PL186098B1 - Górniczy kombajn ścianowy - Google Patents

Abstract

Górniczy kombajn ścianowy, zawierający co najmniej jeden bębnowy urabiający organ osadzony na wygiętym wypukłością ku górze ramieniu usytuowanym w płaszczyźnie równoległej do czoła ścianowego wyrobiska, wychylny wokół przegubu osadzonego w kadłubie kombajnu, zawierający co najmniej jeden napędowy mechanizm posuwu wbudowany do kadłuba kombajnu przy jego końcu i sprzężony z bieżnym elementem zamocowanym do ścianowego przenośnika, znamienny tym, że przegub (3) mocowania ramienia (1) do kadłuba (5) kombajnu ma usytuowany od strony środka kadłuba (5) kombajnu w stosunku do osi (2) mechanizmu napędu posuwu (19).

Description

Przedmiotem wynalazku jest górniczy kombajn ścianowy zawierający co najmniej jeden bębnowy urabiający organ osadzony na ramieniu wygiętym wypukłością, ku górze i wychylnym w płaszczyźnie równoległej do czoła ściany wokół przegubu w kadłubie kombajnu oraz zawierający co najmniej jeden napadowy mechanizm posuwu wbudowany do kadłuba kombajnu przy jego końcu i sprzężony z bieżnym elementem zamocowanym do ścianowego przenośnika.

Znany górniczy kombajn ścianowy, na przykład z polskiego opisu patentowego nr 115 259 i polskiego opisu patentowego nr 157321, ma wychylne ramię z osadzonym na nim bębnowym urabiającym organem, przy czym wspomniane ramię jest osadzone wychylnie na przegubie wbudowanym do kadłuba kombajnu. Ramię to jest proste, to znaczy oś przegubu, wokół którego waha się ramię i oś obrotu urabiającego organu leżą na jednej prostej stanowiącej oś symetrii kadłuba ramienia. Przegub łączący ramię z kadłubem kombajnu jest osadzony przy końcu kadłuba kombajnu po stronie zewnętrznej w stosunku do usytuowania mechanizmu napędu posuwu względem środka kadłuba kombajnu, co jest znane na przykład z polskiego opisu patentowego nr 115 259. Znany z polskiego opisu patentowego nr 92 921 górniczy kombajn ścianowy ma ramię z urabiającym organem złożone z dwóch wysięgników połączonych przegubem o osi prostopadłej do płaszczyzny ramienia. Górny wysięgnik, z osadzonym na nim urabiającym organem, jest wychylny względem dolnego wysięgnika, a do wychylania służy hydrauliczny siłownik zamocowany do górnego i dolnego wysięgnika. Tak więc tylko w jednym położeniu osie symetrii górnego i dolnego wysięgnika leżą na jednej prostej, a poza tym górny i dolny wysięgnik są do siebie nachylone pod różnymi kątami. Podział ramienia na dwa wysięgniki wzajemnie wychylne zwiększa zakres wysokości urabiania pokładu, kosztem złożoności budowy ramienia. Znany z polskiego opisu patentowego nr 169 550 kombajn ma również ramię podzielone na dwa wzajemnie wychylne wysięgniki, których wzajemne położenie zmienia się za pomocą hydraulicznych siłowników umieszczonych wewnątrz dolnego wysięgnika. Znane z polskich opisów patentowych nr 92 921 i nr 169 550 kombajny mają ramiona zamocowane do końca kadłuba kombajnu przed mechanizmami napędu posuwu.

Wadą kombajnów znanych z polskich opisów patentowych nr 157 321 i nr 115 259 jest ich duża długość, zwłaszcza gdy są przeznaczone do urabiania wysokich pokładów. W tym rozwiązaniu bowiem możliwość urabiania wysokiego pokładu osiąga się przez stosowanie długich ramion, aby sięgnąć urabiającym organem pod strop pokładu. Długi kombajn, w przypadku kombajnu z dwoma urabiającymi organami na dwóch końcach kombajnu, którą to długość mierzy się jako odległość skrajnych punktów obrysu urabiających organów, jest niewygodny w eksploatacji. Długie ramię kombajnu powoduje ponadto trudności przy ładowaniu urobku na ścianowy przenośnik. Urobek jest ładowany na przenośnik przez przestrzeń między ramieniem kombajnu a górną krawędzią ścianowego przenośnika. Gdy ramię kombajnu jest długie, wówczas po pochyleniu go do położenia, przy którym urabiający organ urabia pokład przy spągu, ramię to tworzy niewielki kąt ostry z górną krawędzią przenośnika, czyli przestrzeń przez którą urobek jest ładowany na przenośnik, jest zredukowana do wąskiej szczeliny. Ładowanie urobku na przenośnik jest więc znacznie utrudnione i duża jego część pozostaje poza przenośnikiem nie załadowana. Wadą kombajnów znanych z polskich opisów patentowych nr 92 921 i nr 169 550 jest ich skomplikowana budowa. Wprawdzie przez podział ramienia na dwa wysięgniki i wychylność górnego wysięgnika uzyskuje się mniejszą długość całego kombajnu przy urabianiu wysokiego pokładu, gdy wysięgniki są odchylone ku stropowi i spągowi oraz przez odchylenie górnego wysięgnika ku spągowi, po stronie urabiania calizny przy spągu, uzyskuje się większą przestrzeń do załadunku urobku na przenośnik, to cechy te uzyskuje się przez znaczne skomplikowanie budowy ramienia kombajnu, co nie tylko zwiększa koszty wytwarzania, ale jest powodem częstych uszkodzeń skomplikowanych mechanizmów i związanych z tym częstych i długotrwałych napraw.

Celem wynalazku jest kombajn, który urabia wysokie pokłady, ale ma stosunkowo małą długość i prostą strukturę ramienia.

Cel ten osiągnięto przez usytuowanie przegubu mocowania ramienia do kadłuba kombajnu od strony środka kadłuba w stosunku do mechanizmu napędu posuwu. W szczególnym

186 098 rozwiązaniu kombajn ma kołyskę osadzoną w kadłubie kombajnu obrotowo na osi prostopadłej do płaszczyzny ramienia i ma ją połączoną z hydraulicznym siłownikiem zamocowanym drugim końcem do kadłuba kombajnu oraz połączoną z zastrzałem zamocowanym drugim końcem do ramienia. Korzystnie wymieniony zastrzał jest hydraulicznym siłownikiem. Korzystnie oś obrotu kołyski leży w osi przegubu mocowania ramienia do kadłuba kombajnu. W szczególnym rozwiązaniu przegub łączący z kołyską hydrauliczny siłownik związany z kadłubem kombajnu i przegub łączący zastrzał z kołyską mają wspólną oś obrotu. W szczególnym korzystnym rozwiązaniu tworzące ramię dolny wysięgnik i górny wysięgnik, wygięte względem siebie pod kątem α, są oddzielnymi jednostkami konstrukcyjnymi połączonymi ze sobą rozłącznie, co umożliwia ich łączenie w dwóch pozycjach, w których górny wysięgnik jest łączony z dolnym wysięgnikiem w pozycjach przestawionych wzglądem osi symetrii dolnego wysięgnika o kąt α (180° - α). W efekcie z górnego i dolnego wysięgnika składa się prawe i lewe ramię kombajnu z dwoma urabiającymi organami na dwóch końcach kombajnu. W tym rozwiązaniu górny wysięgnik jest połączony z dolnym wysięgnikiem czopem o osi prostopadłej do płaszczyzny ramienia oraz co najmniej jednym sworzniem osadzonym w otworach, z których jeden otwór jest w dolnym wysięgniku, a drugi w górnym wysięgniku. Korzystnie, bo umożliwia montowanie lewego i prawego ramienia z jednakowych górnych wysięgników, jest zastosowanie co najmniej jednej grupy trzech otworów, z których jeden jest w dolnym wysięgniku, a dwa w górnym wysięgniku, przy czym wszystkie trzy otwory leżą na okręgu zakreślonym ze środka czopa łączącego wysięgniki, z tym, że dwa otwory w górnym wysięgniku są rozstawione symetrycznie po obu stronach osi górnego wysięgnika i są względem siebie rozmieszczone pod kątem (180° - α) + β, co umożliwia montowanie lewego i prawego ramienia z identycznych górnych wysięgników, a gdzie kąt β jest odchyleniem otworu w dolnym wysięgniku wzglądem osi tego wysięgnika. Przy tym wszystkie otwory leżą na jednym i tym samym okręgu zakreślonym promieniem z osi czopa łączącego górny wysięgnik z dolnym wysięgnikiem. W szczególnym wykonaniu można stosować dwie lub więcej grup trzech otworów, przy czym otwory każdej grupy muszy spełniać warunki omówione dla jednej grupy. W innym szczególnym rozwiązaniu ramię ma co najmniej jedną grupę czterech otworów do osadzania sworznia łączącego górny wysięgnik z dolnym wysięgnikiem. Z grupy czterech otworów dwa otwory są w dolnym wysięgniku i są przestawione względem osi wysięgnika o kąt β z wierzchołkiem w osi czopa łączącego górny wysięgnik z dolnym wysięgnikiem. Dwa drugie otwory z grupy są w górnym wysięgniku i są przestawione względem siebie o kąt (180° - α) + β z wierzchołkiem w osi czopa łączącego górny wysięgnik z dolnym wysięgnikiem. Przy tym otwory z grupy czterech otworów leżą na tym samym okręgu zakreślonym z osi wymienionego czopa. Korzystnie otwory są rozmieszczone symetrycznie względem wzdłużnych osi wysięgników. Można stosować dwie lub więcej grup czterech otworów, z których każda grupa spełnia przedstawione warunki rozmieszczenia. W korzystnym rozwiązaniu odległość punktu przegięcia ramienia, czyli osi czopa łączącego dolny wysięgnik z górnym, od osi urabiającego organu jest większa od odległości osi wspomnianego czopa od osi przegubu mocowania ramienia do kadłuba kombajnu. Korzystnie wymienione odległości mają się do siebie jak 2,5 do 1.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1 jest widokiem z boku kombajnu, fig. 2 - widokiem z boku ramienia kombajnu przedstawionym schematycznie, fig. 3 - widokiem z boku ramienia kombajnu złożonego z dolnego i górnego wysięgnika, fig. 4 - widokiem z boku dolnego wysięgnika z dwoma otworami, fig. 5 - widokiem z boku górnego wysięgnika, a fig. 6 - widokiem z boku dolnego wysięgnika z czterema otworami.

Przedstawiony w przykładzie wykonania kombajn jest kombajnem dwuramionowym, którego ramiona 1 z urabiającymi organami 4 są zamocowane do kadłuba 5 kombajnu za pomocą przegubów 3. Na końcach kadłuba 5 są wbudowane mechanizmy 19 napędu posuwu o osi 2 obrotu, które współdziałają z bieżnymi elementami 18 zamocowanymi do ścianowego przenośnika, nie pokazanego na rysunku, wzdłuż całego ścianowego wyrobiska. Przeguby 3 są umieszczone bliżej środka kadłuba 5 kombajnu w stosunku do osi 2 mechanizmu 19 napadu posuwu, a odległość przegubu 3 od osi 2 mierzona w rzucie na bieżne elementy 18 wynosi

186 098

L. Długość L całego kombajnu jest mierzona w rzucie na bieżne elementy 18 skrajów zarysów urabiających organów 4. Maksymalna wysokość W urabiania jest mierzona w rzucie na prostą prostopadłą do bieżnych elementów 18 skrajów zarysów urabiających organów 4, gdy jeden jest maksymalnie wzniesiony ponad spąg, a drugi zajmuje najniższe położenie z możliwych. W kombajnie o dużej maksymalnej wysokości urabiania trzeba stosować ramiona 1 dużej długości, którą mierzy się od osi przegubu 3 do osi obrotu urabiającego organu 4. Stosując dużą długość ramion 1 uzyskuje się dużą wysokość W, ale powoduje to zwiększenie długości L kombajnu, co jest niekorzystne ze względów eksploatacyjnych. Ażeby kombajn osiągał dużą wysokość W urabiania, to znaczy był wyposażony w ramiona 1 dużej długości, ale nie był nadmiernie długi, w kombajnie według wynalazku przeguby 3 umieszczono bliżej środka kadłuba 5 w stosunku do osi 2 mechanizmów 19 napędu posuwu. Dzięki temu całkowita długość L kombajnu jest skrócona o odcinek 21. Skróceniu uległa także długość D kadłuba 5. Wspomniane skrócenie L i D jest odniesione do tych rozmiarów znanych kombajnów, których przeguby 3 są osadzone na końcu kadłuba 5 kombajnu. Usytuowanie przegubów 3, poza osiami 2 powoduje, że ramię 1 opuszczane ku spągowi natrafi na ograniczenie ruchu przez koniec kadłuba 5. W celu uniknięcia tego ograniczenia ramię 1 ukształtowano jako linię łamaną z punktem przegięcia 17, która to linia łamana tworzy kąt a mniejszy od 180° i zwrócony rozwartością w stroną spągu. Tak ukształtowane ramię 1 tworzą dolny wysięgnik 1b i górny wysięgnik 1a. Wzajemne nachylenie wysięgników 1b i 1a pod kątem a umożliwia opuszczanie urabiającego organu 4 do położenia urabiania poniżej ścianowego przenośnika. Przy tym górny wysięgnik la znajdujący się powyżej przenośnika jest nachylony do górnej krawędzi przenośnika pod stosunkowo dużym kątem i przez to nie przesłania przestrzeni ładowania urobku na przenośnik, którą to przestrzeń ogranicza od dołu krawędź przenośnika, a od góry krawędź ramienia 1. Do wychylania ramienia 1 wokół przegubu 3 służy hydrauliczny siłownik 10 zamocowany jednym końcem do kadłuba 5 kombajnu, a drugim końcem zamocowany do przegubu 13 w kołysce 9. Kołyska 9 jest zamocowana do kadłuba 5 kombajnu wychylnie wokół osi 12 równoległej do osi przegubu 3. W szczególnym rozwiązaniu oś 12 pokrywa się z osią przegubu 3. Kołyska 9 jest połączona zastrzałem 11 z ramieniem 1. Zastrzał 11, którym korzystnie jest hydrauliczny siłownik, jest zamocowany przegubem 14 do kołyski 9 i przegubem 15 do ramienia 1. Zastosowanie jako zastrzału 11 hydraulicznego siłownika pozwala uzyskiwać duży kąt obrotu ramienia 1 wokół przegubu 3 przy siłownikach 10 i 11 ze stosunkowo krótkimi roboczymi skokami. Hydrauliczny siłownik o krótkim roboczym skoku jest łatwiejszy do wykonania, a w przypadku, gdy wychyla się on jak w zastosowaniu do kołyski 9, przy krótkim skoku wymaga mniejszej wolnej poprzecznej przestrzeni na wychył. Kołyska 9 może być tak zbudowana, iż przeguby 13 i 14 mają wspólną oś, czyli kołyska 9 zostaje zredukowana do wychylnego ramienia na kształt korby. Długość h dolnego wysięgnika 1b jest mierzona od osi przegubu 3 do punktu przegięcia 17, a długość l₂ górnego wysięgnika la jest mierzona od punktu przegięcia 17 do osi obrotu urabiającego organu 4. W szczególnym rozwiązaniu długość l₂ jest większa od długości lj, a korzystnie stosunek tych długości jest następujący: l₂ : fi = 2,5 : 1. W szczególnym rozwiązaniu ramię 1 ma dolny wysięgnik 1b i górny wysięgnik la utworzone jako oddzielne jednostki konstrukcyjne połączone ze sobą rozłącznie czopem 6 o osi prostopadłej do płaszczyzny wysięgników 1b i 1a, przy czym czop 6 jest umieszczony w punkcie 17 przegięcia ramienia 1. W tym rozwiązaniu elektryczny silnik 20 służący do napędu urabiającego organu 4 jest umieszczony na górnym wysięgniku la i w wysięgniku la są umieszczone mechanizmy przenoszące moment obrotowy silnika 20 na urabiający organ 4. Przez podział ramienia 1 na dwie odrębne konstrukcyjnie jednostki górnego wysięgnika 1a i dolnego wysięgnika 1b, połączone rozłącznie, tworzy się prawe ramię 1 i lewe ramię 1 z dwóch identycznych konstrukcyjnie górnego wysięgnika 1a i dolnego wysięgnika 1b przez ich łączenie w położeniach przestawionych względem wzdłużnej osi dolnego wysięgnika 1b o kąt α (180° - α), jeśli dolny wysięgnik 1b został ukształtowany tak, jak to pokazano na fig. 6. Gdy dolny wysięgnik 1b jest ukształtowany tak, jak to pokazano na fig. 4, lewe i prawe ramię 1 tworzy się z dolnych wysięgników 1b, które są względem siebie lustrzanym odbiciem. Do ustalania górnego wysięgnika 1 a względem dolnego wysięgnika 1b w tych dwóch położeniach służy sworzeń 16 i otwory 7, 8 do osadzania

186 098 tego sworznia. W jednym z rozwiązań stosuje się co najmniej jedną grupę trzech otworów, z których jeden, na przykład otwór 7 znajduje się w dolnym wysięgniku 1b, a dwa otwory 8 znajdują się w górnym wysięgniku la. Wszystkie te otwory są rozmieszczone na jednym okręgu zakreślonym promieniem r ze środka czopa 6, przy czym dwa otwory 8 są rozstawione symetrycznie względem osi 22 górnego wysięgnika 1a i odchylone od osi 22 o kąt (180° - α) + β, gdzie kąt β jest kątem odchylenia otworu 7 od osi 21 dolnego wysięgnika 1b. Można stosować na przykład również dwie grupy trzech otworów 7, 8 i wówczas otwory 7, 8 jednej grupy są rozmieszczone na okręgu o promieniu r, a otwory 7, 8 drugiej grupy są rozmieszczone na innym okręgu o promieniu f. W tym przypadku otwór 21 jednej grupy będzie odchylony pod kątem β, a otwór 7 drugiej grupy może być odchylony pod innym kątem βι. W przypadku zastosowania dwóch grup trzech otworów do łączenia górnego wysięgnika 1 a z dolnym wysięgnikiem 1b używa się dwóch sworzni 16, po jednym dla każdej grupy otworów. Omówiony przykład, to jest jeden otwór 7 w dolnym wysięgniku 1b i dwa otwory w górnym wysięgniku 1a, może być odwrócony, czyli można stosować dwa otwory 8 w dolnym wysięgniku 1b i jeden otwór 2 w górnym wysięgniku 1 a.

Na fig. 5 i fig. 6 przedstawiono rozwiązanie z dwoma grupami czterech otworów, i tak czterech otworów 7, 8 i czterech otworów 7a i 8a. Otwory 7 i 8 są rozmieszczone na okręgu zakreślonym ze środka czopa 6 promieniem r, zaś otwory 7a i 8a są rozmieszczone na okręgu zakreślonym ze środka czopa 6 promieniem r_:i większym od promienia r. W tym przypadku stosuje się dwa sworznie 16, po jednym dla grupy otworów 7, 8 i grupy otworów 7a, 8a. Otwory 7 w dolnym wysięgniku 1b są przestawione względem siebie o kąt 2 β i korzystnie leżą symetrycznie po obu stronach wzdłużnej osi 21. Odpowiednio otwory 7a są wzajemnie przestawione o kąt 2 βι symetrycznie względem osi 21. Otwory 8 w górnym wysięgniku 1a są przestawione względem osi 22 o kąt (180° - α) + β i korzystnie leżą symetrycznie po obu stronach osi 22 górnego wysięgnika la. Odpowiednio otwory 8a są przestawione względem siebie o kąt (180° - α) + βι i leżą również symetrycznie względem osi 22 górnego wysięgnika 1a. Tak więc dolny wysięgnik 1b jest zbudowany jak to pokazuje fig. 6 i jest kojarzony z górnym wysięgnikiem 1a, przedstawionym na fig. 5, w takim rozwiązaniu lewe i prawe ramię 1 kombajnu jest utworzone z identycznych dolnego wysięgnika 1b i górnego wysięgnika 1a, przy czym w każdym z ramion, lewego i prawego, górny wysięgnik 1a jest przestawiony o kąt α (180° - α). Gdy skojarzy się górny wysięgnik la przedstawiony na fig. 5 z dolnym wysięgnikiem 1b przedstawionym na fig. 4, lewe i prawe ramię 1 jest utworzone z dwóch różnych dolnych wysięgników 1b, które są wzajemnym lustrzanym odbiciem.

Wychylanie wokół przegubu 3 ramienia 1, gdy kombajn ma hydrauliczny siłownik 10 i sztywny zastrzał 11 odbywa się za pomocą siłownika 10, który obraca kołyskę 8 wokół osi 12. Kołyska 9 przez zastrzał 11 powoduje ruch ramienia 1. Gdy w celu stosowania hydraulicznego siłownika 10 o krótkim skoku zastrzał 11 jest także hydraulicznym siłownikiem, obrót ramienia 1 wokół przegubu 3, uzyskuje się w części siłownikiem 10 i w części siłownikiem stanowiącym zastrzał 11. W tym rozwiązaniu działając siłownikiem 10 powoduje się obrót kołyski 2 i przez zastrzał 11 obrót ramienia 1 o pewien kąt. Następnie działając siłownikiem stanowiącym zastrzał 11, przy nieruchomym siłowniku 10 i kołysce 9, uzyskuje się obrót ramienia 1 o dalszy kąt.

186 098

fig4

186 098

186 098

fig. 2

186 098

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Górniczy kombajn ścianowy, zawierający co najmniej jeden bębnowy urabiający organ osadzony na wygiętym wypukłością ku górze ramieniu usytuowanym w płaszczyźnie równoległej do czoła ścianowego wyrobiska, wychylny wokół przegubu osadzonego w kadłubie kombajnu, zawierający co najmniej jeden napędowy mechanizm posuwu wbudowany do kadłuba kombajnu przy jego końcu i sprzężony z bieżnym elementem zamocowanym do ścianowego przenośnika, znamienny tym, że przegub (3) mocowania ramienia (1) do kadłuba (5) kombajnu ma usytuowany od strony środka kadłuba (5) kombajnu w stosunku do osi (2) mechanizmu napędu posuwu (19).
2. 2. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 1, znamienny tym, że ma kołyskę (9) osadzoną obrotowo na osi (12) w kadłubie (5) kombajnu, prostopadłej do płaszczyzny ramienia (1) i kołyskę (9) ma połączoną z hydraulicznym siłownikiem (10) zamocowanym drugim końcem do kadłuba (5) kombajnu oraz zastrzałem (11) połączonym drugim końcem z ramieniem (1).
3. 3. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 2, znamienny tym, że zastrzał (11) łączący kołyskę (9) z ramieniem (1) jest hydraulicznym siłownikiem.
4. 4. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 2, znamienny tym, że oś (12) kołyski (9) leży w osi przegubu (3) mocowania ramienia (1) do kadłuba (5) kombajnu.
5. 5. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 2, znamienny tym, że przegub (13) łączący siłownik (10) z kołyską (9) i przegub (14) łączący zastrzał (11) z kołyską (9) mają wspólną oś.
6. 6. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 1, znamienny tym, że ramię (1) ma podzielone na dolny wysięgnik (1b) i górny wysięgnik (1a) jako na odrębne jednostki konstrukcyjne połączone czopem (6) o osi prostopadłej do płaszczyzny ramienia (1) oraz połączone co najmniej jednym sworzniem (16) osadzonym w otworach (7, 8), z których jeden (7) jest w dolnym wysięgniku (lb), a drugi (8) w górnym wysięgniku (1a), przy czym otwory (7, 8) do osadzania sworznia (16) są oddalone od czopa (6).
7. 7. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 6, znamienny tym, że odległość (l₂) osi urabiającego organu (4) do osi czopa (6) jest większa od odległości (li) osi czopa (6) od osi przegubu (3) mocowania ramienia (1) do kadłuba (5) kombajnu.
8. 8. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 7, znamienny tym, że odległość (l₂) osi urabiającego organu (4) do osi czopa (6) ma się do odległości (li) osi czopa (6) do osi przegubu (3) mocowania ramienia (1) do kadłuba (5) jak 2,5 do 1.
9. 9. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 7, znamienny tym, że ma co najmniej jedną grupę trzech otworów (7, 8), z których jeden (7) jest w dolnym wysięgniku (1b), a dwa otwory (8) są w górnym wysięgniku (la), przy czym wszystkie trzy otwory (7, 8) są na jednym okręgu o promieniu (r) zakreślonym z osi czopa (6) i otwory (8) w górnym wysięgniku (1a) są rozstawione symetrycznie względem osi (22) górnego wysięgnika (1a) i odchylone od osi (22) o kąt (180° - α) + β, gdzie kąt β jest kątem odchylenia od osi (21) dolnego wysięgnika (1b) otworu (7), z tym, że lewy dolny wysięgnik (1b) jest lustrzanym odbiciem prawego dolnego wysięgnika
10. 10. Górniczy kombajn ścianowy według zastrz. 7, znamienny tym, że ma co najmniej jedną grupę czterech otworów (7, 8), z których dwa otwory (7) są w dolnym wysięgniku (1b) rozmieszczone symetrycznie względem osi (21) wysięgnika (1b) i odchylone od osi (21) o kąt β z wierzchołkiem w osi czopa (6), a dwa otwory (8) są w górnym wysięgniku (la) rozmieszczone symetrycznie względem osi (21) wysięgnika (la) i odchylone od osi (22) o kąt (180° - α) + β, przy czym wszystkie otwory (7, 8) leżą na jednym okręgu o promieniu (r) zakreślonym z osi czopa (6).

    186 098