głębokości do szerokości użytecznej nie mniejszy niż 0,18, w którym szerokość użyteczna jest odległością pomiędzy osiami środkowymi elementów zamykających, a głębokość jest odległością pomiędzy płaszczyzną przechodzącą przez osie środkowe dwóch elementów zamykających i zewnętrzną powierzchnią ramienia, charakteryzuje się tym, że naroża wklęsłe utworzone przez połączenia ramienia ze środnikami są znacznie spłaszczone przez miejscowe zgrubienie dodatkowe usytuowane w tych narożach.

Korzystnie, zgrubienie dodatkowe tworzy powierzchnię łącznikową obejmującą teoretyczną powierzchnię walcową, która posiada promień co najmniej równy 75 mm i jest styczna do płaskich powierzchni wewnętrznych przedłużających wewnętrzne powierzchnie ramienia i środnika, oraz jest całkowicie położona wewnątrz, zgrubienia dodatkowego pomiędzy jego dwiema stycznymi tworzącymi, naprzeciwko naroża wypukłego.

Korzystnie, naroża wypukłe są lekko zaokrąglone, przy czym ich promień krzywizny jest nie większy niż 25 mm.

Korzystnie, powierzchnie łącznikowe tworzące naroża wklęsłe zawierają powierzchnie zakrzywione.

Korzystnie, powierzchnie łącznikowe tworzące naroża wklęsłe zawierają powierzchnie zakrzywione, które są styczne do płaskich powierzchni wewnętrznych ramienia i środnika.

Korzystnie, powierzchnie łącznikowe tworzące naroża wklęsłe zawierają powierzchnie wieloboczne.

Korzystnie, powierzchnie łącznikowe tworzące naroża wklęsłe zawierają powierzchnie płaskie.

Korzystnie, grodzica jest grodzicą stalową walcowaną na gorąco, mającą stosunek głębokości do szerokości użytecznej nie mniejszy niż 0,25.

Zaletą rozwiązania jest to, że możliwe jest zmniejszenie oporu grodzicy w kształcie litery U przy wbijaniu, mającej dany przekrój poprzeczny, poprzez dodatkowe zapewnienie materiału na poziomie naroży wklęsłych. Faktycznie, według wynalazku, miejscowe dodatkowe zgrubienia na poziomie naroży wklęsłych głównie służą do spłaszczenia naroży wklęsłych w miejscu potoczenia ramienia ze środnikiem sprawiając, że te naroża wklęsłe są bardziej otwarte. Podczas pogrążania grodzicy przez wbijanie lub przez nadawanie jej ruchu drgającego, to spłaszczenie naroży wklęsłych ułatwia przepływ cząstek gruntu na zewnątrz naroży. W ten sposób zasadniczo doprowadza się do uniknięcia ubicia gruntu w narożach wklęsłych grodzicy. Należy zauważyć, że uzyskany efekt jest szczególnie widoczny w przypadku gruntów piaszczystych.

Walcowe powierzchnie łącznikowe, zasadniczo styczne odpowiednio do powierzchni ramienia i środnika w narożach wklęsłych zdają się przynosić najlepsze rezultaty z punktu widzenia zmniejszenia oporu grodzicy przy wbijaniu. Taka konkluzja nie ma jednak wpływu

185 213 na użycie wszelkich innych rodzajów powierzchni zakrzywionej stycznej, lub nie, odpowiednio do powierzchni ramienia i środnika, lub nawet powierzchni wielobocznych, albo zwykłej powierzchni płaskiej, w celu utworzenia powierzchni łącznikowych w tych narożach wklęsłych, oczywiście pod warunkiem jednak, że naroża wklęsłe utworzone w ten sposób są wystarczająco płaskie dla ułatwienia przepływu cząstek gruntu na zewnątrz tych naroży.

Testy wbijania przeprowadzone w standardowych złożach piaszczystych wykazały, że faktycznie występuje znaczne zmniejszenie energii podczas wbijania grodzicy jeśli jej walcowa powierzchnia łącznikowa ma promień wynoszący 75 mm, i jest styczna do powierzchni ramienia i środnika w narożach wklęsłych. Z tego można wywnioskować ogólnie, że aby uzyskać znaczne zmniejszenie czasu wbijania grodzicy, zgrubienie dodatkowe musi być takie, że naroża wklęsłe w miejscu połączeń ramienia ze środnikami są co najmniej na tyle otwarte na ile otwarte jest styczne połączenie walcowe o promieniu 75 mm. Precyzując, można stwierdzić, na przykład, że wymienione miejscowe zgrubienie dodatkowe musi być co najmniej dostateczne dla teoretycznej powierzchni walcowej, która posiada promień co najmniej równy 75 mm, i która jest styczna do dwóch płaszczyzn, które utworzyłyby naroże wklęsłe łączące ramię ze środnikiem w przypadku braku tego dodatkowego zgrubienia tak, aby całkowicie znaleźć się wewnątrz tego dodatkowego zgrubienia pomiędzy tymi dwiema stycznymi tworzącymi.

Należy zauważyć, że naroża wklęsłe w miejscu połączeń ramienia ze środnikami grodzicy są korzystnie jedynie nieco zaokrąglone (promień zaokrąglenia nie większy niż 25 mm) tak, aby nadać profilowi moment bezwładności tak duży, jak to jest możliwe przez skoncentrowanie maksymalnej ilości materiału w zewnętrznej części środników.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój poprzeczny połowy grodzicy według wynalazku, a fig. 2 pokazuje w powiększeniu miejsce połączenia ramienia z jednym ze środników grodzicy z fig. 1.

Figura 1 przedstawia przekrój poprzeczny połowy grodzicy w kształcie litery U, według wynalazku, o głębokości H i szerokości użytecznej B. Druga połowa grodzicy jest dokładnie symetryczna do pokazanej połowy tej grodzicy względem płaszczyzny symetrii 8. Grodzica posiada zasadniczo płaskie ramię 10, które jest prostopadłe do płaszczyzny symetrii 8 przekroju poprzecznego grodzicy. Z płaskim ramieniem 10 połączone są dwa zasadniczo płaskie środniki 12, przy czym na fig. 1 pokazany jest tylko środnik 12 znajdujący się z lewej strony tej grodzicy. Każdy ze środników 12 posiada element zamykający 14, który umożliwia utworzenie bardziej lub mniej nieprzepuszczalnego złącza poprzez zblokowanie z odpowiednim elementem zamykającym innej grodzicy. Oś środkowa elementu zamykającego 14, która jest prostopadła do płaszczyzny rysunku, oznaczona jest oznacznikiem liczbowym 15. Ponadto należy zauważyć, że płaskie ramię 10 jest zasadniczo grubsze od środników 12.

W przedstawionej grodzicy, kąt ostry a utworzony pomiędzy środnikami 12 i płaszczyzną równoległą do płaskiego ramienia 10 wynosi około 74°. Jest sprawą oczywistą, że kąt ten może być oczywiście dobrany jako mniejszy lub większy. Dla grodzic, których dotyczy niniejszy wynalazek, kąt ostry a zawiera się zasadniczo w zakresie od 40° do 80°.

W poniższym opisie, naroże położone po stronie zewnętrznej grodzicy i oznaczone na fig. 1 strzałką z oznacznikiem liczbowym 16, a także naroże symetryczne do niego nie pokazane na rysunku, nazywane będą narożami wypukłymi utworzonymi przez połączenia ramienia ze środnikami, lub po prostu „narożami wypukłymi”, a naroże położone po stronie wewnętrznej grodzicy i oznaczone na fig. 1 strzałką z oznacznikiem liczbowym 18, a także naroże symetryczne do niego nie pokazane na rysunku, nazywane będą narożami wklęsłymi utworzonymi przez połączenia ramienia ze środnikami, lub po prostu „narożami wklęsłymi”.

Naroża wypukłe 16 łączą płaskie powierzchnie zewnętrzne 20 środników 12 z powierzchniami zewnętrznymi 22 płaskiego ramienia 10 grodzicy (patrz także fig. 2).

Naroża wypukłe 16 zaokrąglone są promieniem krzywizny r wyznaczonym przez ograniczenia wynikające z walcowania i/lub także ze względów bezpieczeństwa jak, na przykład, uniknięcie ostrych krawędzi. Zwykle, promień krzywizny r będzie większy niż 10 mm i mniejszy niż 25 mm, przy czym im mniejsza jest wartość promienia krzywizny r, tym wyższy będzie wskaźnik przekroju zginania danego profilu.

185 213

W celu zmniejszenia oporu grodzicy przy wbijaniu jej w podłoże, naroża wklęsłe 18, według wynalazku, są zasadniczo spłaszczone poprzez miejscowe zgrubienie dodatkowe 26 grodzicy usytuowane w tych narożach. Ta modyfikacja znanej grodzicy w kształcie litery U będzie bardziej szczegółowo omówiona poniżej w nawiązaniu do fig. 2.

Na figurze 2, naroże wklęsłe utworzone w miejscu połączenia ramienia ze środnikiem grodzicy standardowej zaznaczone jest linią przerywaną 24. Jak można zauważyć, naroże to zaokrąglone jest promieniem krzywizny wyznaczonym przez ograniczenia wynikające z walcowania, który w przybliżeniu odpowiada promieniowi krzywizny R naroża wypukłego 16. Miejscowe zgrubienie dodatkowe 26, które umożliwiło spłaszczenie standardowego naroża wklęsłego zaznaczonego linią przerywaną 24, a przez to większe otwarcie tego naroża, przedstawione jest na fig. 2 w postaci zakreskowanego pola. Zgrubienie dodatkowe 26 tworzy wklęsłą powierzchnię łącznikową 30'. W tym miejscu należy podkreślić, że symetryczne naroże wklęsłe grodzicy posiada oczywiście taki sam kształt.

W przypadku grodzicy przedstawionej na fig. 1 i fig. 2, wklęsła powierzchnia łącznikowa 30'jest walcową powierzchnią zakrzywioną 30, która jest styczna do płaskiej powierzchni wewnętrznej 32 ramienia 10 oraz do płaskiej powierzchni wewnętrznej 34 środnika 12. Strzałki 36 na fig. 2 pokazują jak cząstki gruntu mogą swobodnie przepływać wzdłuż wklęsłej powierzchni zakrzywionej 30, przez co unika się tworzenia wysoce ubitego rdzenia gruntu w narożu wklęsłym 18, który stawia opór przy wbijaniu grodzicy w kształcie litery U.

Próby ubijania przeprowadzane w znormalizowanym złożu piaszczystym wykazały, że uzyskanie znacznego zmniejszenia energii ubijania rozpoczyna się przy walcowej powierzchni łącznikowej o promieniu 75 mm, która jest styczna odpowiednio do powierzchni ramienia i do środnika grodzicy, w jej narożach wklęsłych, to jest w miejscu połączenia ramienia ze środnikiem.

Na figurze 2, zarys tego „minimalnego” połączenia walcowego przestawiony jest linią przerywaną w postaci łuku kołowego oznaczającego teoretyczną powierzchnię walcową 38. Łuk kołowy tej teoretycznej powierzchni walcowej 38, który jest styczny do śladów dwóch płaszczyzn 32, 34, który tworzyłyby naroże wklęsłe łączące ramię ze środnikiem przy braku zgrubienia dodatkowego 26, określa minimalne zgrubienie dodatkowe w narożach wklęsłych wymagane dla uzyskania znacznego zmniejszenia energii wbijania grodzicy w grunt. Można zatem zauważyć, że to dodatkowe zgrubienie materiału odpowiadające wklęsłej powierzchni zakrzywionej 30 jest znacznie większe, a które nie tylko zmniejsza dalej opór przy wbijaniu, ale także zwiększa całkowity moment plastyczny i zdolność profilu do obracania przy zginaniu.

Na figurze 2 pokazany jest też zarys powierzchni łącznikowej mającej postać powierzchni wielobocznej 40 położonej pomiędzy walcową powierzchnią zakrzywioną 30 i teoretyczną powierzchnią walcową 38 określającą minimum materiału grodzicy w jej narożu wklęsłym.

Należy zauważyć, że powyżej opisane grodzice różnią się od znanych grodzic w kształcie litery U, zwłaszcza (a) niższym oporem przy wbijaniu, który szczególnie staje się zauważalny w gruncie piaszczystym w czasie operacji stosującej wbijanie grodzic lub nadawanie im ruchu drgającego.

(b) znacznym wzrostem w zakresie całkowitego momentu plastycznego i możliwości obrotu przy zginaniu, która idzie w parze ze zmniejszeniem oporu przy wbijaniu, tym samym pozwalając na znaczny wzrost wydajności na miejscu montażu.

(c) poprawieniem wytrzymałości na skręcanie grodzic, (d) posiadaniem odpowiedniego stosunku „współczynnik sprężystości podłużnej przekrój/ciężar” dla osłony utworzonej z takich grodzic z uwagi na ewentualne oszczędności w zakresie grubości środnika i ramienia na zewnątrz połączeń ramienia ze środnikami.

(e) lepszym przeniesieniem sił w przypadku występowania osłon podtrzymujących zaopatrzonych w podłużnice i/lub płyty kotwiące.

W rezultacie, grodzica według wynalazku posiada taki profil do wbijania i do pogrążania przy nadaniu jej ruchu drgającego, który jest idealny do użycia w trudnych warunkach.

185 213

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Grodzica w kształcie litery U o obniżonym oporze wbijania zawierająca ramię, które jest płaskie zasadniczo na swej całej szerokości, dwa płaskie środniki połączone z tym ramieniem i położone symetrycznie względem płaszczyzny prostopadłej do tego ramienia oraz element zamykający usytuowany na końcu każdego z tych dwóch środników, przy czym grodzica posiada stosunek głębokości do szerokości użytecznej nie mniejszej niż 0,18, w którym szerokość użyteczna jest odległością pomiędzy osiami środkowymi elementów zamykających, a głębokość jest odległością pomiędzy płaszczyzną przechodzącą przez osie środkowe dwóch elementów zamykających i zewnętrzną powierzchnią ramienia, znamienna tym, że naroża wklęsłe (18) utworzone przez połączenia ramienia (10) ze środnikami (12) są znacznie spłaszczone przez miejscowe zgrubienie dodatkowe (26) usytuowane w tych narożach.
2. 2. Grodzica według zastrz. 1, znamienna tym, że zgrubienie dodatkowe (26) tworzy powierzchnię łącznikową (30') obejmującą teoretyczną powierzchnię walcową (38), która posiada promień co najmniej równy 75 mm i jest styczna do płaskich powierzchni wewnętrznych (32, 34) przedłużających wewnętrzne powierzchnie ramienia (10) i środnika (12), oraz jest całkowicie położona wewnątrz zgrubienia dodatkowego (26) pomiędzy jego dwiema stycznymi tworzącymi, naprzeciwko naroża wypukłego (16).
3. 3. Grodzica według zastrz. 2, znamienna tym, że naroża wypukłe (16) są lekko zaokrąglone, przy czym ich promień krzywizny jest nie większy niż 25 mm.
4. 4. Grodzica według zastrz. 2, znamienna tym, że powierzchnie łącznikowe (30') tworzące naroża wklęsłe (18) zawierają powierzchnie zakrzywione (30).
5. 5. Grodzica według zastrz. 4, znamienna tym, że powierzchnie łącznikowe (30') tworzące naroża wklęsłe (18) zawierają powierzchnie zakrzywione (30), które są styczne do płaskich powierzchni wewnętrznych (32, 34) ramienia (10) i środnika (12).
6. 6. Grodzica według zastrz. 2, znamienna tym, że powierzchnie łącznikowe (30') tworzące naroża wklęsłe (18) zawierają powierzchnie wieloboczne (40).
7. 7. Grodzica według zastrz. 2, znamienna tym, że powierzchnie łącznikowe (30') tworzące naroża wklęsłe (18) zawierają powierzchnie płaskie.
8. 8. Grodzica według zastrz. 3 albo 4, albo 6, albo 7, znamienna tym, że jest grodzicą stalową walcowaną na gorąco.
9. 9. Grodzica według zastrz. 7, znamienna tym, że stosunek jej głębokości (H) do szerokości użytecznej (B) jest nie mniejszy niż 0,25.