PL186236B1 - Proteza do naczynia krwionośnego z tętniakiem - Google Patents

Abstract

Proteza do naczynia krwionosnego z tetniakiem, zawierajaca podluzny element posiadajacy zewnetrzna powierzchnie, pierwszy koniec, drugi koniec oraz we- wnetrzna powierzchnie wyznaczajaca po- dluzny otwór, znamienna tym, ze podluz- ny otwór (17) ma przewezenie (18) utwo- rzone przez wewnetrzna powierzchnie (16) protezy (11) oraz proteza (11) zawiera wiele otworów (19) polaczonych przeply- wowo z zewnetrzna powierzchnia (13) protezy (11) i z podluznym otworem (17). FIG. 2 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest proteza do naczynia krwionośnego z tętniakiem, to jest urządzenie, które wszczepia się wewnątrz przewodu w ciele żywego zwierzęcia lub człowieka w celu nadania mu strukturalnej spoistości. W szczególności obecny wynalazek dotyczy wewnątrznaczyniowego urządzenia do wstawiania lub wszczepiania w naczynie krwionośne z tętniakiem.

Tętniak jest zjawiskiem, w którym ścianka naczynia krwionośnego, typowo tętnicy, jest nieprawidłowo rozszerzona w związku z osłabieniem tej ścianki. Jest to niebezpieczne, ponieważ ciśnienie krwi w środku naczynia może spowodować jego pęknięcie.

Jednym z tradycyjnych sposobów leczenia tętniaka jest wykorzystanie wewnątrznaczyniowych protez. Ze stanu techniki znane są wewnątrznaczyniowe rurki udrażniające mające zwężoną średnicę do wstawienia w naczyniu krwionośnym i poszerzoną średnicę dla przyłożenia skierowanej promieniowo na zewnątrz siły do leczenia tętniaka w naczyniu krwionośnym. Te rurki udrażniające są zwykle pokryte powłoką np. teflonową lub dakronową i służą do zastąpienia ściany tętniakowej naczynia krwionośnego oraz zmniejszenia ciśnienia wywieranego na ścianę tętniakową poprzez odizolowanie tętniaka z obiegu krwi w naczyniu. Jednakże istnieje problem, gdyż niewłaściwe zbliżenie protezy do ścianek leczonego naczynia może umożliwić przepływ krwi pomiędzy protezą a tętniakiem. Ta krew może wywierać ciśnienie na ścianę tętniakową o wielkości wystarczającej do pęknięcia naczynia w osłabionym punkcie tętniaka. Jednym z konwencjonalnych sposobów radzenia sobie z tym problemem jest włożenie rurkowej wkładki w oba końce protezy w celu dociśnięcia protezy do ścianki naczynia dla utworzenia ściślejszego uszczelnienia pomiędzy protezą i ścianką, naczynia poddawanego leczeniu. Jednakże, wprowadzenie rurek wymaga dodatkowego ciśnienia przykładanego do obszaru poddawanego leczeniu, a więc istnieje możliwość, że ciśnienie może spowodować uszkodzenie naczynia poddawanego leczeniu. Niestety, przy tym sposobie postępowania krew może nadal przeciekać do środka worka tętniakowego.

Rysunek oznaczony „Pos.” pokazuje tradycyjną protezę 3 umieszczoną w miejscu tętniaka 2. Nieoptymalne zbliżenie protezy 3 do wewnętrznej ścianki 4 naczynia krwionośnego 1 umożliwia przeciekanie lub przesączanie się krwi 5 do środka worka tętniakowego 6, który stanowi przestrzeń pomiędzy tętniakiem 2 a zewnętrzną ścianką 7 protezy 3.

Rysunek oznaczony „Pos.” pokazuje również tradycyjny sposób zwiększenia szczelności pomiędzy zewnętrzną ścianką 4 tradycyjnej protezy 3, a wewnętrzną ścianką 4 naczynia krwionośnego 1. Po umieszczeniu protezy 3 w miejscu tętniaka 2, wkłada się rurkowe wkładki 8 i 8' na końce 9 i 10 tradycyjnej protezy 3. Rurkowe wkładki 8 i 8' wywierają, ciśnienie na końce 9 i 10 zmuszając je do bliższego styku z wewnętrzną ścianką 4 naczynia krwionośnego 1. Jednakże, ciśnienie może spowodować uszkodzenie naczynia krwionośnego 1. Ponadto, przy zastosowaniu tego sposobu nadal istnieje możliwość, że krew 5 będzie przeciekać do worka tętniakowego 6 z powodu niedostatecznego uszczelnienia pomiędzy zewnętrzną ścianką 7 protezy 3 a tętniakiem 2.

186 236

Celem obecnego wynalazku jest dostarczenie protezy nadającej naczyniu krwionośnemu z tętniakiem strukturalną spoistość, która zminimalizowałaby ryzyko przeciekania krwi do środka worka tętniakowego i wywierania na niego ciśnienia.

Proteza do naczynia krwionośnego z tętniakiem zawierająca podłużny element posiadający zewnętrzną powierzchnię, pierwszy koniec, drugi koniec oraz wewnętrzną powierzchnię wyznaczającą podłużny otwór, według wynalazku charakteryzuje się tym, że podłużny otwór ma przewężenie utworzone przez wewnętrzną powierzchnię protezy oraz proteza zawiera wiele otworów połączonych przepływowo z zewnętrzną powierzchnią protezy i z podłużnym otworem.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia wzdłużny rzut boczny naczynia krwionośnego z tętniakiem, fig. 2 wzdłużny rzut boczny protezy skonstruowanej według wynalazku, zastosowanej do naczynia krwionośnego z fig. 1, fig. 3 - wzdłużny rzut boczny protezy skonstruowanej według wynalazku, zastosowanej do naczynia krwionośnego z fig. 1, po tym, jak worek tętniakowy został zassany do styku z protezą oraz fig. 4 - alternatywny przykład wykonania protezy według wynalazku zastosowanej do naczynia krwionośnego z fig. 1, po tym, jak worek tętniakowy został zassany do styku z protezą.

Figura 1 przedstawia naczynie krwionośne 1 z tętniakiem 2. Fig. 2 przedstawia protezę 11 skonstmowaną wynalazku, umieszcczoną w naczyniu krwionośnym 1. 11 zawiera podłużny element 12 posiadający zewnętrzną powierzchnię 13, wewnętrzną powierzchnię 16, pierwszy koniec 14 i drugi koniec 15. Wewnętrzna powierzchnia 16 wyznacza podłużny otwór 17. Wewnętrzna powierzchnia 16 zawiera środki zwiększające prędkość krwi 5 przepływającej przez podłużny otwór 17. W korzystnym przykładzie wykonania środki te są łagodnie zwężającym się przewężeniem 18, jak pokazano na fig. 2, 3 i 4. Jeżeli z jakiegoś powodu zwiększa się prędkość przemieszczającego się płynu, ciśnienie statyczne tego płynu spada. Takie zmniejszenie ciśnienia statycznego wraz ze wzrostem prędkości jest znane jako efekt Venturiego. Ten efekt można bardzo prosto przedstawić.

Jeżeli trzyma się dwa arkusze papieru równolegle jeden do drugiego i prędkość warstwy powietrza pomiędzy nimi wzrasta, na przykład przez dmuchanie, można zobaczyć, że dwa arkusze zbliżą się do siebie. Jest to spowodowane tym, że ciśnienie statyczne pomiędzy tymi dwoma arkuszami jest mniejsze w porównaniu do otaczającego ciśnienia atmosferycznego. Jak pokazano na fig. 2, 3 i 4, wewnętrzna powierzchnia 16 urządzenia według wynalazku zawiera łagodnie zwężające się przewężenie lub gardziel 18. Obecność przewężenia 18 powoduje, że prędkość przepływającej krwi 5 wzrasta, czemu towarzyszy spadek ciśnienia statycznego. Konstrukcja jest podobna do hydropłata, to jest kształtu przekroju poprzecznego samolotu wodnego, który mą większą krzywiznę na pierwszej głównej powierzchni niż na drugiej głównej powierzchni. Kiedy płyn, taki jak woda, przemieszcza się względem takiego obiektu szybkość przepływu jest większa nad powierzchnią o największej krzywiźnie. Wynikłe różnice ciśnień pomiędzy bardziej zakrzywioną powierzchnią, a powierzchnią o mniejszej krzywiźnie dają wzrost ssania. Wiele otworów 19 jest połączonych przepływowo z zewnętrzną powierzchnią 13 i podłużnym otworem 17, umożliwiając przepływanie krwi 5 z worka tętniakowego 6 do podłużnego otworu 17.

Figura 3 pokazuje, że krew 5 płynie w kierunku pokazanym strzałką 20, a krew 5, która może zbierać się w worku tętniakowym 6 jest wciągana lub zasysana do podłużnego otworu 17 poprzez otwory 19. Wewnętrzna ścianka 4 naczynia krwionośnego 1 jest przyciągana w kierunku zewnętrznej powierzchni 13 protezy 11 w związku ze zmniejszonym ciśnieniem statycznym wewnątrz podłużnego otworu 17, co wynika ze zwiększonej prędkości przepływającej krwi 5 wywołanej przewężeniem 18. Tak więc, wewnętrzne ciśnienie wywierane na worek tętniakowy 6 jest zmniejszone.

Figura 4 pokazuje alternatywny przykład wykonania wynalazku, w którym zewnętrzna powierzchnia 13 jest równoległa do wewnętrznej powierzchni 16.

186 236

FIG. 1

POS.

186 236

/

FIG. 2 // ,/s ^ZW

20^⁵^P®Jf

FIG. 3

186 236 /6/7FIG.4

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Proteza do naczynia krwionośnego z tętniakiem, zawierająca podłużny element posiadający zewnętrzną powierzchnię, pierwszy koniec, drugi koniec oraz wewnętrzną powierzchnię wyznaczającą podłużny otwór, znamienna tym, że podłużny otwór (17) ma przewężenie (18) utworzone przez wewnętrzną powierzchnię (16) protezy (11) oraz proteza (11) zawiera wiele otworów (19) połączonych przepływowo z zewnętrzną powierzchnią (13) protezy (11) i z podłużnym otworem (17).