PL189653B1

PL189653B1 - Wielowartościowa szczepionka zawierająca mieszanynośnik

Info

Publication number: PL189653B1
Application number: PL98336704A
Authority: PL
Inventors: Odile Leroy
Original assignee: Pasteur Merieux Serums Vacc
Priority date: 1997-05-14
Filing date: 1998-05-14
Publication date: 2005-09-30
Also published as: AU748716B2; HUP0002322A3; IL183296A0; NO995349D0; IL132669A; ATE279942T1; DE69827127T2; FR2763244B1; PL336704A1; HUP0002322A2; NO995349L; DE69827127D1; CZ295272B6; US7862823B1; NO320415B1; PT983087E; CN1255861A; CA2289009A1; NZ500738A; AU7773098A

Abstract

1. Kompozycja zawierajaca „n” koniugatów C l do Cn, przy czym kazdy koniugat sklada sie (i) z polisacharydu otrzymanego z S1 do Sn serotypu / grupy surowiczej Strep- tococcus pneumaniae, odpowiednio, i (ii) bialka nosnikowego P 1 do Pn, odpowiednio; gdzie „n” jest liczba równa lub wieksza od 2; w której to kompozycji polisacharydy S1 do Sn sa identyczne lub rózne i w której bialka nosnikowe P 1 do Pn sa wybrane niezaleznie z grupy zawierajacej „m” bialek nosnikowych Al do Am, gdzie „m” jest liczba równa lub wieksza niz 2, przy czym co najmniej jedno z bialek nosnikowych P 1 do Pn jest rózne od innych. 2. Kompozycja wedlug zastrz. 1, znamienna tym, ze koniugaty Cl do Cn sa róz- nia sie wzajemnie swym polisacharydem lub swym bialkiem nosnikowym lub swym poli- sacharydem i bialkiem nosnikowym. 3. Kompozycja wedlug zastrz. 2, znamienna tym, ze polisacharydy S1 do Sn sa wszystkie wzajemnie rózne. 4. Kompozycja wedlug zastrz. 1, 2 albo 3, znamienna tym, ze „n” jest liczba rów- na lub wieksza od 6. PL PL PL PL

Description

Przedmiotem prezentowanego wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna do leczenia i przeciwdziałania licznym infekcjom spowodowanym przez czynniki patogenne takie jak bakterie, która zawiera jako czynnik immunogenny jeden lub kilka polisacharydów otrzymanych z jednego lub więcej czynników patogennych.

Bakterie jak również grzyby takie jak drożdże wbudowują polisacharydy w ich strukturę powierzchniową. Tak więc większość bakterii jest pokryta polisacharydową wydzieliną która jest przyłączona do bakterii w mniejszym lub większym stopniu, lecz która właściwie nie sta4

189 653 nowi otoczki. Ta wydzielina jest nazywana glikokaliksem lub otoczką bakteryjną. Ponadto, błona zewnętrzna gram-ujemnych bakterii zawiera między innymi lipopolisacharyd (LPS).

Polisacharydy są także odnajdywane w ścianie grzybów. Te polisacharydy są w rzeczywistości antygenami powierzchniowymi, które indukują odpowiedź imunologiczną u zainfekowanego ssaka.

Takie polisacharydy są produkowane w oparciu o jednostki, których składniki i wiązania są ściśle określone i które są charakterystyczne dla rozważanych gatunków bakterii lub grzybów. Te powtarzające się jednostki zawierają epitopy, o których mówi się, ze determinują antygenowość.

Polisacharydy z patogennych mikroorganizmów są uznawane za dobre czynniki do produkcji szczepionek. Są one skuteczne u dorosłych i co najmniej dwuletnich dzieci. Jednakże, u karmionych piersią niemowląt są one zaledwie słabo lub całkowicie nieimmunogenne i nie wywołują odpowiedzi immunologicznej. Można ominąć ten problem poprzez sprzęgnięcie, wiązaniem kowalencyjnym, polisacharydów z tak zwanymi białkami nośnikowymi takimi jak toksoid dyfterytu lub tężcowy, uzyskując koniugat polisacharydu z białkiem nośnikowym.

Jedna kompozycja szczepionki może zawierać kilka takich koniugatów. Istnieje tendencja aby łączyć kilka czynników szczepiennych mających przeciwdziałać lub leczyć infekcje spowodowane przez patogenne czynniki z różnych gatunków, czyni się tak, między innymi, po to aby ograniczyć podczas życia osobnika liczbę koniecznych podawań. Co więcej, w obrębie tych samych gatunków może istnieć kilka grup surowiczych / serotypów, które są szeroko reprezentowane regionalnie bądź na całym świecie. Warto w tym miejscu wspomnieć, że grupa surowicza / serotyp jest charakteryzowany między innymi właściwościami polisacharydowej otoczki bakteryjnej i, że polisacharydy różnych grup surowiczych zasadniczo nie wywołują krzyżowej reakcji immunologicznej. W tym wypadku, należałoby połączyć polisacharydy uzyskane z różnych grup surowiczych w celu skutecznego zwalczania infekcji powodowanych przez jeden i ten sam gatunek.

Tak więc na przykład mamy do czynienia z takim przypadkiem, kiedy szuka się szczepionki przeciwko infekcjom Streptococcus pneumoniae. Infekcje pneumokokowe są prawdziwym problemem w zdrowiu publicznym ponieważ są one stwierdzane w ostrych postaciach zapalenia płuc, posocznicy i zapaleniu opon mózgowych. W państwach uprzemysłowionych dotykają one każdego roku od 30 do 100 na 100000 dzieci poniżej trzech lat. Współczynnik śmiertelności w przypadku bakteriemii i zapalenia opon mózgowych wynosi od 15 do 30%, przy czym 5% dzieci umiera na zapalenie płuc.

Badania przeprowadzone w Finlandii od 1985 do 1989 pokazały, ze 90% infekcji inwazyjnych jest spowodowanych przez 8 grup z grup surowiczych / serotypów. Grupy surowicze / serotypy 14, 6 i 19 są odpowiedzialne za 54% przypadków, przy czym serotyp 14 dominuje u dzieci poniżej dwóch lat. Inne często izolowane pneumokoki należą do grup surowiczych 7, 18 i 23; inne, izolowane, rzadziej należą do grup surowiczych / serotypów 9 i 4. Podobny rozkład został stwierdzony w innych państach uprzemysłowionych, w szczególności w USA.

Co więcej, Streptococcus pneumoniae jest odpowiedzialny za wiele infekcji powodujących zapalenie ucha, które są łagodniejsze, ale bardzo częste. Liczba dzieci która miała zapalenie ucha przed szóstym rokiem życia wynosi 75%, a udział infekcji spowodowanych przez pneumokoki to 30 do 50%. W krajach rozwiniętych zapalenia ucha spowodowane przez pneumokoki rozkładają się następująco: grupa surowicza 19 w 25% przypadków, grupy surowicze / serotypy 23(13%), 6 i 14 (12%), 9 i 18 (4%) a 4 i 1(12%).

Szczepionka pneumokokowa zawierająca polisacharydy z 23 serotypów jest już komercyjnie dostępna. Ta szczepionka czyni możliwym skuteczne zwalczenie infekcji inwazyjnych u dorosłych i ma przelotne działanie u dzieci ponad sześciomiesięcznych.

Polisacharydy otoczki bakteryjnej pneumokoków są T-niezależnymi antygenami, t.j. mogą one wywoływać przeciwciała, korzystnie typu IgM, bez pomocy komórek T i nie są w stanie wytworzyć odpowiedzi przypominającej typu IgG. Natomiast gdy są one sprzęzone z białkiem nośnikowym, polisacharydy te mogą wywołać odpowiedź T-zalezną korzystnie u noworodków i powinny zapewniać długotrwałą ochronę.

W Finlandii i Izraelu przeprowadzono badania kliniczne na pneumokokowych szczepionkach mających cztery ważności zawierające koniugaty 6B,9V,18C i 23F w których poli189 653 sacharydy zostały sprzężone z Dt albo Tt. Dawki wynosiły 1, 3 lub 10 pg polisacharydów na ważność. Każda z tych kompozycji była podawana jednocześnie ze szczepionką przeciw pałeczkom hemofilnym (fosforan polirybitolu sprzężony z Tt; Act-HIB oferowany przez Pasteur Merieux Connaught) i szczepionką anty-dyfterytową, tężcową i kokluszową (dla Finlandii, D.T.Coq oferowany przez kTl). Co więcej, te trzy podania były przeprowadzone wraz lub bez jednoczesnego podawania doustnego lub za pomocą zastrzyku szczepionki polio. Były one powtarzane dwukrotnie z kilku tygodniową przerwą, i później jednokrotnie, rok po pierwszej imunizacji.

Wyniki badań podane w tabeli poniżej, umożliwiły przedstawić efekt negatywnego wpływu toksoidu dyfterytu i toksoidu tężca na wywoływanie przeciwciał anty-HiB, po ostatniej imunizacji.

Badania fińskie	Przeciwciała anty-HiB w pg/ml
placebo	11.00
czteroważniościowa pneumo
Tt: 1 pg	10.1
3 gg	7.18
10 pg	4.11
Dt. 1 pg	11.5
3 Pg	12 5
10 pg	7 18

Badania izraelskie	Przeciwciała anty-HiB w pg/ml
placebo	6 62
czterowaznościowa pneumo
Tt: 3 pg	2.81
Dt 3 pg	4.62

Podobne efekty zostały zaobserwowane podczas badań klinicznych w Islandii gdzie niemowlęta karmione piersią otrzymały Pro HlBit (PRP sprzężone z Dt; Connaught) w miejsce Act-HlB.

Ogólniej, przewiduje się, ze pomimo tego, że szczepionka bazuje na skoniugowanych polisacharydach, maksymalna dawka Dt i Tt lub innych protein będących w skoniugowanej szczepionce lub podawanych w połączeniu lub kombinacji z powyższą szczepionką, która wywołuje odpowiedź imunologiczną przeciwko polisacharydom skoniugowanym z tym białkiem, może być zredukowana. Aby ominąć problem zjawiska negatywnej interferencji konstytywnej w wielowartościowych szczepionkach skomponowanych z koniugatów polisacharydowych, niniejsze zgłoszenie proponuje użycie niejednego ale co najmniej dwóch białek nośnikowych, tak aby maksymalna dawka każdego z białek nośnikowych nie została osiągnięta.

W związku z tym przedmiotem wynalazku jest kompozycja zawierająca „n” koniugatów C1 do Cn, przy czym każdy koniugat jest zbudowany: (i) z polisacharydu, w szczególności polisacharydu otrzymanego odpowiednio z S1 do Sn serotypów / grup surowiczych Streptococcus pneumoniae, oraz (ii) odpowiednio z białka nośnikowego P1 do Pn, przy czym „n” jest liczbą równą lub większą od 2; w której to kompozycji polisacharydy S1 do Sn są identyczne lub różne i w której białka nośnikowe P1 do Pn są wybrane niezaleznie z grupy składającej z „m” białek nośnikowych Al do Am, gdzie „m” jest liczbą równą lub większą od 2, przy czym co najmniej jedno z białek nośnikowych Pl do Pn jest różne od pozostałych.

W innym aspecie, przedmiotem wynalazku jest także kompozycja, która zawiera „n” koniugatów Cl do Cn ,przy czym każdy koniugat jest złożony z: (i) polisacharydu S1 do Sn, odpowiednio, oraz (ii) białka nośnikowego P1 do Pn, odpowiednio, gdzie „n” jest równe lub

189 653 większe od 2, w której to kompozycji polisacharydy S1 do Sn są identyczne lub różne i w której białka nośnikowe P1 do Pn są wybrane niezaleznie z grupy zawierającej toksoid dyfterytu (Dt) i toksoid tężca (Tt), przy czym co najmniej jedno z białek nośnikowych jest różne od innych; i która charakteryzuje się tym, że ilość Dt i Tt jest odpowiednio mniejsza lub równa 200 do 50 pg na dawkę. Innymi słowy kompozycja według wynalazku zawiera jeden lub kilka koniugatów polisacharydowych, w których polisacharyd jest sprzężony z toksoidem dyfterytu (Dt) i jeden lub więcej koniugatów polisacharydowych w którym polisacharyd jest sprzęzony z toksoidem tężca (Tt) i charakteryzuje się tym, że ilość Dt i Tt jest odpowiednio mniejsza lub równa 200 do 50 pig na dawkę.

Dla zilustrowania, przewiduje się poniższe kompozycje:

(i) kompozycja zawierająca co najmniej trzy koniugaty C1, C2, C3... Cn o wzorze S1-P1, S2-P2, S3-P3, .. Sn-Pn, z : S1do Sn wzajemnie identycznymi i P1 do Pn wzajemnie różnymi, (ii) kompozycja zawierająca co najmniej trzy koniugaty C1, C2, C3 ... Cn o wzorze S1-P1, S2-P2, S3-P3 ... Sn-Pn, z : S1 do Sn wzajemnie różnymi i P1 do P2 wzajemnie identycznymi, P3 do Pn wzajemnie identycznym, i P1 do P2 różnymi od P3 do Pn , i (iii) kompozycja zawierająca co najmniej trzy koniugaty C1,C2,C3 ...Cn o wzorze S1-P1, S2-P2, S3-P3 ...Sn-Pn, z: S1 do S2 wzajemnie identycznymi, S3 do Sn wzajemnie identycznymi, S1 do S2 różnymi od S3 do Sn, P1 do P3 wzajemnie identycznymi, P2 do Pn, wykluczając P3, wzajemnie identycznymi i P1 do P3 różnymi od P2 do Pn (-P3).

Tak więc dla celów wynalazku, koniugaty C1 do Cn, które są koniecznie wzajemnie różne, mogą tworzyć pary ze względu na ich polisacharydy, lub ze względu na ich białka nośnikowe lub ze względu na ich polisacharydy i ich białka nośnikowe. Zgodnie z korzystną realicją wszystkie użyte polisacharydy są wzajemnie różne.

Liczba „n” koniugatów obecna w kompozycji zgodnej z wynalazkiem jest równa lub większa od 2, i może korzystnie być równa lub większa od 3, 4, 6, 8, 10, 11, 12, 15, 20. Ogólnie liczba „n” może być określona przez specjalistów jako funkcja licznych kryteriów w szczególności związanych z istotną właściwością kompozycji, pożądanym celem zapewnianym przez kompozycję i odpowiadać populacji dla której ta szczepionka jest przeznaczona. Na przykład w przypadku kompozycji przeznaczonej dla leczenia lub zapobiegania infekcjom pneumokokowym u niemowląt karmionych piersią, rozważa się, ze taka kompozycję mającą zaoferować dobry poziom zabezpieczenia i zabezpieczenia światowego, powinna zawierać co najmniej 8, korzystnie co najmniej 10, a najkorzystniej 11 ważności, które mogą być reprezentowane przez nie mniej niż 11 koniugatów.

„Polisacharyd” oznacza polimer zawierający wiele powtarzających się cukrowych jednostek, korzystnie więcej niż cztery powtarzające się jednostki, bez względu na cukrowy łańcuch i bez względu na średni ciężar molekularny polisacharydu. Ten termin obejmuje w szczególności oligosacharydy.

„Koniugat” oznacza związek, w którym polisacharyd jest połączony kowalencyjnie z białkiem nośnikowym.

Tak więc, jak poprzednio ustalono, kompozycja zgodna z wynalazkiem powinna używać co najmniej dwóch białek nośnikowych. Te białka nośnikowe mogą być wybrane ze wszystkich powszechnie stosowanych w szczepionkach. Mogą być nimi w szczególności toksoid dyfterytu (Dt), toksoid tężca (Tt), nietoksyczny mutant CRM197 toksyny dyfterytu i białko zewnętrznej błony typu 1 (OMP1) z Neisseria meningitidis lub inny wariant, analog lub fragment tego ostatniego mający właściwości nośnikowe. Metody dzięki którym można uzyskać te białka w postaci oczyszczonej są dobrze znane specjalistom z tej dziedziny. Termin „białko” oznacza łańcuch aminokwasowy, bez względu na długość łańcucha. W szczególności termin ten odnosi się do pojęcia białko.

Ogólnie grupa protein od Al do Am, z której białka nośnikowe P1 do Pn są wybrane niezaleznie, reprezentuje wszystkie białka posiadające efekt nośnikowy. Osoby biegłe w dziedzinie mogą się zgodzić z tym, ze ich wybór w zależności od potrzeb będzie ograniczony do zdefiniowanej liczby białek i konsekwentnie mogą one określić grupę, której użyją do przeprowadzenia selekcji bazując na liczbie „m” komponentów równej lub większej 2 i co najwyżej równej „n”, gdzie „n” zostało zdefiniowane wcześniej. W szczególności specjaliści

189 653 mogą określić minimalną liczbę różnych białek nośnikowych, co jest potrzebne do uniknięcia zjawiska interferencji. Aby to uczynić, wezmą oni pod uwagę maksymalną ilość, która nie powinna być przekroczona dla każdego z białek nośnikowych. „Maksymalna ilość” odnosi się do ilości białek nośnikowych, powyżej której występuje zredukowana odpowiedź imunologiczna przeciwko jednemu lub więcej z polisacharydów, w porównaniu z odpowiednią jednowartościową kompozycją (koniugaty wzięte osobno).

W szczególności jak w odniesieniu do toksoidu dyfterytu i toksoidu tężcowego, ocenia się, że korzystnie, ilość tych białek obecną w dawce kompozycji zgodnej z wynalazkiem nie powinna przekraczać 200 i 50 pg odpowiednio, taką dawkę przewiduje się do podawania ssakom, korzystnie człowiekowi. Korzystnie, ilość Dt jest mniejsza lub równa 150, 120 lub 100 pg, a najkorzystniej 80 lub 60 pg. Korzystna ilość Tt jest mniejsza lub równa 35 lub 25 pg a najkorzystniej 20 lub 10 μ g.

Tak więc można zaakceptować, że dla kompozycji używającej tylko dwóch różnych białek nośnikowych selekcja tych białek będzie przeprowadzona z grupy zawierającej białka A1 do A2. Korzystnie, A1 do A2 może być odpowiednio Dt i Tt, lub na odwrót.

Zgodnie z korzystną realizacją wynalazku, kompozycja używająca tylko dwóch różnych białek przenośnikowych charakteryzuję się zrównoważonym rozkładem liczby polisacharydów skoniugowanych z pierwszym białkiem nośnikowym oraz liczby polisacharydów skoniugowanych z drugim białkiem nośnikowym. Na przykład gdy „n” jest parzyste,”n”/2 białek nośnikowych P1 do Pn jest A1 i „n”/2 białek nośnikowych P1 do Pn jest A2 lub gdy „n” jest nieparzyste, („n”+1)/2 białek nośnikowych P1 do Pn jest A1 i („n”-1)/2 białek nośnikowych P1 do Pn jest A2.

Polisacharydem przydatnym w niniejszym wynalazku może być w szczególności polisacharyd pochodzenia bakteryjnego lub grzybowego. Może to być w szczególności polisacharyd ze: Streptococcus np. Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus, Klebsiella, Salmonella np. Salmonella typhi, Escherichia, Shigella, Neisseria np. Neisseria meningitidis, Haemophilus np. Haemophilus influenzae, Moraxella, Vibrio cholerae lub Mycobacterium tuberculosis.

W kompozycji według wynalazku, polisacharydy mogą wywodzić się z różnych gatunków lub alternatywnie wszystkie mogą wywodzić się z tego samego gatunku np. z tego samego bakteryjnego gatunku, możliwie z różnych grup surowiczych / serotypów. Aby zilustrować ostatnią możliwość można wspomnieć kompozycję według wynalazku służącą do szczepień przeciwko pneumokokowym infekcjom, zawierającą co najmniej 8 ważności, korzystnie 10 lub 11 ważności wybranych z serotypów 1, 3, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F i 23F.

Tak więc kompozycja stanowiącą pneumokokową szczepionkę posiada korzystnie 10 lub 11 ważności np. reprezentowanych przez 10 lub 11 koniugatów, w których polisacharydy są wzajemnie różne i wywodzą się (pochodzą ze źródła) z serotypów / grup surowicze wybranych z serotypów 1, 3, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F, i 23F z S.pneumoniae. Może to być w szczególności kompozycja, która zawiera 10 lub 11 koniugatów wyselekcjonowanych z :

polisacharydu serotypu 1 sprzężony z Tt lub Dt polisacharydu serotypu 3 sprzężony z Dt polisacharydu serotypu 4 sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 5 sprzężony z Tt lub Dt polisacharydu serotypu 6B sprzężony z Dt polisacharydu serotypu 7F sprzężony z Tt lub Dt polisacharydu serotypu 9V sprzężony z. Tt polisacharydu serotypu 14 sprzężony z Dt polisacharydu serotypu 18C sprzęzony z Dt polisacharydu serotypu 19F sprzęzony z Tt polisacharydu serotypu 23F sprzężony z Tt

Zgodnie z inną realizacją kompozycję stanowi pneumokokową szczepionka zawierająca 10 lub 11 ważności reprezentowanych przez 12 do 22, korzystnie 12 do 15 koniugatów, w których polisacharydy są otrzymane z serotypów wybranych z serotypów 1,3, 4, 5, 6B, 7 F, 9V, 14, 18C, 19F i 23f, w których kompozycje koniugatów z tej samej ważności różnią się od innych białkiem nośnikowym. Może to być w szczególności kompozycja która zawiera:

189 653 polisacharydu serotypu 1 sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 3 sprzężony z Dt polisacharydu serotypu 4 sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 5 sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 6B sprzężony z Dt polisacharydu serotypu 6B sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 7F sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 9V sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 9V sprzężony z Dt polisacharydu serotypu 14 sprzężony z Dt polisacharydu serotypu 18C sprzężony z Dt polisacharydu serotypu 18C sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 19F sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 23F sprzężony z Tt polisacharydu serotypu 23F sprzężony z Dt

Taki polisacharyd może zostać korzystnie uzyskany z mikroorganizmu i oczyszczony zgodnie z metodami konwencjonalnymi. Taki polisacharyd może być użyty w formie surowej po ekstrakcji / oczyszczeniu. Ewentualnie może być podzielony aby osiągnąć polisacharyd mający ciężar cząsteczkowy mniejszy niż ten oryginalnie wyekstrahowany.

Szczególne zalety metod fermentacyjnych są opisane w WO 93/7178, która została włączona przez odsyłacz.

Koniugat w którym polisacharyd jest sprzężony wiązaniem kowalencyjnym z białkiem nośnikowym może być uzyskany zgodnie z konwencjonalnymi metodami dobrze znanymi osobom biegłym w dziedzinie. Do otrzymania koniugatu może być użyty łącznik i odstępnik. W zależności od zastosowanej metody uzyskiwania koniugatów, koniugat może mieć postać polisacharydu przyłączonego do białka przez pojedynczą czynność chemiczną (promieniowanie słoneczne lub typ neoglikokoniugatywny), lub przez kilka czynności (typ zwinięty przypadkowo). Specjalista jest zdolny do zaproponowania odpowiedniego sprzęgania w zależności od właściwości polisacharydu, a dokładniej chemicznych grup niesionych przez polisacharydy, które mogą być użyte podczas reakcji sprzęgania.

Kompozycja zgodna z wynalazkiem może być wyprodukowana konwencjonalnie, może być stworzona przy użyciu farmaceutycznie dopuszczalnych rozcieńczalników lub zarobek, np. woda lub roztwór fizjologiczny. Dodatkowo kompozycja może zawierać zwykłe składniki takie jak bufory, konserwanty lub stabilizatory, adjuwanty, takie jak związki glinu np. wodorotlenek glinu, fosforan glinu lub wodorofosforan glinu, a w razie potrzeby odpowiednie zarobki lizofilizacyjne. Ogólnie, produkty te mogą być wybierane w zależności od sposobu i drogi podawania i stanowią standardowe metody farmaceutyczne. Odpowiednie nośniki i rozcieńczalniki jak i wszystko co jest istotne dla przygotowania kompozycji farmaceutycznej zostało opisane w Remington's Pharmaceutical Sciences, która stanowi podstawową biblografię w tej dziedzinie.

Kompozycja zgodna z wynalazkiem może być podawana konwencjonalnymi drogami stosowanymi w przypadku szczepionek, w szczególności układowe, tj. pozajelitowe, bezpośrednio np. podskórnie, domięśniowo, doskómie, dożylnie lub drogami błonowymi np. przez usta lub nos.

Podawanie może następować w pojedynczej dawce lub w dawkach powtarzanych raz lub kilka razy, np. raz, dwa lub trzy razy, w pewnym odstępie czasowym. Odpowiednia dawka zależy od wielu parametrów, takich jak np. liczba ważności zawartych w kompozycji, właściwości polisacharydów(du) użytych lub od sposobu podawania. W celu uzyskania dobrych efektów, zaleca się stosowanie dawki od 0.5 do 100 pg polisacharydu na jedną ważność, korzystnie od 1 do 50 pg, a najkorzystniej od 1 do 10 pg. Dawka kompozycji zgodna z wynalazkiem to korzystnie od 0.1 do 2 ml.

Poniżej są zaprezentowane przykłady różnych pneumokokowych szczepionek wielowaznościowych, których ważności zostały wybrane z serotypów 1, 3, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F i 23F. Polisacharydy otrzymane z tych serotypów zostały poddane fragmentacji zgodnie z metodami opisanymi w WO 93/7178. Skrótowo, polisacharyd poddaje się reduk189 653 cyjnej aminacji w obecności cyjanoborowodorku sodu aby przyłączyć cząsteczkę diaminoheksanu do końcowej grupy redukującej. Tak otrzymany polisacharyd jest następnie aktywowany przez grupę imidu kwasu bursztynowego za pomocą suberynianu dibursztynyloimidylu (DSS). Tak zaktywowany polisacharyd reaguje bezpośrednio z białkiem nośnikowym. Polisacharydu serotypu 1 został sparowany z Dt do Tt [sic] zgodnie z metodami koniugacji opisanymi w US patent nr 5,204,098 który jest zawarty w odnośnikach. Inne polisacharydy sparowane z Dt zostały sparowany w następujący sposób: hydrazydowe grupy zostały przyłączone do polisacharydu z nadmiarem dihydrazydu kwasu adypinowego (ADH) w obecności etylodimetylo-amino-propylokarboimidu (EDAC) i cyjanoborowodorku sodu (dla wszystkich typów z wyjątkiem 3) lub po prostu w obecności cyjanoborowodorku sodu (dla typu 3). Tak otrzymany polisacharyd przereagowuje z białkiem nośnikowym w obecności EDAC. Warunki eksperymentalne zostały dobrane w ten sposób, aby otrzymać koniugaty, w których ilość białek odpowiada od jednej do czterech, korzystnie dwóm, ilościom polisacharydu. Tak więc, dla dawki, 3 pg odpowiedniego polisacharydu są sprzężone z około 6 pg Dt i ług odpowiedniego polisacharydu s1 sprzężone z około 2 pg Tt.

Stosowane Dt i Tt zostały przygotowane poprzez detoksyfikację przy użyciu formaldehydu zaczynając od toksyn wyekstrahowanych odpowiednio z Corynebacterium diphtheriae i Clostridium tetani.

Kompozycje zawierające bufor fosforowy (0.475 mg PO4²' jonów na dawkę), chlorek sodu (4.5 mg na dawkę) mogą być uzupełnione adjuwantem takim jak wodorotlenek glinu (alum) (300 pg A^?+jonów na dawkę) i zawierać konserwant taki jak formalina fenoksyetanolowa. Dawka ma objętość 0.5 ml.

Przykład 1: kompozycja ośmioważnościowa.

Białko nośnikowe	Serotyp polisachrydu	Ilość polisacharydu na jedną dawkę
Dt	3	3 Mg
Tt	4	1 Hg
Dt	6B	10 Hg
Tt	9V	1 Hg
Dt	14	3 Hg
Dt	18C	3 Hg
Tt	19F	1 Hg
Tt	23F	1 Hg

Przykład 2: kompozycje F3, F4 i F3bis zawierające 11 ważności.

Białko nośnikowe	Grup surowiczych / serotyp polisacharydu	Ilość polisacharydu na jedną dawkę kompozycji F3 (pg)	Ilość polisacharydu na jedną dawkę kompozycji F4 (pg)	Ilość polisacharydu na jedną dawkę kompozycji F3bis (pg)
1	2	3	4	5
Tt	1	1	-	1
Dt	1	-	3	-
Dt	3	3	3	3
Tt	4	1	1	1
Tt	5	1	-	1
Dt	5	-	3	-
Dt	6B	10	10	3
Tt	6B	-	-	1

189 653 cd tabeli

1	2	3	4	5
Tt	7F	1	-	1
Dt	7F	-	3	-
Tt	9V	1	1	1
Dt	9V	-	-	3
Dt	14	3	3	3
Dt	18C	3	3	3
Tt	18C	-	-	1
Tt	19F	1	1	1
Tt	23F	1	1	1
Dt	23F	-	-	3

Odpowiednia dawka białek w każdej z trzech kompozycji jest następująca:

	F3	F4	F3 bis
Dt	około 40 pg	około 60 pg	około 40 pg
Tt	około 15 pg	około 8 pg	około 18 pg

co odpowiada wagowemu stosunkowi białko/polisacharyd równemu około 2.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Claims

1. Kompozycja zawierająca „n” koniugatów Cl do Cn, przy czym każdy koniugat składa się (i) z polisacharydu otrzymanego z S1 do Sn serotypu / grupy surowiczej Streptococcus pneumaniae, odpowiednio, i (ii) białka nośnikowego P1 do Pn, odpowiednio; gdzie „n” jest liczbą równą lub większą od 2; w której to kompozycji polisacharydy S1 do Sn są identyczne lub różne i w której białka nośnikowe P1 do Pn są wybrane niezaleznie z grupy zawierającej „m” białek nośnikowych Al do Am, gdzie „m” jest liczbą równą lub większą niz 2, przy czym co najmniej jedno z białek nośnikowych P1 do Pn jest różne od innych.

2. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, ze koniugaty Cl do Cn są różnią się wzajemnie swym polisacharydem lub swym białkiem nośnikowym lub swym polisacharydem i białkiem nośnikowym.

3. Kompozycja według zastrz. 2, znamienna tym, że polisacharydy S1 do Sn są wszystkie wzajemnie różne.

4. Kompozycja według zastrz. 1, 2 albo 3, znamienna tym, że „n” jest liczbą równą lub większą od 6.

5. Kompozycja według zastrz. 4, znamienna tym, że „n” jest liczbą równą lub większą od 10.

6. Kompozycja według zastrz, od 1 do 5, znamienna tym, że białka nośnikowe od P1 do Pn są wybrane niezależnie z grupy składającej się z dwóch białek nośnikowych A1 i A2.

7. Kompozycja według zastrz. 6, znamienna tym, że gdy „n” jest liczbą parzystą, „n”/2 białek nośnikowych P1 do Pn jest A1, a „n”/2 białek nośnikowych P1 do Pn jest a2 lub gdy „n” jest liczbą nieparzystą, (,,n”+1) 12 białek nośnikowych P1 do Pn jesti A1 i („n”-1)/2 białek nośnikowych P1 do Pn jest A2.

8. Kompozycja według zastrz, od 1 do 7 znamienna tym, że co najmniej jedno z białek nośnikowch P1 do Pn jest toksoidem dyfterytu (Dt) i co najmniej jedno z białek nośnikowych P1 do Pn jest toksoidem tężca (Tt).

9. Kompozycja według zastrz. 8 znamienna tym, ze białka nośnikowe P1 do Pn są wybrane z grupy składającej się z Dt i Tt.

10. Kompozycja według zastrz. 8 albo 9, znamienna tym, że ilość Dt jest mniejsza lub równa 200 pg/dawkę.

11. Kompozycja według zastrz. 8, 9 albo 10, znamienna tym, ze ilość Tt jest mniejsza lub równa 50 pg/dawkę.

12. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, ze zawiera 10 lub 11 ważności reprezentowanych przez 10 lub 11 koniugatów, w których wszystkie polisacharydy są wzajemnie różne i są otrzymane z serotypów wybranych z serotypów 1, 3, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F i 23F z S.pneumoniae.

13. Kompozycja według zastrz. 12, znamienna tym, ze zawiera 10 lub 11 koniugatów wybranych z:

- polisacharydu serotypu 1 sprzężony z Tt lub Dt;

- polisacharydu serotypu 3 sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 4 sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 5 sprzężony z Tt lub Dt;

- polisacharydu serotypu 6B sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 7F sprzężony z Tt lub Dt;

- polisacharydu serotypu 9V sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 14 sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 18C sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 19F sprzężony z Tt; oraz

- polisacharydu serotypu 23F sprzężony z Tt.

189 653

14. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, ze zawiera 10 lub 11 ważności reprezentowanych przez 12 do 22 koniugaty, korzystnie 12 do 15, w których polisacharydy wywodzą się z serotypów wybranych z serotypów 1, 3, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F i 23F; w której to kompozycji koniugaty tej samej ważności różnią się wzajemnie białkami nośnikowymi.

15. Kompozycja według zastrz. 14, znamienna tym, ze zawiera:

- polisacharydu serotypu 1 sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 3 sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 4 sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 5 sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 6B sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 6B sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 7F sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 9V sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 9V sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 14 sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 18C sprzężony z Dt;

- polisacharydu serotypu 18C sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 19F sprzężony z Tt;

- polisacharydu serotypu 23 F sprzężony z Tt; oraz

- polisacharydu serotypu 23 F sprzężony z Dt.

16. Kompozycja która zawiera „n” koniugatów Cl do Cn, przy czym każdy koniugat składa się z (i) z polisacharydu S1 do Sn, odpowiednio, i (ii) z białka nośnikowego P1 do Pn, odpowiednio, gdzie „n” jest liczbą równą lub większą od 2, w której to kompozycji polisacharydy S1 do Sn są identyczne lub różne, i w której białka nośnikowe P1 do Pn są wybrane niezależnie z grupy składającej się z toksoidów dyfterytu (Dt) i tężca (Tt), przy czym co najmniej jedno z białek nośnikowych P1 do Pn jest różne od innych; i w której ilość Dt i Tt jest odpowiednio nie większa od 200 i od 50 pg/dawkę.

17. Kompozycja według zastrz. 16, znamienna tym, że wszystkie koniugaty C1 do Cn są wzajemnie różne ze względu na ich polisacharyd lub ich białko nośnikowe lub ich polisacharyd i ich białko nośnikowe.

18. Kompozycja według zastrz. 17, znamienna tym, że wszystkie polisacharydy od S1 do Sn są wzajemnie różne.

19. Kompozycja według zastrz. 16, 17 albo 18, znamienna tym, że „n” jest liczbą równą lub większą niż 6.

20. Kompozycja według zastrz. 19 znamienna tym, że „n” jest liczbą równą lub większą niż 10.

21. Kompozycja według jednego z zastrz. od 16 do 20, znamienna tym, ze polisacharydy S1 do Sn są pochodzenia bakteryjnego.

22. Kompozycja według zastrz. 21, znamienna tym, że wszystkie polisacharydy S1 do Sn pochodzą z tego samego gatunku bakterii.

23. Kompozycja według zastrz. 22, znamienna tym, że wszystkie polisacharydy S1 do Sn pochodzą z gatunku Streptococcus pneumaniae.