PL187453B1 - Stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań bliższej części kości udowej - Google Patents

Abstract

1. Stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań bliższej części kości udowej, składający się z płytki nośnej, śrub mocujących płytkę do kości udowej, trzpieni stabilizujących i śruby ściągającej części złamania kości udowej, znamienny tym, że płytka (1) nośna jest zakończona z jednej strony głowicą (4) mocującą, przy czym głowica ta ma wywiercone otwory (5, 6) pod kątem (γ) przemiennie przestrzennie względem osi środkowej, stanowiące prowadnice dla trzpieni (8, 9) stabilizujących, a między nimi ma wywiercony w osi środkowej otwór (7) prowadzący śrubę (10) ściągającą części powierzchni kości łączonych oraz nawiercone nagwintowane otwory (15, 16, 17), prostopadle do osi wzdłużnej trzpieni (8, 9) stabilizujących i osi wzdłużnej śruby (10) ściągającej, z wkręconymi w nie kołkami (11, 12, 13) blokującymi trzpienie (8, 9) stabilizujące i śrubę (10) ściągającą przed przesuwem osiowym po ustaleniu ich położenia w kości udowej

Description

Przedmiotem wynalazku jest stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań bliższej części kości udowej, przymocowywany podskórnie w miejscu (w obszarze) ustalonym na kości leczonej.

Znany jest stabilizator dynamiczny do leczenia złamań kości z opisu zgłoszenia patentowego PL 310512, składający się z płytki nośnej ze szczeliną dynamizującą prostopadle do jej osi i ze szczeliną osiową wzdłużną. W płytce jest osadzony mimośród regulacyjny z trzpieniem, którego obrót powoduje kompresję lub dystrakcję zespolenia.

Znany jest także stabilizator do leczenia złamań kości z opisu zgłoszenia patentowego PL 308392, który ma element nośny wysklepiony o różnych profilach przekroju, połączony za pomocą wkrętów kostnych z kością w miejscu leczenia poprzez gniazda plastikowe, osadzonych w otworach płyty. Stabilizator wyposażony jest także w mechanizm krzywkowy, służący do kompresji lub dynamizacji zespolenia.

Znany jest też stabilizator zewnętrzny DYNASTAB-TRIFLEX do leczenia złamań bliższego odcinka (części) kości udowej za pomocą grotów zaostrzonych w konfiguracji przestrzennej, umieszczonych w istocie gąbczastej głowy kości udowej. Takie ustawienie grotów z założenia ma umożliwić konsolidację zrostu kości.

Opisane konstrukcje stabilizatorów są dość skomplikowane do wykonania, a także ich zastosowanie operacyjne jest czasochłonne.

Celem wynalazku jest opracowanie stabilizatora płytkowego wewnętrznego do leczenia złamań bliższej części kości udowej, który pozwoli na pewne, szybkie operacyjne zaaplikowanie i zespolenie się kości.

Zadanie to zostało osiągnięte przez skonstruowanie stabilizatora składającego się z płytki nośnej przymocowanej do kości udowej i części unieruchamiającej śrubę zespalającą (ściągającą).

Stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań bliższych części kości udowej według wynalazku, składający się z płytki nośnej, trzpieni stabilizujących i śrub mocujących i śruby ściągającej części kości udowej, charakteryzuje się tym, że płytka nośna jest zakoń187 453 czona z jednej strony głowicą mocującą. Głowica ma wywiercone otwory pod kątem przemiennie przestrzennie względem osi środkowej głowicy, stanowiące prowadnice dla trzpieni stabilizujących. Między tymi otworami, ma wywiercony w osi środkowej otwór prowadzący śrubą ściągającą części powierzchni kości łączonych. Prostopadle do osi wzdłużnej otworów trzpieni stabilizujących i otworu śruby ściągające ma wywiercone otwory nagwintowane na kołki blokujące trzpienie stabilizujące i śrubę ściągającą przed przesuwem osiowym po ustaleniu ich położenia w kości. Trzpienie stabilizujące i śruba ściągająca, mają wybrania obwodowe na końcach przeciwległych do wejścia w otwory kostne, o promieniu równym promieniowi kołków blokujących, wkręconych w otwory głowicy mocującej.

Zaletą stabilizatora płytkowego według wynalazku jest jego prosta konstrukcja, zapewniająca dokładną repozycję kości złamanej bez możliwości przesunięcia się powierzchni zespalanych, dzięki zastosowaniu płytki na której z jednej strony znajduje się głowica mocująca trzpienie stabilizujące i śrubę ściągającą. Inną zaletą stabilizatora jest to, że płytka i głowica stanowią łącznie monolit. Jeszcze inną zaletą stabilizatora według wynalazku jest proste zastosowanie operacyjne.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań bliższej części kości udowej w widoku z góry, fig. 2 pokazuje ustawienie śrub mocujących płytkę nośną do kości udowej w przekroju C-C z fig. 1, zaś fig. 3 - ustawienie śrub mocujących płytkę nośną do kości udowej w przekroju D-D z fig. 1, a fig. 4 pokazuje widok z boku stabilizatora przez przekrój A-A z fig. 1, fig. 5 przedstawia głowicę mocującą z trzpieniem stabilizującym i kołkiem blokującym ten trzpień, oraz położenie drugiego trzpienia stabilizującego i śruby ściągającej w przekroju B-B z fig. 4.

Stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań bliskiej części kości udowej przedstawiony na rysunku jest przeznaczony do leczenia złamań bliższej części kości udowej i składa się z płytki nośnej 1 przymocowanej do kości 3 udowej wewnętrznie śrubami 2 pod kątem a = 40 względem siebie pokazanych na rysunku w przekroju C-C i śrubami 2 pod kątem β = 60 w stosunku do siebie pokazanych w przekroju D-D. Płytka 1 mocująca jest zakończona z jednej strony głowicą 4 mocującą stanowiąca z płytką 1 monolit, przy czym głowica 4 mocująca ma wywiercone otwory 5, 6 dla trzpieni 8, 9 stabilizujących pod kątem y = 8° przemiennie przestrzennie względem osi środkowej. Między otworami 5, 6, jest wywiercony otwór 7 osi środkowej prowadzący dla śruby 10 ściągającej bliższą część kości 14 udowej. Odległość między osiami trzpieni 8, 9 stabilizujących i śruby 10 wynosi L = 8 mm. Prostopadle do osi wzdłużnej każdego otworu 5, 6, trzpień 8, 9 stabilizujących i otworu 7 ruby 10 ściągającej są wywiercone otwory 15, 16, 17 nagwintowane w głowicy 4 mocującej. Trzpienie 8, 9 stabilizujące i śruba 10 mocująca, mają wybrania obwodowe na końcach przeciwległych do wejścia w otwór kostny. Wprowadzone do głowicy 4 mocującej w otwory 5, 6 trzpienie 8, 9stabilizujące i do otworu 7 śruba 10 ściągająca wkręcona w kość 14 łączoną udową, są stabilizowane przez wkręcenie prostopadle do ich osi kołków 11, 12, 13 blokujących i ich wprowadzenie w wybrania obwodowe trzpieni 5, 6 i śruby 10. W taki sposób uniemożliwia się przesuw poosiowy trzpieni stabilizujących i śruby ściągającej. Śruba 10 ściągająca dociska głowicę 4, do kości uprzednio odsłoniętej. Płytka 1 i głowica 4 stanwiąmonolit.

187 453

Wykaz oznaczeń:

1. Płytka nośna

2. Śruby mocujące płytkę nośną do biodrowej

3. Kość udowa

4. Głowica mocująca

5. Otwór głowicy trzpienia stabilizującego

6. Otwór w głowicy trzpienia stabilizującego

7. Otwór w głowicy śruby ściągającej

8. Trzpień stabilizujący

9. Trzpień stabilizujący

10. Śruba ściągająca

11. Kołek gwintowany blokujący trzpień stabilizujący

12. Kołek gwintowany blokujący trzpień stabilizujący

13. Kołek gwintowany blokujący śrubę ściągającą

14. Kość stawu biodrowego

15. Otwór nagwintowany kołka blokującego

16. Otwór nagwintowany kołka blokujący trzpień stabilizujący

17. Otwór nagwintowany kołka blokującej śrubę ściągającą Odległość osi między trzpieniami stabilizującymi a śrubą ściągającą

Kąt przestrzenny między śrubami mocującymi płytkę nośną do kości piszczelowej w przekroju C-C

Kąt przestrzenny między śrubami mocującymi płytkę nośną do kości piszczelowej w przekroju D-D

Kąt przestrzenny między trzpieniami stabilizującymi.

187 453

ι X

FIG. 4

187 453

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.· Cena 2,00 zł.

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Stabilizator płytkowy wewnętrzny do leczenia złamań bliższej części kości udowej, składający się z płytki nośnej, śrub mocujących płytkę do kości udowej, trzpieni stabilizujących i śruby ściągającej części złamania kości udowej, znamienny tym, że płytka (1) nośna jest zakończona z jednej strony głowicą (4) mocującą, przy czym głowica ta ma wywiercone otwory (5, 6) pod kątem (γ) przemiennie przestrzennie względem osi środkowej, stanowiące prowadnice dla trzpieni (8, 9) stabilizujących, a między nimi ma wywiercony w osi środkowej otwór (7) prowadzący śrubę (10) ściągającą części powierzchni kości łączonych oraz nawiercone nagwintowane otwory (15, 16, 17), prostopadle do osi wzdłużnej trzpieni (8, 9) stabilizujących i osi wzdłużnej śruby (10) ściągającej, z wkręconymi w nie kołkami (11, 12, 13) blokującymi trzpienie (8, 9) stabilizujące i śrubę (10) ściągającą przed przesuwem osiowym po ustaleniu ich położenia w kości udowej.
2. 2. Stabilizator według zastrz. 1, znamienny tym, że trzpienie (8, 9) stabilizujące i śruba (10) ściągająca mają wybrania obwodowe na końcach przeciwległych do wejścia w otwór kostny, o promieniu równym promieniowi kołków (11, 12, 13) blokujących wkręconych w otwory (15,16,17) w głowicy (4) mocującej.