PL188028B1 - Aplikator płynu do oczu - Google Patents

Abstract

1. Aplikator plynu do oczu, zawierajacy reczny uchwyt oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierajacy butelke z otworem dostar- czajacym plyn w postaci strumienia lub kropel, który to otwór wyznacza os i kierunek dostarczania plynu wzdluz tej osi z butelki poprzez otwór, przy czym ten otwór znajduje sie blisko jednego konca uchwytu, zas przy otworze jest umieszczona miseczka oczna w postaci wienca otaczajacego wneke, który to wieniec wyznacza plaszczyzne kontaktu, os kontaktowa prostopadla do tej plasz- czyzny kontaktu i kierunek kontaktowy usytuowa- ny wzdluz osi kontaktowej od wneki w strone wienca, znamienny tym, ze kierunek osi (304, 613) uchwytu (301, 610) i kierunek osi kontaktowej (311, 653) miseczki ocznej (310, 650) wyznacza- jace kat uchwyt/miseczka (313), tworza miedzy soba kat ostry. FIG .6A PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest aplikator płynu do oczu.

Ze stanu techniki jest znany aplikator płynu do oczu, zawierający ręczny uchwyt oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę z otworem dostarczającym płyn w postaci strumienia lub kropel, który to otwór wyznacza oś i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi z butelki poprzez otwór, przy czym ten otwór znajduje się blisko jednego końca uchwytu, zaś przy otworze jest umieszczona miseczka oczna w postaci wieńca otaczającego wnękę, który to wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktu, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktu i kierunek kontaktowy, usytuowany wzdłuż tej osi kontaktowej od wnęki w stronę wieńca.

Tego rodzaju aplikatory do dostarczania płynów, a w szczególności cieczy do oka były już stosowane od dawna z rozmaitym przeznaczeniem. Zwykle przemywanie oka dla odczucia komfortu, odświeżenia lub wypłukania może wymagać stosowania miseczki o anatomicznie przystosowanym kształcie dla zanurzenia oka. Dostarczanie dużych ilości płynu, zwykle dokonywane za pomocą urządzeń natryskowych, również było stosowane do przemywania oczu na przykład w sytuacjach wypadkowych. Znanym zastosowaniem jest podanie lekarstwa do oka. Zwykle określone lekarstwo musi być podane według dość ściśle określonej objętości dla zapewnienia dostarczenia lub absorbowania specyficznej dawki lekarstwa. Nie można dopuścić do podania większego nadmiaru lekarstwa ze względu na niewłaściwe efekty fizjologiczne w wyniku absorpcji z tkanek niedocelowych lub spływania nadmiarowych ilości poprzez kanał łzowy do jamy gardłowej lub z powodu niedogodności spowodowanych przez spływanie płynu na twarz i ubranie. Również względy dotyczące ceny są istotne dla wielu lekarstw kosztownych. Przykładowo, leczenie jaskry wymaga częstych podawań codziennie, prostaglandins, blokerów beta lub innych kosztownych składników aktywnych, z których wszystkie mają inne niż pożądane oddziaływanie zmniejszające ciśnienie po zaabsorbowaniu przez inne tkanki ciała niż oko. Ponadto, właściwe podawanie niewielkich ilości jest skomplikowane przez to, że składniki aktywne przedostają się do oka jedynie przez ograniczony obszar rogówki. Jakkolwiek opisany wyżej aplikator może być stosowany w połączeniu z dowolnym płynem do dowolnego celu, to jednak będzie opisany poniżej jedynie odnośnie jego zastosowań medycznych.

Wspomniane okoliczności nakładają na aplikator poważne wymagania odnośnie spełniania ogólnych przeznaczeń. Koniecznie niewielka ilość preparatu musi być umieszczona z wielką ostrożnością w oku tak, aby nie uchybić dozowaniu, nie spowodować przelewu, efektów ubocznych i wspomnianych błędów docelowych. Umieszczenie powinno być możliwe do dokonania w przynajmniej jednej wygodnej pozycji ciała pacjenta, głowy i ręki. Naprężone pozycje ciała stanowią nie tylko problem odnośnie wygody lub mogą spowodować nasilone błędy wynikające z działania w naprężeniu i drżącymi rękami. Pożądane jest, aby podawanie mogło być przeprowadzane w rozmaitych pozycjach ciała, takich jak wyprostowana, siedząca lub leżąca, i jeżeli to możliwe to również niezależnie od ukierunkowania aplikatora. Równie ważna jest naturalna i zrelaksowana pozycja ramienia i uchwytu podczas ukierunkowania, kontaktowania i spuszczania. Urządzenie powinno również dopomagać użytkownikowi w dostarczaniu dokładnej objętości preparatu i nie powinno umożliwiać zbyt małych lub zbyt dużych przypadkowo powtórzonych wtryskiwań. Korzystnie, pojedyncze rozwiązanie powinno być dopasowane do rozmaitych anatomii bez regulacji i nie powinno powodować uczucia strachu przed bólem w wyniku kontaktu lub niewygodą. Te wymagania powinny być spełnione zarówno przy samoobsłudze pacjenta, jak i przy obsłudze wspomaganej operatorem. Gdy podczas podawania konieczna jest samoobsługa, to ważna jest prostota dla umożliwienia podawania również przez dzieci, osoby starsze i niepełnosprawne, być może o zmniejszonych zdolnościach wzrokowych i osłabionej sile ręki. Z drugiej strony, asystent mógłby potrzebować uchwycenia urządzenia z odmiennego położenia ręki w porównaniu do z pacjentem i może potrzebować podporowych środków wspomagających zastępujących wrażenia dotykowe lub wzrokowe pacjenta. Na koniec, funkcjonalne i wygodne urządzenie podające powinno spełniać kilka wtórnych wymagań, takich jak proste ponowne napełnienie pojemnika lub wymiana, łatwe otworzenie i zamknięcie otworu, łatwa kontrola identyfikacji butelki i stanu jej napełnienia, otwarta i pozbawiona wnęki konstrukcja dla zwykłego czyszczenia,

188 028 całkowity projekt odpowiedni do stosowania i noszenia przy sobie w ciągu dnia oraz niskie koszty wytwarzania i montażu.

Znane urządzenia tylko w ograniczonym zakresie spełniają podane wymagania. W ogólności, urządzenia do dostarczania dużych objętości płynu w niewielkim stopniu rozwiązują problemy związane z wygodą, pozycjonowaniem i problemami związanymi z dozowaniem przy podawaniu płynu o niewielkiej objętości. Przykładowo, opis patentowy USA nr 1,846,763 ujawnia płuczkę oczną do powtarzalnego stosowania antyseptycznego płynu płuczącego, przy czym urządzenie to posiada pochylenie pomiędzy bańką i przyłączoną miseczką oczną dla uwolnienia oka od ciężaru bańki podczas stosowania, jednakże pozbawioną cech pozwalających spełnić pozostałe wymagania. Ogólnie mówiąc, znane aplikatory płynu do oczu przeznaczone do niewielkich objętości bazują na zasadzie zakrapiania lub dostarczania natryskowego. Aplikatory kropli są oparte na wykorzystaniu siły ciężkości, zwykle po wycentrowaniu oka za pomocą miseczki ocznej lub uchwytu przytrzymującego powiekę, przez podawanie płynu np. przez ściskanie sprężystej butelki. Metoda kroplowa zapewnia koncentrację dostarczania w przypadku właściwego umieszczenia i ogólnie nie jest odczuwana jako niewygodna, jednakże nie jest niezależna od ukierunkowania aplikatora. Znane rozwiązania nie są zbyt skomplikowane i zapewniają niewielką kontrolę podawania oraz umożliwiają ograniczone zmiany kolejności podawania. Urządzenia mające części przeznaczone do dopasowania do części twarzy są opisane z opisach patentowych USA nr 3,872,866, 4,134,403 i 4,792,334, jakkolwiek bez możliwości ukierunkowania względnego i bez części uchwytowej wspomagającej rękę. Przykład takiego urządzenia jest ujawniony w opisie patentowy EP 335,513, wyposażonym w minimalną ilość środków podporowych ze wspomaganiem wyciskania typu uchwytu ręcznego, jednakże bez żadnego innego uwalniania i niewłaściwego ukierunkowania uchwytu ręcznego. Podobne urządzenie jest sprzedawane pod nazwą handlową „Opticare”. Aplikatory natryskowe wykorzystują oddziaływanie strumienia, zwykle uwalnianego przez zastosowanie dźwigni ręcznej, wycentrowanej na oko za pomocą środków podobnych jak w aplikatorach kropli. Sposób natryskiwania sam w sobie jest wysoce niezależny od ukierunkowania aplikatora i może dawać dozowanie rozproszone jednakże jest ograniczony do bardzo niewielkich ilości leczniczych zanim wystąpią straty w postaci aerozolu i podawanie spowoduje tendencję do uwalniania refleksów odblaskowych. Znane rozwiązania nie pokonują tych problemów lub wskazanych wymagań ogólnych. Opis patentowy USA 5,201,726 ujawnia przykład urządzenia tego rodzaju, posiadającego obszerne środki do odprowadzania niecelowego i nieskroplonego nadmiaru płynu, zamiast zapobiegać jego występowaniu. Jakkolwiek urządzenie takie wyposażone jest w uchwyt ręczny i spust, to jednak nie jest ono ergonomiczne do stosowania przez pacjenta lub asystenta.

Celem wynalazku jest opracowanie aplikatora do podawania stosunkowo niewielkich ilości płynu do oka, wygodnego do obsługi dla ułatwienia lub umożliwienia częstego stosowania, również sytuacjach wymagających samoobsługi, i spełniającego te zadania w stopniu lepszym niż znane dotychczas urządzenia.

W szczególności celem wynalazku jest opracowanie aplikatora odpowiedniego do wygodnego i precyzyjnego dawkowania niewielkich objętości płynu do oczu, pozwalającego na uniknięcie stosowania nadmiaru płynu, eliminowanie przelewu lub strat płynu, zwiększenie tolerancji umieszczania preparatu w docelowym obszarze oka, umożliwienie leczenia w rozmaitych pozycjach ciała oraz uwolnienie pacjenta od konieczności przyjmowania naprężonych pozycji ciała i od wymagań dotyczących zdolności fachowych i fizycznych.

Aplikator płynu do oczu, zawierający ręczny uchwyt oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę z otworem dostarczającym płyn w postaci strumienia lub kropel, który to otwór wyznacza oś i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi z butelki poprzez otwór, przy czym ten otwór znajduje się blisko jednego końca uchwytu, zaś przy otworze jest umieszczona miseczka oczna w postaci wieńca otaczającego wnękę, który to wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktu, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktu i kierunek kontaktowy usytuowany wzdłuż osi kontaktowej od wnęki w stronę wieńca, według wynalazku charakteryzuje się tym, że kierunek osi uchwytu i kierunek osi kontaktowej miseczki ocznej wyznaczające kąt uchwyt/miseczka, tworzą między sobą kąt ostry.

188 028

Kąt uchwyt/miseczka jest mniejszy niż 85°, korzystnie mniejszy niż 80°, a najkorzystniej mniejszy niż 75°.

Kąt uchwyt/miseczka wynosi przynajmniej 20°, korzystnie przynajmniej 30°, a najkorzystniej przynajmniej 40°.

Wieniec miseczki ocznej jest dopasowany do oczodołu.

Wieniec miseczki ocznej jest w postaci ciągłej lub nieciągłej elipsy.

Wieniec miseczki ocznej zawiera przynajmniej jeden człon cofający powiekę w postaci występu.

Miseczka oczna jest przyłączona do ręcznego uchwytu.

Przynajmniej butelka pojemnika stanowi część oddzielną od ręcznego uchwytu i miseczki ocznej.

Butelka pojemnika ma przekrój mający oś szeroką i oś wąską, przy czym oś wąska przekroju butelki jest bardziej równoległa w stosunku do osi uchwytu niż oś szeroka przekroju butelki.

Butelka pojemnika ma otwór umożliwiający dostarczanie kropel.

Uchwyt zawiera gniazdo na pojemnik.

Gniazdo jest umieszczone przy bliskim końcu uchwytu.

Gniazdo posiada otwory przynajmniej częściowo odsłaniające pojemnik.

Uchwyt ma otwieralną część odsłaniającą gniazdo.

Otwieralna część uchwytu znajduje się przy bliskim końcu uchwytu.

Uchwyt posiada stopę przy odległym końcu, umożliwiającą ustawienie aplikatora w pozycji, w której oś uchwytu jest bliska pionu.

Uchwyt zawiera otwór lub inne wgłębienie przystosowane do pomieszczenia nasadki butelki.

Uchwyt zawiera mechanizm pompujący.

Mechanizm pompujący ma popychacz wywierający nacisk na sprężystą butelkę.

Mechanizm pompujący zawiera ramię sterowania ręcznego.

Mechanizm pompujący zawiera ramię sterowania ręcznego, stanowiące zespół pośredni pomiędzy użytkownikiem a mechanizmem pompującym.

Ramię sterowania ręcznego znajduje się na uchwycie od strony miseczki ocznej.

Mechanizm pompujący zawiera układ jarzmowy zawierający zespół dźwigniowy typu przechyłowego.

Mechanizm pompujący zawiera ogranicznik dawki.

Mechanizm pompujący i/lub otwór butelki mają projekt umożliwiający dostarczanie kropel płynu.

Mechanizm pompujący i/lub otwór butelki mają projekt umożliwiający kinetyczne dostarczanie płynu w postaci strumienia natryskowego.

Kierunek osi uchwytu ręcznego i kierunek dostarczania płynu, wyznaczające kąt uchwyt/otwór, tworzą między sobą kąt ostry.

Kąt uchwyt/otwór jest mniejszy niż 85°, korzystnie mniejszy niż 80°, a najkorzystniej mniejszy niż 75°.

Kąt uchwyt/otwór wynosi przynajmniej 20°, korzystnie przynajmniej 30°, a najkorzystniej przynajmniej 40°.

Kąt uchwyt/otwór jest większy niż kąt uchwyt/miseczka, korzystnie o przynajmniej 5°, a najkorzystniej o przynajmniej 10°, ale korzystnie nie więcej niż o 45°, a najkorzystniej nie więcej niż o 30°.

Kierunek dostarczania płynu i kierunek osi kontaktowej miseczki ocznej, wyznaczające kąt otwór/miseczka, tworzą między sobą kąt ostry.

Kąt otwór/miseczka wynosi przynajmniej 5°, a najkorzystniej przynajmniej 10°, ale korzystnie nie więcej niż 45°, a jeszcze korzystniej nie więcej niż 30°.

Kierunek dostarczania płynu przez otwór pojemnika jest zwrócony bardziej w stronę odległego kierunku uchwytu niż kierunek kontaktowy miseczki ocznej, który zwrócony jest bardziej w stronę bliskiego kierunku uchwytu.

188 028

Oś dostarczania płynu przez otwór pojemnika i oś kontaktowa miseczki ocznej są wzajemnie niewspółśrodkowe, przy czym otwór pojemnika jest umieszczony blisko osi kontaktowej miseczki ocznej.

Odległość w linii prostej pomiędzy osią kontaktową a zakończeniem otworu pojemnika wynosi przynajmniej 2 mm, korzystnie przynajmniej 3 mm, a najkorzystniej przynajmniej 4 mm.

Odległość w linii prostej pomiędzy osią kontaktową a zakończeniem otworu pojemnika wynosi nie więcej niż 20 mm, korzystnie nie więcej niż 15 mm, a najkorzystniej nie więcej niż 10 mm.

Odległość w linii prostej od osi ręcznego uchwytu do punktu krzywej kontaktu lub wieńca miseczki ocznej, umieszczonego najbliżej odległego końca uchwytu wynosi przynajmniej 1 cm, korzystnie przynajmniej 2 cm, a najkorzystniej przynajmniej 3 cm.

Druga postać wykonania aplikatora płynu do oczu, zawierającego ręczny uchwyt oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę z otworem dostarczającym płyn w postaci strumienia lub kropel, który to otwór wyznacza oś i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi z butelki przez otwór, przy czym ten otwór znajduje się blisko jednego końca uchwytu, zaś przy otworze jest umieszczona miseczka oczna w postaci wieńca otaczającego wnękę, który to wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktu, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktu i kierunek kontaktowy usytuowany wzdłuż osi kontaktowej od wnęki w stronę wieńca, według wynalazku charakteryzuje się tym, że kierunek osi uchwytu i kierunek dostarczania płynu przez otwór pojemnika, wyznaczające kąt uchwyt/otwór, tworzą między sobą kąt ostry.

Kąt uchwyt/otwór jest mniejszy niż 85°, korzystnie mniejszy niż 80°, a najkorzystniej mniejszy niż 75°.

Kąt uchwyt/otwór wynosi przynajmniej 20°, korzystnie przynajmniej 30° a najkorzystniej przynajmniej 40°.

Kąt uchwyt/otwór jest większy niż kąt pomiędzy osią uchwytu a kierunkiem osi kontaktowej miseczki ocznej, tworzącym kąt uchwyt/miseczka, korzystnie o przynajmniej 5°, a najkorzystniej o przynajmniej 10°, ale korzystnie nie więcej niż o 45°, a najkorzystniej nie więcej niż o 30°.

Aplikator płynu do oczu, zawierający ręczny uchwyt oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę z otworem dostarczającym płyn w postaci strumienia lub kropel, który to otwór wyznacza oś i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi z butelki poprzez otwór, przy czym ten otwór znajduje się blisko jednego uchwytu, zaś przy otworze jest umieszczona miseczka oczna w postaci wieńca otaczającego wnękę, który to wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktu, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktu i kierunek kontaktowy usytuowany wzdłuż osi kontaktowej od wnęki w stronę wieńca, według wynalazku charakteryzuje się tym, że kierunek dostarczania płynu przez otwór pojemnika i kierunek osi kontaktowej miseczki ocznej, wyznaczające kąt otwór/miseczka, tworzą między sobą kąt ostry, przy czym kierunek dostarczania płynu przez otwór pojemnika jest zwrócony bardziej w stronę odległego kierunku uchwytu niż kierunek kontaktowy miseczki ocznej, który zwrócony jest bardziej w stronę bliskiego kierunku uchwytu.

Kąt otwór/miseczka wynosi przynajmniej 5°, a najkorzystniej przynajmniej 10°, ale korzystnie nie więcej niż 45°, a najkorzystniej nie więcej niż 30°.

Aplikator płynu do oczu, zawierający ręczny uchwyt mający odległy koniec i bliski koniec, przy czym ten odległy koniec i bliski koniec uchwytu wyznaczają między sobą oś oraz odległy kierunek i bliski kierunek wzdłuż tej osi, oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę i otwór dostarczający dla dostarczania strumienia lub kropel, przy czym ten otwór wyznacza oś dostarczania płynu i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi, z butelki poprzez otwór, a otwór pojemnika znajduje się bliżej bliskiego końca niż odległego końca uchwytu oraz zawierający miseczkę oczną mającą wieniec i wnękę, przy czym wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktową, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktowej i kierunek kontaktowy usytuowany wzdłuż tej osi kontaktowej, od wnęki w stronę wieńca, przy czym miseczka oczna jest umieszczona przy otworze, według wynalazku charakteryzuje się tym, że oś dostarczania płynu przez otwór pojemnika i oś kontaktowa miseczki

188 028 ocznej są wzajemnie niewspółśrodkowe, przy czym otwór pojemnika jest umieszczony blisko osi kontaktowej miseczki ocznej.

Odległość w linii prostej pomiędzy osią kontaktową a zakończeniem otworu pojemnika wynosi przynajmniej 2 mm, korzystnie przynajmniej 3 mm, a najkorzystniej przynajmniej 4 mm.

Odległość w linii prostej pomiędzy osią kontaktową a zakończeniem otworu pojemnika jest nie większa niż 20 mm, korzystnie nie większa niż 15 mm, a najkorzystniej nie większa niż 10 mm.

Aplikator według wynalazku wykorzystuje na pierwszym miejscu główną zasadę dostarczania jednej lub kilku kropel skierowanych w stronę oka dla umożliwienia dostarczania niewielkich objętości. W ogólności aplikator zawiera uchwyt ręczny, pojemnik i miseczkę oczną, wszystkie mające główne osie i kierunku jak wspomniano powyżej i wyjaśniono poniżej. Przez tworzenie kąta ostrego pomiędzy bliskim kierunkiem uchwytu ręcznego i kierunkiem kontaktu miseczko ocznej uzyskuje się optymalną relację dwóch sprzecznych wymagań, z jednej strony unikania niewłaściwego ułożenia anatomicznego ramienia podnoszącego i ręki maksymalnie do ustawienia w jednej linii ułożenia współosiowego części z otrzymanym kierunkiem oka, a z drugiej strony na zapewnieniu wystarczającej przestrzeni pomiędzy uchwytem ręcznym i twarzą dla wygodnego manewrowania urządzeniem i jego elementami kontrolnymi, takimi jak przycisk spustowy. W rzeczywistości, jeżeli ręka danej osoby w stanie całkowicie zrelaksowanym jest umieszczona z przodu twarzy, to uchwyt ręczny przyjmie dokładnie pozycję kąta ostrego opisanego w odniesieniu do linii wzrokowej oka. Ponadto uchwyt taki nie jest ograniczony do jednej alternatywy, bowiem dostępne jest kilka uchwytów o w przybliżeniu jednakowej wygodzie dla użytkownika, t^rki<^ło jak uchwyt końcami palców lub zamknięty z pełnym kontaktem dłoni, obydwa z łatwym dostępem do przycisku spustowego umieszczonego po każdej stronie uchwytu ręcznego. Stosunkowo niskie położenie ramienia w stosunku do ciała daje dużo miejsca i swobody do utrzymywania zrelaksowanego uchwytu przy przechylaniu głowy w tył, na przykład dla wspomagania dostarczania kropli bez potrzeby położenia się. Należy zauważyć, że jakkolwiek opisany uchwyt jest podobny do uchwytu pistoletu lub narzędzia, to jednak obecna sytuacja jest całkowicie odmienna, ponieważ położenie ręki w stosunku do wystającej miseczki ocznej jest całkowicie przeciwne. Ta właśnie okoliczność pozwala na dostosowanie się do wymogu jednakowej dostępności aplikatora do stosowania przez asystenta, ponieważ asystent taki będzie oczywiście stosował standardowy uchwyt do kierowania aplikatora w stronę pacjenta. Podobne rozważanie stosują się do relacji kątowej pomiędzy bliskim kierunkiem uchwytu ręcznego a kierunkiem dostarczania płynu przez otwór. Jeżeli otwór stanowi część pojemnika oddzielną od uchwytu ręcznego, przykładowo w postaci miniaturowej butelki, to uzyskuje się realizację kilku z wtórnych wymagań nakładanych na aplikator. Butelka może być łatwo przyłączana i wymieniana przy bliskim końcu uchwytu ręcznego, mając otwór swobodny do otwierania i z przynajmniej bocznym i dolnym końcem udostępnionym do sprawdzenia. Jeżeli aplikator jest tak umieszczony, że jego odległy koniec znajduje się na podporze, to zawartość butelki będzie naturalnie spływała z otworu, zmniejszając problemy związane z zanieczyszczeniem. Kąt ostry pomiędzy kierunkiem dostarczania płynu przez otwór a kierunkiem kontaktu z miseczką oczną służy do zmniejszania wymagań dotyczących ułożenia głowy podczas dostarczania kropel, polepszając komfort i poszerzając zakres zastosowań. Otrzymane w zasadzie styczne a nie promieniowe uderzenie kropli o oko może dodatkowo służyć do zmniejszania wrażliwości i może korzystnie być połączone z uchwytem przytrzymującym dolną powiekę dla utrzymania płynu w obrębie granic oka. Mimośrodowy układ pomiędzy osią dostarczania płynu przez otwór i osią kontaktową miseczki ocznej, przy bliższym umieszczeniu otworu znacząco zwiększa możliwość właściwego dostarczenia płynu przez poszerzenie akceptowalnego obszaru docelowego na całą powierzchnię pomiędzy mimośrodowym i przemieszczonym w górę położeniem oka w dół do dolnej powieki. Oczywiste jest, że opisane korzyści mogą być stosowane w rozmaitych kombinacjach dla uzyskania łącznych, synergicznych lub wielokrotnych korzyści dla odmiennych celów.

Te i inne cele i korzyści zostaną zilustrowane na podstawie szczegółowego opisu poniżej.

188 028

Jak wspomniano we wstępie, aplikator może być stosowany do rozmaitych przeznaczeń w obrębie i poza obszarem zastosowań medycznych i dla dowolnego rodzaju preparatów, takich jak środki chemiczne, kompozycje lub mieszaniny, w dowolnym pojemniku i dostarczane w dowolnym celu. Z przyczyn podanych powyżej aplikator według wynalazku ma szczególną wartość jako medyczne urządzenie dostarczające, gdzie ograniczenia projektowe są bardziej poważne niż w większości innych zastosowań, i wynalazek głównie opisano w tym kontekście.

Zasady wynalazku mogą być stosowane do aplikatorów ocznych i układów. Materiał stanowiący zawartość pojemnika powinien nadawać się do dostarczania poprzez otwór, z zastosowaniem lub bez zastosowania mechanizmu pompującego, i może być stosowany dowolny materiał spełniający to wymaganie. Kompozycje cząsteczkowe lub proszkowe, z płynem lub bez płynu lub gazowego środka nośnego, mogą być dostarczane z zastosowaniem znanych mechanizmów dostarczających. Jednakże zwykle materiał stanowi ciecz, a korzystnie płyn, obejmując materiały zachowujące się jak ciecze takie jak emulsje i zawiesiny. Stwierdzenia te dotyczą preparatu finalnego, przy czym inne komponenty mianowicie substancje stałe również mogą występować przed stadium preparatu finalnego. Charakter zawartości pojemnika powinien również być traktowany jako obejmujący charakter medyczny w szerokim zakresie i aby obejmował przykładowo komponenty naturalne i płyny ustrojowe wstępnie napełnione lub ściągnięte do pojemnika, jakkolwiek najczęściej lekarstwo jest przygotowane w fabryce. Jak wspomniano we wstępie, wynalazek może być korzystnie stosowany w połączeniu przykładowo z preparatami do leczenia jaskry.

Preparat może być dostarczany do oka w postaci spójnego strumienia. Zaleca się jednakże, aby preparat był dostarczany w postaci jednej, kilku lub wielu cząstek nieciągłych. W zależności od charakteru preparatu jak opisano, cząstkę może stanowić substancja stała, lecz korzystnie płyn, zaś określenie „kropla” itd. należy traktować jako obejmujące również cząstki. Wspólny dla tak zdefiniowanych kropli jest ich kształt, określony przez samoistne właściwości, cząstki stałe są zdefiniowane przez ich trwały kształt, a krople płynu przez ich kształt kropli określony przez kryteria naprężenia powierzchniowego. Stanowi to przeciwieństwo do strumienia, którego kształt jest określony przez czynniki dynamiczne i niestabilne. Główna siła stosowana do przyspieszania kropli w kierunku oka wyznacza generalną stosowaną zasadę dostarczania. Zalecane zasady stanowi dostarczanie grawitacyjne i dostarczanie kinetyczne, z początkową trajektorią wyznaczającą prędkość kropli, zwłaszcza przy dostarczaniu natryskowym, którego odpowiednie korzyści zostały rozważone i mogą być stosowane w rozmaitych zastosowaniach dla rozmaitych przeznaczeń. Jakkolwiek dostarczanie natryskowe może być przeprowadzane całkowicie niezależnie od ukierunkowania aplikatora, to jednak dostarczanie kroplami w wyniku siły ciężkości daje korzyści wynikające z łatwości stosowania i precyzji podawania, tak jak w wynalazku.

Miseczka oczna

Wiele korzyści uzyskiwanych poprzez obecny wynalazek uzyskuje się również bez miseczki ocznej aplikatora, jeżeli tylko operator weźmie na siebie odpowiedzialność za ukierunkowania i ustabilizowanie urządzenia. Jednakże zaleca się, aby stosować miseczkę oczną dla uwolnienia operatora od takiej odpowiedzialności. Odpowiednia miseczka oczna aplikatora zawiera przynajmniej wieniec i wgłębienie.

Zadaniem wieńca jest uzyskanie kontaktu pomiędzy aplikatorem a twarzą dla samowycentrowania aplikatora w zamierzonym położeniu względem oka. Kontakt może być względem dowolnej części twarzy, takiej jak czoło, nos i policzki, jednakże ogólnie najlepsze wycentrowanie uzyskuje się wówczas, gdy wieniec kontaktuje się z oczodołem. Określenie „wieniec” może być rozumiane w szerokim sensie jako punkt lub punkty kontaktu i nie musi być ukształtowany jako krawędź lub inna wydłużona część, lecz powinien zapewniać przynajmniej jeden punkt kontaktu, a korzystnie dwa, trzy lub więcej punktów rozłożonych w dwóch wymiarach dla lepszego wycentrowania. Te punkty powinny korzystnie być ukształtowane jako jedna lub kilka ciągłych krawędzi a najkorzystniej jako ciągła pętla. Dla celów niniejszego opisu zakłada się, że można przeciągnąć linię tak, aby połączyć punkty kontaktowe w „krzywą kontaktową” reprezentującą również teoretyczne punkty kontaktowe twarzy nie

188 028 kontaktujące się aktualnie z wieńcem a w przypadku zamkniętego ciągłego wieńca krzywa kontaktowa i krawędź wieńca są w zasadzie zgodne. Płaszczyzna przeciągnięta przez krzywą kontaktu tworzy teoretyczną „płaszczyznę kontaktu”. Linia prostopadła do tej płaszczyzny tworzy „oś kontaktu” i „kierunek kontaktu” wzdłuż tej osi od aplikatora w stronę oka, lub mówiąc inaczej od wnęki w stronę wieńca. Oś kontaktowa i kierunek kontaktu mogą być traktowane jako „symetryczne”, jeżeli w terminach odniesionych do urządzenia, są one wycentrowane wewnątrz krzywej kontaktu lub „w terminach odniesionych do pacjenta”, są one promieniowe do gałki ocznej. Odpowiednie postacie wieńca są znane w technice i nie stanowią parametru krytycznego dla wynalazku. Zaleca się stosowanie kształtu wieńca o symetrii prawej/lewej dla wykonania go jednakowo użytecznego dla obydwu gałek ocznych z podobnym uchwytem. Przykładowo można zastosować wieniec mający krzywą kontaktu zasadniczo w postaci elipsy, dostosowanym pod względem wielkości i kształtu do oczodołu. Płaszczyzna kontaktu przez tego rodzaju ogólnie eliptycznie ukształtowaną postać może być płaska, jakkolwiek często lekko zakrzywione wzdłuż osi równoległej do krótkiej osi elipsy. Wieniec może mieć znane zalecane występy cofające powieki, korzystnie w kierunku kontaktu dla specyficznego kontaktu z przynajmniej dolną powieką, ale korzystnie również z górną dla przemieszczenia i przytrzymania powiek. Konstrukcyjnie wieniec może posiadać miękką krawędź dla wygody i konstrukcyjny materiał cechujący się wysokim tarciem, przynajmniej na jednej z części cofających powiekę. Wieniec może stanowić całość z wnęką jednakże korzystnie stanowi część oddzielną przyłączoną, sklejoną lub stopioną z wnęką dla swobody materiału lub kontrastu koloru.

Wnęka spełnia zadanie zapewnienia przestrzeni wewnątrz granic krzywej kontaktu dla wystającej gałki ocznej i również dla zapewnienia bezpiecznej odległości do gałki ocznej dla dowolnej części z powodu tej gałki, szczególnie otworu, co będzie wyjaśnione poniżej. Tak więc, wnęka powinna w szerokim znaczeniu obejmować dowolną konstrukcję spełniającą te zadania. Wnęka może stanowić miseczkę, tak jak w znanych płuczkach ocznych, jednakże nie pełni tego rodzaju funkcji jako takiej i zaleca się, żeby posiadała bardziej otwarty projekt, np. dla umożliwiania dostępu do otworu dla otworzenia i zamknięcia, dla uniknięcia nagromadzenia się preparatu i dla ułatwienia oczyszczania, dla umożliwienia asystentowi obserwowania ukierunkowania otworu i dostarczenia, dla ułatwienia wytwarzania.

Minimalne wymaganie polega na tym, aby konstrukcja wnęki tworzyła podporę i mocowanie dla wieńca, np. pojedyncze ramię lub pręt ciągnący się od wieńca w kierunku przeciwnym do kierunku kontaktu, jakkolwiek przykładowo można zastosować dwa lub kilka ramion na wzór klapki. Miseczka oczna może być umieszczona przy otworze pojemnika w sposób umożliwiający dostarczanie płynu do oka, a w szczególności w obrębie krzywej kontaktu wieńca. Relacja ta może być od stosowanej zasady dostarczania, ze szczególną swobodą przy dostarczaniu kropel, jednakże ogólnie zaleca się, aby otwór był umieszczony za krzywą kontaktu, patrząc przeciwnie do kierunku kontaktu, i z występem wzdłuż kierunku kontaktu w obrębie tej krzywej. Otwór może korzystnie być zwrócony do lub być umieszczony wewnątrz wnęki, a korzystnie z przynajmniej składową kierunku dostarczania płynu równoległą do kierunku kontaktu. Zaleca się, aby pomiędzy wierzchołkiem otworu a płaszczyzną kontaktu była utrzymana określona odległość bezpieczeństwa, dla uniknięcia kontaktu z gałką oczną dla jakiejkolwiek mogącej się przydarzyć anatomii danego osobnika i dla uniknięcia uczucia strachu przez pacjenta przed takim kontaktem, np. należy zachować odległość przynajmniej 5 mm, korzystnie przynajmniej 8 mm, a najkorzystniej przynajmniej 10 mm. Wspomniana wyżej podpora i przyłączenie wieńca poprzez konstrukcję wnęki mogą być wykonane w stosunku do pojemnika lub jego otworu, jednakże zaleca się przyłączenie wieńca do uchwytu ręcznego, np. dla umożliwienia niezakłóconej wymiany pojemnika.

Pojemnik

Pojemnik na preparat może zawierać pojedynczą dawkę dla jednokrotnego dostarczenia substancji do oka, np. oddzielne wymienne pojemniki z pojedynczą dawką każdy lub taśma takich pojemników dla okresowego podawania do położenia dozowania w urządzeniu, ewentualnie

188 028 przyłączonych do urządzenia zliczającego, znanego np. z GB 2,255,918 lub WO 96/06581. Zwykle i korzystnie pojemnik zawiera kilka dawek do dozowań wielokrotnych. Pojemnik zawiera ogólnie butelkę i otwór na preparat, umożliwiający przejście preparatu do oka.

Otwór może mieć kilka rozmaitych projektów, w zależności od tego, która zasada dozowania jest stosowana. W ogólności, ostatnia część otworu może być traktowana jako kanał wyznaczający kierunek w ostatniej części, tym samym tworząc „oś dostarczania płynu” wycentrowaną wewnątrz tego kanału i jego przepływu oraz „kierunek dostarczania płynu” wzdłuż tej osi w kierunku przepływu z butelki przez otwór w stronę oka. Przy dostarczaniu kinetycznym, takim jak dostarczanie strumieniowe lub natryskowe, preparat powinien zwykle przechodzić w stronę oka w kierunku dostarczania płynu również po uwolnieniu z otworu. Strumień powinien przemieszczać się w stanie skoncentrowanym wzdłuż osi dostarczania płynu. Natryski powinny mieć rozmaite kształty natryskowe i kąty rozbieżności, w zależności od rodzaju dyszy i ciśnienia dostarczania, i natrysk powinien być wycentrowany dookoła osi dostarczania płynu. Dysza może wymagać zastosowania oddzielnych wlotów na media nośne, np. gaz pod ciśnieniem, w razie potrzeby i jeżeli nie był on stosowany wcześniej w sekwencji przepływowej. W przeciwieństwie do tego, przy dostarczaniu kroplami, kropla lub krople uwalniane przy otworze powinny przesuwać się dalej w kierunku grawitacyjnym, umożliwiając stosunkowo swobodne ustawianie kierunku dostarczania płynu względem miseczki ocznej, jednakże w kierunku dostarczania płynu jedynie wówczas, gdy jest on zwrócony pionowo w dół, co jest zalecane dla najprostszego rozwiązania i najbezpieczniejszego umieszczenia uwolnionej kropli. Przy dostarczaniu w postaci kropli fizyczny projekt otworu może być bardzo prosty, np. otwór wystarczająco wąski, aby nie uwalniać więcej niż jedną kroplę w danym czasie, dla możliwości kontroli korzystnie tylko po pewnym oddziaływaniu pompującym, co będzie opisane poniżej.

Butelka może być integralna z innymi częściami aplikatora takimi jak miseczka oczna, jednakże korzystnie z częścią uchwytu ręcznego, np. tak, że uchwyt ręczny ma znane wgłębienie na preparat. Jednakże zaleca się, aby butelka stanowiła część oddzielną, która może być wymieniana w urządzeniu. Również część z otworem może być oddzielna i wymienialna, zwłaszcza gdy konstrukcja otworu jest prosta tak jak w kroplomierzach, przy czym można stosować wielokrotnie bardziej pracochłonne konstrukcje, np. dysze kinetyczne. Pomiędzy butelką a otworem może być zastosowany przewód, taki jak rurka, np. rurka sięgająca do dna butelki dla umożliwienia swobodnego umieszczenia w stosunku do otworu. Najprostsze rozwiązanie otrzymuje się w przypadku butelki mającej wylot podłączony bezpośrednio do otworu. Kształt butelki nie ma znaczenia krytycznego jednakże w terminach ogólnych butelka ma oś symetrii biegnącą od dołu w stronę jej wylotu. Oś ta może mieć dowolny kąt w stosunku do osi dostarczania płynu jak określono, przykładowo kąt prosty lub kąt rozwarty. Jednakże zaleca się, aby oś symetrii butelki była zasadniczo równoległa a korzystnie współosiowa z osią dostarczania płynu, co wspomaga całkowite opróżnienie butelki i zredukowanie przepływów zanieczyszczających dookoła butelki. Projekt butelki nie ma znaczenia krytycznego. Jednakże występują pewne korzyści w stosowaniu projektów butelek o przekroju niecylindrycznym prostopadłym do osi symetrii i korzystnie nieobrotowym przekroju symetrii mającym oś szeroką i oś wąską, co reprezentuje, ale nie wyłącznie, przekrój w przybliżeniu prostokątny. Tego rodzaju konstrukcje butelek zapewniają lepsze opróżnianie i zapobieganie zanieczyszczeniom, i dodatkowo zapewniają lepszą identyfikację butelki i korzyści dotyczące napełniania, co będzie wyjaśnione poniżej.

Dodatkowo do minimalnych wymagań omówionych powyżej, pojemnik może też mieć inne cechy decydujące o jego wygodzie stosowania. Zwykle otwór jest zamknięty pomiędzy poszczególnymi dozowaniami, typowo przez nakręcenie nasadki na otwór, dla uniknięcia przeciekania lub zanieczyszczenia. Nawet to proste działanie może spowodować problemy dla pacjentów niepełnosprawnych o ograniczonej sile dłoni. Tak więc znane jest stosowanie w dowolnej butelce z preparatem otwieracza nasadki, integralnego lub oddzielnego od nasadki i generalnie umożliwiającego oddziaływanie dźwigniowe dla zredukowania siły pacjenta potrzebnej do otworzenia i zamknięcia butelki. Według wynalazku opracowano wspomaganie pod tego rodzaju względem, np. przez udostępnienie otworu poprzez otwarty projekt wnęki

188 028 miseczki ocznej jak opisano powyżej lub przez zastosowanie środków, np. na uchwycie ręcznym dla ułatwienia otwarcia butelki, co będzie opisane poniżej.

Uchwyt ręczny

Uchwyt ręczny służy do wygodnego uchwycenia przez użytkownika i utworzenia połączenia do przynajmniej jednej innej części. Uchwyt ręczny może mieć dowolny kształt taki jak kulisty w dwóch lub trzech wymiarach, pętli dla palców lub całej ręki itd. Zaleca się, aby uchwyt ręczny miał postać ogólnie wydłużoną, która może być ujmowana w zamkniętej dłoni lub przytrzymywana końcami palców. Podobnie do miseczki ocznej również zaleca się zastosowanie ogólnej symetrii łewa/prawa, patrząc w kierunku kontaktu, do stosowania w dowolnej ręce i dla obydwojga oczu. Wydłużona postać ma być rozumiana w szerokim sensie, od postaci symetrycznego cylindra do mniej lub bardziej postaci zgodnej z anatomią dłoni lub ręki lub mającą cechy estetyczne lub praktyczne wykraczające poza cechy uchwytu jako takiego. Niezależnie od kształtu jedna część uchwytu ręcznego powinna być trzymana bliżej oka a druga część dalej od oka i te części będą określane jako odpowiednio „bliski koniec” i „odległy koniec”, z odpowiadającym „bliskim kierunkiem” i „odległym kierunkiem”. Końce te będą pomiędzy sobą tworzyły „oś uchwytu ręcznego”. Pod względem stwierdzeń dotyczących położenia, oś uchwytu ręcznego należy traktować jako zasadniczo wycentrowaną wewnątrz uchwytu ręcznego. Dla bardzo złożonych kształtów uchwytu ręcznego wycentrowanie osi może nie być proste, jednakże w terminach odniesionych do urządzenia wycentro wanie powinno być odniesione do części zaprojektowanych specjalnie do chwytania lub inaczej, ogólnie do części znajdujących się najbliżej miseczki ocznej, które są najłatwiej stosowane do chwytania. W terminach odniesionych do użytkownika, centrowanie może być odniesione do osi uchwytu dłonią podczas stosowania urządzenia.

Miseczka oczna powinna być umieszczona bliżej bliskiego końca uchwytu ręcznego niż odległego końca, a korzystnie przy jego skrajnie bliskim końcu. Zaleca się również, aby miseczka oczna była umieszczona z boczną odległością względem uchwytu ręcznego dla utworzenia przestrzeni pomiędzy ręką i twarzą, to jest miseczka oczna jest przemieszczona w kierunku kontaktu od osi uchwytu ręcznego. Wyrażając to jako odległość prostopadła względem osi uchwytu ręcznego do punktu krzywej kontaktu, lub wieńca, umieszczonego najbliżej odległego końca, ta odległość może wynosić przynajmniej 1 cm, korzystnie przynajmniej 2 cm, a najkorzystniej przynajmniej 3 cm. Odległość ta jest ogólnie mniejsza niż 15 cm, korzystnie mniejsza niż 12 cm, a najkorzystniej mniejsza niż 10 cm. Dla wydłużonych projektów uchwytu ręcznego odległości te korzystnie odnoszą się do przodu uchwytu w stosunku do miseczki ocznej, a nie względem osi uchwytu. Ponieważ otwór pojemnika może być skierowany do miseczki ocznej, zatem podobne warunki stosują się do otworu, np. zaleca się, aby również otwór był umieszczony bliżej bliskiego końca uchwytu ręcznego i z boczną odległością do osi uchwytu ręcznego, jakkolwiek ta odległość może być mniejsza przy odległościach zabezpieczających jak opisano powyżej. Jeżeli pojemnik jest przyłączony do miseczki ocznej to nie wymaga on przyłączenia do uchwytu ręcznego, ale ogólnie zaleca się, aby pojemnik był przyłączony do uchwytu ręcznego, bezpośrednio lub pośrednio np. przez część otworową. Wnęka wewnątrz uchwytu ręcznego może służyć jako pojemnik lub przynajmniej jako jego część butelkowa. Dla ponownego użycia aplikatora zaleca się, aby pojemnik lub przynajmniej jego część butelkowa stanowił część oddzielną i wymienialną. W tym ostatnim przypadku zaleca się, aby uchwyt ręczny zawierał gniazdo na pojemnik znajdujący się na lub korzystnie wewnątrz uchwytu ręcznego. Zaleca się, aby butelka była tak umieszczona żeby była przynajmniej częściowo odsłonięta, a korzystnie tak aby jej etykieta, a korzystnie jej stan wypełnienia mogły być odczytane i monitorowane odpowiednio przez użytkownika, dla którego to celu otworki lub okienka przezroczyste powinny znajdować się w miejscach krytycznych na uchwycie ręcznym. Najbardziej elastyczne umieszczanie pojemnika jest umożliwione wówczas, gdy pomiędzy częścią butelkową pojemnika a otworem znajduje się przewód, np. rurka ssąca, i gdy butelka może być umieszczona zasadniczo wszędzie. Jednakże zaleca się, szczególnie, gdy butelka tworzy bezpośrednią kontynuację otworu, jak na przykład przy dostarczaniu

188 028 kropel lub, gdy oś symetrii butelki i oś otworu są współosiowe, aby gniazdo pojemnika było umieszczone przy bliskim końcu uchwytu ręcznego. To położenie jest odpowiednie dla wspomnianego początkowo drenowania i dostępności, jak również dla odsłonięcia butelki. Ponadto, jeżeli zastosuje się model płaski butelki mającej oś szeroką i wąską, to wkładanie jest ułatwione i mogą być odsłonięte większe powierzchnie boczne i dolna, zwłaszcza jeżeli butelka jest umieszczona tak, że jej wąska oś przekroju jest bardziej równoległa względem osi uchwytu ręcznego niż jej szeroka oś.

Gdy pojemnik lub butelka jest przyłączony do uchwytu ręcznego, wówczas zaleca się stosowanie środków umożliwiających zwykłą wymianę. Gdy część otworowa jest mniej lub bardziej trwale umieszczona na aplikatorze i wymieniana jest tylko część butelkowa, wówczas może być wystarczające przyłączenie butelki do otworu za pomocą dowolnego znanego zamknięcia, takiego jak za pomocą gwintu, połączenia bagnetowego, połączenia luerowego, ciernego, zatrzaskowego lub dowolnego innego pasowania. W przypadku, gdy butelka jest wymieniana wraz z otworem, wówczas butelka i/lub część otworowa mogą wymagać osadzenia w gnieździe. W obydwu sytuacjach korzystne jest zamknięcie przynajmniej części pojemnika w obrębie części uchwytu ręcznego, przykładowo dla oszczędzenia przestrzeni, ochrony butelki i jej położenia, umożliwienia zastosowania butelek ściskanych itd. Z tego względu pojemnik może być wprowadzony do uchwytu ręcznego poprzez znajdujący się w nim otwór jakkolwiek ogólnie zaleca się podzielenie uchwytu ręcznego na przynajmniej dwie części, które mogą być oddzielone i ponownie zamknięte, np. za pomocą przekładki lub korzystnie za pomocą mechanizmu zawiasowego. Gdy gniazdo butelki jest osadzone głęboko w uchwycie ręcznym, wówczas może być pożądane podzielenie go na całym przekroju, np. zasadniczo prostopadle do jego osi, ale korzystnie w płaszczyźnie wzdłuż jego osi. Gdy gniazdo pojemnika znajduje się przy bliskim końcu, wówczas korzystne rozwiązanie, ułatwione przez warunki kątowe według wynalazku, stanowi utworzenie bliskiej części wierzchniej jako część otwieralna, np. poprzez przekrój zasadniczo prostopadły do osi uchwytu ręcznego, a najkorzystniej jako przekrój mający zasadniczo ten sam układ kątowy do osi uchwytu ręcznego, co oś dostarczania płynu lub oś butelki, względem osi uchwytu ręcznego. Połączenie pomiędzy otwieralnymi częściami uchwytu ręcznego może być dowolnego znanego rodzaju, takie jak całkowicie oddzielne, mechanizm zawiasowy lub mechanizm szynowy dla ruchu podziałowego części w tym przekroju lub ich kombinacja. Korzystnie, zespół otwierający zawiera znany mechanizm blokujący i zwalniający, np. zawierający klucz zwalniający. Rozmaite przekroju i podzielenia, pojedynczo lub w połączeniu mogą dodatkowo służyć dla ułatwienia otwierania uchwytu ręcznego dla oczyszczenia lub zbadania.

Gdy miseczka oczna jest przyłączona do uchwytu ręcznego, wówczas połączenie fizyczne może być dokonane w dowolnym miejscu uchwytu ręcznego, jednakże korzystnie przy jego bliskiej części. Gdy uchwyt ręczny jest podzielony dla wkładania pojemnika, wówczas zaleca się przyłączać miseczkę oczną do bliskiej części podzielenia. Miseczka oczna może ogólnie stanowić integralną część uchwytu ręcznego lub jego części, ale korzystnie jest wykonana jako element oddzielny, przyłączony trwale lub zdejmowalnie, np. dla rozdzielenia w związku z czyszczeniem, transportem, wymianą lub dla ustawienia, przykładowo odległości oka do otworu dla przystosowania się do rozmaitej anatomii lub wymagań dotyczących względów bezpieczeństwa.

Uchwyt ręczny może zawierać dodatkowe szczegóły wspomagające. Zaleca się zaprojektować koniec odległy tak, aby posiadał stopę, umożliwiającą stabilne umieszczenie aplikatora na płaskiej poziomej podporze korzystnie, tak że oś uchwytu ręcznego, a najkorzystniej jego oś symetrii ma składową zasadniczo pionową w obrębie wymagania stabilności. Stopa może zawierać część płaską odległego końca, możliwie z poszerzeniem lub o zwiększonym ciężarze dla obniżenia środka ciężkości. Uchwyt ręczny może posiadać wewnętrzną objętość i zewnętrzne powierzchnie, które nie są wykorzystywane dla jego głównego zadania i mogą być wykorzystane dla innych zadań. Można zastosować panewkę lub inny uchwyt przystosowany do nasadki butelki jako narzędzie wspomagające w otwieraniu i zamykaniu, korzystnie umieszczone przy odległym końcu i pod stopą, gdy są zastosowane. Uchwyt ręczny może również korzystnie zawierać mechanizm pompujący opisany poniżej.

188 028

Mechanizm pompujący

Opisany aplikator może być stosowany bez jakiegokolwiek mechanizmu pompującego, np. poprzez dostarczanie grawitacyjne z otworu o wystarczającej szerokości dla wydania strumienia lub poszczególnych kropli. Jednakże zaleca się zastosowanie mechanizmu pompującego w aplikatorze, np. dla uzyskania lepszej kontroli ruchu uwalniającego i ilości dawki lub dla umożliwienia stosowania alternatywnych metod dostarczania.

Mechanizm pompujący do dostarczania preparatu przez otwór pojemnika powinien głównie zawierać przynajmniej jeden rodzaj pompy, który może wymagać dobierania do szczególnego rodzaju lub pojemnika i stosowanego typu preparatu. Pompa może zawierać dowolny rodzaj źródła ciśnienia, takiego jak zespół mechaniczny lub ciśnieniowy zespół elektrolityczny, w pojemniku i odpowiedni zawór dla sterowania, który to sposób może być stosowany w dowolnym rodzaju pojemnika i dowolnym rodzaju produktu, łącznie z proszkami, gdy przenoszone są przez środki i dostarczane przez strumienie płynu lub krople. Jeżeli butelka przynajmniej częściowo a korzystnie zasadniczo całkowicie jest sprężysta, wówczas korzystnie można stosować znany sposób ściskania dla ustanowienia nadciśnienia, szczególnie w przypadkach zastosowań niewymagających szczególnej precyzji, takich jak dostarczanie kropli z niewielką prędkością. W bardziej skomplikowanych zastosowaniach, np. pod względem dozowania, prędkości dostarczania, atomizacji, lepkości preparatu itd., tak jak przy dostarczaniu natryskowym, zaleca się stosowanie pompki bazującej na kontrolowanym przemieszczeniu wymuszonym, np. pompki bazującej na oddziaływaniu perystaltycznym, pompki typu membranowego, a korzystnie pompki bazującej na oddziaływaniu tłoczkowym, z oddziaływanie jednokierunkowym jak w strzykawce lub z oddziaływaniem powtarzalnym jak w pompach typu zasysającego i wytryskowego. Większość wspomnianych rodzajów pompek jest kompatybilna z połączeniem rurkowym pomiędzy otworem i następną częścią pojemnika lub z bezpośrednim połączeniem pomiędzy butelką i otworem, jeżeli tylko części te są utrzymywane we właściwej relacji względem przepływu płynu z w kierunku otworu. Można zastosować kilka pojemników z tym samym lub odmiennymi mechanizmami pompującymi, na przykład dla oddzielnego dostarczania preparatu i środka nośnego lub środka napędowego i rozpylającego. Energia potrzebna dla oddziaływania pompującego może być zgromadzona w dowolnej znanej postaci, takiej jak ciśnienie gazu, podciśnienie, energia hydrauliczna, energia sprężysta itd., jakkolwiek najbardziej wystarczające i zalecane jest uruchamianie ręczne.

Mechanizm pompujący może również zawierać sterowanie ręczne, stanowiące zespół pośredni pomiędzy użytkownikiem a aktualnym ruchem pompy. W przypadku nagromadzonej energii, to sterowanie może mieć postać spustu, zwalniającego np. zawór lub blokadę mechaniczną. W przypadku uruchamiania ręcznego sterowanie może mieć postać członu pobudzającego, bezpośrednio lub poprzez układ jarzmowy realizujący ruch pompowania. Korzystnie układ jarzmowy zawiera dźwignię, która może być stosowana do redukcji przykładanej siły ręcznej, np. w przypadku, gdy preparat jest zbyt łatwo wydalany lub, gdy pożądana jest ograniczona długość skoku, ale korzystnie jest stosowany dla wzmocnienia siły ręcznej lub zwiększenia długości skoku członu uruchamiającego. Sterowanie ręczne może obejmować znane elementy zabezpieczające takie jak blokada ramienia lub elementy zabezpieczające przed uruchomieniem przez dziecko.

Zaleca się, aby mechanizm pompujący zawierał również środki do kontrolowania dostarczanej dawki i do zmniejszania niebezpieczeństwa niepożądanego przedozowania, zbyt małego dozowania i powtarzalnego dozowania. Sterowanie dawką może być umieszczone w samej pompie, zwłaszcza, gdy stosowana jest energia zmagazynowana. Zawór może być kontrolowany przez czas otwarcia lub objętość przepustu, zaś ruchome części pompy przez dozwolony zakres przemieszczenia. Sterowanie dawką może alternatywnie i korzystnie być realizowane przez ręczne elementy sterujące, zwłaszcza, gdy mają one postać członu uruchamiającego, podobnie przez ograniczanie długości skoku lub ciśnienia. Zalecany układ jarzmowy tego rodzaju obejmuje rodzaj pogrubionej dźwigni, mającej początkowo konfigurację zakrzywioną, która jest naprostowywana poprzez siły boczne przykładane do wygięcia, który to mechanizm za16

188 028 pewnia wstępnie wyznaczone ograniczone możliwe wydłużenie dodatkowo do układu dźwigniowego i ewentualnie wrażliwe na dotyk zwolnienie po przejściu krytycznego przemieszczenia.

Mechanizm pompujący może być umieszczony na pojemniku lub przy nim, jakkolwiek ogólnie zaleca się umieszczanie go przy lub w uchwycie ręcznym, np. dla ułatwienia wymiany pojemnika. Sterowanie ręczne może być umieszczone w zasadzie wszędzie na uchwycie ręcznym, wygodnie dostępne dla użytkownika, np. na stronie dalszej względem usytuowania miseczki ocznej, jednakże ogólnie zaleca się umieszczenie go na stronie bliższej w stosunku do miseczki ocznej.

Układ części

Główne części aplikatora według wynalazku mogą posiadać przynajmniej jedno z kilku możliwych relacji przestrzennych dla uzyskania wskazanych korzyści. Opisane poniżej kąty bazują na skali 360 stopni i są podane jako najmniejsze kąty pomiędzy wektorami zdefiniowanych kierunków.

Zaleca się, aby bliski kierunek osi uchwytu ręcznego i kierunek kontaktu miseczki ocznej (uchwyt/miseczka) tworzył kąt ostry, np., kąt mniejszy niż 90 stopni. Korzystnie kąt ten jest mniejszy niż 85 stopni, bardziej korzystnie mniejszy niż 80 stopni, a najkorzystniej mniejszy niż 75 stopni. Korzystnie kąt ten wynosi przynajmniej 20 stopni, korzystnie przynajmniej 30 stopni, a najkorzystniej przynajmniej 40 stopni. Ten warunek na kąt ostry oznacza, że kierunek odległy osi uchwytu ręcznego będzie przebiegał pomiędzy kierunkiem kontaktu z okiem a kierunkiem prostopadłym do niego w dół twarzy, przy czym obydwie skrajności są nieodpowiednie z przyczyn opisanych.

Podobnie zaleca się, aby bliski kierunek osi uchwytu ręcznego i kierunek dostarczania płynu przez otwór (uchwyt/otwór) tworzyły ze sobą kąt ostry. Zalecane ogólne granice dla tego kąta są takie same jak podane w poprzednim paragrafie dla relacji uchwyt/miseczka. Jednakże zaleca się, aby kąt uchwyt/otwór był większy niż kąt uchwyt/miseczka, korzystnie przynajmniej o 5 stopni, a najkorzystniej o przynajmniej 10 stopni był większy, ale korzystnie nie więcej niż 45 stopni większy a najkorzystniej nie większy niż 30 stopni. To wymaganie na większy kąt oznacza, że kierunek oznaczania płynu przez otwór będzie zwrócony bardziej w stronę kierunku odległego a kierunek kontaktu z miseczką oka będzie zwrócony bardziej w stronę kierunku bliskiego, w stosunku do siebie.

Tak, więc zaleca się, aby kierunek dostarczania płynu przez otwór i kierunek kontaktu miseczki ocznej (otwór/miseczka) tworzyły między sobą kąt ostry, z zalecanymi granicami jak podano dla „większego” kąta w poprzednim paragrafie, przy tym samym zalecanym układzie kierunku kontaktowego miseczki oka po stronie bliskiej i kierunku dostarczania płynu przez otwór po stronie odległej w stosunku do uchwytu ręcznego.

Zaleca się, aby oś dostarczania płynu przez otwór i oś kontaktu miseczki ocznej były wzajemnie mimośrodowe i aby otwór był umieszczony blisko w stosunku do osi kontaktu miseczki ocznej. Korzystnie normalna odległość pomiędzy osią kontaktu do wierzchołka otworu wynosi 2-20 mm, korzystnie 4-15 mm, a najkorzystniej 6-10 mm.

Stosowanie w praktyce

Stosowanie aplikatora w praktyce wynika jasno z opisu jego elementów składowych z komentarzem. Najpierw wypełnia się preparatem pojemnik stanowiący całość z urządzeniem lub stanowiący oddzielną butelkę włożoną do gniazda na urządzeniu, możliwie po początkowych etapach przygotowania preparatu, takich jak rozpuszczenie substancji stałych i korzystnie z umieszczeniem etykiety butelki odsłoniętej przez jakiekolwiek zastosowane okienko. Wymienna butelka może posiadać swój własny otwór lub może wymagać przyłączenia do układu otworowego w urządzeniu. Następnie podzielony uchwyt ręczny może wymagać zamknięcia i zablokowania. Przed lub po włożeniu może być potrzebne zdjęcie nasadki na butelce lub na otworze, np. za pomocą dowolnego z opisanych środków pomocniczych. Użytkownik chwyta uchwyt ręczny i umieszcza miseczkę oczną na oku w sposób zabezpieczający kontakt pomiędzy wieńcem a całą częścią twarzy. Jeżeli urządzenie pracuje na zasa188 028 dzie dostarczania grawitacyjnego, wówczas użytkownik zapewnia zasadniczo pionowy układ otworu, który może wymagać ułożenia głowy lub ciała. Jeżeli urządzenie pracuje na zasadzie dostarczania kinetycznego, to może ono pracować w dowolnej pozycji głowy i ciała. Jeżeli urządzenie jest wyposażone w sterowanie ręczne, takie jak przycisk, to użytkownik uruchamia ten element sterujący według potrzeby po właściwym ukierunkowaniu aplikatora dla dostarczenia dawki preparatu i przycisk zostaje zwolniony. Działania te są podobne zarówno przy samodozowaniu jak i przy dozowaniu za pomocą asystenta, jakkolwiek sposób uchwycenia uchwytu ręcznego może być trochę odmienny. Po użyciu aplikator jest korzystnie ustawiany na stopie jego odległego końca lub utrzymywany tak, że jego oś uchwytu ręcznego jest pionowa dla umożliwienia spłynięcia płynu z otworu. W ogólności pojemnik zawiera wielokrotne dawki preparatu i korzystne jest ponowne umieszczenie przykrywki lub nasadki ochronnej na otworze dla umożliwienia transportowania aplikatora. Przy powtarzalnym stosowaniu może być pożądane potwierdzenie rodzaju preparatu przez zbadanie etykiety butelki i jej stanu napełnienia przez zbadanie jej dolnego końca poprzez dowolne okienko przeznaczonego do tego celu. Ponownie wówczas zdejmuje się jakąkolwiek ochronę otworu i powtarza się proces. Gdy pojemnik zostaje opróżniony, wówczas butelkę usuwa się przez otwarcie jakiegokolwiek rozdzielenia na uchwycie ręcznym, ewentualnie po zwolnieniu klucza mechanizmu zamykającego. Przed włożeniem świeżej butelki może być pożądane sprawdzenie aplikatora pod względem zanieczyszczeń i wykonania czyszczenia na przykład przez przepuszczenie urządzenia przez zmywarkę, po czym następuje ponowny montaż części na przykład przez zamykanie zawiasów.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1A przedstawia widok z przodu, fig. IB - widok z góry a fig. 1C - widok z boku schematycznej miseczki ocznej z wieńcem i wgłębieniem, fig. 2A - schemat pojemnika do dostarczania grawitacyjnego, fig. 2B - schemat pojemnika do kinetycznego dostarczania natryskowego, fig. 3 - schemat głównych części aplikatora i ich generalną konfigurację przestrzenną, fig. 4 - schemat aplikatora z alternatywną konfiguracją pojemnika względem miseczki ocznej, fig. 5 - schemat możliwych pozycji ręki przy samodozowaniu i przy dozowaniu wspomaganym przez asystenta, fig. 6A - aplikator w widoku z boku z odsłoniętym gniazdem pojemnika, fig. 6B - aplikator w widoku z boku w położeniu gotowości do stosowania, a fig. 6C - przekrój przez aplikator pokazany na fig. 6B.

Na fig. 1A przedstawiono miseczkę oczną 10, posiadającą wieniec 11 i wnękę 12. Wieniec 11 ma postać ogólnie eliptyczną przystosowaną do kontaktowania się z oczodołem. Przerywana linia 13 wskazuje teoretyczną krzywą kontaktu. Punkty 14 wskazują ewentualność zastosowania nieciągłych punktów kontaktowych dla zarysu oczodołu, zamiast pokazanego zamkniętego i ciągłego wieńca, co nie zmienia kształtu teoretycznej krzywej kontaktowej. Na fig. IB, przedstawiającej miseczkę oczną w widoku z góry pokazano, że wieniec jest lekko zakrzywiony, przy utrzymanej prostej osi krótkiej i przy zakrzywionej osi długiej elipsy, dla ułożenia bliżej oka części elipsy usytuowanej wzdłuż osi długiej. Przerywana linia 15 wskazuje teoretyczną płaszczyznę kontaktu, tutaj prostopadłą do płaszczyzny rysunku, w której to płaszczyźnie leży krzywa kontaktowa, wskazana na fig. 1A przerywaną linią 13, przez co płaszczyzna kontaktu również staje się zakrzywiona. Do płaszczyzny kontaktu jest prostopadła oś kontaktowa 16, wycentrowana w obrębie wieńca i pokazana na fig. IB i 1C linią przerywaną ze strzałką 17 wskazującą kierunek kontaktu w stronę hipotetycznego oka. Wieniec staje się zakrzywiony również w widoku z boku miseczki ocznej, jak przedstawiono na fig. 1C. Schematyczne ramiona 18 ciągną się od wieńca 11 w kierunku przeciwnym do kierunku kontaktu i służą jako mocowanie do wieńca. Na fig. 1A przedstawiono również schematyczny człon cofający powiekę 19.

Na fig. 2A i 2B przedstawiono schematycznie pojemnik 20 do dostarczania grawitacyjnego (fig. 2A) i odpowiednio do kinetycznego dostarczania natryskowego (fig. 2B). Pojemnik 20 zawiera butelkę 21 i część otworową 22, przy czym otwór wyznacza oś dostarczania płynu pracuje przy dostarczaniu grawitacyjnym, co przedstawiono w postaci kropli 25. Jakkolwiek trajektoria kropli 25 jest tutaj zgodna z kierunkiem dostarczania płynu w otworze, to jednakże nie zawsze to ma miejsce, jeżeli pojemnik 20 jest przechylony od pokazanego położenia

188 028 pionowego. Przerywana linia 26 ilustruje, że butelka może mieć dowolną pozycję kątową względem otworu, jakkolwiek zalecana jest konfiguracja, w której oś symetrii butelki jest współosiowa z osią dostarczania płynu. Pojemnik na fig. 2B pracuje przy kinetycznym dostarczaniu, co przedstawiono przez stożek natryskowy 27, w którym to stożku oś dostarczania płynu 23 i kierunek dostarczania płynu wskazany strzałką 24 są wycentrowane. Przedstawiono również rurkę zasysającą 28, ciągnącą się od otworu 22 do dna butelki. Zakłada się, że dla wytworzenia strumienia natrysku zostaje pobudzony schematyczny człon uruchamiający, bezpośrednio lub poprzez układ jarzmowy.

Na fig. 3 przedstawiono schematycznie główne części aplkikatora i ich ogólne rozmieszczenie przestrzenne. Aplikator oznaczono ogólnie 300. Zawiera on ręczny uchwyt 301, mający odległy koniec 302 i bliski koniec 303, wyznaczające pomiędzy sobą oś 304, i bliski kierunek przedstawiony pełną strzałką 305, i odległy kierunek przedstawiony niepełną strzałką 306. Aplikator 300 zawiera ponadto pojemnik 307, którego otwór wyznacza oś dostarczania płynu 308 i kierunek dostarczania płynu, przedstawiony strzałką 309. Aplikator 300 zawiera ponadto miseczkę oczną 310, pokazaną tutaj z płaską powierzchnią kontaktową i miseczkowo ukształtowaną wnęką, w której płaszczyzna kontaktowa wyznacza oś kontaktową 311 i kierunek kontaktowy, przedstawiony strzałką 312. Główne pokazane kąty są to kąt pomiędzy bliskim kierunkiem osi 304 uchwytu ręcznego i kierunkiem kontaktowym 312 miseczki ocznej czyli kąt uchwyt/miseczka 313, kąt uchwyt/otwór 314 pomiędzy osią uchwytu ręcznego a kierunkiem dostarczania płynu przez otwór, i kąt otwór/miseczka 315 kierunku dostarczania płynu przez otwór i kierunku kontaktu miseczki ocznej. Na rysunku wszystkie te kąty, a mianowicie kąt uchwyt/miseczka 313, kąt uchwyt/otwór 314 i kąt otwór/miseczka 315 są pokazane jako kąty ostre, a ponadto kąt uchwyt/otwór 314 jest większy niż kąt uchwyt/miseczka 313 i kierunek dostarczania płynu przez otwór 309 jest zwrócony bardziej w stronę odległego kierunku 306 a kierunek kontaktu miseczki ocznej 310 jest zwrócony bardziej w stronę bliskiego kierunku 305, jakkolwiek w obrębie wynalazku mieszczą się również inne relacje.

Na fig. 4 przedstawiono schematycznie aplikator z alternatywną konfiguracją pojemnika względem miseczki ocznej. Aplikator 40 zawiera uchwyt 41, pojemnik 42 mający oś dostarczania płynu 43 przez otwór i kierunek dostarczania płynu 44, oraz miseczkę oczną 45 z osią kontaktową 46 i kierunkiem kontaktowym 47. Wierzchołek otworu pojemnika 42 jest w odległości 48 do osi kontaktowej 46. Przedstawiono dalej, że oś dostarczania płynu 43 i oś kontaktowa 46 są w zasadzie równoległe i mimośrodowe, przy czy oś dostarczania płynu 43 znajduje się bliżej niż oś kontaktowa 46.

Na fig. 5 przedstawiono schematycznie możliwe położenia ręki przy samo-dozowaniu i odpowiednio, przy dozowaniu wspomaganym. Jakkolwiek położenia ramienia są różne 0 około 90 stopni, to uchwyty sąjednakowo naturalne i swobodne.

Na fig. 6a, 6B i 6C pokazano zalecane rozwiązanie aplikatora, przy czym na fig. 6A pokazano aplikator w widoku z boku z odsłoniętym gniazdem pojemnika, na fig. 6B przedstawiono aplikator w widoku z boku w położeniu stosowania, zaś na fig. 6C przekrój przez aplikator pokazany na fig. 6B. Na fig. 6A, 6B i 6C pokazano aplikator zbliżony do jego wielkości naturalnej. Aplikator 600 ma części główne, na które składa się ręczny uchwyt 610, pojemnik 630, miseczka oczna 650 i mechanizm pompujący 670. Ręczny uchwyt 610 tworzy odległy koniec 611, bliski koniec 612, oś uchwytu ręcznego 613 z odległym kierunkiem 614 1 bliskim kierunkiem 615. Odległy koniec 611 ręcznego uchwytu 610 jest oznaczony jako stopa 616 do umieszczania aplikatora tak, że oś ręcznego uchwytu jest w położeniu w zasadzie wyprostowanym. W rozwiązaniu zalecanym strona spodnia stopy 616 jest wyposażona w otwór przystosowany do pokrywy butelki dla wspomagania w jej usuwaniu i mocowaniu. Przy bliskim końcu uchwyt ręczny jest podzielony na część otwieralną 617 mającą szczeliny 618, zasadniczo równoległe z osią butelki, które to szczeliny współpracują ze stacjonarnymi kołkami 619. Z położenia otwartego pokazanego na fig. 6A otwieralna część 617 jest obracana dookoła kołków 619 i następnie popychana osiowo w kontakcie ze stacjonarnymi szynami 620 i odpowiadającymi strukturami na wewnętrznych powierzchniach otwieralnej części 617 do położenia pokazanego na fig. 6B i 6C, z kolkami 619 z drugiego końca szczeliny 618.

188 028

Otworzenie otwieralnej części 617 odsłania gniazdo 621 na pojemnik 630 umożliwiając jego włożenie lub wyjęcie. Gniazdo posiada tylny otwór 622 odsłaniający dno butelki, umożliwiający zbadanie zawartości butelki, zaś otwieralna część 617 posiada górny otwór 623, umożliwający sprawdzenie boku butelki, a zwłaszcza znajdującej się na niej etykiety. Do otwieralnej części 617 jest przymocowana miseczka oczna 650 opisana poniżej. Gniazdo 621 przyjmuje i po zamknięciu otwieralnej części 617 blokuje pojemnik 630 przez zamknięcie go we wnęce i przez połączenie kołnierza 624 pod częścią otwierającą pojemnika. Pojemnik 630 zawiera w ogólności butelkę 631 i część otworową 632, która wyznacza oś dostarczania płynu 633 i kierunek dostarczania płynu 634. Oś symetrii butelki (niepokazana) jest zasadniczo współosiowa z osią dostarczania płynu. Miseczka oczna 650 zawiera wieniec 651 i wgłębienie 650. Wieniec 651 jest w zasadzie eliptyczny i lekko zakrzywiony wzdłuż osi równoległej do krótkiej osi 652 i wyznacza oś kontaktową 653 i kierunek kontaktowy 654. Występ 655 służy jako człon cofający dolną powiekę oka. Wnęka 660 wyznacza przestrzeń dla gałki ocznej i bezpieczną odległość do otworu 632. Boczne ramiona 661 łączą wieniec 651 z otwieralną częścią 617 stanowiąc jego część integralną. Górny otwór 662 wnęki i dolny otwór 663 wnęki powoduje, że wnęka i obszar otworów są udostępnione. W pokazanym aplikatorze kąty uchwyt/miseczka, uchwyt/otwór i otwór/miseczka są jak określono, ostre zaś wierzchołek otworu jest nieznacznie przemieszczony w bliskim kierunku w stosunku do osi kontaktowej. Aplikator zawiera również mechanizm pompujący 670 zawierający ramię sterowania ręcznego 671, stanowiące część ramienia 672 przechodzącego w kierunku odległym do wału 673 osi stacjonarnej, wokół którego to ramię jest przechylne, i w bliskim kierunku od ruchomego zawiasu 674 po wewnętrznej stronie ramienia sterowania ręcznego 671 poprzez popychacz 675 do dolnego boku butelki 631. Uruchomienie ramienia sterowania ręcznego 671 sprawia, że popychacz 675 wywiera nacisk na sprężystą butelkę 631 dla wydalenia z niej płynu, po którym to wydaleniu następuje powrót części mechanizmu pompującego ruchem typu zgrubnego. Oczywiste jest, że maksymalne przemieszczenie popychacza jest ograniczone do pełnego wyprostowania ramienia 672 i popychacza 675 i że ruchy dają wzmocnienie dźwigniowe przykładanej siły ręcznej. Opisany aplikator może być korzystnie wytworzony z formowalnych tworzyw sztucznych. Korzystnie, integralna część otwieralna 617 i miseczka oczna 650 są formowane jako jedna część, ewentualnie z dodatkiem oddzielnego materiału na wieniec 651. Uchwyt ręczny może być wytworzony np. jako dwie połówki, oddzielne lub zawiasowe, z rozdzieleniem jak na fig. 3C i ewentualnie z mechanizmem pompującym 670 jako następna część.

188 028

188 028

ο

ΓΜ χθ _Ξ) χθ

188 028

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (46)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Aplikator płynu do oczu, zawierający ręczny uchwyt oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę z otworem dostarczającym płyn w postaci strumienia lub kropel, który to otwór wyznacza oś i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi z butelki poprzez otwór, przy czym ten otwór znajduje się blisko jednego końca uchwytu, zaś przy otworze jest umieszczona miseczka oczna w postaci wieńca otaczającego wnękę, który to wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktu, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktu i kierunek kontaktowy usytuowany wzdłuż osi kontaktowej od wnęki w stronę wieńca, znamienny tym, że kierunek osi (304, 613) uchwytu (301, 610) i kierunek osi kontaktowej (311, 653) miseczki ocznej (310, 650) wyznaczające kąt uchwyt/miseczka (313), tworzą między sobą kąt ostry.
2. 2. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że kąt uchwyt/miseczka (313) jest mniejszy niż 85°, korzystnie mniejszy niż 80°, a najkorzystniej mniejszy niż 75°.
3. 3. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że kąt uchwyt/miseczka (313) wynosi przynajmniej 20°, korzystnie przynajmniej 30°, a najkorzystniej przynajmniej 40°.
4. 4. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że wieniec (651) miseczki ocznej (650) jest dopasowany do oczodołu.
5. 5. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że wieniec (651) miseczki ocznej (650) jest w postaci ciągłej lub nieciągłej elipsy.
6. 6. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że wieniec (651) miseczki ocznej (650) zawiera przynajmniej jeden człon cofający powiekę w postaci występu (655).
7. 7. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że miseczka oczna (650) jest przyłączona do ręcznego uchwytu (610).
8. 8. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że przynajmniej butelka pojemnika (307) stanowi część oddzielną od ręcznego uchwytu (301) i miseczki ocznej (310).
9. 9. Aplikator według zastrz. 8, znamienny tym, że butelka pojemnika (307) ma przekrój mający oś szeroką i oś wąską, przy czym oś wąska przekroju butelki jest bardziej równoległa w stosunku do osi (304) uchwytu (301) niż oś szeroka przekroju butelki.
10. 10. Aplikator według zastrz. 9, znamienny tym, że butelka pojemnika (307) ma otwór umożliwiający dostarczanie kropel.
11. 11. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że uchwyt (610) zawiera gniazdo (621) na pojemnik (630).
12. 12. Aplikator według zastrz. 11, znamienny tym, że gniazdo (621) jest umieszczone przy bliskim końcu uchwytu (610).
13. 13. Aplikator według zastrz. 11, znamienny tym, że gniazdo (621) posiada otwory (622, 623) przynajmniej częściowo odsłaniające pojemnik (630).
14. 14. Aplikator według zastrz. 11, znamienny tym, że uchwyt (610) ma otwieralną część (617) odsłaniającą gniazdo (621).
15. 15. Aplikator według zastrz. 14, znamienny tym, że otwieralna część (617) uchwytu (610) znajduje się przy bliskim końcu uchwytu (610).
16. 16. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że uchwyt (610) posiada stopę (616) przy odległym końcu, umożliwiającą ustawienie, aplikatora w pozycji, w której oś (613) uchwytu (610) jest bliska pionu.
17. 17. Aplikator według zastrz. I, znamienny tym, że uchwyt (610) zawiera otwór lub inne wgłębienie przystosowane do pomieszczenia nasadki butelki (631).
18. 18. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że uchwyt (610) zawiera mechanizm pompujący (670).
19. 19. Aplikator według zastrz. 18, znamienny tym, że mechanizm pompujący (670) ma popychacz wywierający nacisk na sprężystą butelkę (631).

    188 028
20. 20. Aplikator według zastrz. 18, znamienny tym, że mechanizm pompujący (670) zawiera ramię sterowania ręcznego (671).
21. 21. Aplikator według zastrz. 18, znamienny tym, że mechanizm pompujący (670) zawiera ramię sterowania ręcznego (671), stanowiące zespół pośredni pomiędzy użytkownikiem a mechanizmem pompującym (670).
22. 22. Aplikator według zastrz. 21, znamienny tym, że ramię sterowania ręcznego (671) znajduje się na uchwycie (610) od strony miseczki ocznej (650).
23. 23. Aplikator według zastrz. 18, znamienny tym, że mechanizm pompujący (670) zawiera układ jarzmowy zawierający zespół dźwigniowy typu przechyłowego.
24. 24. Aplikator według zastrz. 18, znamienny tym, że mechanizm pompujący (670) zawiera ogranicznik dawki. .
25. 25. Aplikator według zastrz. 18, znamienny tym, że mechanizm pompujący (670) i/lub otwór butelki (631) mają projekt umożliwiający dostarczanie kropel płynu.
26. 26. Aplikator według zastrz. 18, znamienny tym, że mechanizm pompujący (670) i/lub otwór butelki (631) mają projekt umożliwiający kinetyczne dostarczanie płynu w postaci strumienia natryskowego.
27. 27. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że kierunek osi (304) uchwytu ręcznego (301) i kierunek dostarczania płynu (309), wyznaczające kąt uchwyt/otwór (314), tworzą między sobą kąt ostry.
28. 28. Aplikator według zastrz. 27, znamienny tym, że kąt uchwyt/otwór (314) jest mniejszy niż 85°, korzystnie mniejszy niż 80°, a najkorzystniej mniejszy niż 75°.
29. 29. Aplikator według zastrz. 27, znamienny tym, że kąt uchwyt/otwór (314) wynosi przynajmniej 20°, korzystnie przynajmniej 30°, a najkorzystniej przynajmniej 40°.
30. 30. Aplikator według zastrz. 27, znamienny tym, że kąt uchwyt/otwór (314) jest większy niż kąt uchwyt/miseczka (313), korzystnie o przynajmniej 5°, a najkorzystniej według przynajmniej 10°, ale korzystnie nie więcej niż o 45°, a najkorzystniej nie więcej niż o 30°.
31. 31. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że kierunek dostarczania płynu (309) i kierunek osi kontaktowej (311) miseczki ocznej (310), wyznaczające kąt otwór/miseczka (315), tworzą między sobą kąt ostry.
32. 32. Aplikator według zastrz. 31, znamienny tym, że kąt otwór/miseczka (315) wynosi przynajmniej 5°, a najkorzystniej przynajmniej 10°, ale korzystnie nie więcej niż 45°, a jeszcze korzystniej nie więcej niż 30°.
33. 33. Aplikator według zastrz. 31, znamienny tym, że kierunek dostarczania płynu (309) przez otwór pojemnika (307) jest zwrócony bardziej w stronę odległego kierunku (306) uchwytu (301) niż kierunek kontaktowy (312) miseczki ocznej (310), który zwrócony jest bardziej w stronę bliskiego kierunku (305) uchwytu (301).
34. 34. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że oś (308) dostarczania płynu przez otwór pojemnika (307) i oś kontaktowa (311) miseczki ocznej (310) są wzajemnie niewspółśrodkowe, przy czym otwór pojemnika (307) jest umieszczony blisko osi kontaktowej (311) miseczki ocznej (310).
35. 35. Aplikator według zastrz. 34, znamienny tym, że odległość w linii prostej pomiędzy osią kontaktową (311) a zakończeniem otworu pojemnika (307) wynosi przynajmniej 2 mm, korzystnie przynajmniej 3 mm, a najkorzystniej przynajmniej 4 mm.
36. 36. Aplikator według zastrz. 34, znamienny tym, że odległość w linii prostej pomiędzy osią kontaktową (311) a zakończeniem otworu pojemnika (307) wynosi nie więcej niż 20 mm, korzystnie nie więcej niż 15 mm, a najkorzystniej nie więcej niż 10 mm.
37. 37. Aplikator według zastrz. 1, znamienny tym, że odległość w linii prostej od osi (304) ręcznego uchwytu (301) do punktu krzywej kontaktu lub wieńca miseczki ocznej (310), umieszczonego najbliżej odległego końca uchwytu (301) wynosi przynajmniej 1 cm, korzystnie przynajmniej 2 cm, a najkorzystniej przynajmniej 3 cm.
38. 38. Aplikator płynu do oczu, zawierający ręczny uchwyt oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę z otworem dostarczającym płyn w postaci strumienia lub kropel, który to otwór wyznacza oś i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi z butelki przez otwór, przy czym ten otwór znajduje się blisko jednego końca uchwytu, zaś przy otworze jest

    188 028 umieszczona miseczka oczna w postaci wieńca otaczającego wnękę, który to wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktu, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktu i kierunek kontaktowy usytuowany wzdłuż osi kontaktowej od wnęki w stronę wieńca, znamienny tym, że kierunek osi (304) uchwytu (301) i kierunek dostarczania płynu (309) przez otwór pojemnika (307), wyznaczające kąt uchwyt/otwór (314), tworzą między sobą kąt ostry.
39. 39. Aplikator według zastrz. 38, znamienny tym, że kąt uchwyt/otwór (314) jest mniejszy niż 85°, korzystnie mniejszy niż 80°, a najkorzystniej mniejszy niż 75°.
40. 40. Aplikator według zastrz. 38, znamienny tym, że kąt uchwyt/otwór (314) wynosi przynajmniej 20°, korzystnie przynajmniej 30° a najkorzystniej przynajmniej 40°.
41. 41. Aplikator według zastrz. 38, znamienny tym, że kąt uchwyt/otwór (314) jest większy niż kąt pomiędzy osią (304) uchwytu (301) a kierunkiem osi kontaktowej (311) miseczki ocznej (310), tworzącym kąt uchwyt/miseczka (313), korzystnie o przynajmniej 5°, a najkorzystniej o przynajmniej 10°, ale korzystnie nie więcej niż o 45°, a najkorzystniej nie więcej niż o 30°.
42. 42. Aplikator płynu do oczu, zawierający ręczny uchwyt oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę z otworem dostarczającym płyn w postaci strumienia lub kropel, który to otwór wyznacza oś i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi z butelki poprzez otwór, przy czym ten otwór znajduje się blisko jednego uchwytu, zaś przy otworze jest umieszczona miseczka oczna w postaci wieńca otaczającego wnękę, który to wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktu, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktu i kierunek kontaktowy usytuowany wzdłuż osi kontaktowej od wnęki w stronę wieńca, znamienny tym, że kierunek dostarczania płynu (309) przez otwór pojemnika (307) i kierunek osi kontaktowej (311) miseczki ocznej (310), wyznaczające kąt otwór/miseczka (315), tworzą między sobą kąt ostry, przy czym kierunek dostarczania płynu (309) przez otwór pojemnika (307) jest zwrócony bardziej w stronę odległego kierunku (306) uchwytu (301) niż kierunek kontaktowy (312) miseczki ocznej (310), który zwrócony jest bardziej w stronę bliskiego kierunku (305) uchwytu (301).
43. 43. Aplikator według zastrz. 42, znamienny tym, że kąt otwór/miseczka (315) wynosi przynajmniej 5°, a najkorzystniej przynajmniej 10°, ale korzystnie nie więcej niż 45°, a najkorzystniej nie więcej niż 30°.
44. 44. Aplikator płynu do oczu, zawierający ręczny uchwyt mający odległy koniec i bliski koniec, przy czym ten odległy koniec i bliski koniec uchwytu wyznaczają między sobą oś oraz odległy kierunek i bliski kierunek wzdłuż tej osi, oraz pojemnik lub gniazdo na pojemnik, zawierający butelkę i otwór dostarczający dla dostarczania strumienia lub kropel, przy czym ten otwór wyznacza oś dostarczania płynu i kierunek dostarczania płynu wzdłuż tej osi, z butelki poprzez otwór, a otwór pojemnika znajduje się bliżej bliskiego końca niż odległego końca uchwytu oraz zawierający miseczkę oczną mającą wieniec i wnękę, przy czym wieniec wyznacza płaszczyznę kontaktową, oś kontaktową prostopadłą do tej płaszczyzny kontaktowej i kierunek kontaktowy usytuowany wzdłuż tej osi kontaktowej, od wnęki w stronę wieńca, przy czym miseczka oczna jest umieszczona przy otworze, znamienny tym, że oś (308) dostarczania płynu przez otwór pojemnika (307) i oś kontaktowa (311) miseczki ocznej (310) są wzajemnie niewspółśrodkowe, przy czym otwór pojemnika (307) jest umieszczony blisko osi kontaktowej (311) miseczki ocznej (310).
45. 45. Aplikator według zastrz. 44, znamienny tym, że odległość w linii prostej pomiędzy osią kontaktową (311) a zakończeniem otworu pojemnika (307) wynosi przynajmniej 2 mm, korzystnie przynajmniej 3 mm, a najkorzystniej przynajmniej 4 mm.
46. 46. Aplikator według zastrz. 44, znamienny tym, że odległość w linii prostej pomiędzy osią kontaktową (311) a zakończeniem otworu pojemnika (307) jest nie większa niż 20 mm, korzystnie nie większa niż 15 mm, a najkorzystniej nie większa niż 10 mm.

    188 028