PL188516B1

PL188516B1 - Obuwie sportowe

Info

Publication number: PL188516B1
Application number: PL98341144A
Authority: PL
Inventors: Alan Roy Gerrand
Original assignee: Alan Roy Gerrand
Priority date: 1997-11-21
Filing date: 1998-11-23
Publication date: 2005-02-28
Also published as: ES2251788T3; DE69832091T2; ATE307503T1; US6637132B2; CA2310785A1; CZ20001880A3; CZ301966B6; KR100565466B1; NO20002569D0; TR200001844T2; EP1032284A1; EP1032284B1; AU1327099A; HU227582B1; NO316976B1; NZ525085A; BR9815100A; US6421936B1; HUP0102641A2; NO20002569L

Abstract

1 . O b u w ie sportow e zaw ierajac e pode- szw e o raz przyszw e z p ie ta i je z y k ie m , przy czym górna czesc p rzyszw y, o d p o w iad ajaca p od b iciu stopy, je s t u ksztaltow ana p rzez pare w z d lu z n ie rozciagajacych sie, oddalonych od siebie g rzb ietó w , m ajacych p rzed n ie i tyln e konce, znamienne tym, ze czesc p rzys zw y o d p o w iad ajaca podbiciu stopy m a g ó rn a czesc o w k le s le j p ow ierzchn i (28, 36, 928, 62, 76) z p o p rzeczn ie w y g ie ty m p rzekro jem pop rzecz- n ym , stan o w iaca m iejsce styku m iseczkow ato u ksztalto w an ej p ilk i, p rzy czym górna czesc m a u kszta lto w an y obszar o dp o w iad ajacy palcom stopy (34, 34b, 34c), zas z ty lu za obszarem o d p o w iad ajac ym palcom stopy (34, 34b, 34c) z n a jd u ja sie przednie p ow ierzch n ie (36, 40, 40b, 40c, 76) m ajace górne szczyty (42, 66), usytuowane na przednich koncach grzbietów (24, 64) czesci górnej p rzys zw y odp o w iad ajacej p o d b iciu stopy. Fig.1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest obuwie sportowe.

Tego typu obuwie jest stosowane zwłaszcza jako obuwie sportowe do kopania piłki.

Znane są trzewiki lub sportowe buty ochraniające nogi graczy, zwłaszcza podczas kopania piłki. Wraz ze zmianami zachodzącymi w sporcie zmienia się charakter tych trzewików, czy butów, ze względu na sposób kopania piłki i charakter piłki. Jednak we wszystkich przypadkach trzewik, bądź but musi mieć kształt odtwarzający naturalny kształt ludzkiej stopy.

Oczywistym jest, że kształt części ludzkiej stopy, za pomocą której realizuje się kopnięcie piłki, zwykle nie pasuje do kształtu piłki. Na przykład w sportach takich, jak futbol australijski, rugby i gra o nazwie gridiron, kształt piłki (elipsoidalny) nie pasuje do tej części stopy, której używa się do kopnięcia i podbicia. Dla uniknięcia nieporozumień, w znaczeniu niniejszego opisu podbiciem określa się cześć stopy usytuowaną na wierzchu stopy, a część stopy pod spodem nazywa się tutaj łukiem podbicia.

Wierzchołek podbicia, podczas kopnięcia, jest naturalnie wypukły zarówno w kierunku osiowym, jak i poprzecznym, a zatem miejsce styku z piłką staje się wąskim pasem wzdłuż części podbicia. Jeżeli piłka nie styka się z podbiciem poprawnie, to może nastąpić ustawienie pod pewnym kątem, dając w wyniku kopnięcie mniej dokładne. Również, jeżeli uderzy ona zbyt wysoko lub zbyt nisko w podbicie, to tor piłki nie będzie taki, jak pożądany, i wynikowe kopnięcie nie będzie skuteczne.

W sportach takich, jak piłka nożna, w których używa się piłki okrągłej, do kopania są wykorzystywane nos buta, podbicie, zewnętrzna i wewnętrzna strona stopy, jak również pięta. Również i w tym przypadku problem polega na tym, że kształt tej części stopy, której się używa do kopania, nie jest dopasowany do kształtu piłki, a zatem powierzchnia styku jest bardzo niewielka. Nie jest ona efektywna w wystrzeleniu piłki w pożądane miejsce i po pożądanym torze lotu.

Jakkolwiek doświadczeni gracze w sporcie manewrują stopą osiągając zupełnie zadowalające rezultaty w większości sytuacji, to żaden gracz nie jest w stanie osiągnąć pożądanego wyniku za każdym razem.

Z opisu patentowego GB 2.060.351 znany jest but sportowy mający część płaską 11, która jest stosunkowo gruba, wchodzącą integralnie w skład buta 10. Ma on płaską powierzchnię uderzania 14, która rozciąga się od noska buta, na całe podbicie do obszaru kostki. Jakkolwiek stanowi ona pewną powierzchnię płaską, a zatem sprzyja zmniejszeniu liczby niedokładnych kopnięć (w wyniku padania ich nieco poza środkiem podbicia), to nie ustawia piłki centralnie, co zapewniałoby dokładność kopnięcia. Ponadto, stanowiąc część stosunkowo grubą może być nieelastyczna. Ponieważ powierzchnia odbicia piłki rozciąga się od nosa do wierzchu podbicia, to może to oznaczać, że gracz noszący takie buty nie mógłby chodzić lub biegać w normalny sposób, ponieważ nosy nie mogłyby się zginać, ani stopa uginać, co jest niezbędne przy bieganiu. Ich jedynym przeznaczeniem byłoby odbijanie piłki. Mogłyby zatem nadawać się jedynie do realizowania odbijania w takim sporcie, jak rugby. Jakkolwiek w opisie proponuje się, aby powierzchnia kopnięcia mogła być lekko wklęsła, to nie zaproponowano sposobu obijania centrycznego piłki, dla zapewnienia dużej dokładności przy kopnięciu.

Z opisu patentowego EP 0.359.082A2 znany jest but sportowy z częściami podwyższonymi, rozmieszczonymi po każdej strome podbicia, i usytuowanymi na całej długości podbicia. Każda z części podwyższonych ma krawędź górną, przeznaczoną do kontaktu z piłką, tak że pęd rozkłada się na te dwie powierzchnie kontaktu. Jedna z części podwyższonych ma wysokość większą, niż druga część podwyższona, tak że poprawiają się własności prowadzące buta przy wykonywaniu odbić prostych. Ponadto, części podwyższone nie mają wysokości stałej na długości. Rozpoczynają się na stosunkowo małej wysokości, z przodu podbicia (w sąsiedztwie nosów) i zwiększają wysokość wzdłuż podbicia. Zatem ich maksymalna wysokość, a zatem i dokładność, umiejscowiona jest w sąsiedztwie kostki użytkownika, zamiast na przedniej części podbicia, gdzie występuje największa siła odbicia. Części podwyższone są umieszczane w kieszeniach uformowanych jako integralne części przyszwy buta. Ponadto, piłka styka się z krawędziami części podwyższonych, a nie z górną powierzchnią części podwyższonych i podbicia stopy, zapewniając efekt centralnego odbicia. Efekt centralnego odbicia zapewnia piłce znacznie więcej energii kopnięcia, jak i doskonałe prowadzenie piłki.

188 516

Obuwie sportowe, według wynalazku, zawierające podeszwę oraz przyszwę z piętą i językiem, przy czym górna część przyszwy, odpowiadająca podbiciu stopy, jest ukształtowana przez parę wzdłużnie rozciągających się, oddalonych od siebie grzbietów, mających przednie i tylne końce, charakteryzuje się tym, że część przyszwy odpowiadająca podbiciu stopy ma górną część o wklęsłej powierzchni z poprzecznie wygiętym przekrojem poprzecznym, stanowiącą miejsce styku miseczkowato ukształtowanej piłki, przy czym górna część ma ukształtowany obszar odpowiadający palcom stopy, zaś z tyłu za obszarem odpowiadającym palcom stopy znajdują się przednie powierzchnie mające górne szczyty, usytuowane na przednich końcach grzbietów części górnej przyszwy odpowiadającej podbiciu stopy.

Korzystnym jest gdy grzbiety mają co najmniej taką samą wysokość na ich przednich jak na tylnych końcach.

Przednia powierzchnia ma kształt zbliżony do trójkątnego.

Grzbiety mają przekrój poprzeczny zbliżony kształtem do trójkątnego.

Cześć górna ma, od przodu przednich powierzchni, obszar górnej powierzchni o zredukowanej wysokości względem grzbietów.

Korzystnym jest gdy obszar o zredukowanej wysokości zawiera obszar odpowiadający palcom stopy.

Grzbiety i powierzchnia wklęsła są integralną częścią części górnej przyszwy'.

Grzbiety kształtują pojedynczy element zamocowany rozłącznie z górną częścią buta odpowiadająca podbiciu stopy.

Korzystnym jest gdy wzdłuż każdego boku pojedynczego elementu są usytuowane środki mocujące wybrane z grupy rzepów lub zawierające otwory na sznurówki.

Pojedynczy element jest wydrążony i zawiera wypełnienie stanowiące uzupełnienie do kształtu buta.

Grzbiety mają korzystnie stałą wysokość wzdłuż ich długości.

Grzbiety mają wklęsłe powierzchnie boczne z wygiętym przekrojem poprzecznym, stanowiące miejsce styku z miseczkowatą piłką.

Przednia powierzchnia jest wklęsła i ma poprzecznie wygięty przekrój poprzeczny i stanowi miejsce styku miseczkowato ukształtowanej piłki.

Obszar odpowiadający palcom stopy jest wklęsły i ma poprzecznie wygięty przekrój poprzeczny i stanowi miejsce styku z miseczkowato ukształtowaną piłką.

Grzbiety w przekroju, poprzecznie do podbicia stopy, mają różne wysokości.

Korzystnym jest gdy wklęsła powierzchnia jest określona przez wklęsłą dolinę rozciągająca się do tyłu, za obszarem odpowiadającym palcom stopy i pomiędzy grzbietami, przy czym dolina ma przekrój poprzeczny poprzecznie wklęsły, stanowiący miejsce styku miseczkowato ukształtowanej piłki.

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest to, że zapewnia podstawowy obszar powierzchni styku obuwia wykonany tak, aby odpowiadał kształtowi piłki, dając dzięki temu przy odbiciu wyniki znacznie pewniejsze.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia obuwie sportowe, według wynalazku, w widoku perspektywicznym od góry, fig. 2 - obuwie według wynalazku w widoku perspektywicznym od tyłu i od spodu, fig. 3 - obuwie w pionowym przekroju, fig. 4 - drugi przykład wykonania obuwia w widoku perspektywicznym, fig. 5 - kolejny przykład wykonania obuwia według wynalazku, w widoku z boku, fig. 6 - czwarty przykład wykonania obuwia według wynalazku, w widoku z boku, fig. 7 przekrój pionowy obuwia według piątego przykładu wykonania, fig. 8 - szósty przykład wykonania obuwia w przekroju pionowym, fig. 9 - w widoku perspektywicznym siódmy przykład wykonania obuwia według wynalazku, fig. 10 - ósmy przykład wykonania obuwia według wynalazku, w widoku perspektywicznym, fig. 11 - dziewiąty przykład wykonania obuwia w widoku z góry , fig. 12 - w uproszczonym widoku z boku, przykład wykonania obuwia z fig. 11, fig. 13 - dziewiąty przykład wykonania w częściowym przekroju.

Na fig. 1 do 3 przedstawiono pierwszy przykład wykonania, obuwia, który ma podeszwę 10 z pewną liczbą kołków, sprężyn i innych odchodzących od niej w dół występów 12. Przeznaczone są one głównie do zapewnienia użytkownikowi przyczepności do podłoża podczas

188 516 używania obuwia na boisku. Na wszystkich odnośnych figurach rysunku, cześć piłki przedstawiono w stanie odciążenia.

But ma przyszwę 14 o znanej konstrukcji, która ma piętę 16, otwór 18 do wkładania stopy i język 20. Stosuje się sznurowadła lub podobne elementy mocujące 22, które można rozluźniać dla umożliwienia nałożenia buta na stopę użytkownika i następnie ściągnąć dla utrzymania na stopie. Korzystne jest, jeśli pięta 16 jest nieco wklęsła, co przedstawiono na fig. 2.

Wzdłuż buta i po każdej stronie sznurowania 22 znajdują się uzupełnienia lub grzbiety 24, które w tym przypadku są integralne z butem, lecz, mogą być wykonywane z oddzielnych części składowych, które można zamocować na bucie w sposób odłączalny lub trwały. Widać je wyraźnie na fig. 3. Każdy z grzbietów 24 ma kształt zbliżony do trójkątnego i ma zewnętrzną powierzchnię boczną 26 i górną, powierzchnię wklęsła 28. Kształt powierzchni bocznych 26 i górnych powierzchni wklęsłych 28 może zmieniać się odpowiednio do charakteru gry.

Podczas gry w piłkę, na przykład piłkę nożną, gracz stara się używać różnych części buta dla wykonania różnych akcji polegających na kopnięciu. Na przykład, bok przedniej części stopy, nos buta i fragment poza tą przednią częścią stopy, można wykorzystywać do niewielkich kopnięć, nie wymagających dużej energii lecz wymagających dokładnej kontroli. W tej części stopy zlokalizowana jest znaczna ilość czucia, a zatem gracz może mieć dobrą kontrolę, kiedy potrzebny jest potężny strzał, to zwykle służy do tego podbicie stopy, ponieważ zapewnia ono większą moc kopnięcia, zwłaszcza ze względu na masywny charakter tej części stopy, i ogólnej struktury kostnej pod skórą. Stanowi ona stosunkowo twardą powierzchnię pod sznurowadłami buta (które są również stosunkowo twarde), co zapewnia masywną powierzchnię kopnięcia nadającą w ten sposób maksymalną energię kopnięcia piłce, wyrzucając ją na maksymalną osiągalną odległość. Również przy użyciu różnych części podbicia można piłkę kierować w różny sposób, i z różnymi wartościami ruchu wirowego. Jest to raczej dolna część podbicia, niż wierzchnia część podbicia (bliższa kostki). Poza tym do celów wykonania kopnięcia wykorzystuje się często piętę stopy. We wszystkich przypadkach, nowoczesne obuwie w tych częściach ma ogólnie biorąc, powierzchnie wypukłe. Sama piłka jest również wypukła.

Na przykład, przy grze w piłkę nożną zewnętrzne powierzchnie boczne 26 powinny być zakrzywione z promieniem krzywizny w przybliżeniu takim, jak promień krzywizny piłki futbolowej. Dzięki temu powierzchnia boczna 26, wraz z tą częścią przyszwy, która znajduje się poniżej powierzchni zewnętrznej powierzchni bocznej 26, łączy się tworząc boczny, główny obszar kopania o promieniu w zasadzie takim samym, lub nieco większym, niż promień piłki. Zatem boczny główny obszar kopania jest znacznie zwiększony w stosunku do obszaru dostępnego poprzednio. Ponieważ piłka jest centrowana, to można osiągnąć poprawę dokładności kopnięcia tą stroną stopy. Powierzchnia boczna 26, i ewentualnie odnośna część przyszwy 14, może być poddana odpowiedniej obróbce, dla zapewnienia większego zaczepienia na piłce. Zatem piłce można nadać większe wirowanie, jak również zwiększenie odległości wykopu.

Jak można zauważyć, górna powierzchnia 28 jest wklęsła, z promieniem krzywizny takim samym lub nieco większym, niż promień piłki fiitbolowej, dla umożliwienia piłce wejścia w kontakt z powierzchniami podłużnego zagłębienia 27 utworzonego przez górne powierzchnie 28 grzbietów 24 i części sznurowania 22 w chwili uderzenia o but, lub przy odchyleniu wierzchołka jednego grzbietu 24, a zatem i zagłębienia 27, w chwili uderzenia buta. Promień krzywizny górnej powierzchni 28 grzbietów 24 jest taki sam, lub nieco większy, niż promień piłki futbolowej. Grzbiety 24, w połączeniu z butem centrują piłkę w styku z butem.

Promień krzywizny boków 26 i górnych powierzchni 28 powinien być taki sam lub nieco większy, niż promień piłki, dla umożliwienia piłce wejścia w utworzoną skutkiem tego nieckę, a zatem jej centrowanie przez odnośne powierzchnie. Gdyby promień krzywizny powierzchni był mniejszy od promienia piłki, to piłka nie mogłaby wejść w podłużne zagłębienie i być centrowana przez te powierzchnie. Stykałaby się z krawędziami wyznaczającymi powierzchnie między nimi, zmniejszając obszar powierzchni uderzenia. Gdyby promień krzywizny powierzchni był znacznie większy od promienia piłki, to piłka mogłaby stykać się tylko częściowo z wklęsłą powierzchnią, i zostać odchylona od pożądanego toru lotu.

Grzbiety 24 mogą sięgać od przyszwy 14 w dół, do obszaru 32 nosa buta, grzbiety 24 mają w zasadzie stały przekrój pionowy na całej długości. Korzystne jest, jeśli grzbiety 24 rozciągają się wzdłuż podbicia w przybliżeniu do przedniego końca podbicia. Stała wysokość

188 516 może być nie do osiągnięcia wskutek zmian kształtu stopy użytkownika, które mogą powodować zmiany kształtu przyszwy 14 buta. Może to zatem powodować, że grzbiety 24 będą wykazywały niewielkie zmiany wysokości na swojej długości. Przy zapewnieniu pełnej wysokości, przy dolnej części podbicia, osiąga się maksymalny efekt centrowania piłki w tym obszarze buta, w którym jest częściej potrzebny, na przykład wtedy, kiedy realizuje się większość odbić. Kiedy realizowane są mocne odbicia, piłka jest wystrzelona na dużą odległość. Przy zastosowaniu niniejszego wynalazku, można osiągnąć większą dokładność kontroli na większych odległościach. Oczywiście, jeżeli piłka pokonuje dystans 40 lub 50 metrów, to przy wystąpieniu błędu wynoszącego kilka stopni przy kopnięciu, spowoduje to na takim dystansie odchylenie piłki o kilka metrów. Może to spowodować konieczność szybszego poruszania się gracza odbierającego, lub spowodować skierowanie piłki do gracza z drużyny przeciwnej. Zatem, w miejscu buta, w którym występuje mocne uderzenie, grzbiety 24 mają pełną wysokość, a zatem zapewniają pełny efekt centrowania. Mogą zwężać się ku dołowi w odniesieniu do wysokości w stronę górnej części podbicia - najbliższej kostki użytkownika - jako tej, w której występuje minimalny udar kopnięcia, a zatem wkładki mogą niekoniecznie mieć pełną wysokość.

W razie potrzeby, ta część, która znajduje się bezpośrednio powyżej palców nóg użytkownika, oznaczona jako 34 może mieć zwiększoną szerokość i/lub kształt wypukły, tak że stopa użytkownika będąc w normalnym położeniu, w połączeniu z obuwiem również zapewnia zwiększony obszar głównego udaru przy kopnięciu, zwiększając tym samym skuteczność i dokładność kopnięcia. Dostępna może być również przednia powierzchnia 36 zwana punktem głównym, która zmienia położenie i/lub rozmiar odpowiednio do gry i/lub piłki. Jest tak, ponieważ obszar podbicia powyżej powierzchni 36, i obszar wielkiego palca poniżej, razem z grzbietami 24 zapewniają duży obszar powierzchni głównej kopnięcia, w bezpośrednim kontakcie z powierzchnią piłki.

Grzbiety 24 mogą być równoległe, lub w razie potrzeby rozbieżne.

Oczywiście na zewnętrznych powierzchniach 26, 28 grzbietów i/lub przyszwy 14 można stosować obróbkę powierzchni, co zapewnia silniejsze sprzężenie z piłką w momencie kopnięcia.

Rozmiar i kształt grzbietów 24 może się zmieniać, odpowiednio do charakteru gry. Na fig. 4 widać, że grzbiety 24a są podłużne i są ułożone w sposób bardziej ciągły wzdłuż podbicia buta do obszaru wielkiego palca, tworząc w zasadzie wklęsły obszar powierzchni przedniej 36, przy czym ma on promień krzywizny w zasadzie taki sam, jak piłka. Przy tym kształcie może występować obszar górnej powierzchni 38 o zmniejszonej wysokości grzbietów 24, umożliwiający zachowanie przez stopę użytkownika dostatecznej elastyczności. Ta postać przedstawionego obuwia jest, ogólnie biorąc, przeznaczona do gier, takich, jak futbol australijski, gridiron lub rugby, w których używa się piłki elipsoidalnej.

Obszar przedniej powierzchni 38 może być również pozbawiony grzbietów 24, tak aby gracz dysponował pełną elastycznością przy ruchu, a zatem był w stanie wykorzystywać but w normalny sposób przy biegu.

Powoduje to utworzenie na każdym z grzbietów 24a przedniej powierzchni 40. Ta trójkątna powierzchnia przednia 40 ma górny szczyt 42. W połączeniu z obszarem odpowiadającym palcom stopy 34, przednia powierzchnia 40 daje efekt centrowania na nosie buta, zwiększając w ten sposób pole powierzchni styku z piłką. Stanowi również masywną powierzchnię, która może przekazywać większą energię z kopnięcia na piłkę. Może również zapewniać nadawanie piłce silniejszego wirowania w wyniku kontaktu górnego szczytu 42 z piłką.

Przedstawiono to przede wszystkim na fig. 5 i 6, gdzie, przy czym na fig. 5, grzbiety 24b mają powierzchnię czołową 40b, z górnym szczytem 42b. Jak można zauważyć, górny szczyt 42b będzie mieć tendencję zagłębiania się w powierzchnię piłki podczas kopnięcia, a zatem będzie w stanie nadać piłce silniejsze wirowanie. Mogąc wykorzystać obydwa górne szczyty 42b gracz będzie w stanie sterować ukierunkowaniem stopy nadając pożądane wirowanie. Zapewnia to również wklęsłą czaszę na obszarze odpowiadającym palcom stopy 34b, tak że powierzchnia piłki styka się z butem na większym obszarze powierzchni styku.

Na fig. 6, grzbiet 24c ma powierzchnię przednią 40c, która sama jest nieco wklęsła. Promień krzywizny powierzchni przedniej 40c jest taki sam, lub nieco większy od promienia krzywizny piłki. Dzięki temu znacznie zwiększa się efekt centrowania piłki. Jednak górny

188 516 szczyt 42c nadal istnieje, a zatem nadal możliwe jest wykorzystanie górnego szczytu 42c do zapewnienia zwiększonej możliwości podkręcania piłki, i zapewnienia odgłosu kopnięcia piłki.

Efekt ten może być wykorzystywany z dużym pożytkiem przez zmianę wysokości różnych grzbietów 24 po każdej stronie buta. Fig. 7 i 8 stanowią widoki nieco podobne do widoku z fig. 3, i jest przekrojem widzianym od strony nosa buta.

Na fig. 7 lewy grzbiet 24d został wykonany ze zwiększoną wysokością, a prawy grzbiet 24e wykonano ze zmniejszoną wysokością. Dzięki temu każdy grzbiet będzie miał powierzchnię przednią 40 (nie przedstawioną na tych figurach rysunku) i punkt 42 (również nie pokazany na tych figurach rysunku) o różnych wysokościach. Dzięki temu oddziaływanie na piłkę przy kopnięciu będzie inne po każdej stronie buta. W przypadku wersji przedstawionej na fig. 7, gracz mógłby kopnąć piłkę, przy większym obszarze styku po stronie lewej, niż prawej, i większym oddziaływaniu powierzchni przedniej 40 i górnego szczytu 42 w lewo, niż w prawo, piłka otrzymałaby znaczne podkręcenie w kierunku obrotu wskazówek zegara, tak że mogłaby lecąc w powietrzu zakręcać z lewa na prawo. Korzystne jest, jeśli przy grze na przykład w piłkę nożną, lewy skrzydłowy nosi taki but na prawej nodze, i jest w stanie odchylić tor piłki w lewo strzelając do bramki. Stanowi to przeciwieństwo normalnego zakrzywienia toru, powodowanego przez gracza przy kopnięciu piłki.

Podobnie, przykład wykonania z fig. 8 przedstawia lewy grzbiet 24 o znacznie zmniejszonej wysokości, i prawy grzbiet 24g o zwiększonej wysokości. W ten sposób, przy wykorzystaniu przykładu z fig. 7, gracz noszący ten but na prawej nodze będzie miał tendencję nadawania silnego wirowania w kierunku przeciwnym do kierunku obrotu wskazówek zegara zakrzywiając lot piłki z prawa na lewo. Może to być zatem odpowiednie dla prawego skrzydłowego, który może nadać duże zakrzywienie toru piłki, umożliwiając bardzo skuteczne odchylenie jej w kierunku bramki.

Może się okazać, że w grach takich, jak rugby, przy strzelaniu na bramkę z miejsca, odbiciem butem takim, jak przedstawiony na fig. 7, przy noszeniu go przez użytkownika na lewej nodze, jest efektywne, kiedy odbywa się z prawej strony pola, z nadaniem piłce odchylenia w stronę linii środkowej, a zatem dochodzącą do bramki z największym prawdopodobieństwem zdobycia punktu. Podobnie but z fig. 7 może być noszony na prawej stopie gracza strzelającego z prawej nogi przy strzale z miejsca znajdującego się w lewej części pola, ze zmniejszeniem dzięki temu kąta, pod jakim piłka dochodzi do bramki, która w efekcie przypomina bramkę całkowicie otwartą, co zwiększa prawdopodobieństwo zdobycia punktu.

Takie buty można stosować z łatwo przekładanym sznurowaniem lub układem mocującym, tak że na przykład przy grze w rugby gracz wykonujący strzał z miejsca może bardzo szybko zmienić buty na buty o takiej konstrukcji, która zapewniłaby dużą skuteczność przy wykonywaniu strzału na bramkę. Przy grze w rugby jest na to dostatecznie duża ilość czasu.

Korzystne jest, jeśli po każdej stronie sznurowania 22 znajduje się grzbiet 24, który jest integralny z obuwiem. Mogą one być wykonane jako oddzielne elementy, które można dopinać do obuwia mocując poprzez wykorzystanie dziurki na sznurowadło i/lub mocując wokół buta, stosując zapięcie z rzepami, lub w dowolny inny sposób.

Ponadto grzbiety 24 mogą być dostosowane do regulowania ich wysokości przez wprowadzenie warstw dodatkowych poniżej i/lub poniżej ich górnej powierzchni 28. Może również istnieć możliwość zmiany charakteru obróbki powierzchni 26, 28 dla umożliwienia dostosowania do różnych warunków pogodowych lub nawierzchni, lub też stylu rozgrywanej gry. Można to osiągnąć przez stosowanie klejenia, wkrętów, zacisków, rzepów, pasków i tym podobnych.

W razie potrzeby dolna powierzchnia każdego grzbietu 24 może mieć jeden lub wiele występów, które przechodzą przez odpowiednio dobrane wymiarami i kształtem otwory w przyszwie 14 umożliwiające bezpośrednie przeniesienie wyczmcia piłki bezpośrednio do stopy użytkownika.

Przyszwa 14 buta może w wyniku obróbki powierzchniowej mieć podwyższone występy na powierzchni zewnętrznej. Mogą one być wykonane w postaci klinów, rozmieszczonych oddzielnie jako część struktury powierzchni. Mogą być jednolite z powierzchnią (wytwarzane podczas kształtowania tej powierzchni w formie), lub być dodawane później. Możliwe jest stosowanie innych postaci obróbki powierzchniowej, na przykład przez zastosowanie po8

188 516 wierzchni, z ukształtowanym szeregiem drobnych kratek prostokątnych. Przeznaczone są one do zapewnienia silniejszego zaczepienia o powierzchnię piłki podczas kopnięcia, dla zapewnienia większej kontroli nad wykonaniem strzału. Można je wykorzystać również do nadania, piłce silniejszego wirowania. Obróbka powierzchniowa może obejmować cały obszar powierzchni buta, lub tylko powierzchnie boczne buta normalnie używane przy kopaniu piłki. Ponadto może ona być wykonana z innego materiału, jak na przykład kauczuk lepki lub wyczuwalny w dotyku, mogący zapewnić jeszcze silniejsze zaczepienie z piłką, niż byłoby to możliwe bez takiej powierzchni.

W przedstawionym na fig. 9 przykładzie wykonania wkładka ma postać konstrukcji jednoczęściowej o kształcie zbliżonym do litery M. Zatem górna powierzchnia 928 ukształtowana jest wyłącznie przez grzbiet. Promień krzywizny powierzchni górnej 928 jest taki sam lub nieco większy niż promień krzywizny piłki przeznaczonej do kopnięcia. Jak można zauważyć, wysokość grzbietu 924 jest w zasadzie stała na długości, a zatem, również i w tym przypadku maksymalny efekt centrowania generowany jest tak, że największy stopień dokładności można zapewnić na tej części buta, gdzie następuje kopnięcie i gdzie w związku z tym występuje najsilniej potrzeba zapewnienia dokładności.

Umożliwia to osiągnięcie najsilniejszego przenoszenia energii ze stopy na piłkę. Ponieważ kształt górnej powierzchni 928 grzbietu jest taki sam, jak kształt odnośnej części piłki, to tam wystąpi minimalne zniekształcenie zewnętrznej powierzchni piłki w chwili kopnięcia, a zatem energia kopnięcia zostanie przekazana do piłki w postaci ruchu, zamiast zniekształcenia zewnętrznej powierzchni piłki. Dzięki temu można osiągnąć zarówno większą dokładność jak i dystans.

Ma to zastosowanie również do korzystnych odmian wykonania pisanych wcześniej.

Powierzchnia przednia 940 przykładu wykonania z fig. 9 może charakteryzować się takimi samymi właściwościami, jak przykłady wykonania przedstawione na fig. 5, 6, 7 i 8.

W tym konkretnym przykładzie wykonania, z powodu jego charakteru, wzdłuż boku grzbietu 924 znajdują się sznurowania 922, a zatem wzdłuż jednej z krawędzi 931 grzbietu 924 rozmieszczonych jest wiele dziurek 929, tak że sznurówki 922 mogą przechodzić przez nie umożliwiając zaciągnięcie i rozluźnienie buta w znany sposób.

Na fig. 10 przedstawiono ósmy przykład wykonania, w którym obuwie ma postać konwencjonalnego buta futbolowego, i dlatego nie zostanie opisany szczegółowo. Ma on sznurowania 522, które przeznaczone są do zapięcia buta na stopie użytkownika, przy czym sznurowania 522 przechodzą przez oczka 523.

W tym ukształtowaniu, grzbiet oznaczony odnośnikiem 521, podobnie jak grzbiet w przykładzie wykonania z fig. 9, ma kształt zbliżony nieco do kształtu litery M. Pomiędzy grzbietami 524 jest usytuowane podłużne zagłębienie 527, które jest wklęsłe i promień taki sam lub nieco większy, niż promień odkopywanej piłki. Również i w tym przypadku ma ona powierzchnię przednią 540, która jest zakrzywiona z promieniem krzywizny takim samym lub nieco większym, niż promień krzywizny piłki.

W celu zamocowania grzbietów 521 do buta proponuje się zespół haków 535 wystających z każdego z boków 537 powierzchni dolnej 539 grzbietów 521. Tym samym haki 535 mogą zaczepiać się w oczkach 523 i przymocowywać grzbiet 521 do buta.

Korzystne jest, jeśli grzbiet 521 jest wykonany z materiału nieco sprężynującego, tak że może być on lekko naprężony, a zatem może mieć w oczkach naprężone haki. Ponadto pozwala ona na regulację z różnymi odstępami oczek 523 między jednym bokiem buta a drugim, zależnie od kształtu stopy użytkownika.

Haki 535 mogą odchodzić od boków 537 lub od powierzchni 539 pod spodem. Mogą mieć zmienną długość, lub mogą być w sposób zwalniany przyczepiane do grzbietu 521, dla umożliwienia osobom o różnym kształcie stopy stosowania różnej długości haków, dla dopasowania do kształtu stopy. Haki 535 mogą być skierowane w górę (jak pokazano) lub w dół. Mogą być zaczepiane na grzbiecie za pomocą elastycznej linki (nie przedstawionej), która może mieć zmienną długość.

Grzbiety 521 mogą tworzyć konstrukcję litą, wydrążoną, lub częściowo wydrążoną.

Na fig. 11 do 13 przedstawiony jest but o typowym kształcie, z grzbietami tworzącymi element przymocowany lub przypinany do niego. Element ten ma w zasadzie taką sama kon188 516 strukcję, jak poprzednie przykłady wykonania. Zatem ma on podłużne zagłębienie 62 pomiędzy grzbietami o promieniu krzywizny takim samym lub nieco większym, niż promień krzywizny piłki.

Zagłębienie 62 utworzone jest pomiędzy dwoma grzbietami 64 rozciągającymi się na całej długości elementu. Po każdej stronie znajduje się wierzchołek 66, i grzbiety 64 biegnące skośnie ku dołowi w dwóch kierunkach od wierzchołka 66.

Pierwszy z ich jest oznaczony ogólnie jako 68 i biegnie skośnie na zewnątrz do zrównania się z dolną krawędzią 70 tej strony wkładki. Schodzi on skośnie do punktu zbiegu z krawędzią 70 oraz krawędzią czołową 72.

Drugi skośny grzbiet jest oznaczony jako 74 i schodzi skośnie w dół, lecz do środka zagłębienia 62. Tworzy on zatem trójkątny obszar 76, który jest ustawiony stroną czołową nieco do przodu i nieco w bok. Jest to bardzo korzystne, kiedy potrzebne jest kopnięcie piłki nadające jej silne wirowanie, lecz bez konieczności nadania jej dużej energii. W ten sposób można uzyskać zakrzywienie lotu piłki. Przednia powierzchnia 76 trójkątna ma kształt ogólnie biorąc wklęsły, korzystnie o promieniu krzywizny takim samym lub nieco większym, niż promień krzywizny piłki. Oczywiście powtarza się to po obu stronach elementu 60.

Krawędź górna 78 elementu 60 jest nieco wklęsła, lecz krawędź dolna 80 jest w zasadzie wypukła tak, że grzbiety powinny być ciasno dopasowane do buta.

Dno zagłębienia - część między dwoma grzbietami 74 - powinno mieć stosunkową niewielką grubość, tak, że krawędź czołowa 80 ma grubość minimalną.

Jak to widać na fig. 12 i 13, przy czym fig. 13 przedstawia przekrój wzdłuż jednego z grzbietów 64, wysokość lub grubość elementu 60 rośnie wzdłuż grzbietu w stronę czoła elementu 60. Inaczej można to nazwać jej zmniejszaniem się od czoła do tyłu wkładki. Efekt centralnego odbicia piłki wtedy osiąga minimum, podczas gdy potrzebny jest efekt maksymalny.

W razie potrzeby wzdłuż każdego boku elementu 60 można rozmieścić zespół dziurek 70 do przepuszczenia dowolnego sznurowadła.

W razie potrzeby grubość wkładki przy dnie zagłębienia 62 na długości elementu 60 może być minimalna.

Korzystne jest, jeśli opisane powyżej wkładki są ukształtowane tak aby odpowiadały pewnej liczbie zmiennych to jest: kształt stopy ludzkiej, stała krzywizna czyli promień krzywizny różnych używanych piłek, potrzeba osiągnięcia maksymalnej efektywności we właściwym miejscu na podbiciu stopy.

Ponieważ kształt stopy ludzkiej dla różnych osób jest różny, a nawet mogą różnić się stopy lewa i prawa tej samej osoby, to w przypadku wkładki może być korzystne jej wytwarzanie w stałym kształcie i stosowanie czynnika wypełniającego, zdolnego kompensować różnice kształtu stopy. Można to realizować przez zastosowanie wkładki wykonanej w postaci wydrążonej i zapewnienie styku z górną powierzchnią buta, tak aby czynnik wypełniający mógł skompensować różnice kształtu ludzkiej stopy, a zatem i różnice w kształcie buta, który z natury rzeczy przybiera kształt zgodny z kształtem stopy. Można to osiągnąć przez zastosowanie czynnika wypełniającego, jak przedstawia powietrze (w. workach lub torebkach powietrznych), pianki lub żelu, który może być zestalany i utwardzany już na miejscu. To samo może mieć zastosowanie do pianki - może być ona zestalana na miejscu stosowania, tak że może kompensować zmiany kształtu. Można to osiągnąć przez zastosowanie odpowiednich mechanizmów możliwych do zastosowania przez użytkownika, tak że wkładka może być zamocowana (jak w odmianie wykonania z fig. 9 -przez zastosowanie sznurowania) wzdłuż jednej strony, i rozmieszczenie i przytrzymanie na przyszwie buta. Powietrze można wprowadzać podobnie, jak w znanych sposobach w przypadku dopasowywanego pneumatycznie obuwia. Żel, pianka lub podobny czynnik może być wtryskiwany przy jednoczesnym wtryskiwaniu odpowiedniego utwardzacza. Stanowi to odpowiedni środek, za pomocą którego pianka i jej czynnik zestalający lub utwardzający mogą być wprowadzane wypełniając puste miejsce między wkładką a przyszwą buta tworząc wypełnienie, tak że gracz bez żadnej trudności może nosić but z wkładką umieszczoną w osiągalnej praktycznie bliskości i zapewniającą doskonałe dopasowanie.

Niektórzy gracze mogą żądać wypełnienia całkiem twardego, tak aby zapewniona była maksymalna elastyczność odbicia, czyli maksymalny stopień przekazywania energii. Może to

188 516 być użyteczne w przypadku na przykład bramkarza, od którego żąda się dużej odległości wykopu. W przypadku napastnika lub innego gracza, który może chcieć więcej kontroli nad piłką, możliwe jest otrzymanie nieco mniej twardego zestalenia, przez zastosowanie mniejszej ilości czynnika zestalającego lub utwardzającego, co może zapewnić więcej kontroli nad piłką.

Zatem dzięki możliwości kształtowania w formie, i następnie utwardzania przez wtrysk lub mieszanie czynników utwardzających dla osiągnięcia pożądanej i wymaganej (sprężystości lub twardości/miękkości jest zatem możliwe zapewnienie dopasowania wkładki i dopuszczenia rozsądnych zmian rozmiarów i profili stóp danej osoby, przy utrzymaniu pożądanych efektów sprawnościowych. Może to być do zastosowania w połączeniu z urządzeniami innymi, niż wkładki lub w przypadku innych kształtów butów, jak buty do biegów, buty do rowerów wyścigowych lub inne formy butów sportowych, lub w ogóle butów, przy dopuszczalności zmian kształtu stopy wewnątrz buta.

188 516

Fig. 2

188 516

Fig. 3

Fig. 4

188 516

Fig. 5

Fig. 6

188 516

Fig. 7

Fig. 8

188 516

Fig. 9

Fig. 10

188 516

Fig. 11

188 516

Fig. 12

188 516

Rg.1

³⁴

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Obuwie sportowe zawierające podeszwę oraz przyszwę z piętą i językiem, przy czym górna część przyszwy, odpowiadająca podbiciu stopy, jest ukształtowana przez parę wzdłużnie rozciągających się, oddalonych od siebie grzbietów, mających przednie i tylne końce, znamienne tym, że część przyszwy odpowiadająca podbiciu stopy ma górną część o wklęsłej powierzchni (28, 36, 928, 62, 76) z poprzecznie wygiętym przekrojem poprzecznym, stanowiącą miejsce styku miseczkowato ukształtowanej piłki, przy czym górna część ma ukształtowany obszar odpowiadający palcom stopy (34, 34b, 34c), zaś z tyłu za obszarem odpowiadającym palcom stopy (34, 34b, 34c) znajdują się przednie powierzchnie (36, 40, 40b, 40c, 76) mające górne szczyty (42, 66), usytuowane na przednich końcach grzbietów (24, 64) części górnej przyszwy odpowiadającej podbiciu stopy.
2. Obuwie, według zastrz. 1, znamienne tym, że grzbiety mają co najmniej taką samą wysokość na ich przednich jak na tylnych końcach.
3. Obuwie, według zastrz. 1, znamienne tym, że przednia powierzchnia (76) ma kształt zbliżony do trójkątnego.
4. Obuwie, według zastrz. 1, znamienne tym, że grzbiety (64) mają przekrój poprzeczny zbliżony kształtem do trójkątnego.
5. Obuwie, według zastrz. 1, znamienne tym, że cześć górna ma, od przodu przednich powierzchni (40), obszar górnej powierzchni (38, 34) o zredukowanej wysokości względem grzbietów (24a).
6. Obuwie, według zastrz. 5, znamienne tym, że obszar o zredukowanej wysokości zawiera obszar odpowiadający palcom stopy (34).
7. Obuwie według zastrz. 1, znamienne tym, że grzbiety i powierzchnia wklęsła są integralną częścią części górnej przyszwy.
8. Obuwie według zastrz. 1, znamienne tym, że grzbiety kształtują pojedynczy element (521, 60) zamocowany rozłącznie z górną częścią buta odpowiadająca podbiciu stopy.
9. Obuwie według zastrz. 8, znamienne tym, że wzdłuż każdego boku pojedynczego elementu (521, 60) są usytuowane środki mocujące wybrane z grupy rzepów lub zawierające otwory na sznurówki.
10. Obuwie według zastrz. 8 albo 9, znamienne tym, że pojedynczy element jest wydrążony i zawiera wypełnienie stanowiące uzupełnienie do kształtu buta.
11. Obuwie według zastrz. 1, znamienne tym, że grzbiety mają stałą wysokość wzdłuż ich długości.
12. Obuwie według zastrz. 1, znamienne tym, że grzbiety mają wklęsłe powierzchnie boczne (26) z wygiętym przekrojem poprzecznym, stanowiące miejsce styku z miseczkowatąpiłką.
13. Obuwie według zastrz.3, znamienne tym, że przednia powierzchnia (76) jest wklęsła i ma poprzecznie wygięty przekrój poprzeczny i stanowi miejsce styku miseczkowato ukształtowanej piłki.
14. Obuwie według zastrz. 1, znamienne tym, że obszar odpowiadający palcom stopy (34) jest wklęsły i ma poprzecznie wygięty przekrój poprzeczny i stanowi miejsce styku z miseczkowato ukształtowaną piłką.
15. Obuwie według zastrz. 1, znamienne tym, że grzbiety (24d, 24e, 24f, 24g) w przekroju, poprzecznie do podbicia stopy, mają różne wysokości.
16. Obuwie według zastrz. 1, znamienne tym, że wklęsła powierzchnia jest określona przez wklęsłą dolinę (62) rozciągająca się do tyłu, za obszarem odpowiadającym palcom stopy i pomiędzy grzbietami (64), przy czym dolina (62) ma przekrój poprzeczny poprzecznie wklęsły, stanowiący miejsce styku miseczkowato ukształtowanej piłki

188 516