PL186947B1

PL186947B1 - Rękaw z tkaniny zwłaszcza do osłaniania i przykrywania długich przedmiotów

Info

Publication number: PL186947B1
Application number: PL98340371A
Authority: PL
Inventors: Robert J. Brushafer; Gerald T. Lien; Janice R. Maiden
Original assignee: Federal Mogul Sys Prot Group
Priority date: 1997-11-10
Filing date: 1998-11-06
Publication date: 2004-04-30
Also published as: CN1092728C; AU9556998A; US5843542A; EP1038060B1; CA2307586C; WO1999024652A1; DE69810964T2; JP2001522950A; RU2202663C2; BR9813995A; HUP0100150A2; KR100544769B1; DE69810964D1; CA2307586A1; ATE231571T1; PT1038060E; KR20010015801A; CN1277643A; ES2191345T3; HUP0100150A3

Abstract

1. Rekaw z tkaniny zwlaszcza do osla- niania i przykrywania dlugich przedmiotów, zawierajacy tkanine majaca przeplatajace sie pod katem prostym elementy wypelnie- nia i elementy osnowy rozciagajace sie obwodowo i w zasadzie wzdluz rekawa, znamienny tym, ze elementy osnowy (12a, 12b), lub elementy wypelnienia pierwsze (14a, 26a, 28, 43, 46) i drugie (14b, 26b) tworza rozciagajace sie obwodowo naprze- mienne elastyczne pasy, rozdzielajace pasy nieelastyczne. FIG. 1 PL PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest rękaw z tkaniny zwłaszcza do osłaniania i przykrywania długich przedmiotów, przeznaczonych do zastosowań przemysłowych jako ochronna lub izolacyjna osłona na węże, przewody, rury i podobne przedmioty.

Rękawy z tkaniny są szeroko używane w celu dostarczania warstwy ochronnej lub izolacyjnej na różnych przedmiotach. Na przykład, rękaw z tkanego materiału jest często mocowany wokół odgałęzień okablowania elektrycznego w celu związania pęku indywidualnych przewodów w jedną wiązkę i zabezpieczenia przewodów przed ocieraniem, które mogłoby uszkodzić izolację lub przewodniki i doprowadzić do zwarć lub przerw. Innym często spotykanym zastosowaniem jest izolator gorących rur, spotykanych na przykład w samochodowych układach wydechowych lub fabrycznych liniach przesyłania pary. Rękawy spełniające funkcje izolacyjne są zwykle tkane lub splatane z przędz izolacyjnych lub włókien i często są laminowane pokryciami, błonami lub foliami, które zwiększają ich możliwości izolacyjne, na przykład, przez dostarczenie powierzchni odbijającej, nieprzepuszczającej promieniowania podczerwonego. Tkaniny są używane również często w celu ochrony przedmiotów mających kształty inne niż rurowe.

Tkaniny są ekonomiczne w produkcji i są często używane w charakterze osłon, ponieważ tkaniny dostarczają stabilnych i odpornych struktur membranowych dzięki prostopadłej orientacji włókien wątku i osnowy tworzących tkaninę. Jednakże prostopadła orientacja włókien w tkaninie może niekorzystnie wpływać na elastyczność i podatność. W porównaniu na przykład z materiałami splatanymi, prostopadła struktura tkaniny nie jest tak elastyczna i podatna.

Celem wynalazku jest opracowanie rękawa z tkaniny o zwiększonej elastyczności i podatności, łączącej charakterystyki właściwe dla tkanin to znaczy stabilność, wytrzymałość i łatwość produkcji wraz ze zwiększoną elastycznością i podatnością, charakterystycznymi dla materiałów splatanych, a także o regularnej sztywności.

Rękaw z tkaniny zwłaszcza do osłaniania i przykrywania długich przedmiotów, zawierający tkaninę mającą przeplatające się pod kątem prostym elementy wypełnienia i elementy osnowy rozciągające się obwodowo i w zasadzie wzdłuż rękawa, według wynalazku charakteryzuje się tym, że elementy osnowy, lub elementy wypełnienia pierwsze i drugie tworzą rozciągające się obwodowo naprzemienne elastyczne pasy, rozdzielające pasy nieelastyczne.

Korzystnie, pierwsze elementy wypełnienia mają pierwszą średnicę i drugie elementy wypełnienia, mają drugą średnicę, mniejszą niż pierwsza, przy czym drugie elementy wypełnienia są umieszczone między pierwszymi elementami wypełnienia.

Korzystnie, drugie elementy wypełnienia zawierają splecione druty.

Korzystnie, pierwsze elementy wypełnienia są pojedynczymi włóknami.

Korzystnie, pojedyncze włókna tworzące pierwsze elementy wypełnienia są sprężyste.

Korzystnie, pierwsze elementy wypełnienia mają co najmniej dwa razy większą średnicę niż drugie elementy wypełnienia.

Korzystnie, pierwsze elementy wypełnienia stanowią wiązki drugich elementów wypełnienia.

Korzystnie, elementy osnowy są zgrupowane, przy czym elementy osnowy każdej grupy są skręcone w miejscach za każdym drugim elementem wypełnienia unieruchamiając drugie elementy wypełnienia, przy czym miejsca są usytuowane wewnątrz pasów o większej elastyczności.

Korzystnie, elementy osnowy są rozmieszczone w parach.

Korzystnie, elementy osnowy stanowią grupy stosunkowo elastycznych elementów włóknistych, przy czym każda grupa zawiera pierwszy włóknisty element osnowy, umieszczony między parą drugich włóknistych elementów osnowy, przy czym pierwszy włóknisty element osnowy i para drugich włóknistych elementów osnowy jest tkana blokując co najmniej jeden z włóknistych pierwszych elementów wypełnienia w schemacie tkania fałszywego Leno.

Korzystnie, pierwsze włókniste elementy osnowy każdej grupy mają większą średnicę niż drugie włókniste elementy osnowy tej grupy.

Korzystnie, włókniste elementy osnowy pierwsze, drugie są pojedynczymi włóknami.

186 947

Korzystnie, włókniste pierwsze elementy wypełnienia tworzą co najmniej jedną przędzę, mającą elastycznie utwardzalny rdzeń, utwardzony elastycznie utrzymując rękaw w konfiguracji cylindrycznej.

Korzystnie, włókniste pierwsze elementy wypełnienia są pogrupowane parami.

Rękaw według wynalazku ma zwiększoną elastyczność i podatność w porównaniu z tradycyjnym rękawem. Regulowanie względnej elastyczności rękawa według wynalazku, jest możliwe przez dobór rozciągających się obwodowo, jednokierunkowych stref względnej elastyczności, rozdzielających sąsiednie strefy nieelastyczne. Stosunkowo elastyczne strefy służą jako połączenia zawiasowe, wokół których stosunkowo nieelastyczne strefy obracają się w sposób podobny nieco do wypustów i zagłębień sfałdowanych lub zwiniętych rur.

Tkaniny składają się zwykle z licznych pierwszych elementów włóknistych, rozmieszczonych równolegle jeden względem drugiego i przeplecionych licznymi drugimi elementami włóknistymi, zorientowanymi prostopadle (pod kątem 90°) do pierwszych elementów włóknistych. Używane tutaj określenia elementów włóknistych lub elementów oznaczają druty, nici, przędzę, zarówno skręcone jak i położone jedne obok drugich, włókna pojedyncze i zespoły wymienionych elementów, włącznie z przędzą utworzoną w procesie DREF. W przypadku, gdy stosowane są włókna pojedyncze, preferowane są stosunkowo elastyczne tworzywa sztuczne poddane obróbce, chociaż elastyczne druty mogą być czasem również stosowane. Szczególnie korzystne włókna pojedyncze mają moduł sprężystości większy niż 3250 MN/m²(50000 psi) i korzystnie do około 13000 MN/m2 (200000 psi). Przykładowymi materiałami 0 pojedynczych włóknach są poliester, polimery aromatyczne, sprzedawane pod handlowym oznaczeniem Kevlar nylon 6 oraz nylon 6/6.

W prostej tkaninie 1/1, włókniste elementy osnowy krzyżują się naprzemiennie dołem lub górą z włóknistymi elementami wątku, tj. jeśli dana osnowa krzyżuje się górą z danym elementem włóknistym wątku, to sąsiedni włóknisty element osnowy krzyżuje się dołem z danym włóknistym elementem wypełnienia, unieruchamiając w ten sposób element włóknisty wypełnienia.

W dziedzinie tkanin elementy wypełniające są znane również jako elementy wątku 1 w tym opisie określenia „wypełnienie” i „wątek” są używane wymiennie.

W jednym przykładzie wykonania wynalazku, zwiększona elastyczność rurowych rękawów tkaninowych jest uzyskiwana przez użycie włóknistych elementów wypełniających naprzemiennie o małej i dużej średnicy, tworząc w ten sposób stosunkowo puste przestrzenie w miejscach, gdzie znajdują się elementy włókniste o małych średnicach. Te stosunkowo puste przestrzenie działają jak połączenia zawiasowe dla włóknistych elementów o stosunkowo dużych średnicach, dając w efekcie znaczne zwiększenie elastyczności i podatności tkaniny w rękawie. Włóknisty element wykorzystywany w wypełnieniu może być stosunkowo sztywny lub niesztywny. Pojedyncze włókna termokurczliwe mogą być użyte w wybranych strefach w wypełnieniu jako elementy samodzielnie powstającej konstrukcji rękawa ochronnego.

Chociaż rurowe rękawy według niniejszego przykładu wykonania są korzystnie wykonywane na kołowym urządzeniu tkackim, tradycyjne warsztaty tkackie, produkujące płaskie tkaniny mogą być również wykorzystane, przy czym płaskie tkaniny mogą zawierać termoutwardzalne pojedyncze włókna lub giętkie druty. W przypadku stosowania termoutwardzalnych pojedynczych włókien, włókna są cieplnie utwardzane w uchwycie w celu utworzenia rurowego rękawa. Przędze DREF zawierające pojedyncze włókna poliestrowe jako rdzenie, zaś przędziony, cięty poliester jako warstwę zewnętrzną, łączą możliwość termoutwardzania z teksturą i współczynnikiem tarcia charakterystycznymi dla pojedynczych włókien. Płaska tkanina może być korzystnie używana przy produkcji laminowanych rękawów przez nałożenie folii lub warstw na jedną lub obie strony.

W innym przykładzie wykonania wynalazku, zawiasowe połączenia w produkcie są dostarczone przez użycie przędzy wypełnienia o jednakowej średnicy i układu ze zmiennym postępem tkania. Efekt miecha jest wytworzony przez zwiększenie liczby przerzutów czółenka w określonych indywidualnych miejscach wzdłuż tkaniny. W tym przykładzie wykonania istnieje możliwość dopasowania do szczególnych krzywizn. Zastosowanie zmiennego postępu tkania pozwala na wykonanie mieszków w określonych miejscach. Przędzą osnowy mogą być

186 947 skręcone włókna szklane, zaś wypełnienie może być drutem w osłonie z włókna szklanego. W przykładowym produkcie, cztery przerzuty czółenka zostały wykonane w tkaninie przed przesunięciem tkaniny, tworząc w ten sposób wiązki włókien oddzielone przez pojedyncze przerzuty czółenka. Rękaw może być produkowany jako płaska tkanina, mająca taką strukturę i zwinięta tak, że tworzony jest rurowy produkt ze szczeliną z boku.

W każdym z tych przykładów wykonania, naprzemienne konfiguracje elementów wątku 0 dużej i małej średnicy powodują, że tkanina ma naprzemiennie sąsiednie rejony o większej i mniejszej względnej elastyczności. Rejony między elementami włóknistymi o dużej średnicy umożliwiają względny ruch zawiasowy rejonów mających elementy włókniste o dużej średnicy w wyniku skłonności tkaniny do wyginania się bardziej w rejonach o mniejszej sztywności, to jest staje się ona bardziej elastyczna i podatna na nieregularne kontury niż tkanina o jednorodnej średnicy włóknistych elementów wątku.

W jeszcze innym przykładzie wykonania, tkanina rękawa ma elementy osnowy pogrupowane w pary. Każdy element osnowy ma sąsiedni element osnowy. Elementy wypełnienia lub wątku są przeplecione z elementami osnowy, ale między każdym elementem wątku pary elementów osnowy są skręcone jeden wokół drugiego, w wyniku czego eliminowane są co drugie elementy wątku i zmniejszana jest niemal do zera odległość między elementami osnowy między elementami wątku. Jest to znane w danej dziedzinie jako tkanie sposobem Leno. W tym sposobie tkania, rejony o stosunkowo dużej sztywności są tworzone w tkaninie wzdłuż elementów wątku, gdzie krzyżują się z elementami osnowy, zaś rejony o mniejszej sztywności są tworzone w przestrzeniach między elementami wątku, gdzie pary elementów osnowy są skręcone. Puste przestrzenie między elementami wątku działają jak połączenia zawiasowe, dając w efekcie elastyczne tkaniny, które łatwo dopasowują się do skomplikowanych profili. Względna efektywność połączeń zawiasowych może być zwiększana lub zmniejszana przez dobór rozmiarów elementów wątku. Rozmiar elementów wątku może być określony albo stosując pojedyncze żyły o określonej średnicy lub pary równych wiązek żył zestawionych tak, że tworzą żądaną efektywną średnicę elementu wątku.

Jeszcze inne przykłady wykonania wynalazku obejmują przeplatanie elementów włóknistych przy zastosowaniu tak zwanego tkania sposobem fałszywego Leno. Przy tkaniu sposobem fałszywego Leno przędze osnowy są grupowane z pozostawianiem pustych przestrzeni, które unieruchamiają przędze wątku w określonych odstępach, dostarczając elastycznej struktury tkaniny, charakterystycznej dla tkanin Leno, bez skręcania elementów osnowy.

Rękaw wykonany z tkaniny, mającej zwiększoną elastyczność i podatność jest korzystnie używany do celów przemysłowych, na przykład do przykrywania rur, kabli i innych przedmiotów o kształcie rurowym. Zgodnie z praktyką wynalazku, względna sztywność rękawa może być regulowana w celu wytworzenia elastycznych rękawów z tkaniny, dostosowanych do danej krzywizny, zaś elastyczność może zostać wytworzona w określonych rejonach, gdzie jest pożądana.

Stwierdzono, że nadając elementom osnowy spiralny skręt względem wzdłużnej osi rękawa uzyskano zmniejszenie sztywności rękawa, ponieważ spiralnie rozciągające się elementy osnowy są mimośrodowo obciążone (nie są obciążone wzdłuż linii środkowych) przy ściskaniu i rozciąganiu, kiedy rękaw jest wyginany podczas dopasowywania do krzywizny. Mimośrodowe obciążenie wywołuje dodatkowe siły zginające w elementach osnowy, których normalnie nie ma w prostych elementach osnowy i w wyniku tego elementy osnowy poddają się bardziej pod działaniem sił ściskających lub rozciągających, dając w efekcie bardziej podatny i elastyczny rękaw.

Wszystkie opisane powyżej przykłady wykonania oraz inne przykłady wykonania wykorzystujące zasady wynalazku, są szczególnie przystosowane do laminowania z innymi materiałami, takimi jak warstwy, pokrycia foliowe i osłony termoplastyczne. Okazało się, że laminowany rękaw według wynalazku jest bardziej elastyczny i podatny niż tradycyjne rękawy tkane laminowane w podobny sposób. Dostarcza to dużych korzyści, na przykład, w przypadku rękawów izolacyjnych, laminowanych foliami metalicznymi, które odbijają promieniowanie podczerwone. Wprowadzane przez folię usztywnienie jest kompensowane przez zwiększoną elastyczność tkaniny podkładu, dając w efekcie podatny rękaw zarówno ze wspaniałymi

186 947 charakterystykami izolacyjnymi jak i ze zwiększoną elastycznością, jakich inaczej nie można uzyskać w takich laminowanych rękawach, wykonanych z tradycyjnych tkanin. W innym przykładzie wykonania, rękaw z tkaniny według wynalazku, laminowany osłoną termoutwardzalną łatwo dostosowuje się do wykrzywionego kształtu, takiego jak kolanko rury, a następnie jest cieplnie utwardzany w danym kształcie. Zwiększona elastyczność i podatność tkaniny daje dobre pokrycie, które łatwo dostosowuje się do złożonych kształtów i utrzymuje się na nich.

Elementy osnowy i wypełnienia mogą zawierać elementy włókniste lub w zasadzie dowolne włókna lub przędzę w różnych wykonaniach wynalazku. Na przykład, teksturowane przędze z wieloma włóknami z poliestru w osnowie zostały połączone z dobrymi wynikami z takimi materiałami jak poliester o pojedynczym włóknie lub przędze DREF w wątku. Mogą być używane przędze z włókna szklanego, jak również druty z włóknem szklanym. Rękawy tkane całkowicie lub częściowo z wielowłóknowej przędzy mogą być pokryte lub impregnowane pokryciami, jak wiadomo w danej dziedzinie. W zastosowaniach z rozproszoną statyczną elektrycznością, przewodzące elementy wątku wykonane ze splecionego drutu miedzianego, na przykład, są używane w celu uniknięcia niepożądanego gromadzenia się ładunku statycznego. Elementy termokurczliwe są szczególnie użyteczne jako elementy wątku przy produkcji rękawów termokurczliwych.

Chociaż w opisanych powyżej przykładach wykonania elementy wypełnienia rozciągały się obwodowo i były definiowane przez ich rozmiar, materiał i odstęp między strefami elastyczności, w ogólnym zasięgu wynalazku jest, że rękaw może być produkowany z tkaniny, w której elementy osnowy rozciągają się w kierunku obwodowym i analogicznie definiują strefy elastyczności.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku w przekroju poprzecznym ilustrujący konstrukcję tkaniny pierwszego przykładu wykonania rękawa z tkaniny według wynalazku, fig. la przedstawia widok perspektywiczny rękawa mającego konstrukcję tkaniny z fig. 1, fig. Ib przedstawia widok perspektywiczny innej postaci rękawa według wynalazku, fig. 2 przedstawia widok z boku w przekroju poprzecznym ilustrujący konstrukcję tkaniny według drugiego przykładu wykonania rękawa z tkaniny według wynalazku, fig. 3 przedstawia widok z boku w przekroju poprzecznym trzeciego przykładu wykonania ilustrujący inną konstrukcję tkaniny, realizującą wynalazek, fig. 4 przedstawia widok z góry innej konstrukcji tkaniny dla czwartego przykładu wykonania rękawa, wykonanego według wynalazku, fig. 4a przedstawia przekrój poprzeczny wzdłuż linii 4a-4a z fig. 4, fig. 5 przedstawia widok z góry innego przykładu wykonania wynalazku o podobnej konstrukcji jak przykład wykonania z fig. 4.

Figura 1 przedstawia schematycznie widok z boku w przekroju poprzecznym części tkaniny 101 zwykłej konstrukcji tkackiej 1 /1, uformowanej w rękaw 16 według jednego przykładu wykonania wynalazku pokazany na fig. la. Sąsiednie włókniste elementy osnowy 12a i 12b są przeplecione włóknistymi pierwszymi elementami wypełnienia 14a i drugimi elementami wypełnienia 14b, przy czym włókniste elementy osnowy 12 a, 12 b przechodzą naprzemiennie nad i pod włóknistymi elementami wypełnienia pierwszymi 14a i drugimi 14b. Jak można zauważyć, pary elementów osnowy, na przykład 12a i 12b nie przechodzą nad i pod tymi Siuuymi ełlenenttam wypełnienia jednoczesne, ale naprzemienne, element osnowy 12a przechodzi nad pierwszym elementem wypełnienia 14a, podczas gdy element osnowy 12b przechodzi pod pierwszym elementem wypełnienia 14a. Schemat ten jest powtarzany w całej tkaninie 10i, unieruchamiając w ten sposób elementy wątku. Zauważ, że elementy osnowy 12 a i 12 b są reprezentatywne dla innych elementów osnowy, rozmieszczonych w sąsiedztwie jeden od drugiego w płaszczyźnie rysunku.

W jednej postaci tej konstrukcji, elementy wypełnienia pierwsze 14a i drugie 14b mają naprzemiennie duże i małe średnice. Chociaż można używać różnych materiałów włóknistych, ten przykład wykonania był tkany na okrągłym warsztacie i zawierał pojedyncze włókna poliestrowe o średnicy 0.25 mm w osnowie i pojedyncze włókna o średnicy 0.686 mm naprzemiennie z pojedynczymi włóknami o średnicy 0.25 mm w wątku. Pojedyncze włókna osnowy zawierały po dwa końce.

186 947

Alternatywnie, w drugim przykładzie zastosowano w osnowie poliestrową, teksturowaną przędzę wielowłóknową o 1250 deniera oraz użyto pojedynczych włókien poliestrowych o dużej, równej 0.686 mm i małej, równej 0.25 mm średnicy w wątku w naprzemiennym schemacie, tworząc rękaw 16 o średnicy równej około 25.4 mm. Ponieważ produkty te zostały wykonane na kołowym warsztacie, elementy osnowy 12a, 12b rozciągały się w zasadzie wzdłuż powstałego rękawa 16, ale z lekkim spiralnym skrętem kierunku rozciągania się osnowy. Powstałe rękawy 16 były bardzo elastyczne i podatne. Pojedyncze włókna o małej średnicy tworzyły obwodowe strefy o względnej elastyczności, oddzielające stosunkowo sztywne pojedyncze włókna o dużej średnicy. Konstrukcja ta umożliwiła uzyskanie krzywizny rękawów 16 pod stosunkowo ostrym kątem bez plątania. Przędza z włókien szklanych może zastąpić poliester w osnowie. Drut ze stali nierdzewnej może zastąpić pojedyncze włókna poliestrowe w całości lub częściowo.

Rękaw 16 może mieć doklejoną do niego warstwę pokrycia 18 utworzoną, na przykład z klejonej, teksturowanej folii odbijającej.

Trzeci przykład zawierający tkaninę pokazaną na fig. 1 i utkaną na kołowym warsztacie wykorzystuje poliestrową przędzę teksturowaną o 1250 deniera w osnowie i skręcony drut miedziany o średnicy około 0.635 mm w wypełnieniu naprzemiennie z przędzą poliestrową o 1250 deniera. Drut miedziany jest dostarczony w celu rozpraszania statycznej elektryczności. Ten rękaw 16 jest wyjątkowo elastyczny, ale brak mu obwodowej sztywności, takiej jak rękawa 16 z przykładu pierwszego i drugiego.

Zgodnie z fig. Ib, w modyfikacji powyższego wykonano rękaw 16 tkany na tradycyjnym warsztacie przez sprzędzenie płaskiej tkaniny, a następnie uformowanie jej w rurowy kształt, który jest elastycznie utwardzony przy użyciu ciepła. W pokazanym przykładzie, pojedyncze włókna poliestrowe w wątku miały średnicę 2.54 mm, zaś płaska tkanina została owinięta na bębnie i ogrzana w celu elastycznego utwardzenia elastycznych pojedynczych włókien. Boczny otwór 20 umożliwia dopasowanie rękawa 16 na długich przedmiotach, jak pokazano strzałką 22 i umożliwia wykonywanie przerw.

Figura 2 przedstawia inny przykład wykonania tkaniny 10t według wynalazku, gdzie włókniste pierwsze elementy wypełnienia 26a są formowane z licznych indywidualnych pojedynczych włókien wątku tworzących wiązkę. Zgrupowane pojedyncze włókna pierwszego elementu wypełnienia 26a mają większą efektywną średnicę niż sąsiednie pojedyncze włókno drugiego elementu wypełnienia 26b, które korzystnie ma średnicę taką jak pojedyncze włókno pierwszego elementu wypełnienia 26a. Tkanina 1O₂ z fig. 2 została wykonana przy pomocy nieciągłego przędzenia przez wykonywanie licznych przerzutów czółenka w poszczególnych miejscach, rozciągających się obwodowo w tkaninie IO₂. W przykładzie wykorzystującym strukturę pokazaną na fig. 2, przędza z włókna szklanego została użyta w osnowie, zaś stosunkowo plastyczny drut dostarczany z włóknem szklanym był użyty jako wypełnienie. Cztery przerzuty czółenka wykonywano w tkaninie IO2 przed kontynuacją przesuwu. Rękaw 16 został wykonany przez sprzędzenie płaskiej tkaniny IO2 na tradycyjnym warsztacie, a następnie umieszczenie jej na bębnie, gdzie została wygięta, tworząc rękaw 16 podobny do rękawa z fig. Ib, przy czym kształt rękawa 16 był utrzymywany przez wygięte druty.

Należy rozumieć, że elastyczność rękawa 16 może być regulowana przez dobór liczby przerzutów czółenka na cm (cal) między zgrupowanymi przerzutami.

Figura 3 przedstawia trzeci przykład wykonania tkaniny IO3 według wynalazku, gdzie pierwsze elementy wypełnienia 28 są oddalone jeden od drugiego przez skręcenia elementów osnowy 12a i 12b. W tym przykładzie wykonania elementy osnowy 12a są parowane z sąsiednimi elementami 12b. Zamiast przeplatania z elementami wątku w naprzemiennym schemacie, jak w poprzednich przykładach wykonania, pary elementów osnów 12 a i 12b są skręcone jedne wokół drugiego, jak widać w punkcie 30, po przejściu nad lub pod pierwszym elementem wypełnienia 28, wykorzystując nicielnicę Leno, która unosi i skręca przędze osnowy podczas każdego włożenia wątku. Jest to charakterystyczne dla tak zwanego przędzenia Leno, gdzie co drugi element wątku jest wyeliminowany i zastąpiony przez skręcenie elementów osnowy 12a, 12b w punkcie 30. Skręcenie unieruchamia przędzę wypełniającego wątku lub przerzut czółenka i umożliwia wykonywanie mniejszej liczby przerzutów czółenka na cm

186 947 (cal) w celu utworzenia stabilnej ale elastycznej tkaniny IO3. Puste miejsca, gdzie występują skręcenia, między pierwszymi elementami wypełnienia 28 tworzą połączenia zawiasowe, które umożliwiają dostosowywanie kształtu rękawa 16 do ostrych profili.

Mogą być wykorzystane inne sposoby formowania tkaniny IO3 w kształt rękawa 16, na przykład przez użycie termoutwardzalnych pojedynczych włókien użytych w wypełnieniu. Korzystny sposób obejmuje pokrywanie materiału rękawa 16 żywicą epoksydową i suszenie go bez wulkanizacji, a następnie uformowanie pokrytego materiału rękawa 16 w kształt rękawa 16 przed ogrzaniem w celu zwulkanizowania żywicy epoksydowej. Rękaw 16 utrzymuje swój kształt nawet w wysokiej temperaturze dzięki termoutwardzalnej charakterystyce żywicy epoksydowej. W przykładzie opartym na ilustrowanym przykładzie wykonania, wykorzystana przędza była przędzą Nomex DrEf, zaś rękaw 16 został wykonany przy użyciu przędzenia Leno. Tak utworzona tkanina IO3 była laminowana folią aluminiową przy użyciu gorącego, topionego kleju i została przycięta do odpowiedniej szerokości po laminowaniu, a następnie sklejona z żywicą epoksydową.

Inny przykład wykonania wynalazku jest przedstawiony na fig. 4 i 4a. Tkanina IO4 rękawa 16 jest przykładem tak zwanego fałszywego tkania Leno. Fałszywe tkanie Leno grupuje elementy osnowy z dzielącymi je pustymi przestrzeniami, dając w efekcie otwartą strukturę tkaniny IO4 bez skręcania elementów osnowy i nadając zwiększoną elastyczność. Jak widać z fig. 4, oddalone grupy 40 trzech elementów osnowy zawierają pierwszy włóknisty element osnowy 401 o stosunkowo dużej średnicy i równoważną wiązkę mniejszych elementów osnowy z parami drugich włóknistych elementów osnowy 40?, o stosunkowo małej średnicy, przy czym włókniste elementy osnowy pierwsze 40i i drugie 4O2 są tkane z przędzą pierwszego elementu wypełnienia 43. W każdym skrzyżowaniu, przędza pierwszego elementu wypełnienia 43 jest unieruchamiana między grupami 40 trzech włóknistych elementów osnowy, przy czym środkowy pierwszy włóknisty element osnowy 40i każdej grupy 40 według naprzemiennego schematu przechodzi nad lub pod przeciwną stroną każdego włókna wypełnienia do zewnętrznych drugich włóknistych elementów osnowy 402 i unieruchamia włókna wypełnienia w pewnych odstępach jedno od drugiego. Strefy o względnej elastyczności są tworzone przez ustalanie oddalenia między włóknami wypełnienia. Przestrzenie między elementami wypełnienia mogą być różne, zależnie od elastyczności i podatności, jaką ma dostarczać rękaw. Elementy wypełnienia mogą być sprężystymi pojedynczymi włóknami, tworzącymi sprężyście rękaw 16. Włókniste elementy osnowy mogą być pojedynczymi włóknami lub dowolną ze wspomnianych przędz.

Piąty przykład wykonania wynalazku zawiera rękaw 16, mający konstrukcję tkaniny IO3 pokazaną na fig. 5. Konstrukcja tkaniny IO5 jest podobna jak na fig. 4 i 4a w tym, że wykorzystuje fałszywe tkanie Leno. W tkaninie IO5 element osnowy zawiera grupę 44 trzech włóknistych elementów pierwszego 441 i drugich 44? i 443, przy czym każdy tworzy teksturowaną, poliestrową przędzę z wielu włókien. Włóknistym pierwszym elementem wypełnienia 46 jest przędza DREf, składająca się z pojedynczego włókna poliestrowego, z którym zostały sprzędzione cięte włókna poliestrowe. Jak widać na figurze, włókna są rozmieszczone w oddalonych grupach po dwa, chociaż można użyć większej lub mniejszej liczby włókien. Tak skonstruowana tkanina IO3 jest uformowana w cylindryczny kształt na bębnie, a następnie dostarczone jest ciepło w celu spowodowania sprężystego skurczenia rdzeniowych pojedynczych włókien przędzy DREF. Po takim formowaniu, elementy wypełnienia mogą wywierać pewien nacisk na osnowę. Powstały rękaw 16 ma dużą elastyczność i jest stosunkowo zamkniętą konstrukcją w porównaniu z tkaniną IO4 z fig. 4 i jest odporny na ścieranie. Włókna wypełnienia łączą właściwości termoutwardzania pojedynczego włókna z teksturą i chwytem przędzy wielowłóknowej.

Elastyczność tkaniny może być uzyskana przez wprowadzenie stref elastyczności między stosunkowo nieelastycznymi strefami i rękawy 16 są tworzone ze strefami rozciągającymi się obwodowo tak, że rękaw 16 ugina się odpowiednio do wygięć rur.

Dostarczenie włóknistych elementów wątku o dużej i małej średnicy w przykładach z fig. 1 i 2 dostarcza połączeń zawiasowych, które umożliwiają rękawom dostosowywanie się do złożonych kształtów i ostrych krzywizn. Na fig. 3, elastyczność jest uzyskana przez skrę186 947 cenie włókien osnowy w celu utworzenia pustych przestrzeni między włóknami wypełnienia, tworzącymi połączenia zawiasowe, które działają podobnie jak połączenia zawiasowe na fig. 1 i 2. W konstrukcji z fig. 4 i 4a, otwarte przestrzenie, które tworzą połączenia zawiasowe są utworzone między sąsiednimi włóknami wypełnienia przez użycie grup po trzy włókna osnowy w celu unieruchamiania włókien wypełnienia. Dzięki charakterystykom zwiększonej elastyczności i podatności, rękawy z tkaniny według wynalazku są dostosowane do szerszej gamy zastosowań niż to było możliwe do tej pory w przypadku rękawów z tradycyjnej tkaniny.

FIG. la

FIG. Ib

186 947

FIG. 4

4a

H

F!G.4a

186 947

FIG. 2

FUG. 3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Rękaw z tkaniny zwłaszcza do osłaniania i przykrywania długich przedmiotów, zawierający tkaninę mającą przeplatające się pod kątem prostym elementy wypełnienia i elementy osnowy rozciągające się obwodowo i w zasadzie wzdłuż rękawa, znamienny tym, że elementy osnowy (12a, 12b), lub elementy wypełnienia pierwsze (14a, 26a, 28, 43, 46) i drugie (14b, 26b) tworzą rozciągające się obwodowo naprzemienne elastyczne pasy, rozdzielające pasy nieelastyczne.
2. Rękaw według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwsze elementy wypełnienia (14a, 26a), mają pierwszą średnicę i drugie elementy wypełnienia (14b, 26b), mają drugą średnicę, mniejszą niż pierwsza, przy czym drugie elementy wypełnienia (14b, 26b) są umieszczone między pierwszymi elementami wypełnienia (14a, 26a).
3. Rękaw według zastrz. 2, znamienny tym, że drugie elementy wypełnienia (26b) zawierają splecione druty.
4. Rękaw według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że pierwsze elementy wypełnienia (14a, 28, 43) są pojedynczymi włóknami.
5. Rękaw według zastrz. 4, znamienny tym, że pojedyncze włókna tworzące pierwsze elementy wypełnienia (14a, 28, 43) są sprężyste.
6. Rękaw według zastrz. 2 albo 3, albo 5, znamienny tym, że pierwsze elementy wypełnienia (14a, 26a) mają co najmniej dwa razy większą średnicę niż drugie elementy wypełnienia (14b, 26b).
7. Rękaw według zastrz. 2 lub 3, znamienny tym, że pierwsze elementy wypełnienia (26a) stanowią wiązki drugich elementów wypełnienia (26b).
8. Rękaw według zastrz. 1, albo 2, albo 3, znamienny tym, że elementy osnowy (12a, 12b) są zgrupowane, przy czym elementy osnowy (12a, 12b) każdej grupy są skręcone w miejscach za każdym drugim elementem wypełnienia (14b, 26b) unieruchamiając drugie elementy wypełnienia (14b, 26b), przy czym miejsca są usytuowane wewnątrz pasów o większej elastyczności.
9. Rękaw według zastrz. 8, znamienny tym, że elementy osnowy (12a, 12b) są rozmieszczone w parach.
10. Rękaw według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy osnowy (12a, 12b) stanowią grupy (40, 44) stosunkowo elastycznych elementów włóknistych, przy czym każda grupa (40, 44) zawiera pierwszy włóknisty element osnowy (401, 441), umieszczony między parą drugich włóknistych elementów osnowy (40₂, 44₂, 443), przy czym pierwszy włóknisty element osnowy (40t, 441) i para drugich włóknistych elementów osnowy (40₂, 44₂, 443) jest tkana blokując co najmniej jeden z włóknistych pierwszych elementów wypełnienia (46) w schemacie tkania fałszywego Leno.
11. Rękaw według zastrz. 10, znamienny tym, że pierwsze włókniste elementy osnowy (401, 441) każdej grupy mają większą średnicę niż drugie włókniste elementy osnowy (402, 442, 443) tej grupy.
12. Rękaw według zastrz. 11, znamienny tym, że włókniste elementy osnowy pierwsze (40], 44t), drugie (402, 442, 443) są pojedynczymi włóknami.
13. Rękaw według zastrz. 10, znamienny tym, że włókniste pierwsze elementy wypełnienia (46) tworzą co najmniej jedną przędzę, mającą elastycznie utwardzalny rdzeń, utwardzony elastycznie utrzymując rękaw (16) w konfiguracji cylindrycznej.
14. Rękaw według zastrz. 10 albo 13, znamienny tym, że włókniste pierwsze elementy wypełnienia (46) są pogrupowane parami.

* * *

186 947