PL190093B1 - Urządzenie zamykające - Google Patents

Abstract

I. Urzadzenie zamykajace z co najmniej jednym kluczem i bebenkiem zamykajacym, który zawiera co najmniej jeden, osadzony obrotowo w korpusie bebenka, rdzen lub temu podobny element zabiera- kowy z kanalem na klucz, z elementem blokujacym, który w swym polozeniu zablokowanym uniemozli- wia obrót rdzenia bebenkowego z kluczem, zas w swym polozeniu zwolnionym umozliwia obrót rdzenia bebenkowego z kluczem, z elementem uru- chamiajacym, który blokuje element blokujacy w polozeniu zablokowanym i zwalnia go w poloze- niu zwolnionym, z elektronicznym nadajnikiem kodu w kluczu i elektronicznym przetwornikiem kodu, który steruje elementem uruchamiajacym oraz z jednostka zasilajaca w energie, znam ienne tym, ze bebenek zamykajacy ( 1 0) posiada pancerz ( 1 ), który zawiera korpus ( 2) oslaniajacy korpus ( 8) bebenka i osadzona na nim obrotowo tarcze ( 6) z pokrywajaca sie z kanalem rdzenia bebenkowe- go (11) szczelina (7) do wkladania klucza, przy czym element blokujacy ( 2 1 ) i element uruchamia- jacy sa osadzone w korpusie ( 2) pancerza, zas ele- ment blokujacy ( 2 1 ) w swym polozeniu zablokowa- nym wchodzi w co najmniej jedno, usytuowane na obwodzie tarczy ( 6) pancerza wybranie (26, 27). F IG . 2 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie zamykające z elektronicznie kodowanym kluczem.

Znane jest urządzenie zamykające z co najmniej jednym kluczem i bębenkiem zamykającym, który zawiera co najmniej jeden, osadzony obrotowo w korpusie bębenka, rdzeń lub temu podobny element zabierakowy z kanałem na klucz, z elementem blokującym, który w swym położeniu zablokowanym uniemożliwia obrót rdzenia bębenkowego z kluczem, zaś w swym położeniu zwolnionym umożliwia obrót rdzenia bębenkowego z kluczem, z elementem uruchamiającym, który blokuje element blokujący w położeniu zablokowanym i zwalnia go w położeniu zwolnionym, z elektronicznym nadajnikiem kodu w kluczu i elektronicznym przetwornikiem kodu, który steruje elementem uruchamiającym oraz z jednostką zasilającą w energię.

Tego typu urządzenie zamykające jest znane z niemieckiego zgłoszenia patentowego nr DE 195 17 728 Al. Bębenek zamykający jest zaopatrzony w mieszek, w którym umieszczony jest element uruchamiający w postaci silnika elektrycznego. Kanał na klucz jest otwarty w kierunku obwodowej powierzchni rdzenia bębenkowego. Element blokujący ma postać pałąka, wchodzącego swoimi obydwoma końcami w dwa wybrania w obwodowej powierzchni rdzenia bębenkowego z jednej lub drugiej strony kanału na klucz, w zaopatrzonym w mechaniczne zastawki, osiowym obszarze rdzenia bębenkowego. Mający postać silnika elektrycznego, umieszczony w mieszku bębenka element uruchamiający ma wałek z dwoma przeciwległymi krzywkami, które w pozycji zablokowanej współpracują z pałąkiem lub korpusem bębenka.

Znane urządzenie zamykające z elektroniczno-mechanicznie kodowanym kluczem sprawdziło się w pełni i jest powszechnie stosowane. Należy jednak wymienić cały zamek bębenkowy. Również tylko zamki bębenkowe z mieszkiem można przekonstruować w takie urządzenie zamykające.

Z niemieckiego zgłoszenia patentowego nr DE 42 07 161 Al znane jest urządzenie zamykające z bębenkiem zamykającym zaopatrzone w dodatkową blokadę elektroniczną w postaci dodatkowej osłony. Zawiera ona kołpak, obracający się wraz z rdzeniem bębenkowym.

Z niemieckiego zgłoszenia patentowego nr DE 297 03 063 Ul znana jest dodatkowa elektromagnetyczna blokada dla rdzenia bębenkowego, wchodząca w wybrania na obwodzie rdzenia bębenkowego.

Ponadto w niemieckim zgłoszeniu patentowym nr DE 196 53 113 Al opisane jest ukształtowanie pierścieniowej cewki jako anteny do przekazywania danych w zamku bębenkowym z dodatkowym zabezpieczeniem elektronicznym.

Celem wynalazku jest przekonstruowanie praktycznie wszystkich zamków bębenkowych, bez konieczności ich wymiany, w urządzenie zamykające z elektronicznym, zwłaszcza elektroniczno-mechanicznym kodowaniem.

Urządzenie zamykające z co najmniej jednym kluczem i bębenkiem zamykającym, który zawiera co najmniej jeden, osadzony obrotowo w korpusie bębenka, rdzeń lub temu podobny element zabierakowy z kanałem na klucz, z elementem blokującym, który w swym położeniu zablokowanym uniemożliwia obrót rdzenia bębenkowego z kluczem, zaś w swym położeniu zwolnionym umożliwia obrót rdzenia bębenkowego z kluczem, z elementem uruchamiającym, który blokuje element blokujący w położeniu zablokowanym i zwalnia go w położeniu zwolnionym, z elektronicznym nadajnikiem kodu w kluczu i elektronicznym przetwornikiem kodu, który steruje elementem uruchamiającym oraz z jednostką zasilającą w energię według wynalazku charakteryzuje się tym, że bębenek zamykający posiada pancerz, który zawiera korpus, osłaniający korpus bębenka i osadzoną na nim obrotowo tarczę z pokrywającą się z kanałem rdzenia bębenkowego szczeliną do wkładania klucza, przy czym element blokujący i element uruchamiający są osadzone w korpusie pancerza, zaś element blokujący w swym położeniu zablokowanym wchodzi w co najmniej jedno, usytuowane na obwodzie tarczy pancerza wybranie.

Element blokujący ma postać pałąka, wchodzącego swoimi obydwoma końcami w dwa wybrania na obwodzie tarczy pancerza z jednej lub drugiej strony szczeliny do wkładania klucza.

Element blokujący jest dociskany sprężyną w swoje położenie zablokowane.

190 093

Jednostka zasilająca w energię i/lub przetwornik kodu są umieszczone w korpusie pancerza.

Element uruchamiający stanowi silnik elektryczny lub elektromagnes.

Wałek silnika elektrycznego jest połączony z elementem, który w położeniu zablokowanym jest usytuowany pomiędzy elementem blokującym a korpusem pancerza.

Element stanowi nakrętka przekładni śrubowej.

W korpusie pancerza umieszczona jest antena do odbioru informacji kodowej z elektronicznego nadajnika kodu w kluczu.

Antena do odbioru informacji kodowej rozciąga się w postaci anteny pierścieniowej w ściance czołowej pancerza wokół tarczy pancerza.

Antena jest umieszczona na kluczu w obszarze trzpienia klucza, który to obszar przy kluczu włożonym w rdzeń bębenkowy jest usytuowany w tarczy pancerza.

Elektroniczny nadajnik kodu stanowi urządzenie odzewowe, zaś elektroniczny przetwornik kodu stanowi czytnik urządzenia odzewowego.

Dla nieuruehamiania elementu uruchamiającego przy obrocie klucza w korpusie pancerza umieszczony jest czujnik przekręcania do rejestrowania pozycji elementu blokującego.

Bezpieczeństwo zamków bębenkowych pozostawia często wiele do życzenia. Można je przykładowo wyłamać za pomocą śruby obracanej w kanale na klucz, względnie za pomocą innych narzędzi do wyłamywania. Aby lepiej zabezpieczyć bębenek zamykający, wyposaża się go w tak zwany pancerz w postaci naciągniętego na bębenek zamykający litego korpusu pancerza, w którym osadzona jest obrotowo lita tarcza pancerza ze szczeliną do wkładania klucza. Korpus pancerza i tarcza pancerza są z twardej stali, na przykład stali chromoniklowej.

U podstaw wynalazku leży koncepcja, polegająca na tym, by za pomocą elektronicznego kodowania klucza kontrolować dostęp do kanału dla klucza, znajdującego się w rdzeniu bębenkowym z tarczą pancerza. W tym celu bębenek zamykający jest według wynalazku zaopatrzony w taki pancerz. Pancerz bębenka zawiera przy tym w swym korpusie element uruchamiający oraz uruchamiany przezeń element blokujący, które są tak usytuowane, że element blokujący w swym położeniu zablokowanym współpracuje z tarczą pancerza, blokując jej obrót, natomiast w położeniu zwolnionym zwalnia tarczę pancerza.

Oznacza to, że, podobnie jak w typowych pancerzach bębenka tarcza pancerza uniemożliwia dostęp do kanału w rdzeniu bębenkowym za pomocą śruby lub temu podobnego urządzenia do wyłamywania. Jednocześnie tarcza pancerza pełni funkcję, polegającą na zwalnianiu obrotu rdzenia bębenkowego pod warunkiem użycia wyłącznie kodowanego elektronicznie klucza.

Element blokujący wchodzi w wybranie na obwodzie tarczy pancerza. W położeniu zablokowanym jest on przytrzymywany sprężynami. Siła potrzebna do wciśnięcia elementu blokującego w położenie zablokowane, to jest w wybranie na obwodzie tarczy pancerza jest zatem wywierana przez sprężyny. Wyjęcie elementu blokującego z wybrania w tarczy pancerza, zatem zwolnienie obrotu tarczy pancerza odbywa się ręcznie, poprzez obrót klucza w rdzeniu bębenkowym.

Aby ułatwić wyjmowanie elementu blokującego, na elemencie blokującym lub na wybraniu można umieścić powierzchnie ślizgowe lub elementy toczne, na przykład kulkę lub walec. W ten sposób w położeniu zablokowanym element blokujący przeciwstawia siłowemu obrotowi tarczy pancerza znaczny opór w postaci dużej siły tnącej. Z drugiej strony wyślizguje się on lub wytacza z wybrania, a następnie przemieszcza się po obwodzie tarczy pancerza, gdy rdzeń bębenkowy jest obracany za pomocą klucza.

Elementem uruchamiającym może być przykładowo elektromagnes. Korzystnie jest nim jednak silnik elektryczny, który porusza element, współpracujący w położeniu zablokowanym zarówno z elementem blokującym, jak też z korpusem pancerza. Element uruchamiający jest zatem bistabilny. Oznacza to, że silnik elektryczny zarówno w położeniu zablokowania, jak też w położeniu zwolnienia tarczy pancerza znajduje się w stanie bezprądowym.

Element, poruszany przez silnik elektryczny, może stanowić nakrętka przekładni śrubowej, która jest prowadzona przesuwnie w korpusie pancerza i w którą wchodzi gwint na wałku silnika. Możliwe jest również rozwiązanie, w którym element ma przykładowo postać mimośrodu na wale krzywkowym z dwiema przeciwległymi krzywkami, przy czym obie krzyw190 093 ki w zablokowanym położeniu tarczy pancerza są wsparte na elemencie blokującym lub korpusie pancerza.

Ponieważ przesuw elementu blokującego w położenie zablokowane odbywa się za pomocą wspomnianej sprężyny, natomiast siłę potrzebną do przesunięcia elementu blokującego w położenie zwolnione przy obrocie rdzenia bębenkowego przykłada się ręcznie, można do tego celu zastosować bardzo mały silnik, który może być swobodnie umieszczony w korpusie pancerza, zajmując przy tym niewiele miejsca.

Również zużycie energii przez ten silnik jest niewielkie. Do zasilania w energię elementu uruchamiającego, względnie silnika można zastosować baterię, którą można zamocować na drzwiach. Korzystnie jednak zasilanie prądowe jest wbudowane w pancerz bębenka i ma przykładowo postać baterii pastylkowej. Podobnie przetwornik kodu można również umieścić w korpusie pancerza.

Istotna zaleta wynalazku polega zatem na tym, że zamontowany już w drzwiach bębenek zamykający może pozostać całkowicie bez zmian, ponieważ trzeba jedynie nasunąć pancerz bębenka wraz z elementem blokującym i elementem uruchamiającym oraz ewentualnie elektronicznym przetwornikiem kodu i jednostką zasilającą w energię na bębenek zamykający od strony zagrożonej pod względem bezpieczeństwa, zatem od strony zewnętrznej i zamocować go na nim.

Pancerz bębenka może mieć przy tym takie wymiary, które pasują w przybliżeniu do każdego bębenka zamykającego, w związku z czym jest on od niego praktycznie niezależny. Oznacza to, że w zasadzie każdy bębenek zamykający, czyli na przykład bębenek typu „europrofil”, względnie bębenek okrągły lub owalny można łatwo i w każdej chwili wyposażyć w pancerz według wynalazku.

Jest zrozumiałe, że według wynalazku zarówno zamki bębenkowe z jednym rdzeniem, jak też zamki dwubębenkowe z dwoma rdzeniami mogą być wyposażane w pancerz. W tym ostatnim przypadku rdzeń bębenkowy wyposaża się w pancerz po stronie zagrożonej pod względem bezpieczeństwa, to znaczy po zewnętrznej stronie drzwi.

Rdzeń bębenkowy na wewnętrznej stronie drzwi jest wówczas blokowany jedynie za pomocą mechanicznego kodowania klucza.

Według wynalazku klucz może być wprawdzie kodowany wyłącznie elektronicznie. Ponieważ jednak w pancerz według wynalazku wyposaża się zazwyczaj typowe bębenki zamykające z mechanicznymi zastawkami, kodowanie elektroniczne stanowi ogólnie tylko kod dodatkowy względem mechanicznego kodu klucza.

Elektroniczny nadajnik kodu w kluczu stanowi korzystnie urządzenie odzewowe, zaś elektroniczny przetwornik kodu stanowi czytnik urządzenia odzewowego. W tym celu klucz jest zaopatrzony w antenę ferrytową. Jeżeli klucz jest kluczem obrotowym, wówczas umieszczone są na nim dwie anteny, mianowicie jedna z jednej i druga z drugiej strony uchwytu klucza. Anteny ferrytowe na korpusie pancerza i na kluczu są tak rozmieszczone, że przy kluczu włożonym w bębenek zamykający pomiędzy anteną ferrytową w korpusie pancerza i anteną ferrytową klucza istnieje tylko wąska szczelina powietrzna, w związku z czym straty występujące przy przekazywaniu danych są nieznaczne.

Czytnik transpondera obejmuje mikroprocesor i pamięć trwałą. Ponadto zastosowany jest zegar z funkcją daty i godziny z oscylatorem kwarcowym jaiko bazą czasową. Element uruchamiający jest sterowany bezpośrednio przez mikroprocesor.

Gdy klucz jest wyciągany, zatem antena ferrytowa klucza oddala się od anteny ferrytowej korpusu pancerza, wówczas element blokujący przesuwa element uruchamiający w położenie zablokowane. Przy obrocie klucza włożonego w bębenek zamykający antena ferrytowa kiucza również oddala się od anteny ferytowej korpusu pancerza. Oznacza to, że bez przedsięwzięcia dodatkowych środków przy obrocie bębenka zamykającego następowałoby uruchamianie elementu uruchamiającego, mianowicie próbowałby on przesunąć element blokujący w położenie zablokowane.

Aby temu zapobiec, czyli pozostawić przy obrocie klucza element uruchamiający w stanie wyłączonym, można zastosować czujnik przekręcania, na przykład element piezoelektryczny lub wyłącznik, za pomocą którego rejestrowana jest pozycja tarczy pancerza, względnie rdzenia bębenkowego. Ponieważ przy obrocie tarczy pancerza, względnie rdzenia bęben6

190 093 kowego element blokujący znajduje się w położeniu zwolnionym, wyłącznik jest korzystnie tak ukształtowany, że jest on uruchamiany przez element blokujący, gdy ten znajduje się w położeniu zwolnionym.

Pojęcia „bębenka zamykającego”, „korpusu bębenka”, „rdzenia bębenkowego”, „kanału na klucz” i „klucza” należy w sensie wynalazku rozmieć szeroko. Wynalazek obejmuje przykładowo zabieraki osadzone obrotowo w korpusie, jeżeli zabieraki te mają wybranie, na przykład wielokątne, w które można włożyć narzędzie typu klucza, na przykład z wielokątną końcówką. Podobnie korpus pancerza może również stanowić element okucia.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia pancerz bębenka w pierwszym przykładzie wykonania wynalazku, w widoku perspektywicznym, fig. 2 - bębenek zamykający z pancerzem z fig. 1 w położeniu zablokowanym, w przekroju wzdłużnym, fig. 3 - przekrój poprzeczny wzdłuż linii III-III na fig. 2, fig. 4 - inny przykład wykonania w położeniu zwolnionym, w przekroju wzdłużnym, fig. 5 - przekrój poprzeczny wzdłuż linii V-V na fig. 4, fig. 6 - inny przykład wykonania w położeniu zablokowanym, w przekroju wzdłużnym, fig. 7 - przekrój poprzeczny wzdłuż linii VI1-VII na fig. 4, zaś fig. 8 - kolejny przykład wykonania w położeniu zablokowanym, w przekroju wzdłużnym.

Jak widać na fig. 1, pancerz 1 bębenka składa się z korpusu 2 ze ścianką czołową 3 i ścianką obwodową 4. W otworze ścianki czołowej 3 osadzona jest obrotowo tarcza 6 pancerza, zaopatrzona w szczelinę 7 do wkładania klucza. Korpus 2 pancerza i jego tarcza 3 są wykonane ze stali, na przykład stali chromoniklowej, o grubości kilku milimetrów.

Na figurze 2 przedstawiony jest zamek dwubębenkowy 10 z dwiema połówkami 8, 9 korpusu, z których w każdej osadzony jest jeden rdzeń bębenkowy 11, 12. Każda z połówek 8, 9 korpusu jest zaopatrzona w mieszek 13, 14. Pomiędzy połówkami 8, 9 korpusu bębenka znajduje się wybranie pod bródkę zamykającą 16, połączoną bezobrotowo za pomocą nie przedstawionego połączenia z rdzeniami bębenkowymi 11 i 12. Otwór 18 służy do zamocowania zamka dwubębenkowego 10 za pomocą śruby na drzwiach.

Na zamocowaną, na przykład na zewnętrznej stronie drzwi połowę 8 korpusu bębenka nasadzany jest pancerz 1, w związku z czym powierzchnia czołowa i obwód połówki 8 korpusu bębenka są osłonięte przez pancerz 1. Pancerz 1 zostaje zamocowany na połowie 8 korpusu tak, że szczelina 7 do wkładania klucza pokrywa się z kanałem na klucz (nie uruchomionego) rdzenia bębenkowego. Tarcza 6 pancerza jest za pomocą pierścieniowego odsadzenia 15, umieszczonego w pierścieniowym rowku 17 na wewnętrznej powierzchni ścianki czołowej 3 korpusu 2 pancerza, zabezpieczona przed wyciągnięciem.

W ściance obwodowej 4 pancerza 1 bębenka, na odwrotnej względem tarczy 6 pancerza dolnej powierzchni, w odpowiednim wzdłużnym wybraniu po wewnętrznej stronie umieszczony jest element uruchamiający w postaci silnika elektrycznego 19. Na ściance czołowej 3 pancerza 1 bębenka, w odpowiedniej prowadnicy na wewnętrznej stronie osadzony jest przesuwny w obie strony w kierunku promieniowym element blokujący 21.

Element blokujący 21 zapobiega w swym położeniu zablokowanym, przedstawionym na fig. 2 i 3, obrotowi tarczy 6 pancerza, natomiast w położeniu zwolnionym, przedstawionym na fig. 5, pozwala on na obrót tarczy 6 pancerza. Zablokowanie obrotu tarczy 6 pancerza zgodnie z fig. 2 i 3 uniemożliwia jednocześnie obrót rdzenia bębenkowego 11 wraz z kluczem 22, blokując tym samym zamek 10, natomiast przy mogącej się obracać tarczy 6 pancerza zgodnie z fig. 4 i 5 rdzeń bębenkowy 11 może być obracany, co umożliwia otwarcie zamka 10, zakładając, że (nie przedstawione) zagłębienia lub inne mechaniczne elementy kodujące klucza 22 przemieszczają (nie przedstawione) zastawki zamka bębenkowego 10 w położenie zwolnione.

Element blokujący 21 ma postać pałąka o dwóch końcach 24, 25, które wchodzą w dwa wybrania 26, 27 na obwodzie tarczy pancerza z jednej lub drugiej strony szczeliny 7 do wkładania klucza, przy czym element blokujący, względnie pałąk 21 jest przytrzymywany sprężynami 28, 29 w położeniu roboczym (fig. 3).

Wałek 31 silnika elektrycznego 19 jest zaopatrzony w gwint 32, wchodzący w nakrętkę 33, która jest tak osadzona przesuwnie w odpowiednim wzdłużnym wybraniu 34 na wewnętrznej stronie pancerza 1 bębenka, że w położeniu zablokowanym z fig. 2 i 3 jest ona usytuowana pomiędzy elementem blokującym, względnie pałąkiem 21 i ścianką obwodową 4

190 093 pancerza 1 bębenka, natomiast w położeniu zwolnionym z fig. 4 i 5 jest tak przesunięta do silnika elektrycznego 19, że element blokujący, względnie pałąk 21 jest odsunięty przeciwnie do siły sprężyn 28, 29 od tarczy 6 pancerza.

Oznacza to, że w przedstawionym na fig. 4 i 5 położeniu zwolnionym obrót klucza 22 włożonego w rdzeń bębenkowy 11 powoduje wypchnięcie końców 24, 25 pałąka 21 z wybrań 26, 27 w tarczy 6 pancerza, przeciwnie do sity sprężyn 28, 29, wskutek czego rdzeń bębenka 11 może się swobodnie obracać.

W ściance czołowej 3 korpusu 2 pancerza umieszczony jest czujnik 35 przekręcania, który rejestruje pozycję elementu blokującego 21 i w ten sposób sprawia, że silnik elektryczny 19 po zwolnieniu tarczy 6 pancerza nie może zostać uruchomiony przy obracaniu tej tarczy 6.

Jak widać na fig. 1 do 3, na ściance czołowej 3 korpusu 2 pancerza, w odpowiednim otworze umieszczona jest antena ferrytowa 36. Antena 36 jest podłączona do elektronicznego przetwornika 37 kodu, na przykład czytnika urządzenia odzewowego, umieszczonego w wybraniu na wewnętrznej stronie ścianki obwodowej 4 korpusu 2 pancerza. Urządzenie zasilające 38 w energię stanowi bateria pastylkowa, umieszczona w wybraniu na wewnętrznej stronie ścianki obwodowej 4 korpusu 2 bębenka, po stronie przeciwnej do przetwornika 37 kodu.

Klucz 22 jest na uchwycie 40 zaopatrzony w antenę ferrytową 41, podłączoną do modułu elektronicznego 42, który zawiera nośnik danych lub nadajnik kodu. Moduł 42 może przy tym mieć postać urządzenia odzewowego.

Przykład wykonania z fig. 4 i 5 różni się od przykładu wykonania z fig. 2 i 3 w zasadzie tym, że przetwornik kodu i jednostka zasilająca w energię nie są umieszczone w pancerzu 1 bębenka, lecz na przykład na wewnętrznej stronie drzwi.

W przykładzie wykonania z fig. 6 i 7 antena podłączona do przetwornika 37 kodu ma postać anteny pierścieniowej 43, umieszczonej koncentrycznie wokół otworu dla tarczy 6 pancerza na ściance czołowej 3 korpusu 2 pancerza. Antena pierścieniowa 43 ma większą moc, to znaczy poza większym zasięgiem charakteryzuje się szybszym przekazywaniem danych, a zatem krótszym czasem odcięcia. Ponadto w tym przykładzie wykonania można również zrezygnować z czujnika 35 przekręcania.

W przykładzie wykonania z fig. 8 antena ferrytowa 44 jest umieszczona w wewnętrznym wybraniu ścianki czołowej 3, jest zatem przesunięta do wewnątrz i tym samym niedostępna z zewnątrz. Klucz 22 ma przy tym postać klucza dwustronnego. Zgodnie z tym w obszarze każdego z wąskich boków trzpienia klucza umieszczona jest jedna antena ferrytowa 45, 46, usytuowana w tym obszarze trzpienia, który znajduje się w tarczy 6 pancerza, gdy klucz 22 jest włożony w kanał rdzenia bębenkowego 11.

190 093

190 093

190 093

FIG.4

31

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 2,00 zł.

Claims (12)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie zamykające z co najmniej jednym kluczem i bębenkiem zamykającym, który zawiera co najmniej jeden, osadzony obrotowo w korpusie bębenka, rdzeń lub temu podobny element zabierakowy z kanałem na klucz, z elementem blokującym, który w swym położeniu zablokowanym uniemożliwia obrót rdzenia bębenkowego z kluczem, zaś w swym położeniu zwolnionym umożliwia obrót rdzenia bębenkowego z kluczem, z elementem uruchamiającym, który blokuje element blokujący w położeniu zablokowanym i zwalnia go w położeniu zwolnionym, z elektronicznym nadajnikiem kodu w kluczu i elektronicznym przetwornikiem kodu, który steruje elementem uruchamiającym oraz z jednostką zasilającą w energię, znamienne tym, że bębenek zamykający (10) posiada pancerz (1), który zawiera korpus (2) osłaniający korpus (8) bębenka i osadzoną na nim obrotowo tarczę (6) z pokrywającą się z kanałem rdzenia bębenkowego (11) szczeliną (7) do wkładania klucza, przy czym element blokujący (21) i element uruchamiający są osadzone w korpusie (2) pancerza, zaś element blokujący (21) w swym położeniu zablokowanym wchodzi w co najmniej jedno, usytuowane na obwodzie tarczy (6) pancerza wybranie (26, 27).
2. 2. Urządzenie zamykające według zastrz. 1, znamienne tym, że element blokujący (21) ma postać pałąka, wchodzącego swoimi obydwoma końcami (24, 25) w dwa wybrania (26, 27) na obwodzie tarczy (6) pancerza z jednej lub drugiej strony szczeliny (7) do wkładania klucza.
3. 3. Urządzenie zamykające według zastrz. 1, znamienne tym, że element blokujący (21) jest dociskany sprężyną w swoje położenie zablokowane.
4. 4. Urządzenie zamykające według zastrz. 1, znamienne tym, że jednostka zasilająca (38) w energię i/lub przetwornik (37) kodu są umieszczone w korpusie (2) pancerza.
5. 5. Urządzenie zamykające według zastrz. 1, znamienne tym, że element uruchamiający stanowi silnik elektryczny (19) lub elektromagnes.
6. 6. Urządzenie zamykające według zastrz. 5, znamienne tym, że wałek (31) silnika elektrycznego (19) jest połączony z elementem, który w położeniu zablokowanym jest usytuowany pomiędzy elementem blokującym (21) a korpusem (2) pancerza.
7. 7. Urządzenie zamykające według zastrz. 6, znamienne tym, że element stanowi nakrętka (33) przekładni śrubowej.
8. 8. Urządzenie zamykające według zastrz. 1, znamienne tym, że w korpusie (2) pancerza umieszczona jest antena (36, 43, 44) do odbioru informacji kodowej z elektronicznego nadajnika (42) kodu w kluczu (22).
9. 9. Urządzenie zamykające według zastrz. 8, znamienne tym, że antena do odbioru informacji kodowej rozciąga się w postaci anteny pierścieniowej (43) w ściance czołowej (3) pancerza (2) wokół tarczy (6) pancerza.
10. 10. Urządzenie zamykające według zastrz. 8, znamienne tym, że antena (45, 46) jest umieszczona na kluczu (22) w obszarze trzpienia klucza, który to obszar przy kluczu (22) włożonym w rdzeń bębenkowy (11) jest usytuowany w tarczy (6) pancerza.
11. 11. Urządzenie zamykające według zastrz. 1, znamienne tym, że elektroniczny nadajnik kodu stanowi urządzenie odzewowe (42), zaś elektroniczny przetwornik (37) kodu stanowi czytnik urządzenia odzewowego.
12. 12. Urządzenie zamykające według zastrz. 1, znamienne tym, że dla nieuruchamiania elementu uruchamiającego przy obrocie klucza (22) w korpusie (2) pancerza umieszczony jest czujnik (35) przekręcania do rejestrowania pozycji elementu blokującego (21).

    190 093