PL187217B1 - Inhibitor do ochrony układów instalacji z czynnikiem cieczowym chłodzącym lub grzewczym oraz sposób wytwarzania i zastosowanie tego inhibitora - Google Patents

Abstract

1. Inhibitor do ochrony układów instalacji z czynnikiem cieczowym chłodzącym lub grzewczym, znamienny tym, że zawiera 0,05-5 części wagowych uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego, 0,04-20 części wagowych hydroksykwasu technicznego, 10-500 części wagowych azotynu sodowego technicznego i 475-989,75 części wagowych wody wodociągowej. 3. Sposób wytwarzania inhibitora do ochrony układów instalacji z czynnikiem cieczowym chłodzącym lub grzewczym, znamienny tym, że do pojemnika wprowadza się w ściśle określonej kolejności 0,05-5 g uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego i 0,04-20 g hydroksykwasu technicznego, które następnie rozpuszcza się w małej ilości wody wodociągowej intensywnie wstrząsając aż do całkowitego ich rozpuszczenia, po czym uzupełnia się pozostałość do 10 dm3 wody wodociągowej, a następnie do otrzymanego roztworu w pojemniku dodaje się bardzo powoli 10-500 g azotynu sodowego technicznego i całość roztworu bardzo powoli miesza się aż do całkowitego rozpuszczenia wszystkich jego składników. 4. Zastosowanie inhibitora do ochrony układów instalacji z czynnikiem cieczowym chłodzącym lub grzewczym polegające na wprowadzeniu go do tych instalacji, znamienne tym, że po dokładnym przemyciu wodą wodociągową układu chłodnicy silnika wprowadza się do niego w zależności od żądanego stopnia zwiększenia odporności na zamarzanie 4-6 dm3 glikolu etylenowego o gęstości 1,116 g/cm3, a następnie 8,5-6,5 części wagowych inhibitora zawierającego 0,05-5 części wagowych uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego, 0,04-20 części wagowych hydroksykwasu technicznego, 10-500 części wagowych azotynu sodowego technicznego i 475-989,75 części wagowych wody wodociągowej

Description

Przedmiotem wynalazku jest inhibitor do ochrony układów instalacji z czynnikiem cieczowym chłodzącym lub grzewczym oraz sposób wytwarzania i zastosowanie tego inhibitora, zwłaszcza w chłodnicach samochodowych, instalacjach centralnego ogrzewania i reaktorach jądrowych, zapobiegający ich korozji i odkładaniu się kamienia kotłowego.

Korozja metali i odkładanie się osadów w układach chłodniczych silników spalinowych powoduje duże straty ekonomiczne. Właściwa praca chłodnicy warunkuje funkcjonowanie silnika spalinowego, jego żywotność i niezawodność, natomiast zła praca chłodnicy i układu chłodniczego tego silnika powoduje jego przegrzanie, zakłócenia w pracy termostatu oraz wypalanie się gniazd zaworowych. Z kolei, osadzanie się kamienia kotłowego zmniejsza przewodnictwo cieplne układów chłodniczych, doprowadzając często do zatarć gładzi cylindrowych z powodu przegrzania się silnika spalinowego, jak również do nadmiernego zużycia paliwa i olejów.

Znane są metody ograniczające korozję metali i odkładanie się kamienia kotłowego w instalacjach z czynnikiem wodnym chłodzącym lub grzewczym polegające głównie na uzdatnianiu środowiska poprzez dodawanie do wód różnych substancji chemicznych zwanych inhibitorami.

Znane z patentu USA nr 2582129 rozwiązanie zaleca stosowanie mieszaniny dwuchromianu sodowego z azotynem sodowym w odpowiednich stosunkach wagowych oraz wartości pH wynoszącej od 6,5 do 9,5 przez dodanie boraksu i węglanu sodu. Azotyn i chromian mają właściwości inihibitujące, a boraks i węglan sodu zwiększają pojemność buforową roztworu w warunkach wysokich pH.

187 217

Z patentu ZSRR nr 280163 znane jest rozwiązanie proponujące stosowanie kompozycji na osnowie chromianów lub chromianów i fosforanów, a dla podwyższenia efektywności ochrony dodatek amin w postaci etylenoaminy lub polietylenoaminy oraz organicznych kwasów o długości łańcucha Cio - Ci6, Cp - Ć₂o z domieszkami paraaminobenzoesanu sodu i polifosforanów.

Znane są również z patentów USA nr 3711246 i 3431217, 3434969 i 3751372 rozwiązania proponujące odpowiednio mieszankę silikatów i glukonianów alkalicznych i amonowych z możliwością użycia polifosforanów lub związki kwasów organicznych i chromianów, a dla przemiany osadów węglanów, siarczanów, tlenków i fosforanów inhibitor będący związkiem organicznym, zaś dla zapobiegania osadom i korozji w cyrkulujących wodach zalecane jest stosowanie polimerowego kationu łącznie z polifosforanami lub alkoholem i polifosforanami.

Z kolei, z angielskiego patentu nr 1141032 znana jest metoda zapobiegająca korozji i ograniczaniu osadzania się kamienia kotłowego w układach wodnych polegająca na neutralizacji węglanu magnezowego, oraz dodaniu krzemianu sodowego.

Znane z japońskich patentów nr 48-39457 i 49-14623 metody ochrony systemów wodnego ochładzania polegają na zastosowaniu kationów paraaminobenzoesanu zawierających od 1 do 18 atomów węgla lub na zastosowaniu związku sporządzonego z soli fosforanowych w temperaturze 850-890°C, heksametafostatu i tripolifostatu z dodatkiem 0,45 ml trójtlenku borowego na 1 mol tlenku sodowego i pięciotlenku fosforowego.

Z polskiego opisu patentowego nr 188094 znany jest inhibitor stosowany w systemach grzewczych lub chłodniczych w przemyśle chemicznym i motoryzacyjnym będący mieszaniną składników w określonych procentach wagowych zawierający: NaNO₂, trójetanoloaminę lub pochodne amin trzeciorzędowych, ortofosforan dwusodowy, czteroboran sodowy, węglan dwusodowy, wersenian sodowy. Zamiast czteroboranu sodowego stosuje się kwaśny węglan sodowy w odpowiednim stosunku do azotynu sodowego z dodatkiem molibdenianu amonu w ilościach określonych w stosunku do azotynu sodowego, celem utrzymania działania inhibitującego i antyzasadowego w przypadku zbyt wysokich jego stężeń w wodzie.

Zasadniczą wadą znanych mieszanek spełniających funkcje inhibitorów jest występowanie w nich związków toksycznych takich jak: pochodnych amin, benzotriazoli i chromianów, które w przypadku ich powszechnego użycia jako czynnik chłodniczy do układów chłodniczych silników spalinowych oddziały wuj ą szkodliwie na środowisko człowieka. Poza tym, znane rozwiązania inhibitorów są bardzo pracochłonne, wymagają stosowania wnikliwej kontroli laboratoryjnej, co powoduje, że są one bardzo kosztowne, zaś użyte w nich substancje chemiczne jako inhibitory szybko ulegają rozkładowi i zużyciu, co powoduje konieczność ich uzupełnień lub wymiany całej mieszanki.

Celem wynalazku jest opracowanie receptury i sposobu wytwarzania uniwersalnego inhibitora w oparciu o łatwo dostępne nietoksyczne składniki, hamującego procesy korozyjne i równocześnie zapobiegającego osadzaniu się osadów, zwłaszcza kamienia kotłowego na powierzchniach elementów metalowych, zarówno w układach chłodniczych silników spalinowych, jak i układach instalacji centralnego ogrzewania, jak również zwiększającego trwałość kosztownego glikolu etylenowego używanego w chłodnicach silników spalinowych.

Inhibitor według wynalazku zawiera 0,05-5 części wagowych uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego, 0,04-20 części wagowych hydroksykwasu technicznego, 10-500 części wagowych azotynu sodowego technicznego i 475-989,75 części wagowych wody wodociągowej. Jako hydroksykwas stosuje się korzystnie kwas winowy lub kwas cytrynowy lub kwas jabłkowy.

Istota sposobu wytwarzania inhibitora według wynalazku polega na tym, że do pojemnika wprowadza się w ściśle określonej kolejności 0,05-5 g uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego i 0,04-20 g hydroksykwasu technicznego, które następnie rozpuszcza się w małej ilości wody wodociągowej intensywnie wstrząsając aż do całkowitego ich rozpuszczenia, po czym uzupełnia się pozostałość do 10 dm³ wody wodociągowej, a następnie do otrzymanego roztworu w pojemniku dodaje się bardzo powoli 10-500g azotynu sodowego technicznego i całość bardzo powoli miesza się aż do całkowitego rozpuszczenia wszystkich składników tego roztworu.

187,217

Z kolei, istota sposobu zastosowania inhibitora według wynalazku do ochrony przed zamarzaniem układów instalacji z czynnikiem cieczowym lub grzewczym polega na tym, że po dokładnym przemyciu wodą wodociągową układu chłodnicy silnika wprowadza się do niego w zależności od żądanego stopnia zwiększenia odporności na zamarzanie 4-6 dnr glikolu etylenowego o gęstości 1,116 g/cm³, a następnie 8,5-6,5 części wagowych inhibitora zawierającego 0,05-5 części wagowych uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego, 0,04-20 części wagowych hydroksykwasu technicznego, 10-500 części wagowych azotynu sodowego technicznego i 475-989,75 części wagowych wody wodociągowej.

Inhibitor według wynalazku charakteryzuje się wieloma zaletami, a mianowicie: zawiera w swym składzie recepturowym mineralne nietoksyczne i tanie składniki, co eliminuje całkowicie niszczenie środowiska naturalnego człowieka, wykazuje bardzo wysoką trwałość i odporność na utlenianie, nie wymaga kosztownej kontroli laboratoryjnej, a ponadto nie posiada właściwości alergicznych dla skóry człowieka, użyte do jego wytwarzania składniki stosowane są do konserwacji środków spożywczych, gdyż fosforany i winiany występują powszechnie jako składniki środków spożywczych. Dodatkowymi korzystnymi zaletami inhibitora według wynalazku jest jego bardzo duża skuteczność w hamowaniu procesów korozyjnych z równoczesnym zapobieganiem osadzaniu się osadów na powierzchniach elementów metalowych, zarówno w układach chłodniczych silników spalinowych jak i układach instalacji centralnego ogrzewania. Używana do jego wytwarzania woda wodociągowa nie wymaga destylacji ani demineralizacji na wymiennikach jonowych. Z kolei, zastosowanie inhibitora jako domieszki do glikolu etylenowego jako czynnika niezamarzającego w chłodnicach silników samochodowych powoduje znaczne przedłużenie jego trwałości i zwiększenie odporności na zamarzanie do temperatury -30°C.

Przedmiot wynalazku jest bliżej opisany w przykładach wykonania nie ograniczających jego zakresu.

Przeprowadzono wiele prób i badań przy użyciu próbek metalowych i inhibitorów o zróżnicowanym składzie chemicznym i w zróżnicowanych środowiskach wodnych, w wyniku czego stwierdzono, że cel według wynalazku można uzyskać poprzez ustalenie trwałości niektórych związków chemicznych polegające na wyznaczeniu pozornych potencjałów utleniania i redukcji.

Wytypowane tą metodą związki chemiczne miały określony zakres trwałości, to jest odporność na utlenianie i redukcję.

W szczególności badaniom poddano inhibitor azotynowo-fosforanowo-winianowy zwany dalej inhibitorem „AFW”, przy czym w badaniach tych wykorzystano efekt synergetyczny polegający na wzajemnym wzmocnieniu działania dwóch lub kilku substancji występujących razem w danym środowisku, występujący zwłaszcza w przypadku katalizatorów i inhibitorów korozji.

Stwierdzono, że użyte w inhibitorze „AFW” trzy składniki mieszaniny praktycznie nie ulegają rozkładowi w czasie, cp umożliwiło rezygnację ze stosowania ciągłych kontroli laboratoryjnych. Trwałość działania inhibitora „AFW” ustalono doświadczalnie poprzez określenie wpływu temperatury i dodatku czystej wody wodociągowej na efektywność i skuteczność mieszaniny wodnej. W tym celu próbki blachy stalowej umieszczono na podstawkach szklanych w 800 cm³ wody wodociągowej pobranej z różnych ujęć z dodatkiem inhibitorów „AFW” i bez dodatku tego inhibitora, w słoikach typu Wecka. Pokrywki przymocowano sprężynami i odparowano w 100°C do sucha. Po odparowaniu roztwór uzupełniono ponownie wodą wodociągową z tego samego ujęcia bez dodatku inhibitora, przy czym cykl ten powtarzano trzykrotnie, po czym słoiki nakryto szczelnie i pozostawiono w temperaturze pokojowej na okres 730 dni. Uzyskane wyniki pomiarów ubytku masy, pH i przewodnictwa przedstawiono w tabeli 1, przy czym potwierdzają one założony cel wynalazku, a mianowicie, że inhibitor „AFW” jest skutecznym inhibitorem zapobiegającym osadzaniu się osadów na powierzchni elementów stalowych. Jednakże biorąc pod uwagę fakt, że chłodnica samochodowa wykonana jest z blachy mosiężnej, w dalszych badaniach ustalono wpływ inhibitora „AFW”

187 217 na próbki blachy mosiężnej (M-63) i aluminiowej w różnych okresach czasu z dodatkiem różnych składników do wody wodociągowej. Szybkość korozji tych próbek, pH, przewodnictwo, potencjał redox roztworu w stałej temperaturze 70°C w zależności od czasu dla wody wodociągowej z dodatkiem i bez inhibitora przedstawiono w tabeli 2.

Dodatkowo, celem potwierdzenia efektywności i skuteczności inhibitorów „AFW” w odniesieniu do różnych tworzyw metalicznych przeprowadzono badania laboratoryjne na trzech próbkach będących wycinkami z przestrzeni wodnych kadłubów silników spalinowych odlanych ze stopu aluminiowego AK-1, odlanego z żeliwa Ż120 i żeliwa Ż125 oraz na próbce z blachy mosiężnej M-63. Czas badań laboratoryjnych ustalono na 238 doby, przy czym co 7 dób włączano na stałą temperaturę 70°C, a następnie wyłączano na 7 dób, a cykl ten powtarzano 34 razy. Ubytki wody wodociągowej uzupełniano tą samą wodą bez dodatku inhibitora „AFW”. Wyniki badań przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 1

Pomiar	Nr próbki	Woda wodociągowa
Ujęcie 1	Ujęcie 2
Wyniki pomiarów	Wyniki pomiarów
Bez inhibitora AFW	Inhibitor AFW	Bez inhibitora AFW	Inhibitor AFW
Ubytku masy [mg/dm ] po okresie 2 lat	1	9403	25,0	5940	26,0
2	8430	12,5	6920	11,0
3	7600	28,2	8100	25,0
Śred.	8477	21,9	6986	20,7
PH	przed badaniem	7,5	5,2	7,2	5,7
po 2 latach	7,8	8,35	8,0	8,5
Przewodnictwa roztworu mS/cm	przed badaniem	0,56	14,40	0,70	14,70
po 2 latach	0,52	23,30	0,65	23,20

187 217

Tabela 2

r—i

£

O

Os

OS

CM

o

o

Os

OO

CM

CM

CM

>

sO

cd

CM

so

Os

Os

CD

«—·

OO

CM

CM

£

Cu

»n

β

CD

CD

CD

UD

β

CD

β

β

<r

ω

Ł_

o

so

Os

CD

CM

CM

sO

Os

ΓΜ

SO

CD

O

cd

cd

~4

\O

OO

OO

CD

·—t

00

CM

CM

>»

UD

β

cd

cd

CD

UD

β

CD

β

β

&

x>

3ł

<—

MD

CM

_4

CD

oo

00

CM

O

CM

Os

Os

t—ł

cd

—4

SO

Γ—

Γ'-

CD

CM

OO

ud

β

cd

cd

CD

UD

β

CD

β

β

Ό

QJ

U

o

,_^

OO

CD

•ZD

UD

CM

CM

Os

β

Q

cd

o

s©

r~-

c-

CD

CM

00

O

o

md

β

CD

cd

CD

Ul

β

CD

β

β

β

‘ZP

*/D

Os

O

CM

—«

—<

OS

c-

CM

Os

O

c

CM

O

o

r-

r-

CM

CD

oo

Os

F-4

o

•cd

β-

cd

cd

CD

UD

CD

CD

CD

β

4-t

73

<~dH

o

•cd

SO

O

o

β

UD

O

CD

CM

UD

cd

t-

so

c-

O

β

oo

O

o1

r-

ud

cd

o

CD

β

«Λ

β

β

CD

β

z

, ·“,

o w O CU

Ł

ζΛ cd N

o

oo

MD

β

β

OO

UD

oo

Os

β

<

so

Γ-

Os

Γ-

t-

UD

UD

Os

o

β

β

cd

CD

CD

β

CD

CD

CD

CD

i—

o

o

CD

, _

Os

O

O

CD

SO

SO

OO

Os

jb

cd

oo

c-

«—<

Γ-*

r-·

UD

UD

00

β

β

cd

CD

β

β

CD

CD

CD

CD

Bez i

•/D

GS

r»_l

cd

β

OO

Os

r-

SD

OO

Γ-

Ό

r—♦

oo

sO

o

Ό

r-

UD

UD

oo

β

β

CD

CD

β

β

CD

CD

CD

CD

O

UD

CM

O

00

so

‘ZS

Os

C

O

CD

so

00

UD

O

so

r-

UD

SO

OO

β

β

cd

CD

β

β

CD

CD

CD

CD

UD

ud

cd

T—(

r~

r-

UD

Os

CM

UD

so

r-

UD

Os

SO

c-

SO

so

OO

β

β-

cd

cd

CD

β

CD

CD

CD

CD

o

UD

so

CM

r>

SO

UD

O

sO

Os

OO

so

so

UD

r-

SO

—t

oo

r-

r-

β

β

CD

CD

CD

β

β

CD

CD

CD

s

U.

Ź

o

o

O

O

O

O

o

UD

O

O

O

cd

cd

MD

CM

CM

CM

«Z-|

Os

o £

LS

PU <

so*

oo*'

OO

OO

OO

SO*

OO

OO*

oo*

N

β

O u.

X cu

M

£

o

O

O

UD

UD

o

•CD

UD

o

UD

O

o

CM

so

r-

OO

β

CM

SO

SL>

UD

04

1

CU <

Γ-*

c-

oo*

OO

OO

c-*

00*

oó

OO*

OO

*S

cd

o

U

£

o

o

o

o

o

o

o

o

o

O

·£ £ £ O *c σ j£ § δ

O

o

o

o

o

o

o

o

o

o

o

LS

o. <

’Τ β

ud*

ud*

UD so*

6,8

β~ β*

CM^ UD*

βΛ UD

UD~ •CD*

OS' •CD

Έ

u O

M

£

o

O

o

O

O

o

OO

oo

UD

O

OJ

O

SO

UD

os

OS

OS

sO

oo

β

CD

cu $3 o

ta

LS

Pu <

«ζγ θ'

0,4

0,3

β^ O*

0,4

'/D θ'

CD~ O*

0,3

CD O*

β O*

u>

*73

CS

ć korozji mg/dnr] przyrost]

- ubytek] (

Inhibitor

AFW

<—-4 1

O

o

of +

o

O

O

o

O + --

N

1

I

O

F—1

UD

o

Γ-

UD

X3 P? C/3

O CQ

o LS

<

cd* 1

To ł

UD*

CM

CM

β UD +

β β +

*73

es

Ό

CM

oo

χ:

SO

_p

CM

-rj

P

CM

OO

Pd

SO

P3

CM

<D

Cm

o

CJ

o

CD

O

<υ

<J

u

U

CD

O

N 4? -D

N

QJ

O

β

o

β

β

β

N

OJ

O

β

o

β

β

β

u5-g

b.

Ζ»

CU rt

cu _o

o

o

O

X)

u,

«—1

tu o

CU

-O

O

-O

O

X)

LU

β

O

O

CU

o

LU

o

LU

β

o

o

LU

o

CU

o

Ό

Ό

-o

“O

Ό

Ό

Ό

Ό

-o

Ό

β

β

-O

cS

,

β

β

β

β ać

0>

c

7ϊ

>

N jO o -p

O rt

V) r>

-N

O β

C

_o

e£

tn

p

tn

β

187 217

Tabela 3

Zmiany masy w mg/dm2 (+ przyrost, - ubytek)
	Bez inhibitora	Inhibitor AFW
I	II.	III	Średnia	I	II	III	Średnia
AK1 stop K	+200,0	+166,66	+178,60	+181,75	0	+6,66	+3,20	+3,28
ŻL 20 żeliwo	-2080,00	-2035,00	-2060,00	-2058,33	+46,66	+41,60	+44,00	+44,09
ŻL 25 żeliwo	-2098,33	-2069,20	-2056,40	-2074,64	+45,83	+43,40	+44,00	+44,41
M-63 mosiądz	-44,20	-41,80	-38,60	-41,53	+2,8	+2,2	+ 1,8	+2,27

Przeprowadzone badania laboratoryjne potwierdziły skuteczność działania inhibitora „AFW”, uzasadniając konieczność zastosowania go jako dodatku zapobiegającego równocześnie korozji metali i czynnika przeciwdziałającego tworzeniu się osadów na powierzchni tworzyw metalicznych.

Dla ustalenia wpływu takich czynników jak:

- temperatury w czasie eksploatacji silnika spalinowego

- ruchu cieczy

- wibracji i drgań mechanicznych silnika

- oddziaływania surowców i gazów spalinowych przeprowadzono badania laboratoryjne na sześciu próbkach z blachy stalowej o powierzchni w stanie dostawy w warunkach eksploatacji na sześciu układach chłodniczych silników spalinowych wypełnionych wodą wodociągową po trzy z dodatkiem inhibitora „AFW” i bez jego dodatku. Po uprzednim wygrzaniu próbek stalowych w temperaturze 80°C i czasie 32 dób, umieszczono je w chłodnicach wymienionych wyżej silników.

Wyniki badań laboratoryjnych i eksploatacyjnych tych zestawów przedstawiono w tabeli 4.

Tabela 4

Szybkość korozji - ubytek masy [mg/dm2. 32 doby]

Rodzaj badań	Nr próbki Nr zestawu	Woda wodociągowa z dodatkiem inhibitora AFW	Woda wodociągowa bez dodatku inhibitora AFW
1	2	3	4	5	6	Średnia	1	2	3	4	5	6	Średnia
Pomiary laboratoryjne	1	0	0	0	0	0	0	0	300	362	338	344	339	306	321,5
2	0	0	0	0	0	0	0	323	350	353	364	296	318	336,0
3	0	0.	0	0	0	0	0	338	350	314	349	313	356	336,6
Pomiary laboratoryjne	1	21	17	17	16	19	14	17,3	965	986	323	256	52	52	339,0
2	1,2	1,9	0	1,9	9	9	3.8	1008	615	329	85	53	76	361.0
3	10	12	0,8	2,8	10	0	5,9	945	935	239	101	54	52	387,6

Niżej podano przykłady wykonania inhibitora oraz jego zastosowania w celu zabezpieczenia przed korozją i zamarzaniem.

Przykład 1

Skład chemiczny inhibitora:

- 0,5 g uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego (Na^PO.} · 12H2O)

- 2 g kwasu winowego technicznego

- 100 g azotynu sodowego technicznego (NaNO2)

- 897,5 g wody

187 217

Przykład 2

Skład chemiczny inhibitora:

- 5 g uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego (Na₃PO4 · 12H2O)

- 20 g kwasu jabłkowego technicznego

- 500 g azotynu sodowego technicznego (NaNO2)

- 475 g wody

Przykład 3

Skład chemiczny inhibitora:

- 0,05g uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego (Na₃PO4 · 12H₂O)

- 0,04 g kwasu cytrynowego technicznego

-10 g azotynu sodowego technicznego (NaNO2)

- 989,91 g wody

Przykład 4

Celem otrzymania inhibitora antykorozyjnego i przeciwosadowego „AFW” do pojemnika o objętości około 10 dm³ wsypano w następującej kolejności: 0,5 g uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego oraz 2 g kwasu winowego do niewielkiej ilości wody wodociągowej i rozpuszczano je przez intensywne wstrząsanie, a po rozpuszczeniu uzupełniano pojemnik wodą do objętości 10 dm3. Następnie do otrzymanego roztworu wsypywano azotyn sodowy techniczny, mieszając roztwór przez poruszanie pojemnikiem.

Przykład 5

Celem ochrony chłodnicy silnika samochodowego przed korozją i osadzaniem się osadu układ chłodnicy dokładnie przemyto wodą wodociągową przy pomocy węża gumowego, to jest do momentu zniknięcia brunatno-czerwonego zabarwienia tej wody. Następnie do chłodnicy tej dodawano 0,05 g Na₃PO4 · 12H2O technicznego i 0,02 g kwasu winowego technicznego rozpuszczając je małą ilością wody. Następnie wlano 100 g wody wodociągowej i dodano 1 g NaNO2 technicznego.

Przykład 6

Celem zwiększenia odporności mieszaniny chłodzącej silnik spalinowy przed zamarzaniem do temperatury około -16°C do 8,5 dm3 przygotowanej mieszaniny „AFW”, jak w przykładzie 1, dodano 4 dm? glikolu etylenowego o gęstości 1,116 g/cm3, i otrzymany roztwór spełniający funkcję płynu niemarznącego wlano do chłodnicy silnika.

Przykład 7

Celem zabezpieczenia układu chłodniczego silnika spalinowego przed zamarznięciem do temperatury około -30°C do chłodnicy tego silnika wlano 6 dm3 glikolu etylenowego o gęstości 1,116 g/cm3, a następnie dodano do tego glikolu 6,5 dm3 inhibitora „AFW”, jak w przykładzie 1.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Inhibitor do ochrony układów instalacji z czynnikiem cieczowym chłodzącym lub grzewczym, znamienny tym, że zawiera 0,05-5 części wagowych uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego, 0,04-20 części wagowych hydroksykwasu technicznego, 10-500 części wagowych azotynu sodowego technicznego i 475-989,75 części wagowych wody wodociągowej.

2. Inhibitor według zastrz. 1, znamienny tym, że jako hydroksykwas techniczny stosuje się korzystnie kwas winowy lub kwas cytrynowy lub kwas jabłkowy.

3. Sposób wytwarzania inhibitora do ochrony układów instalacji z czynnikiem cieczowym chłodzącym lub grzewczym, znamienny tym, że do pojemnika wprowadza się w ściśle określonej kolejności 0,05-5 g uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego i 0,04-20 g hydroksykwasu technicznego, które następnie rozpuszcza się w małej ilości wody wodociągowej intensywnie wstrząsając aż do całkowitego ich rozpuszczenia, po czym uzupełnia się pozostałość do 10 dm³ wody wodociągowej, a następnie do otrzymanego roztworu w pojemniku dodaje się bardzo powoli 10-500 g azotynu sodowego technicznego i całość roztworu bardzo powoli miesza się aż do całkowitego rozpuszczenia wszystkich jego składników.

4. Zastosowanie inhibitora do ochrony układów instalacji z czynnikiem cieczowym chłodzącym lub grzewczym polegające na wprowadzeniu go do tych instalacji, znamienne tym, że po dokładnym przemyciu wodą wodociągową układu chłodnicy silnika wprowadza się do niego w zależności od żądanego stopnia zwiększenia odporności na zamarzanie 4-6 dm.3 glikolu etylenowego o gęstości 1,116 g/cm3, a następnie 8,5-6,5 części wagowych inhibitora zawierającego 0,05-5 części wagowych uwodnionego fosforanu trójsodowego technicznego, 0,04-20 części wagowych hydroksykwasu technicznego, 10-500 części wagowych azotynu sodowego technicznego i 475-989,75 części wagowych wody wodociągowej.