PL186811B1 - Zespół koronki wrębowej do urobku warstwy gruntu i obsada koronki wrębowej - Google Patents

Abstract

1. Zespól koronki wrebowej do urobku warstwy gruntu, zawierajacy koronke wrebowa z zamocowana w niej wkladka, przy czym koronka wrebowa jest osadzo- na w zespole napedzanym, znamienny tym, ze zespól napedzany i koronka wre- bowa sa polaczone ze soba rozlacznie za pomoca ustalacza, który zawiera sworzen magnetyczny (70, 72), rozlacznie mocuja- cy co najmniej jedna koronke wrebowa (22, 80, 130) i zespól napedzany. FI G. 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół koronki wrębowej z obsadą i obsada koronki wrębowej.

Tego typu koronka wrębowa jest stosowana zwłaszcza do urabiania warstwy gruntu (formacje węglowe, formacje kamienne, nawierzchnie drogowe, itd.) dla wykonywania różnych operacji wydobywczych, wiertniczych oraz przy wytyczaniu dróg.

Z amerykańskich opisów patentowych USA 5605382, 4337 980 znana jest obrotowa koronka wrębowa z obsadą do narzędzi urabiających warstwę gruntu takich jak na przykład punktowe narzędzia górnicze, narzędzia budowlane, itp. zawierająca twardą wkładkę umieszczoną w jednym jej końcu. Takie obrotowe koronki wrębowe są obrotowo mocowane wewnątrz otworu obsady utrzymywane tam za pomocą ustalacza.

Koronka wrębowa jest osadzona w zespole napędzanym np. walcu lub kole, poruszany przez człon napędowy np. silnik. Znany jest walec drogowy zbrojony narzędziami do robót drogowych, zawierającymi zespół koronki wrębowej. Niekorzystną cechą tych znanych narzędzi jest to, że wymiana zużytych części jest czasochłonna, zwłaszcza w przypadku wymiany całego walca koronek wrębowych.

Z powyższych opisów patentowych znane są ustalacze do mocowania koronki, na przykład daszkowej w obsadzie ( uchwycie lub łączniku) w postaci stalowego sworznia ustalającego, który posiada trzon i ząbkowany łeb. Taki sworzeń jest umieszczany w korpusie koronki daszkowej, posiadającej otwór dopasowany do otworu w obsadzie. Sworzeń ustalający przechodzi poprzez otwór w koronce daszkowej i wchodzi w otwór w uchwycie. Sworzeń ustalający jest wtłaczany w otwór w koronce daszkowej, w wyniku czego ząbkowany łeb łączy się na obwodzie z korpusem koronki daszkowej, w którym występuje otwór, i bezpiecznie

186 811 mocuje koronkę daszkową w obsadzie. Inny, znany układ zamocowania (lub ustalacz) zawiera obsadę z otworem, w której umieszczony jest kołek na sprężynie, łączący się z odnośnym otworem w korpusie koronki daszkowej, po założeniu koronki daszkowej na uchwycie lub obsadzie. W wyniku czego otwór w koronce daszkowej wyrównuje się z kołkiem, tworząc w ten sposób zamocowanie koronki do obsady. Do tej pory niektóre rodzaje ustalaczy były wyrzucane wraz ze zużytą koronką wrębową.

Znane są narzędzia do urabiania warstwy gruntu zawierające koronkę daszkową z twardą wkładką, umieszczoną w przednim końcu wkładki (tzn. w końcu uderzającym), gdzie koronka daszkowa łączy się nieobrotowo, bezpośrednio lub poprzez uchwyt, bądź inny typ łącznika, z zespołem napędzanym. Napęd zespołu napędzanego wywołuje obrotowy ruch koronki daszkowej. Dla mocowania zespołu napędzanego koronki daszkowej istotne jest zastosowanie bezpiecznego połączenia pomiędzy koronką daszkową i zespołem napędzanym.

Wadą każdego z powyższych układów mocowania są trudności w demontażu, gdyż często występują pęknięcia podczas montażu koronki daszkowej na uchwycie lub podczas demontażu koronki daszkowej z uchwytu. W przypadku zastosowania rowkowanego sworznia ustalającego, konieczne jest ścięcie sworznia ustalającego, w celu zdjęcia koronki daszkowej z obsady czy uchwytu. Powoduje to zniszczenie sworznia ustalającego i pozostawienie rowkowanego łba w otworze, w korpusie koronki daszkowej. Ta część sworznia ustalającego musi być usunięta z korpusu przy powtórnym wykorzystaniu korpusu koronki daszkowej.

Zespół koronki wrębowej z obsadą, według wynalazku, zawierający koronkę wrębową z zamocowaną w niej wkładką, przy czym koronka wrębowa jest osadzona w zespole napędzanym, charakteryzuje się tym, że zespół napędzany i koronka wrębowa są połączone ze sobą rozłącznie za pomocą ustalacza, który zawiera sworzeń magnetyczny, rozłącznie mocujący co najmniej jedną koronkę wrębową i zespół napędzany.

Korzystnym jest gdy sworzeń stanowi magnetyczne połączenie koronki wrębowej z zespołem napędzanym.

Zespół napędzany, korzystnie, posiada obsadę z podłużnym i poprzecznym otworem, zaś koronka wrębowa ma uformowany rowek, przy czym koronka wrębowa jest usytuowana w podłużnym otworze obsady, a w poprzecznym otworze jest usytuowany magnetyczny sworzeń, który styka się z rowkiem koronki wrębowej oraz stanowi obrotowe zamocowanie koronki wrębowej z obsadą.

Korzystnym jest gdy zespół napędzany posiada obsadę z otworem i wgłębieniem, przy czym koronka wrębowa, mająca również ukształtowany otwór, jest usytuowana w otworze obsady, zaś ustalacz ma uformowane chomąto osadcze, umieszczone w rowku koronki wrębowej, a z chomątem osadczym jest połączony magnetyczny sworzeń, którego koniec jest usytuowany we wgłębieniu obsady.

Zespół napędzany, korzystnie, zawiera uchwyt, posiadający wgłębienie, zaś koronka wrębowa ma ukształtowany otwór przelotowy, w którym jest umieszczony magnetyczny sworzeń, a po zespoleniu uchwytu i koronki wrębowej jego koniec jest usytuowany we wgłębieniu, przy czym sworzeń stanowi magnetyczne zamocowanie koronki wrębowej do uchwytu.

Korzystnym jest gdy zespół ponadto zawiera żerdź wiertniczą, zaś uchwyt w dolnej swojej części ma ukształtowane drugie wgłębienie, w którym jest umieszczony koniec drugiego sworznia magnetycznego usytuowanego w otworze żerdzi, przy czym drugi sworzeń stanowi zamocowanie uchwytu do żerdzi wiertniczej.

Zespół koronki wrębowej z obsadą, według wynalazku, zawierający koronkę wrębową z zamocowaną w niej wkładką przy czym koronka wrębowa jest osadzona w zespole napędzanym, charakteryzuje się tym, że zawiera obrotową koronkę wrębową, posiadającą przedni i tylny koniec i co najmniej jedną wkładkę wrębową, usytuowaną w przednim końcu koronki wrębowej, która posiada wgłębienie usytuowane w tylnym końcu koronki, przy czym z wgłębieniem jest połączony otwór przelotowy ukształtowany w koronce wrębowej, a ponadto zespół zawiera uchwyt posiadający przedni i tylny koniec, przy czym w uchwycie jest ukształtowane wgłębienie w sąsiedztwie jego przedniego końca, a przedni koniec uchwytu jest umieszczony we wgłębieniu koronki wrębowej, zaś otwór przelotowy i wgłębienie są dopa186 811 sowane do siebie, zaś sworzeń magnetyczny stanowi nieobrotowe zamocowanie koronki wrębowej do uchwytu.

Korzystnym jest, gdy koronka wrębowa oraz uchwyt są połączone ze sobą magnetycznie na stałe za pomocą magnetycznego sworznia podczas pracy zespołu koronki wrębowej.

W szczególności korzystnym jest gdy zespół ponadto zawiera żerdź wiertniczą, która posiada otwór, a dolna część uchwytu ma drugie wgłębienie, usytuowane w sąsiedztwie jego tylnego końca, po zespoleniu żerdzi wiertniczej i uchwytu, zaś tylny koniec uchwytu jest umieszczony w żerdzi, przy czym otwór w żerdzi i w drugim wgłębieniu uchwytu są dopasowane do siebie, a drugi magnetyczny sworzeń jest umieszczony w otworze i w drugim wgłębieniu i stanowi nieobrotowe zamocowanie magnetyczne żerdzi z uchwytem.

Korzystnym jest gdy żerdź wiertnicza oraz uchwyt są połączone ze sobą magnetycznie na stałe za pomocą drugiego magnetycznego sworznia podczas pracy zespołu koronki wrębowej.

Obsada koronki wrębowej, według wynalazku, zawierającej przedni i tylny koniec oraz obrotową koronkę wrębową, mającą przednią część głowicową i tylną cześć trzonową, przy czym w przednim końcu umieszczona jest twarda wkładka, a w trzonie jest uformowany otwór, charakteryzuje się tym, że obsada posiada podłużny otwór i przecinający go poprzeczny otwór, w którym jest umieszczony kołek walcowy połączony z rowkiem, ukształtowanym w trzonie koronki wrębowej, przy czym koronka wrębową jest obrotowo zamocowana wewnątrz podłużnego otworu obsady, a kołek walcowy jest zamocowany magnetycznie wewnątrz poprzecznego otworu.

Obsada koronki wrębowej, według wynalazku, zawierającej przedni i tylny koniec oraz koronkę wrębową, mającą przednią część głowicową i tylną część trzonową, przy czym w przednim końcu umieszczona jest twarda wkładka, zaś w trzonie jest uformowany otwór, charakteryzuje się tym, że obsada ma przednie czoło i tylne czoło, zaś w obsadzie jest ukształtowany podłużny otwór posiadający tylny wylot, uformowany w tylnym czole obsady, a ponadto obsada ma nadlew, wystający z tylnego czoła w, pobliżu otworu wylotowego podłużnego otworu, i ponadto w sąsiedztwie nadlewu w obsadzie jest uformowany nieprzelotowy otwór, przy czym po zamocowaniu koronki wrębowej na oprawie tylny koniec koronki wrębowej wystaje poza tylne czoło oprawy i odsłania pierścieniowe wgłębienie, w którym jest umieszczony kołek osadczy, zaś w nieprzelotowym otworze jest usytuowany sworzeń magnetyczny łączący nadlew i sworzeń osadczy, przy czym sworzeń osadczy utrzymuje obrotową koronkę wrębową wewnątrz podłużnego otworu oprawy.

Zgodnie z proponowanym rozwiązaniem, zapewnione jest bezpieczne połączenie pomiędzy koronką wrębową i obsadą.

Ponadto występuje stosunkowo łatwe rozłączenie lub wyjęcie koronki wrębowej z obsady, przy czym poszczególne elementy zespołu nie ulegają pękaniu podczas montażu lub demontażu.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zespół daszkowej koronki wrębowej w eksplodującym rzucie izometrycznym, rozciągniętym wzdłuż podłużnej osi, fig. 2 - zespół koronki wrębowej z fig. 1 w stanie zmontowanym, w przekroju, fig. 3 - obrotową koronkę wrębową umieszczoną w ob.sadzie, z częściowym ukazaniem obsady i chomąta osadczego, w przekroju, fig. 4 - przykład wykonania z fig. 3 z częściowym ukazaniem konstrukcji w przekroju, w rzucie z tyłu, fig. 5 inny przykład wykonania obrotowej koronki wrębowej usytuowanej w obsadzie, z częścią obsady i sworzniem, ukazanymi w przekroju, fig. 6 - przykład wykonania z fig. 5, w którym część koronki wrębowej i sworznia przedstawiono w przekroju.

Jak to przedstawiono na fig. 1 i 2 zespół koronki wrębowej 20 zawiera koronkę wrębową (lub koronkę daszkową) 22, posiadającą przedni koniec 24 i tylny koniec 26. Pojedyncza wkładka wrębowa 28 jest usytuowana w przednim końcu 24 koronki wrębowej 22. Koronka 22 posiada wgłębienie 30 z otworem 32 uformowanym w tylnym końcu 26 wkładki 22.

Wkładka 22 ma ponadto ściankę 34, w której jest usytuowany otwór przelotowy 36 przechodzący przez nią na wskroś i łączący się ^z wgłębieniem 30.

Zespół koronki wrębowej 20 zawiera ponadto zespół napędzany w postaci uchwytu 40, posiadającego przedni koniec 42 i tylny koniec 44. Przez całą długość uchwytu 40 przechodzi

186 811 cylindryczny kanał przelotowy 46. Uchwyt 40 posiada część 48 o powiększonej średnicy, która dzieli uchwyt 40 na przednią, część 50 i tylną część 52. W uchwycie 40 ukształtowane jest cylindryczne nieprzelotowe wgłębienie 54 (lub otwór) w jego zewnętrznej powierzchni przedniej części 50. W uchwycie 40 jest ponadto cylindryczne, nieprzelotowe wgłębienie 56 (lub otwór), uformowane w zewnętrznej powierzchni tylnej części 52.

Zespół koronki 20 zawiera żerdź wiertniczą 60, posiadającą przedni koniec 62 i tylny koniec (nie pokazano). W żerdzi wiertniczej 60 jest uformowany otwór 64 w przedniej jej części. Żerdź wiertnicza 60 ma ponadto otwór 65, który jest dopasowany do przelotowego wgłębienia 56 po montażu w sąsiedztwie przedniego końca 62. Żerdź wiertnicza 60 jest połączona ze źródłem napędu 66 i źródłem chłodziwa pod ciśnieniem 68.

Przez przelot 36 i nieprzelotowe wgłębienie 54 (lub otwór) przechodzi magnetyczny sworzeń 70, który łączy koronkę wrębową 22 z uchwytem 40. Inny magnetyczny sworzeń 72 przechodzi poprzez otwór 65 żerdzi wiertniczej 60 i nie przelotowe wgłębienie 56, który łączy uchwyt 40 z żerdzią wiertniczą 60. Koronka wrębowa 22, uchwyt 40 i żerdź wiertnicza 60 są wykonane ze stali ferromagnetycznej. Przykładowe gatunki (AISI) stali dla tych elementów obejjnujastal 15B35 dla koronki wrębowej, stal 4140 dla uchwytu i stal 4130 dla żerdzi wiertniczej. Pomiędzy magnetycznym rdzeniem 70, koronką wrębową 22 oraz uchwytem 40 występuje przyciąganie magnetyczne w przypadku bezpośredniego ich zetknięcia. Przyciąganie magnetyczne występuje również pomiędzy rdzeniem magnetycznym 72 i uchwytem 40 oraz żerdzią wiertniczą 60, w przypadku ich bezpośredniego zetknięcia. Przyciąganie magnetyczne pomiędzy sworzniem magnetycznym 70 i koronką wrębową 22 oraz uchwytem 40 jest wystarczająco duże, aby sworzeń magnetyczny 70 pozostawał na swym miejscu, bezpiecznie łącząc koronkę wrębową 22 z uchwytem 40, podczas pracy koronki daszkowej. Siła magnetyczna sworznia magnetycznego 72, tzn. przyciąganie magnetyczne pomiędzy sworzniem magnetycznym 72 i uchwytem oraz żerdzią wiertniczą 70, jest wystarczająco duża, aby sworzeń 72 pozostawał na swym miejscu i łączył uchwyt 40 oraz żerdź wiertniczą 60 podczas pracy zespołu.

Choć w podanych przykładach przedstawiono zastosowanie sworzni magnetycznych (70, 72), twórcy nie mają zamiaru ograniczenia wynalazku do stosowania sworzni magnetycznych. Twórcy uważają że może być zastosowany tylko jeden sworzeń magnetyczny tam, gdzie sworznie łączą koronkę wrębową 22 i uchwyt 40, lub uchwyt 40 i żerdź wiertniczą 60.

W przypadku wymiany koronki wrębowej 22 obsługujący może posłużyć się magnesem o większej sile przyciągania niż siła przyciągania sworznia magnetycznego 70 miedzy s\wo-/^^niem i koronką 22 oraz uchwytem 40. Umieszcza się ten magnes w pobliżu sworznia magnetycznego 70, aby wydostać sworzeń magnetyczny 70 z przelotu 36 i wgłębienia 54. Obsługujący może również posłużyć się narzędziem do wyciągania lub rodzajem uchwytu (kleszcze) dla uchwycenia lub wyciągnięcia sworznia magnetycznego 70 z połączenia koronki wrębowej 22 i uchwytu 40. Sworzeń magnetyczny 70 może również posiadać łeb, lub inną podobną konstrukcję, która ułatwi obsługującemu pewne jego uchwycenie.

Po usunięciu sworznia 70 z połączenia koronki wrębowej 22 i uchwytu 40, można zdjąć koronkę 22 z uchwytu 40 i następnie na uchwyt 40 można założyć nową koronkę wrębową 22, którą ustawia się na uchwycie 40. Następnie sworzeń magnetyczny 70 wkłada się poprzez otwór przelotowy 36 do wgłębienia 54 w uchwycie 40, w wyniku czego bezpiecznie łączy nową koronkę wrębową 22 i uchwyt 40. Sworzeń magnetyczny 70 może być ponownie użyty w połączeniu z nową koronką wrębową 22.

To samo może być wykonane w odniesieniu do usunięcia lub włożenia sworznia magnetycznego 72, który łączy lub rozłącza uchwyt magnetyczny 40 i żerdź wiertniczą 60. Innymi słowy sworzeń magnetyczny 72 może być magnetycznie lub fizycznie usunięty z połączenia w dolnej części uchwytu 40 żerdzi wiertniczej 60, w celu ich rozłączenia. Sworzeń magnetyczny 72 umieszcza się w otworze 65 i łączy z przelotowym wgłębieniem 56 uformowanym w uchwycie 40, tworząc połączenie wspomnianych części.

Sworznie magnetyczne 70, 72 są łatwe do włożenia i wyjęcia, nie pękają podczas montażu lub demontażu koronki wrębowej i uchwytu. Mogą być wielokrotnie wykorzystywane, a ich cześć nie pozostaje w korpusie zespołu koronki daszkowej co ułatwia ponowne zastosowanie korpusów koronki daszkowej.

186 811

W celu testowania koronka daszkowa 22 wykonana ze stali 15B35 została zamocowana do uchwytu 40 wykonanego ze stali 4140 za pomocą sworznia magnetycznego 70 (jak to na przykład pokazano na fig. 1i 2 z tą różnicą, że występował tylko jeden sworzeń magnetyczny do zamocowania koronki daszkowej z uchwytem). Średnica koronki daszkowej 22 wynosiła 2,54 cm (1 cal), i z wyjątkiem otworu przelotowego była ona podobna do calowej koronki daszkowej KCV4-1. Średnica sworznia magnetycznego wynosiła 0,635 cm (1/4 cala) i jego długość wynosiła 0,635 (1/4 cala). Był to sworzeń cylindryczny wykonany z neodymowego magnesu żelazo-boronowego. Połączenie zespołu koronki daszkowej i uchwytu sprawdzono przy szybkości około 1100 obr/min, przy czym nie nastąpiło wyrzucenie sworznia magnetycznego pod wpływem oddziaływania siły odśrodkowej. Podczas pracy koronki daszkowej szybkość obrotowa wynosi zwykle 600 obr/min. Sworzeń magnetyczny posiada wystarczającą siłę przyciągania magnetycznego, przewyższającą siłę odśrodkową oddziałującą na niego podczas obracania. Siła magnetyczna sworznia 70, 72 może być dobrana w zależności od siły potrzebnej dla konkretnego zastosowania. W tym względzie ferrytyczny magnes żelazny może być przydatny dla wielu zastosowań.

Na figurach 3 i 4 przedstawiono przykład wykonania wynalazku, w którym występuje obrotowa koronka wrębowa 80 z twardą wkładką 82, usytuowaną w jej przednim końcu 84 oraz pierścieniowy rowek 86 umieszczony w pobliżu jej tylnego końca 88. Koronka wrębowa 80 ponadto zawiera część głowicową 90 oraz człon 92.

Zespół koronki wrębowej posiada zespół napędzany w postaci obsady 94 (lub blok) mającej otwór 96 dochodzący do przedniego czoła 102 i tylnego czoła 104 obsady 94. Na tylnym czole 104 obsady 94 jest wgłębienie cylindryczne 106. W pobliżu wgłębienia cylindrycznego 106 wystaje z obsady 94 integralny nadlew 108. Nadlew 108 posiada w swej spodniej powierzchni łukowe ścięcie 110. Obsada 94 jest zamocowana (typowo w drodze spajania) do obrotowego walca 111, jak na przykład walec drogowy lub górniczy.

Koronka 80 jest obrotowo zamocowana na obsadzie 94 w otworze 96 za pomocą ceowego chomąta osadczego 112. Chomąto 112 posiada część korpusową 114 z parą ramion 116, 118. Chomąto osadcze 112 ma powierzchnię wewnętrzną dopasowaną do łukowej części 115 i parę prostych ramion 117, 119 odpowiadającym ramionom 116, 118. Chomąto 112 posiada górną powierzchnię 121.

Po założeniu chomąta 112 w rowek 86 koronki wrębowej 80 ramiona 116, 118 przechodzą poprzez rowek 86, ponieważ odstęp pomiędzy częściami prostymi 117 i 119 chomąta osadczego 112 jest nieco większy od średnicy rowka 86, i ramiona 116, 118 nie rozszerzają się gdy chomąto 112 jest pierwszy raz wkładane w rowek 86. Krzywizna części łukowej 115 jest w przybliżeniu równa krzywiźnie pierścieniowego rowka 86, w wyniku czego część łukowa 115 wewnętrznej powierzchni chomąta osadczego 112 pozostaje w kontakcie z rowkiem 86, po włożeniu chomąta 112 w ten rowek.

Po umieszczeniu chomąta osadczego 112 w rowku 86, w położeniu pokazanym na fig. 4, obsługujący wkłada sworzeń magnetyczny 122 we wgłębienie 106, łącząc łukowe ścięcie 110 nadlewu 108 z górną powierzchnią 121 chomąta osadczego 112. Nadlew 108 tworzący integralną część obsady 94 jest wykonany ze stali ferromagnetycznej (np. stali AISI 8740). Między rdzeniem magnetycznym 122 i nadlewem 108, pozostającymi w bliskim kontakcie, występuje przyciąganie magnetyczne. Przyciąganie magnetyczne pomiędzy sworzniem magnetycznym 122 i rdzeniem 108 tworzy bezpieczne utrzymanie rdzenia magnetycznego 122 podczas pracy układu i obsady. Sworzeń magnetyczny 122 utrzymuje chomąto osadcze 112 w jego położeniu, a chomąto osadcze 122 z kolei obrotowo zabezpiecza koronkę wrębową 80 wewnątrz otworu 96 obsady 94.

Należy zauważyć, że sworzeń magnetyczny 122 nie musi być wykonywany z materiału magnetycznego. Jednym z przykładów materiału na niemagnetyczny sworzeń 122 jest sztuczne tworzywo.

W przypadku potrzeby wymiany obrotowej koronki wrębowej 80, obsługujący wyjmuje sworzeń magnetyczny 122 z wgłębienia 106, w wyniku czego sworzeń 122 nie łączy obsady 94 i chomąta osadczego 112. Można to uzyskać poprzez wyjęcie sworznia magnetycznego 122 za pomocą kleszczy, lub innego podobnego chwytaka. Obsługujący może również umie8

186 811 ścić magnes w pobliżu sworznia magnetycznego 122, który wyciągnie go z oprawki 94 i z chomąta 112. W tym celu siła przyciągania magnetycznego miedzy magnesem i sworzniem magnetycznym musi być większa od siły przyciągania magnetycznego utrzymującej sworzeń magnetyczny w jego położeniu.

Po wyjęciu sworznia magnetycznego 122 z wgłębienia 106, tzn. po rozłączeniu oprawki i chomąta, chomąto 112 może być wyjęte z rowka 86, a koronka wrębowa 80 może być wyjęta z otworu 96 obsady 94. Następnie w otwór 96 obsady można włożyć nową koronkę 80 i włożyć chomąto 112 tak umieszczone, aby współpracowało z rowkiem 86, po czym we wgłębienie 106 ponownie wkłada się sworzeń magnetyczny 122, który łączy się z obsadą 94 i chomątem 112, tworząc w ten sposób obrotowe połączenie koronki wrębowej 80 w obsadzie 94. Należy zauważyć, że sworzeń magnetyczny może być ponownie zastosowany z nową koronką wrębowa.

Na figurach 5 i 6 pokazano obrotową koronkę wrębowa 130, posiadającą przedni koniec 132 i tylny koniec 134. Koronka wrębowa 130 posiada pierścieniowy rowek 140 pomiędzy kołnierzem 142 i tylnym końcem 134 koronki 130. W przednim końcu 132 koronki 130 występuje twarda wkładka 144.

Zespół napędzany w postaci obsady 146 (lub blok) ma podłużny otwór 148 oraz poprzeczny otwór 149, który przechodzi poprzez część centralnego otworu 148. Poprzeczny otwór 149 posiada część o zmniejszonej średnicy 151 i część o zwiększonej średnicy 153 z kołnierzem 154 w miejscu ich połączenia.

Jak pokazano na fig. 5 oś podłużna otworu 148 jest generalnie współosiowa z osią koronki wrębowej 130. Oś poprzecznego otworu 149 jest prostopadła do osi podłużnego otworu 148. Poprzeczny otwór 149 wychodzi na obu powierzchniach bocznych 150, 152 obsady 146. Obsada 146 jest połączona z obrotowym bębnem 157 (np. w drodze spajania, itp.).

W poprzecznym otworze 149 umieszczono kołek walcowy 156. Kołek 156 posiada wydłużony korpus 158 i występ 160 wystający z jednego końca korpusu 158. Średnica występu 160 jest mniejsza od średnicy korpusu 158. Kołek walcowy 156 ponadto zawiera magnes 162 z centralnym otworem 164. Występ 160 przechodzi poprzez otwór 164 z luzem. Magnetyczne przyciąganie pomiędzy korpusem 158 i magnesem 162 utrzymuje magnes 162 na korpusie 158. Jednakże magnes 162 może być zamocowany na występie 160 za pomocą kleju epoksydowego, itp.

Kołek walcowy 156 wchodzi w rowek 140 trzonu koronki wrębowej i obrotowo ustala koronkę 130 w otworze 148 obsady 146. Kołek walcowy 156 jest umieszczony w części o zwiększonej średnicy poprzecznego otworu 149 w taki sposób, że magnes 162 opiera się o kołnierz 154. Obsada 146 jest wykonana ze stali ferromagnetycznej, w wyniku czego występuje przyciąganie magnetyczne pomiędzy magnesem 162 i obsadą 146. Siła przyciągania magnetycznego pomiędzy magnesem 162 (kołka walcowego 156) i obsadą 146 jest wystarczająco duża dla utrzymania walcowego kołka 156 wewnątrz poprzecznego otworu 149 podczas pracy. Kołek walcowy 156 obrotowo utrzymuje koronkę wrębową 130 wewnątrz otworu 148 obsady 146 podczas pracy zespołu koronki wrębowej.

W przypadku potrzeby wymiany koronki wrębowej 130 obsługujący umieszcza magnes w pobliżu części o zwiększonej średnicy 153 poprzecznego otworu 149 i wyciąga kołek walcowy 156 z poprzecznego otworu 149. Aby magnes mógł wyciągnąć walcowy kołek, siła przyciągania pomiędzy magnesem i tym kołkiem musi być większa od siły utrzymującej kołek walcowy w jego położeniu. Alternatywnie, może być zastosowany sworzeń lub pręt, umieszczony w części o zmniejszonej średnicy 151 poprzecznego otworu 149, za pomocą którego nastąpi wypchnięcie walcowego kołka 156 z poprzecznego otworu 149 poprzez część o zwiększonej średnicy 153.

Po wyjęciu kołka walcowego 156 z otworu 149 koronka wrębowa 130 może być wyjęta z podłużnego otworu 148 obsady 146. W otwór 148 obsady 146 może być włożona nowa koronka 140, po czym ponownie wkłada się kolek walcowy 156 w poprzeczny otwór 149, który łączy pierścieniowy rowek 140 w trzonie 138 koronki wrębowej 130. Koronka wrębowa 130 jest obecnie obrotowo utrzymywana wewnątrz podłużnego otworu 148 w bloku 146. Kołek walcowy 156 może być ponownie zastosowany w połączeniu z nową koronką wrębową 130.

186 811

FIG 2

186 811

FIG 4

186 811

F/G 6

186 811

FIG.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (12)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół koronki wrębowej do urobku warstwy gruntu, zawierający koronkę wrębową z zamocowaną w niej wkładką, przy czym koronka wrębowa jest osadzona w zespole napędzanym, znamienny tym, że zespół napędzany i koronka wrębowa są połączone ze sobą rozłącznie za pomocą ustalacza, który zawiera sworzeń magnetyczny (70, 72), rozłącznie mocujący co najmniej jedną koronkę wrębową (22, 80,130) i zespół napędzany.
2. 2. Zespół, według zastrz. 1, znamienny tym, że sworzeń (70) stanowi magnetyczne połączenie koronki wrębowej z zespołem napędzanym.
3. 3. Zespół, według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół napędzany posiada obsadę (146) z podłużnym i poprzecznym otworem (148, 149), zaś koronka wrębowa (130) ma uformowany rowek (140), przy czym koronka wrębowa (130) jest usytuowana w podłużnym otworze (148) obsady (146), a w poprzecznym otworze (149) jest usytuowany magnetyczny sworzeń, który styka się z rowkiem (140) koronki wrębowej (130) oraz stanowi obrotowe zamocowanie koronki wrębowej (130) z obsadą (146).
4. 4. Zespół, według zastrz, 1, znamienny tym, że zespół napędzany posiada obsadę (94) z otworem (96) i wgłębieniem (106), przy czym koronka wrębowa (80), mająca również ukształtowany otwór, jest usytuowana w otworze (96) obsady (94), zaś ustalacz ma uformowane chomąto osadcze (112), umieszczone w rowku (86) koronki wrębowej (80), a z chomątem osadczym (112) jest połączony magnetyczny sworzeń, którego koniec jest usytuowany we wgłębieniu (106) obsady (94).
5. 5. Zespół, według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół napędzany zawiera uchwyt (40), posiadający wgłębienie (54), zaś koronka wrębowa (22) ma ukształtowany otwór przelotowy (36), w którym jest umieszczony magnetyczny sworzeń (70), a po zespoleniu uchwytu (40) i koronki wrębowej (22) jego koniec jest usytuowany we wgłębieniu (54), przy czym sworzeń (70) stanowi magnetyczne zamocowanie koronki wrębowej (22) do uchwytu (40).
6. 6. Zespół, według zastrz. 5, znamienny tym, że ponadto zawiera żerdź wiertniczą (60), zaś uchwyt (40) w dolnej swojej części ma ukształtowane drugie wgłębienie (56), w którym jest umieszczony koniec drugiego sworznia magnetycznego (72), usytuowanego w otworze (65) żerdzi (60), przy czym drugi sworzeń (72) stanowi zamocowanie uchwytu (40) do żerdzi wiertniczej (60).
7. 7. Zespół koronki wrębowej z obsadą, zawierający koronkę wrębową z zamocowaną w niej wkładką, przy czym koronka wrębowa jest osadzona w zespole napędzanym, znamienny tym, że zawiera obrotową koronkę wrębową (22), posiadającą przedni i tylny koniec (24, 26) i co najmniej jedną wkładkę wrębową (28), usytuowaną w przednim końcu (24) koronki wrębowej (22), która posiada wgłębienie (30) usytuowane w tylnym końcu (26) koronki (22), przy czym z wgłębieniem (30) jest połączony otwór przelotowy (36) ukształtowany w koronce wrębowej (22), a ponadto zespół zawiera uchwyt (40) posiadający przedni i tylny koniec (42, 44), przy czym w uchwycie (40) jest ukształtowane wgłębienie (54) w sąsiedztwie jego przedniego końca (42), a przedni koniec (42) uchwytu (40) jest umieszczony we wgłębieniu (30) koronki wrębowej (22), zaś otwór przelotowy (36) i wgłębienie (54) są dopasowane do siebie, zaś sworzeń magnetyczny (70) stanowi nieobrotowe zamocowanie koronki wrębowej (22) do uchwytu (40).
8. 8. Zespół, według zastrz. 7, znamienny tym, że koronka wrębowa (22) oraz uchwyt (40) są połączone ze sobą magnetycznie na stałe za pomocą magnetycznego sworznia (70) podczas pracy zespołu koronki wrębowej.
9. 9. Zespół, według zastrz. 7, znamienny tym, że ponadto zawiera żerdź wiertniczą (60), która posiada otwór (65), a dolna część uchwytu (40) ma drugie wgłębienie (56), usytuowane w sąsiedztwie jego tylnego końca (44), po zespoleniu żerdzi wiertniczej (60) i uchwytu (40).

   186 811 zaś tylny koniec (44) uchwytu (40) jest umieszczony w żerdzi (60), przy czym otwór (65) w żerdzi (60) i w drugim wgłębieniu (56) uchwytu (40) są dopasowane do siebie, a drugi magnetyczny sworzeń (72) jest umieszczony w otworze (65) i w drugim wgłębieniu (56) i stanowi nieobrotowe zamocowanie magnetyczne żerdzi (60) z uchwytem (40).
10. 10. Zespół, według zastrz. 9, znamienny tym, że żerdź wiertnicza (60) oraz uchwyt (40) są połączone ze sobą magnetycznie na stałe za pomocą drugiego magnetycznego sworznia (72) podczas pracy zespołu koronki wrębowej.
11. 11. Obsada koronki wrębowej zawierającej przedni i tylny koniec oraz obrotową koronkę wrębową, mającą przednią cześć głowicową i tylną cześć trzonową, przy czym w przednim końcu umieszczona jest twarda wkładka, a w trzonie jest uformowany otwór, znamienna tym, że obsada (146) posiada podłużny otwór (148) i przecinający go poprzeczny otwór (149), w którym jest umieszczony kołek walcowy (156) połączony z rowkiem (140), ukształtowanym w trzonie koronki wrębowej (130), przy czym koronka wrębowa (130) jest obrotowo zamocowana wewnątrz podłużnego otworu (148) obsady (146), a kołek walcowy (156) jest zamocowany magnetycznie wewnątrz poprzecznego otworu (149).
12. 12. Obsada koronki wrębowej, zawierającej przedni i tylny koniec oraz koronkę wrębową, mającą przednią część głowicową i tylną część trzonową, przy czym w przednim końcu umieszczona jest twarda wkładka, zaś w trzonie jest uformowany otwór, znamienna tym, że obsada (94) ma przednie czoło (102) i tylne czoło (104), zaś w obsadzie (94) jest ukształtowany podłużny otwór posiadający tylny wylot uformowany w tylnym czole (104) obsady (94), a ponadto obsada (94) ma nadlew (108), wystający z tylnego czoła (104) w pobliżu otworu wylotowego podłużnego otworu, i ponadto w sąsiedztwie nadlewu (108) w obsadzie (94) jest uformowany nieprzelotowy otwór (106), przy czym po zamocowaniu koronki wrębowej (80) na oprawie (94) tylny koniec (88) koronki wrębowej (80) wystaje poza tylne czoło (104) oprawy (94) i odsłania pierścieniowe wgłębienie (86), w którym jest umieszczony kołek osadczy (112), zaś w nieprzelotowym otworze jest usytuowany sworzeń magnetyczny (122) łączący nadlew (108) i sworzeń osadczy (112), przy czym sworzeń osadczy (112) utrzymuje obrotową koronkę wrębową (80) wewnątrz podłużnego otworu (96) oprawy (94).