PL187537B1

PL187537B1 - Zespół metalowych członów połączonych ze sobą, zwłaszcza konstrukcji kratowych

Info

Publication number: PL187537B1
Application number: PL97334280A
Authority: PL
Inventors: Kimmo Juhani Sahramaa
Original assignee: Kimmo Juhani Sahramaa
Priority date: 1996-12-30
Filing date: 1997-12-05
Publication date: 2004-07-30
Also published as: PL334280A1; EP0946831A4; ATE298845T1; WO1998029667A1; DE69733661D1; DE69733661T2; JP2001513027A; CA2275292C; EP0946831A1; ES2242240T3; US5839848A; AU5690198A; CA2275292A1; KR20000062373A; EP0946831B1; KR100789036B1

Abstract

1. Zespól metalowych czlonów pola- czonych ze soba, zwlaszcza konstrukcji kra- towych, zawierajacy pierwszy czlon i drugi czlon posiadajace po co najmniej jednym otworze usytuowanym wspólosiowo, a co najmniej jeden z czlonów zawiera co naj- mniej jeden wystep zagiety na obrzezu co najmniej jednego otworu, znamienny tym, ze pierwszy czlon (1) posiada co najmniej jeden wstepnie uksztaltowany wystep w kszta- lcie pierwszego kolnierza (4), a drugi czlon (2) posiada co najmniej jeden wstepnie uksztaltowany pierwszy otwór (3), w którym jest umieszczony pierwszy kolnierz (4) pierwszego czlonu (1), przy czym pierwszy kolnierz (4) pierwszego czlonu (1) jest za- giety na powierzchnie drugiego czlonu (2) wokól pierwszego otworu (3) drugiego czlo- nu (2) i styka sie z powierzchnia drugiego czlonu (2). FIG . 3 PL PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół metalowych członów połączonych ze sobą, zwłaszcza konstrukcji kratowych.

Wynalazek dotyczy zwłaszcza zespołów metalowych członów stosowanych w przemyśle budowlanym, a zwłaszcza panelowych systemów stalowych ramownic oraz łączonych ze sobą rozporek, belek i członów metalowych stosowanych w takich systemach.

Rozporki, belki i człony metalowe znajdują szerokie zastosowanie w przemyśle budowlanym, zwłaszcza jako części panelowych systemów stalowych ramownic. Do łączenia metalowych członów generalnie stosuje się wkręty samogwintujące, nakrętki i śruby, lub na przykład prasowanie zagniatające.

Z opisu patentowego US 3999352 znane jest złącze mające występy w kształcie oddzielnych dwóch języków, przy czym w gotowym złączu występy jednego członu są zagięte na górną powierzchnię drugiego z członów, a występy tego drugiego członu są zagięte na występy pierwszego członu.

Zespół metalowych członów według tej publikacji wykonuje się stykając ze sobą oba łączone człony i następnie przebijając materiał stykających się ze sobą członów za pomocą narzędzia. W ten sposób tworzy się otwory w obu członach, na obrzeżach których są ukształtowane oddzielne występy w kształcie języków. Wskutek dalszej penetracji narzędzia zagina się te występy na siebie przy pomocy części podporowej narzędzia usytuowanej po stronie powstałych występów.

Podobne konstrukcyjnie złącze, a także podobny sposób łączenia dwóch części metalowych jest także ujawnione w opisie patentowym US 3776652. Różnica polega na zastosowaniu narzędzia o innej konstrukcji.

W opisie patentowym DE 1452820 ujawniono złącze dwóch metalowych członów, wykonywane sposobem podobnym do omówionego powyżej, w którym dodatkowo stosuje się pierścień wzmacniający, wokół którego są wywinięte krawędzie obu stykających się ze sobą arkuszy metalowych.

Według pierwszej odmiany wynalazku, zespół metalowych członów połączonych ze sobą, zwłaszcza do konstrukcji kratowych, zawierający pierwszy człon i drugi człon posiadające po co najmniej jednym otworze usytuowanym współosiowo, a co najmniej jeden z członów zawiera co najmniej jeden występ zagięty na obrzeżu co najmniej jednego otworu, charakteryzuje się tym, że pierwszy człon posiada co najmniej jeden wstępnie ukształtowany występ w kształcie pierwszego kołnierza, a drugi człon posiada co najmniej jeden wstępnie ukształtowany pierwszy otwór, w którym jest umieszczony pierwszy kołnierz pierwszego członu, przy czym pierwszy kołnierz pierwszego członu jest zagięty na powierzchnię drugiego członu wokół pierwszego otworu drugiego członu i styka się z powierzchnią drugiego członu.

Korzystnie, jeden z członów jest kształtownikiem o przekroju ceowym lub kształtownikiem o przekroju U-kształtnym.

Pierwszy człon jest kształtową belką o przekroju U-kształtnym, a drugi człon jest rozpórką o przekroju ceowym. Pierwszy człon i drugi człon są metalowymi taśmami usytuowanymi skośnie względem siebie lub są kształtownikami o przekroju ceowym.

Pierwszy człon korzystnie posiada dwa kołnierze, a drugi człon posiada dwa otwory, przy czym każdy z otworów drugiego członu otacza jeden z kołnierzy pierwszego członu i każdy z kołnierzy jest zagięty na drugi człon.

187 537

Pierwszy człon jest kształtową belką U-kształtną, a drugi człon jest kształtową rozpórką o przekroju ceowym.

Drugi człon posiada co najmniej jedną ukośną część rozciągającą się na jednym końcu do co najmniej jednego pierwszego otworu stanowiącą prowadnicę pierwszego kołnierza do umieszczenia w pierwszym otworze. Drugi człon posiada dwie ukośne części rozciągające się od przeciwległych końców drugiego członu do każdego z otworów stanowiące prowadnice kołnierzy do umieszczenia w otworach.

Drugi człon ma środnik i wystające od przeciwległych jego krawędzi ramiona pierwsze i drugie, przy czym pierwszy otwór jest ukształtowany w pierwszym ramieniu a drugi otwór jest ukształtowany w drugim ramieniu.

Drugi człon ma środnik i wystające od przeciwległych jego krawędzi ramiona pierwsze i drugie, przy czym pierwszy otwór jest ukształtowany w pierwszym ramieniu a drugi otwór jest ukształtowany na drugim ramieniu, zaś na końcach każdego ramienia są ukośne części dochodzące do otworów.

W drugiej odmianie wynalazku zespół metalowych członów połączonych ze sobą, zwłaszcza do konstrukcji kratowych, zawierający pierwszy człon i drugi człon posiadające po co najmniej jednym otworze usytuowanym współosiowo, a co najmniej jeden z członów zawiera co najmniej jeden występ zagięty na obrzeżu co najmniej jednego otworu, charakteryzuje się tym, że pierwszy człon posiada wstępnie ukształtowany pierwszy otwór i pierwszy kołnierz, a drugi człon posiada wstępnie ukształtowany drugi otwór, przy czym drugi otwór drugiego członu otacza pierwszy kołnierz pierwszego członu i pierwszy kołnierz pierwszego członu jest zagięty do styku z powierzchnią drugiego członu tworząc złącze członów pierwszego i drugiego.

Drugi człon posiada drugi kołnierz, który jest otoczony przez pierwszy otwór pierwszego członu i drugi kołnierz jest zagięty na pierwszym członie.

Złącze metalowych członów według wynalazku, zapewnia jednopunktowe połączenie, odznaczające się dobrą ukośną sztywnością. Możliwe jest zastosowanie prefabrykowanych części metalowych z rozmieszczonymi otworami i kołnierzami, co eliminuje lub zmniejsza potrzebę pracy ręcznej w miejscu montowania zespołu węzłówkowego ramownicy, gdzie następuje wytwarzanie, lub na placu budowy, i zmniejsza koszty.

Przy zastosowaniu zespołu według wynalazku wstępnie ukształtowane otwory w członach metalowych, które otaczają wstępnie ukształtowane kołnierze występujące na przylegających członach metalowych, zapewniają dokładne połączenie elementów. Głowica narzędzia przełożona poprzez oba człony dociąga kołnierz jednego członu w celu zagięcia go na drugim członie i obsadzie narzędzia. Siła narzędzia zagina i mocno obciska kołnierz, w wyniku czego człony te zostają połączone, zamocowane bądź zespolone ze sobą w sztywny sposób. Mogą być tu zastosowane człony ceowe, człony U-kształtne lub człony o innych kształtach konstrukcyjnych, o różnych grubościach, co w ogólności znajduje zastosowanie do belek, rozporek i blach. Dzięki temu, kratownice i ramownice są łatwo wykonywane w zautomatyzowanym procesie. Pojedynczy punkt połączenia pozwala uzyskać ukośną sztywność połączonych członów. ·

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia dwa elementy z blachy przed połączeniem, w widoku perspektywicznym; fig. 2 - część narzędzia zastosowanego do połączenia tych elementów, w widoku rozłożonym; fig. 3 - dwa połączone ze sobą blaszane elementy z fig. 1 w widoku perspektywicznym; fig. 4 - zastosowanie wynalazku w członie belkowym, w widoku perspektywicznym; fig. 5 - kołnierze na każdym z ramion członu, w widoku perspektywicznym; fig. 6 - zastosowanie ukośnych końców z przelotowymi otworami; fig. 7 inny człon metalowy posiadający kołnierze i przelotowe otwory, w widoku perspektywicznym; fig. 8 - dwa pasy metalowe skośnie ustawione względem siebie, w widoku perspektywicznym; fig. 9 - kołnierz z rozcięciami zastosowany w wynalazku, w widoku perspektywicznym; fig. 10 - kołnierz z rozcięciami klinowymi zastosowany w wynalazku, w widoku perspektywicznym.

Na figurze 1 przedstawiono przykładowy pierwszy człon 1, który stanowi metalowa belka U-kształtna ze środnikiem 1' i ramionami 5 i 6, zestawiony do połączenia z przykłado187 537 wym drugim członem 2, który stanowi ceownik posiadający środnik 2' i zagięte do wewnątrz ramiona 7 i 8. Członami pierwszym 1 i drugim 2 mogą być różne elementy, jak na przykład arkusz blachy, rozporka, belka lub kształtownik. Połączenie to może być również wykonywane pomiędzy arkuszami blachy, gdzie jeden arkusz odpowiada ramieniu 6 pierwszego członu 1, a drugi arkusz ramieniu 8 drugiego członu 2. W ramionach 5, 6 pierwszego członu i w ramionach 7, 8 drugiego członu 2 są ukształtowane wstępnie otwory 3, przy czym wokół otworów 3 pierwszego członu 1 są ukształtowane wstępnie, wystające do wewnątrz z ramion 5 i 6 pierwszego członu 1, kołnierze 4 przechodzące przez oba otwory 3 w ramionach 7 i 8 drugiego członu 2. Na figurze 1, 3 pokazano tylko po jednym otworze 3 i kołnierzu 4 odpowiednio w każdym z ramion.

Jak pokazano na fig. 3 zespół metalowych członów połączonych ze sobą zawiera pierwszy człon 1 posiadający co najmniej jeden wstępnie ukształtowany kołnierz 4 i drugi człon 2 posiadający co najmniej jeden wstępnie ukształtowany otwór 3, który otacza kołnierz 4 pierwszego członu 1, przy czym kołnierz 4 pierwszego członu 1 jest zagięty na krawędzi 9 na powierzchnię drugiego członu 2 wokół otworu 3 i styka się z powierzchnią drugiego członu 2, łącząc w ten sposób ramię 6 pierwszego członu 1 z ramieniem 8 drugiego członu 2 w jednym miejscu.

Choć na fig. 1 i 3 pokazano pierwszy człon 1 z wystającymi kołnierzami 4 i drugi człon 2 z otworami 3 jest oczywiste, że kołnierz 4 lub przelotowy otwór 3 może kształtować na dowolnych z łączonych części.

Sposób łączenia dwóch członów metalowych polega na tym, że poprzez pierwszy człon 1 przekłada się odpowiednią głowicę narzędzia wchodzącą do wnętrza drugiego członu 2, którą opiera się o ramiona i zagina się kołnierze 4 na drugi człon 2 oraz obciska się je. Oddziaływanie narzędzia na ramiona 6, 8 powoduje zagięcie i obciśnięcie tworząc złącze, co zapewnia ukośną sztywność takiego złącza mechanicznego dwóch członów metalowych 1, 2.

Zaletą wynalazku jest to, że wkładanie narzędzia w ten sposób daje łatwiejszy dostęp od zewnątrz pierwszego członu 1 lub dowolnego członu konstrukcyjnego, niż w przypadku wprowadzenia głowicy narzędzia z tyłu miejsca połączenia w inny sposób. Ułatwia to połączenie dwóch członów w każdym miejscu, w dowolnym punkcie połączenia układu metalowej konstrukcji. Jest to istotne w przypadku zautomatyzowanego systemu formowania blach węzłowych lub kratownic o kształtowym zarysie w układach konstrukcji budowlanych.

Ten sposób łączenia członów 1 i 2 może być zastosowany do dowolnego członu, blachy, rozporki, belki bądź też każdego innego metalowego kształtownika. Połączenie to może być również wykonane pomiędzy dwoma pasami metalowymi bez kołnierzy. Człon U-kształtny może być górnym lub dolnym pasem dźwigara kratowego, albo członem prefabrykowanej kratownicy. Górny pas dźwigara kratowego może służyć jako krokiew dachowa, natomiast spodni pas dźwigara kratowego może służyć jako belka stropowa. Drugi człon 2 może być rozpórką ścienną lub każdym innym pionowym słupkiem. W przypadku przechodzenia przez tylko część wysokości takie pionowe słupki zwane są kulawką lub skróconą rozpórką.

Na figurze 2 przedstawiono zespół narzędziowy 10' stosowany do łączenia dwóch członów 1, 2 poprzez zaginanie i obciskanie kołnierza, w rzucie rozłożonym. Zespół narzędziowy 10' posiada głowicę (pokazaną w stanie ściśniętym jako 10 i rozszerzonym 11 i obsadę 12. Głowica ściśnięta 10 jest wkładana poprzez otwory 3 i kołnierz 4. Po całkowitym przejściu przez otwory 3 i kołnierz 4 głowica ściśnięta 10 zostaje rozszerzona do głowicy rozszerzonej 11.

Głowica rozszerzona 11 zespołu narzędziowego zostaje oparta o kołnierz 4, podczas gdy do pierwszego członu 1 dociska się obsadę 12 narzędzia. Głowica rozszerzona 11 opiera się o kołnierz 4 i zagina go, przy równoczesnym działaniu obciskającym wywieranym na obsadę 12. Podobne oddziaływanie ma miejsce na drugim kołnierzu 4' pierwszego członu 1. Według fig. 1 i 2, włożenie zespołu narzędziowego 10' z lewej lub z prawej strony drugiego członu 2 byłoby bardzo trudne. Zastosowanie pokazanego zespołu narzędziowego 10' zapewnia dostęp od zewnątrz do drugiego członu 2 i miejsca połączenia, poprzez przełożenie przez otwór 3 i kołnierz 4 ustawione współosiowo.

Ten sam układ kołnierzy i otworów może występować w innych rodzajach blach lub członów. Na figurze 4 pokazano pierwszy człon 1 w postaci belki ceowej z wystającymi do

187 537 wewnątrz kołnierzami pierwszym 4 i drugim wokół otworów 3 oraz z częściowo wyciętym środnikiem 1', co jest powszechnie stosowane w belce spągowej i w belce stropnicy. Wynalazek znajduje zastosowanie przy łączeniu metalowych części, jak na przykład w otworach okiennych lub drzwiowych, gdzie występują belki stropnicy, belki progowe, pionowe słupki oraz słupki framugi.

Na figurze 5 przedstawiono człon 1 z kołnierzami pierwszymi 4 i drugimi 4' wystającymi do wewnątrz, po dwa na każdym ramieniu członu 1. Może występować dowolna ilość kołnierzy w dowolnych miejscach metalowego członu 1.

Na figurze 6 przedstawiono następny przykład wykonania wynalazku. Metalowy drugi człon 2 w postaci rozporki posiada po dwa otwory przelotowe pierwsze 3 i drugie 3' na każdym ramieniu. Na końcach drugiego członu 2 są ukształtowane części ukośne 31 i 41 klinowo odchodzące od jednego z otworów odpowiednio 3, 3' na każdym ramieniu. Części ukośne 31 i 41 stanowią prowadnicę pierwszego kołnierza 4 ułatwiającą jego umieszczenie w pierwszym otworze 3 poprzez ustawienie w jednej linii pierwszego otworu 3 z kołnierzem pierwszego członu (nie pokazany).

Na figurze 7 przedstawiono ceowy metalowy pierwszy człon 1 powszechnie stosowany w wiązarach dachowych. Pierwszy człon 1 w tym przykładzie wykonania ma dwa przelotowe otwory 3, w tym jeden z kołnierzem 4, ukształtowane w środniku 1' a nie na ramionach, jak miało to miejsce we wcześniej omówionych przykładach wykonania. Kołnierz 4 korzystnie jest stosowany wtedy, gdy na pierwszy człon 1 nakładane są inne człony posiadające tylko przelotowe otwory współśrodkowe z kołnierzem 4, co ma miejsce w typowych belkach i może być zastosowane w górnych oraz dolnych pasach dźwigara kratowego, środnikach członów kratownicowych, legarów stropowych lub wiązarach dachowych. W zastosowaniach do tego rodzaju członów montażowych generalnie występują nakładane na siebie środniki. I w tym przypadku stosuje się te same narzędzia do łączenia członów.

Na figurze 8 przedstawiono sposób łączenia dwóch metalowych członów 1, 2 w postaci metalowych taśm. W pierwszym członie 1 kształtuje się wstępnie dwa kołnierze 4, 4', natomiast w drugim członie 2 wykonuje się wstępnie przelotowe otwory 3, 3' w których umieszcza się kołnierze 4, 4' przed zagięciem. Oba człony 1, 2 w postaci taśm są ustawione skośnie względem siebie. Kąt wzajemnego skręcenia taśm może zmieniać się w szerokim zakresie.

Jak pokazano na fig. 9, 10 korzystnie stosuje się inne odmiany kołnierzy. Na figurze 9 jest przedstawiony kołnierz 4 mający pionowe rozcięcia 90. Liczba rozcięć 90 zależy od grubości dołączanych członów, a także od wysokości kołnierza 4, ponieważ parametry te będą określać siłę potrzebną do zaginania i obciskania kołnierza 4, a także wytrzymałość połączenia członów metalowych.

Na figurze 10 przedstawiono w rzucie perspektywicznym kołnierz 4 według wynalazku, z klinowymi wycięciami 100. Klinowe wycięcia 100, jak pokazano, są rozmieszczone wokół obwodu kołnierza 4. Podobnie jak na fig. 9, liczba klinowych wycięć z fig. 10 zależy od grubości dołączanych członów, a także od wysokości kołnierza 4, ponieważ parametry te określają siłę potrzebną do połączenia członów metalowych. Wynalazek znajduje szczególne zastosowanie przy wytwarzaniu prefabrykowanych ramownic i kratownic. Wielkości ramownic i kratownic mogą być wprowadzone w proces automatycznego wytwarzania z wykorzystaniem narzędzia do obciskania, dla wytworzenia dowolnego potrzebnego rozmiaru ramownicy lub kratownicy. Dotychczasowe wytwarzanie ramownic i kratownic na placu budowy poprzez odcinanie, ciecie piłą i stosowanie nitów, śrub lub spawów do połączenia ze sobą członów metalowych jest pracochłonne. Zastosowanie ujawnionych kołnierzy i otworów przelotowych w zautomatyzowanym procesie daje oszczędność materiału i robocizny. Narzędzie to może być zastosowane w dowolnym punkcie połączenia w członie konstrukcyjnym, a liczba głowic i obsad narzędzia jest sprawą jedynie konstrukcyjną.

187 537

FIG. 4

187 537

4'

F/G. 8 ¹⁸⁷ $37

187 537

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Zespół metalowych członów połączonych ze sobą, zwłaszcza konstrukcji kratowych, zawierający pierwszy człon i drugi człon posiadające po co najmniej jednym otworze usytuowanym współosiowo, a co najmniej jeden z członów zawiera co najmniej jeden występ zagięty na obrzeżu co najmniej jednego otworu, znamienny tym, że pierwszy człon (1) posiada co najmniej jeden wstępnie ukształtowany występ w kształcie pierwszego kołnierza (4), a drugi człon (2) posiada co najmniej jeden wstępnie ukształtowany pierwszy otwór (3), w którym jest umieszczony pierwszy kołnierz (4) pierwszego członu (1), przy czym pierwszy kołnierz (4) pierwszego członu (1) jest zagięty na powierzchnię drugiego członu (2) wokół pierwszego otworu (3) drugiego członu (2) i styka się z powierzchnią drugiego członu (2).
2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że jeden z członów (1, 2) jest kształtownikiem o przekroju ceowym.
3. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że jeden z członów (1, 2) jest kształtownikiem o przekroju U- kształtnym.
4. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy człon (1) jest kształtową belką o przekroju U-kształtnym, a drugi człon (2) jest rozpórkąo przekroju ceowym.
5. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy człon (1) i drugi człon (2) są metalowymi taśmami usytuowanymi skośnie względem siebie.
6. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy człon (1) i drugi człon (2) są kształtownikami o przekroju ceowym.
7. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwszy człon (1) posiada dwa kołnierze (4, 4'), a drugi człon (2) posiada dwa otwory' (3, 3') przy czym każdy z otworów (3, 3') drugiego członu (2) otacza jeden z kołnierzy (4, 4') pierwszego członu (1) i każdy z kołnierzy (4, 4') jest zagięty na drugi człon (2).
8. Zespół według zastrz. 7, znamienny tym, że pierwszy człon (1) jest kształtową belką U-kształtną, a drugi człon (2) jest kształtowąrozpórką o przekroju ceowym.
9. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że drugi człon (2) posiada co najmniej jedną ukośną część (31, 41) rozciągającą się na jednym końcu do co najmniej jednego pierwszego otworu (3) stanowiącą prowadnicę pierwszego kołnierza (4) do umieszczenia w pierwszym otworze (3).
10. Zespół według zastrz. 7, znamienny tym, że drugi człon (2) posiada dwie ukośne części (31,41) rozciągające się od przeciwległych końców drugiego członu (2) do każdego z otworów (3,3') stanowiące prowadnice kołnierzy (4, 4') do umieszczenia w otworach (3,3').
11. Zespół według zastrz. 7, znamienny tym, że drugi człon (2) ma środnik (2') i wystające od przeciwległych jego krawędzi ramiona pierwsze (7) i drugie (8), przy czym pierwszy otwór (3) jest ukształtowany w pierwszym ramieniu (7) a drugi otwór (3') jest ukształtowany w drugim ramieniu (8).
12. Zespół według zastrz. 7, znamienny tym, że drugi człon (2) ma środnik (2') i wystające od przeciwległych jego krawędzi ramiona pierwsze (7) i drugie (8), przy czym pierwszy otwór (3) jest ukształtowany w pierwszym ramieniu (7) a drugi otwór (3') jest ukształtowany na drugim ramieniu (8), zaś na końcach każdego ramienia (7, 8) są ukośne części (31, 41) dochodzące do otworów (3, 3').
13. Zespół metalowych członów połączonych ze sobą, zwłaszcza konstrukcji kratowych, zawierający pierwszy człon i drugi człon posiadające po co najmniej jednym otworze usytuowanym współosiowo, a co najmniej jeden z członów zawiera co najmniej jeden występ zagięty na obrzeżu co najmniej jednego otworu, znamienny tym, że pierwszy człon (1) posiada wstępnie ukształtowany pierwszy otwór (3) i pierwszy kołnierz (4), a drugi człon (2) posiada wstępnie ukształtowany drugi otwór (3'), przy czym drugi otwór (3') drugiego członu (2) ota187 537 cza pierwszy kołnierz (4) pierwszego członu (1) i pierwszy kołnierz (4) pierwszego członu (1) jest zagięty do styku z powierzchnią drugiego członu (2) tworząc złącze członów pierwszego (1) i drugiego (2).
14. Zespół według zastrz. 13, znamienny tym, że drugi człon (2) posiada drugi kołnierz (4'), który jest otoczony przez pierwszy otwór (3) pierwszego członu (1) i drugi kołnierz (4) jest zagięty na pierwszym członie (1).