PL189543B1 - Kolczyk do ucha zwierzęcia - Google Patents

Abstract

1. Kolczyk do ucha zwierzecia zabezpieczony przed próba falszerstwa majacy czesc wkladana 1 czesc obejmujaca, przy czym czesc wkladana ma plytke i trzpien z lbem, czesc obejmujaca ma plytke, plytki te zas sa elastyczne, a czesc obejmujaca ma element wypukly z otworem obejmujacym ze srod- kami utrzymujacymi dla lba trzpienia, gdy jest on wprowadzony w otwór obejmujacy, znamienny tym, ze element wypukly (17) jest zamocowany przez formowanie do plytki (16) czesci obejmujacej za posrednictwem kolnierza (18), przy czym element , wypukly jest wykonany ze sztywnego, twardego uformowanego materialu z grubym przekrojem scianki, element wypukly (17) ma wewnetrzne wgle- bienie (20), w którym leb (14) trzpienia (12) moze miescic sie po przejsciu przez otwór obejmu- jacy (21) wewnetrznego wglebienia (20) scisle dopa- sowanego do lba (14) trzpienia (12), a otwór obej- mujacy (21) jest uksztaltowany przez szereg wyste- pów, które tworza odlegly koniec srodków utrzymu- jacych elementu wypuklego do utrzymywania PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest kolczyk do ucha zwierzęcia.

Znane jest zaopatrywanie ucha zwierzęcia w kolczyk, mający zespół sczepiający, w skład którego wchodzi trzpień z łbem, który to trzpień przetyka się przez ucho zwierzęcia i przez otwór w części obejmującej kolczyka, która jest usytuowana po stronie ucha przeciwległej do tej, od której prztyka się trzpień z łbem. Wymagane jest mocne zamocowanie kolczyka do ucha zwierzęcia dla zapewnienia, że kolczyk pozostanie na miejscu w uchu zwierzęcia. Tym samym zaczep powinien być takiego typu, który jest odporny na rozłączanie szcze189 543 golnie wtedy, gdy kolczyk zaplącze się w przeszkodę taką jak płot, brama itp. Pożądane jest także dostarczenie kolczyka o takiej konstrukcji, która jest odporna na próby zdejmowania kolczyka i ponownego jego użycia do nielegalnego znakowania zwierząt. Kolczyk do ucha musi być więc możliwie jak najbardziej odporny na próby fałszerstwa.

Od dawna podejmowano różnorodne próby, mające na celu uodpornienie kolczyka na próby fałszerstwa. W tym celu zaproponowano wcześniej konstrukcję kolczyka do ucha typu opisanego i zastrzeżonego w opisie patentowym Nowej Zelandii nr 213378, w której kołnierz jest usytuowany w obrębie zamkniętego elementu wypukłego otaczającego otwór w części obejmującej kolczyka. Gdy kolczyk zakłada się do ucha zwierzęcia, trzpień z łbem prztyka się przez otwór i umieszcza się wewnątrz kołnierza w obrębie zamkniętego elementu wypukłego. Kolczyk taki dobrze się trzyma. Ponadto dostęp do łba staje się trudny, jeżeli podejmie się usiłowania mające na celu wypchnięcie łba z otworu obejmującego w czasie rozłączenia kolczyka, co umożliwiłoby nielegalne powtórne użycie kolczyka albo jednej lub obu jego części składowych.

Zaproponowano także, aby charakterystyka utrzymywania była taka, że w chwili wycofywania albo przyłożenia siły ciągnącej do trzpienia kolczyka (podczas próby rozłączenia kolczyka), łeb oddzielałby się od trzpienia i pozostawał w kołnierzu. Tym samym kolczyk lub jego części składowe nie nadawałyby się do powtórnego wykorzystania.

Dzięki kolczykowi ujawnionemu w opisie patentowym Nowej Zelandii nr 213378 w dużej mierze osiągnięto założone cele. Celem niniejszego wynalazku jest jednak dostarczenie kolczyka do ucha zwierzęcia, który ma ulepszone właściwości w zakresie odporności na fałszerstwa.

Ogólnie, w pierwszym przykładzie wykonania, opracowano zabezpieczony przed próbą fałszerstwa kolczyk do ucha zwierzęcia obejmujący część wkładaną i część obejmującą, przy czym część wkładana ma płytkę i trzpień z łbem, część obejmująca ma płytkę, płytki te zaś są elastyczne, przy czym część obejmująca ma element wypukły mający otwór obejmujący ze środkami utrzymującymi dla łba trzpienia, gdy jest on wprowadzony w otwór obejmujący, charakteryzujący się tym, że element wypukły jest zamocowany przez formowanie do płytki części obejmującej za pośrednictwem kołnierza, przy czym element wypukły jest wykonany ze sztywnego, twardego uformowanego materiału z grubym przekrojem ścianki, element wypukły ma wewnętrzne wgłębienie, w którym łeb trzpienia może mieścić się po przejściu przez otwór obejmujący wewnętrznego wgłębienia ściśle dopasowanego do łba trzpienia, a otwór obejmujący jest ukształtowany przez szereg występów, które tworzą odległy koniec środków utrzymujących elementu wypukłego do utrzymywania łba trzpienia.

Korzystnie, element wypukły tworzą dwie oddzielne części, przy czym część górna ma obwodowy kołnierz i otwarty koniec, który zapewnia odsadzenie, część dolna zaś ma obwodowy kołnierz i ma występ i otwór, przy czym ścianka obwodowa części dolnej wchodzi w otwarty koniec, tworząc pasowanie suwliwe, z końcem ścianki opartym o odsadzenie, przy czym kołnierze i pasują do siebie czołowo.

Korzystnie, twardy materiał elementu wypukłego stanowi tworzywo sztuczne mające wzmocnienie z włókien.

Ponadto korzystnie, kołnierz elementu wypukłego ma szereg otworów.

W kolejnym przykładzie wykonania wynalazku kołnierz części górnej i kołnierz części dolnej mają szereg otworów, które co najmniej częściowo nakładają się na siebie, gdy te części elementu wypukłego są połączone z płytką kolczyka.

Korzystnie, otwory w co najmniej jednym z tych kołnierzy części górnej i części dolnej mają kształt wydłużony.

Korzystnie, otwór obejmujący ma zmniejszające się pole przekroju poprzecznego, od zewnętrznej części elementu wypukłego, gdy rozciąga się on w kierunku wgłębienia.

Ponadto otwór obejmujący jest co najmniej częściowo ukształtowany przez szereg występów, które rozciągają się do wewnątrz od zewnętrznej powierzchni elementu wypukłego i tworzą na swych odległych końcach środki przytrzymujące do utrzymywania łba, gdy znajduje się on we wgłębieniu.

Zgodnie z wynalazkiem zewnętrzny kształt łba i wewnętrzny kształt wgłębienia odpowiadają sobie.

189 543

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia część obejmującą dwuczęściowego kolczyka do ucha, według niniejszego wynalazku, w widoku od przodu, fig. 2 - przekrój wzdłuż linii A-A na fig. 1, fig. 3 element wypukły części obejmującej kolczyka, przedstawionej na fig. 1 i 2, w widoku z boku, fig. 4 - przekrój wzdłuż linii B-B na fig. 3, fig. 5 - element wypukły przedstawiony na fig. 3 i 4 w widoku od dołu, fig. 6 -pierwszą część dalszej postaci elementu wypukłego w widoku z góry, fig. 7 - drugą część elementu wypukłego w widoku podobnym do fig. 6, fig. 8 - przekrój wzdłuż linii C-C na fig. 6, fig. 9 - przekrój wzdłuż linii D-D na fig. 7, fig. 10 - pierwszą i drugą część, połączone w postać kompletnego elementu wypukłego, w przekroju.

Niniejszy wynalazek w korzystnej postaci, jak to przedstawiono na rysunkach, dotyczy kolczyka do ucha zwierzęcia utworzonego z dwóch oddzielnych części składowych, a mianowicie części wkładanej 10 i części obejmującej 11. Część wkładana ma trzpień 12, który wystaje z jednej z jej powierzchni. Część wkładana 10 może po prostu być tarczką, z której wystaje trzpień 12, bądź też, jak to przedstawiono na rysunku, może zawierać płytkę 13.

Niniejszy wynalazek może mieć również zastosowanie do kolczyka do ucha o budowie jednoczęściowej, który obejmuje trzpień z łbem wchodzący do otworu obejmującego w celu uzyskania zamocowania kolczyka do ucha zwierzęcia.

Trzpień 12 ma na swym odległym końcu łeb 14, który w znany sposób zawiera wkładkę 15 z twardego materiału. W znany sposób kołek narzędzia mocującego można wprowadzić przez pusty otwór trzpienia 12, tak aby współpracował z twardą wkładką 15 i tym samym wywierał siłę napędową na wkładkę 15. Powoduje to przepchnięcie przez ucho zwierzęcia wkładki 15, pociągającej za sobą trzpień 12.

Zgodnie ze znanymi postaciami kolczyków do ucha, w skład części obejmującej 11 wchodzi płytka 16, na której można nanieść dane charakterystyczne. Także zgodnie ze znanymi konstrukcjami kolczyków do ucha, części obejmująca i wkładana są korzystnie uformowane z materiału sprężystego, takiego jak poliuretan. Zastosowanie takiego materiału daje w efekcie sprężystość części składowych 10 i 11, umożliwiając tym samym uginanie się kolczyka w przypadku jakiegokolwiek zaplątania się. Właściwości sprężyste dają ogólnie to, że kolczyk jest w stanie ugiąć się na tyle, że zwierzę noszące kolczyk może uwolnić kolczyk z przeszkody, o którą zaczepiło, zamiast wyrwać sobie go z ucha.

Według niniejszego wynalazku, część obejmująca 11 ma w sobie oddzielny element wypukły 17, który jest przeznaczony do przyjęcia w połączeniu zatrzaskowym łba 14 i utrzymania łba wewnątrz elementu wypukłego. Według wynalazku, element wypukły 17 jest ukształtowany np. w procesie formowania i jest wykonany ze sztywnego, twardego materiału, takiego jak nylon. W bardziej korzystnej postaci wynalazku nylon zawiera wzmacniające włókna szklane, przy czym zawartość włókna szklanego wynosi np. około 30%.

Element wypukły 17 jest ukształtowany wstępnie oraz, jak to będzie opisane poniżej, wstawiony w część obejmującą 11 techniką formowania z wkładką. Element wypukły 11 można wytwarzać w procesie formowania wtryskowego, formując element wypukły wokół rdzenia metalowego. Po formowaniu element wypukły będzie zawierał rdzeń metalowy. Rdzeń będzie jednak uformowany z materiału, który topi się w temperaturze wyższej od występującej normalnie w procesie formowania wtryskowego. W efekcie, po zakończeniu formowania, element wypukły wraz ze znajdującym się w nim rdzeniem metalowym byłby przeniesiony do zbiornika do wytapiania, w którym rdzeń metalowy byłby wytopiony z elementu wypukłego. Przykładowo, zbiornik do wytapiania mógłby być podgrzany do temperatury około 185°C. Element wypukły byłby z kolei przeniesiony do zbiornika płuczącego, a następnie do suszarki. Tak wykonany element wypukły byłby gotowy do zaprasowania w części obejmującej. Przewiduje się, że odpowiednim metalem do tego procesu jest bizmut albo połączenie bizmutu z cyną.

Element wypukły 17 formuje się z co najmniej jednym obwodowym kołnierzem 18 umieszczonym na jednym jego końcu albo sąsiadującym z tym końcem. Jest to koniec, przez który wpycha się łeb 14. Ten kołnierz 18 zawiera środki mocujące, które w korzystnej formie wynalazku stanowi szereg otworów 19.

189 543

Element wypukły jest, jak już wspomniano wcześniej, uformowany wstępnie. Następnie umieszcza się go w matrycy i część obejmującą 11 formuje się w taki sposób, że część elementu wypukłego 17 zawierająca kołnierz 18 zaprasowuje się w tworzywie sztucznym, z którego uformowana jest część obejmująca. W wyniku tego tworzywo sztuczne wpływa w otwory 19, wzmacniając zamocowanie elementu wypukłego 17 w materiale kolczyka.

W ramach wynalazku można użyć także innych środków mocujących.

Element wypukły 17 ma wewnętrzne wgłębienie 20, które w korzystnej formie jest ukształtowane tak, aby odpowiadało zewnętrznemu kształtowi łba 14 części wkładanej, lecz z dostatecznym luzem, pozwalającym na wejście łba 14 we wgłębienie na tyle, aby umożliwić prawidłowe działanie blokujące, jak to będzie opisane w dalszym ciągu. Wgłębienie 20 ma jednak objętość wystarczającą do przyjęcia jednego tylko łba w elemencie wypukłym 17.

We wgłębieniu 20 znajduje się otwór 21. Ma on korzystnie kształt stożka ściętego, jak to można zobaczyć na fig. 2 i 4. W ściance wyznaczającej otwór 21 w kształcie stożka ściętego ukształtowano szczeliny albo rowki 22, tworząc tym samym szereg nachylonych występów 23. W alternatywnym układzie, szczeliny albo rowki mogłyby być zastąpione sekcjami albo obszarami osłabionymi poprzez zamierzone zmniejszenia grubości ścianki w wybranych miejscach. Rowki 22 nie przechodzą przez zewnętrzną powierzchnię elementu wypukłego, jak to można zobaczyć na fig. 4 i 5.

Mimo iż element wypukły 17 jest ukształtowany ze sztywnego i twardego materiału, a rowki są zamknięte na jednym końcu, rowki 22 (albo osłabione sekcje) pozwalają na uginanie się występów 23, w miarę jak łeb 14 jest wpychany przez otwór 21 do wgłębienia 20. Gdy jednak łeb 14 znajdzie się w położeniu we wgłębieniu 20, występy powracają do swego stanu normalnego i wchodzą za odsadzenie 14a łba 14. Jak przedstawiono na fig. 2, występy 23 korzystniej wchodzą w obszar wyznaczony przez połączenie odsadzenia 14a i przyległej powierzchni zewnętrznej trzpienia 12.

Występy 23 otaczające spodnią stronę albo odsadzenie 14a łba 14 zapewniają przymusowe połączenie z łbem 14 tak, że z chwilą wprowadzenia łba nie można go wyciągnąć z powrotem z wgłębienia 20. Tym samym zdolność do utrzymywania jest niezwykle dobra, a oczywiście wszelkie ciągnięcie trzpienia 12 w przeciwnym kierunku będzie mieć jedynie tendencję do wzmagania oddziaływania blokującego występów 23 na trzpień/łeb. Uważa się w związku z tym, że działanie ciągnące albo siła wyciągająca przyłożona do trzpienia 12, jeżeli będzie dostatecznie duża, spowoduje pęknięcie trzpienia 12, czyniąc tym samym część wkładaną 10 bezużyteczną. Trzpień 12 mógłby jednak mieć na swej długości i ewentualnie w pobliżu łba 14, część przewężoną w celu dalszego zwiększenia możliwości pęknięcia. To przewężenie nie powinno być takie, że podczas normalnego użytkowania siła wynikająca z zaczepienia o przeszkodę spowodowałaby pęknięcie trzpienia.

Jeżeli trzpień 12 pęknie/oddzieli się, łeb 14 pozostanie we wgłębieniu 20. Wskutek ścisłego dopasowania wgłębienia 20 z łbem 14, części obejmującej 11 nie będzie można ponownie wykorzystać, jako że nie będzie dostatecznie dużo miejsca we wgłębieniu 20 na pomieszczenie drugiego łba. Co więcej, sztywny charakter elementu wypukłego 17 jest taki, że element wypukły nie będzie zdolny do wybrzuszenia się albo odkształcenia i tym samym do przyjęcia drugiego łba, w sytuacji gdy czynione jest usiłowanie mające na celu połączenie kolejnej części wkładanej 10 z częścią obejmującą.

Gruby przekrój ścianki i charakter materiału tworzącego element wypukły 17 będzie także przeciwdziałać wszelkiej sile przyłożonej do łba 14 przy usiłowaniu wypchnięcia go z powrotem przez otwór 21. Tym samym siły przyłożonej do łba 14 z zewnątrz elementu wypukłego 17 nie będzie można wykorzystać ani do wypchnięcia łba 14 z elementu wypukłego 17 w celu odłączenia części kolczyka, ani oczywiście tam, gdzie część łba mieści się we wgłębieniu (wskutek pęknięcia trzpienia), do wypchnięcia łba 14 na zewnątrz, tak aby można uzyć innej części wkładanej kolczyka w celu nielegalnego założenia części obejmującej 11.

Wynalazek jest otwarty na modyfikacje w zakresie niniejszego ujawnienia. Przykładowo, mimo iż środki utrzymujące do utrzymania łba wewnątrz elementu wypukłego są tu ujawnione jako ukształtowane w postaci części elementu wypukłego, mógłby to być oddzielny element, który jest połączony z elementem wypukłym i/lub korpusem części obejmującej,

189 543 bądź też jest uformowany podczas formowania części obejmującej. Także wtedy, gdy element wypukły jest korzystnie ukształtowany jako jedna część, koniec przeciwległy do otworu obejmującego mógłby być pozostawiony otwarty. Jeżeli byłby pozostawiony otwarty, część zamykającą można by zamocować do niego i utwierdzić na swym miejscu w ramach operacji po formowaniu.

Alternatywną postać elementu wypukłego przedstawiono na fig. 6-10, gdzie element wypukły tworzą dwie oddzielne części 25 i 26. Część górna 25 ma obwodowy kołnierz 18a i otwarty koniec 27, który zapewnia odsądzenie 28. Część dolna 26 ma obwodowy kołnierz 18b, występy 23 i otwór 21. W otwarty koniec 21 wchodzi ścianka obwodowa 29 (patrz fig. 10) tworząc pasowanie suwliwe, z końcem 30 ścianki 29 opartym o odsądzenie 28. Kołnierze 18a i 18b pasują do siebie czołowo.

Kołnierze 18a i 18b mają otwory 19, które zamiast kształtu kołowego z pierwszej postaci mają kształt wydłużony. Część górna 25 i część dolna 26 po połączeniu są umieszczone w taki sposób, że otwory 19 kołnierzy 18a i 18b są ustawione współliniowo albo co najmniej zachodzą na siebie.

Część górna 25 i część dolna 26 elementu wypukłego mogą być formowane wtryskowo z twardego poliuretanu (TPU). Obydwie części montuje się, jak przedstawiono na fig. 10, przed umieszczeniem w gnieździe matrycy przed formowaniem. Naprasowywanie materiału płytki kolczyka można następnie przeprowadzić wykorzystując tradycyjne klasy TPU. Naprasowywanie spowoduje utrzymanie elementu wypukłego 17, jak również zamocowanie razem dwóch części, części górnej 25 i części dolnej 26.

W przypadku kolczyka według niniejszego wynalazku uważa się, że siła wymagana do wprowadzenia łba 14 części wkładanej 10 przez otwór 21 do wnętrza elementu wypukłego będzie mniejsza w stosunku do poziomu przytrzymywania łba po wprowadzeniu do elementu wypukłego, niż w porównywalnych kolczykach. Zbieżny do wewnątrz otwór 21 zapewni dobrą charakterystykę wprowadzania łba, w miarę jak zbliża się on do wgłębienia, a odkształcenie występów 23 będzie mogło nastąpić bez wywierania niepotrzebnej siły na wkładkę 15 łba 14, co w przeciwnym razie mogłoby doprowadzić do oddzielenia się wkładki od łba i tym samym uniemożliwić użycie. Uważa się również, że kolczyk podczas procedury zakładania zapewni czyste przebicie ucha zwierzęcia.

Niemniej jednak, z chwilą gdy łeb znajdzie się w swym położeniu, zazębienie występów za łbem zapewni utrzymywanie łba na miejscu przy wysokich poziomach przytrzymywania. Uzyskuje się to bez potrzeby nachylania odsadzenia 14a łba do tyłu względem odległego albo spiczastego końca wkładki co jest techniką, której użyto wcześniej, próbując wzmocnić przytrzymywanie łba przez część obejmującą.

Kolczyk do ucha pozwala także na obracanie się łba i trzpienia części wkładanej względem części obejmującej. Uzyskuje się to w wyniku luzu, który istnieje pomiędzy łbem i wgłębieniem elementu wypukłego oraz pomiędzy trzpieniem i nachylonymi występami.

Uważa się, że możliwe jest, iż wszelkie odkształcenia obszaru odsadzenia 14a łba podczas przyłożenia do trzpienia siły wyciągającej albo ciągnącej (odkształcenia takie są spowodowane poprzez oddziaływanie z odległym albo wolnym końcem występu 23) raczej poprawi niż zmniejszy poziom przytrzymywania. Ponieważ wzajemne oddziaływanie pomiędzy końcem występów jest skierowane w kierunku wewnętrznego kołnierza wkładki 15 uważa się, że wszelkie odkształcenie łba nie będzie takie, aby zmniejszyć całkowity wymiar łba w przekroju poprzecznym i tym samym umożliwić wymknięcie się odkształconego łba z powrotem przez otwór wyznaczony przez odległe końce występów 23.

Uformowanie elementu wypukłego ze sztywnego materiału także zapewni to, że element wypukły nie będzie mógł odkształcić się ani promieniowo, ani wzdłużnie bądź też w taki inny sposób, aby manipulować łbem i/lub otworem/występami przytrzymującymi, tak aby umożliwić wypchnięcie łba z wgłębienia 20.

Formowanie elementu wypukłego z jednej części zapewnia korzyść polegającą na tym, że nie potrzeba oddzielnego etapu produkcji po formowaniu części obejmującej, w celu np. nałożenia zaślepki końcowej na element wypukły w celu zamknięcia wgłębienia w nim.

189 543

Tym samym konstrukcja połączenia odpornego na próby fałszerstwa nie zależy od jakości uzyskanej w oddzielnym procesie łączenia albo wytwarzania.

Uważa się więc, że kolczyk do ucha zwierzęcia, obejmujący niniejszy wynalazek, będzie wykazywać niezwykle dobre właściwości w zakresie ochrony przed fałszerstwem oraz uczyni używane części składowe kolczyka do ucha niezdatnymi do powtórnego wykorzystania.

O

CO CO

189 543 jęę.wSwWsW'?^?;

' Ο .'.ΆΛ

CM O — lh — 1— U-		o

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kolczyk do ucha zwierzęcia zabezpieczony przed próbą fałszerstwa mający część wkładaną i część obejmującą, przy czym część wkładana ma płytkę i trzpień z łbem, część obejmująca ma płytkę, płytki te zaś są elastyczne, a część obejmująca ma element wypukły z otworem obejmującym ze środkami utrzymującymi dla łba trzpienia, gdy jest on wprowadzony w otwór obejmujący, znamienny tym, że element wypukły (17) jest zamocowany przez formowanie do płytki (16) części obejmującej za pośrednictwem kołnierza (18), przy czym element wypukły jest wykonany ze sztywnego, twardego uformowanego materiału z grubym przekrojem ścianki, element wypukły (17) ma wewnętrzne wgłębienie (20), w którym łeb (14) trzpienia (12) może mieścić się po przejściu przez otwór obejmujący (21) wewnętrznego wgłębienia (20) ściśle dopasowanego do łba (14) trzpienia (12), a otwór obejmujący (21) jest ukształtowany przez szereg występów, które tworzą odległy koniec środków utrzymujących elementu wypukłego do utrzymywania łba (14) trzpienia (12).
2. 2. Kolczyk według zastrz. 1, znamienny tym, że element wypukły (17) składa się z części górnej (25) i części dolnej (26), przy czym część górna (25) ma obwodowy kołnierz (18a) i otwarty koniec (27), który zapewnia odsądzenie (28), część dolna (26) zaś ma obwodowy kołnierz (18b) i ma występ (23) i otwór (21), przy czym ścianka obwodowa (29) części dolnej (26) wchodzi w otwarty koniec (27), tworząc pasowanie suwliwe, z końcem (30) ścianki (29) opartym o odsądzenie (28), przy czym kołnierze (18a) i (18b) pasują do siebie czołowo.
3. 3. Kolczyk według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że twardy materiał elementu wypukłego (17) stanowi tworzywo sztuczne mające wzmocnienie z włókien.
4. 4. Kolczyk według zastrz. 1, znamienny tym, że kołnierz (18) ma szereg otworów (19).
5. 5. Kolczyk według zastrz. 2, znamienny tym, że kołnierz (18a) części górnej (25) i kołnierz (18b) części dolnej (26) mają szereg otworów (19), które co najmniej częściowo nakładają się na siebie, gdy część górna (25) i część dolna (26) elementu wypukłego są połączone z płytką (16) kolczyka.
6. 6. Kolczyk według zastrz. 4 albo 5, znamienny tym, że otwory (19) w co najmniej jednym z kołnierzy (18a, 18b) części górnej (25) i części dolnej (26) elementu wypukłego mają kształt wydłużony.
7. 7. Kolczyk według zastrz. 1, znamienny tym, że otwór obejmujący (21) ma zmniejszające się pole przekroju poprzecznego, od zewnętrznej części elementu wypukłego (17) gdy rozciąga się on w kierunku wgłębienia (20).
8. 8. Kolczyk według zastrz. 1, znamienny tym, że otwór obejmujący (21) jest co najmniej częściowo ukształtowany przez szereg występów (23), które rozciągają się do wewnątrz od zewnętrznej powierzchni elementu wypukłego (17) i tworzą na swych odległych końcach środki przytrzymujące do utrzymywania łba (14), gdy znajduje się on we wgłębieniu (20).
9. 9. Kolczyk według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że zewnętrzny kształt łba (14) i wewnętrzny kształt wgłębienia (20) odpowiadają sobie.