PL190480B1 - Element podporowy dla podłoży tapicerskich powierzchni do siedzenia lub leżenia i system łóżkowy - Google Patents

Abstract

1. Element podporowy dla podlozy tapicerskich powierzchni do siedzenia lub lezenia, uksztaltowany jako czesc formowana wtryskowo z elastomeru dla wysciólek meblowych dla w szczególnosci przewietrzanych podlozy tapicerskich, takich jak wysciólka meblowa, materac lub podobnych, który za pom oca przewidzianej podstawy jest mocowany do podloza i ma talerz podporowy do umiesz- czania wysciólki meblowej, w którym pomiedzy podstawa i talerzem podporowym przewidziane sa co najmniej dwa wychodzace z podstawy elementy sprezyste z ramionami podporowymi typu sprezyny plytkowej o skierowanym w kierunku dzialania sily podporowej ugieciu, których zewnetrzne konce uchodza do talerzy podporowych, znam ienny tym, ze element podporowy dla wyrównania przy róznym polozeniu wysokosciowym zawiera plyte podstawowa (11.1). korzystnie w postaci korpusu podsta- wowego (11.2), o wysokosci umozliwiajacej kompensacje róznego polozenia wysokosciowego, skad wychodza skierowane na zewnatrz, umieszczone osiowosymetrycz nie trzy, korzystnie cztery ramiona podporowe (12; 22) w odstepie katowym wynoszacym 120°, korzystnie 90°, przy czym te ramiona podporowe (12; 22) maja co naj- mniej takie same stale sprezystosci i sa uformowane wtry- skowo z wysokogatunkowego elastomeru. Fig. 11a PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest element podporowy dla podłoży tapicerskich powierzchni do siedzenia lub leżenia, ukształtowany jako część formowana wtryskowo z elastomeru dla wyściółek meblowych dla w szczególności przewietrzanych podłoży tapicerskich, takich jak wyściółka meblowa, materac lub podobnych, który za pomocą przewidzianej podstawy jest mocowany do podłoża i ma talerz podporowy do umieszczania wyściółki meblowej, w którym pomiędzy podstawą i talerzem podporowym przewidziane są co najmniej dwa wychodzące z podstawy elementy sprężyste z ramionami podporowymi typu sprężyny płytkowej o skierowanym w kierunku działania siły podporowej ugięciu, których zewnętrzne końce uchodzą do talerzy podporowych. Przedmiotem wynalazku jest poza tym system łóżkowy zabudowany na takich elementach podporowych.

Podłoża tapicerskie służą do nakładania wyściółki meblowej, na której jest umieszczane ciało w sposób dla niego odpowiedni. Znane jest z europejskiego opisu patentowego nr EP 0 401 712 takie podłoże tapicerskie, w którym cała powierzchnia podłoża jest obłożona elastycznymi elementami, które dla uniknięcia przeciążenia i w celu ograniczenia będącego do dyspozycji ugięcia sprężystego są umieszczone w kształtownikach o kształcie litery U, tak że dla podparcia powierzchniowego dla mebli do leżenia lub do siedzenia, na przykład dla łóżek lub podobnych mebli, powierzchnia podporowa dla powłoki tapicerskiej, takiej jak materac - jak to ujawniono już także w niemieckim opisie patentowym nr DE 36 12 603 Al - jest podzielona na powierzchnie cząstkowe, które są rozmieszczone w postaci regularnego wzoru, i z których każdy jest ukształtowany sprężynująco z elementów sprężystych. Przylegające wyściółki tapicerskie odbierają wilgoć wydzielaną z ciała i przechodzą wilgocią podczas siedzenia lub leżenia,

190 480 zwłaszcza tam, gdzie osoby leżą przez dłuższy czas w wilgotnej atmosferze i przewidziane jest podłoże nieprzepuszczające wilgoci - na przykład w przyczepach turystycznych lub w łodziach. Dla przewietrzania zaproponowano w europejskim opisie patentowym nr EP 0 653 174 talerz podporowy z przelotowymi wycięciami. W propozycjach tych jest niezadawalające to, że wysokość poszczególnych elementów podporowych musi być (stosunkowo) duża, ponieważ będące do dyspozycji ugięcie sprężyste stanowi ułamek wysokości nie obciążonych elementów podporowych.

Rama dla mebli do leżenia lub siedzenia, której ramiona wzdłużne i poprzeczne są wyposażone w łatwo montowalne elementy sprężyste, jest opisana w niemieckim opisie patentowym nr DE 196 37 933 C. Na opisanych tam elementach sprężystych umieszczone są talerze podporowe, na których spoczywa materac lub wyściółka meblowa. Elementy sprężyste są utworzone z usytuowanych w położeniu leżącym elementów sprężystych typu sprężyny płytkowej, które mają kształt w przybliżeniu litery C i są tak względem siebie rozmieszczone w układzie symetrii lustrzanej, że dolna sprężyna płytkowa jest podparta w środku na ramieniu ramy, a górna sprężyna płytkowa podpiera pośrodku talerz podporowy.

W brytyjskim opisie patentowym nr 2 143 123 opisane jest ruchome jako takie podłoże dla wyściółki meblowej lub podobnego wyposażenia meblowego, w którym połączona jest wzajemnie za pomocą elementów zaciskowych pewna liczba pierścieniowych członów złącznych. Takie podłoże przez to połączenie pomiędzy sobą jest stabilne i nie wymaga żadnego dodatkowego podłoża, przy czym możliwość ruchu podłoża jako takiego nie zapewnia pewnego pod względem siłowym oparcia. Inne podłoże materacowe z elastyczną powierzchnią, zmontowane z większej liczby bloków materiału piankowego, opisano w niemieckim opisie patentowym nr DE 196 00 434, przy czym zaproponowano, aby dla uzyskania twardości dopasowanej do podpieranej części ciała stosowane były bloki materiału piankowego o różnej twardości. W żadnym z obu opisów patentowych nie przedstawiono podłoża z poszczególnych elementów podporowych z co najmniej podstawą i talerzem podporowym.

Wreszcie w niemieckim opisie nr 295 05 052 U opisany został element podporowy, w którym utworzony został ruszt kratowy z elementów krzyżakowych i ramion, przy czym na elementach krzyżakowych i/lub ramionach są przypięte korpusy sprężyste z nasadzonymi po stronie górnej talerzami podporowymi. Są tu utworzone części zamykające o różnej budowie, a samo tylko nałożenie talerza podporowego na podstawę nie jest możliwe.

Celem wynalazku jest takie udoskonalenie konstrukcji elementów podporowych, aby ugięcie sprężyste stanowiło znaczną część wysokości, przy czym element podporowy przy zapewnionym przewietrzaniu ma dawać się łatwo i w oszczędny pod względem kosztów sposób wytwarzać i ma mieć szerokie zastosowanie. Ponadto celem wynalazku jest zaproponowanie systemu łóżkowego z takimi elementami podporowymi, który będzie dawał się łatwo i w oszczędny pod względem kosztów sposób wytwarzać, i będzie miał zapewnione uniwersalne stosowanie.

Element podporowy dla podłoży tapicerskich powierzchni do siedzenia lub leżenia, ukształtowany jako część formowana wtryskowo z elastomeru dla wyściólek meblowych dla w szczególności przewietrzanych podłoży tapicerskich, takich jak wyściółka meblowa, materac lub podobnych, który za pomocą przewidzianej podstawy jest mocowany do podłoża i ma talerz podporowy do umieszczania wyściółki meblowej, w którym pomiędzy podstawą i talerzem podporowym przewidziane są co najmniej dwa wychodzące z podstawy elementy sprężyste z ramionami podporowymi typu sprężyny płytkowej o skierowanym w kierunku działania siły podporowej ugięciu, których zewnętrzne końce uchodzą do talerzy podporowych, według wynalazku charakteryzuje się tym, że element podporowy dla wyrównania przy różnym położeniu wysokościowym zawiera płytę podstawową, korzystnie w postaci korpusu podstawowego, o wysokości umożliwiającej kompensację różnego położenia wysokościowego, skąd wychodzą skierowane na zewnątrz, umieszczone osiowosymetrycznie trzy, korzystnie cztery ramiona podporowe w odstępie kątowym wynoszącym 120°, korzystnie 90°, przy czym te ramiona podporowe mają co najmniej takie same stałe sprężystości i są uformowane wtryskowo z wysokogatunkowego elastomeru.

190 480

Korzystnie, ramiona podporowe typu sprężyny płytkowej są na części swojej długości zaopatrzone w sprężyny faliste.

Korzystnie, talerz podporowy jest utworzony z kilku powierzchni podporowych, które są za pośrednictwem elementów sprężystych tak sprzężone, że zapewniona jest kompensacja przemieszczenia skierowanego na zewnątrz podczas obniżania powierzchni podporowych, w którym to celu sprzęgające elementy sprężyste są ukształtowane jako łączące powierzchnie podporowe sprężyny o kształcie litery omega.

Korzystnie, płyta podstawowa dla mocowania za pomocą śrub ewentualnie kołków ma na podłożu jeden otwór, korzystnie dwa otwory, usytuowane wzajemnie przeciwległe wzdłuż średnicy względem środkowego punktu płyty podstawy.

Korzystnie, płyta podstawowa dla mocowania do uchwytu o kształcie teowym na podłożu ma usytuowany centralnie otwór z co najmniej jednym spłaszczonym bokiem, korzystnie z dwoma usytuowanymi wzajemnie przeciwlegle spłaszczonymi bokami.

Korzystnie, płyta podstawowa ma, do mocowania na podłożu, klamrę, która współpracuje z odpowiednio ukształtowanym przeciwelementem podłoża.

Korzystnie, płyta podstawowa ma, do mocowania na podłożu, haczykokształtne listwy, które mają kształt podłużny i są umieszczone po obu stronach środkowego punktu płyty podstawowej oraz tworzą jedną część złącza przesuwnego, przy czym korzystnie w celu ograniczania drogi przesuwu zawiera elementy zatrzaskowe.

Korzystnie, płyta podstawowa ma, do mocowania na podłożu, haczykokształtne listwy, które mają kształt wycinka koła i są umieszczone po obu stronach środkowego punktu płyty podstawowej oraz tworzą jedną część złącza obrotowego, przy czym korzystnie w celu ograniczania drogi przesuwu zawiera elementy zatrzaskowe.

Według drugiej postaci element podporowy dla podłoży tapicerskich powierzchni do siedzenia lub leżenia, ukształtowany jako część formowana wtryskowo z elastomeru dla wyściółek meblowych dla w szczególności wietrzonych od tyłu podłoży tapicerskich, takich jak wyściółka meblowa, materac lub podobnych, który za pomocą przewidzianej podstawy jest mocowany do podłoża i ma talerz podporowy do umieszczania wyściółki meblowej, w którym pomiędzy podstawą i talerzem podporowym przewidziane są co najmniej dwa z podstawy elementy sprężyste z ramionami podporowymi typu sprężyny płytkowej o skierowanym w kierunku działania siły podporowej ugięciu, których zewnętrzne końce uchodzą do talerzy podporowych, według wynalazku charakteryzuje się tym, że dla kompensacji przy różnym położeniu wysokościowym jest zaopatrzony w parami identycznie ukształtowane części złączowe, tak że talerz podporowy daje się nakładać rozłącznie zarówno na korpus sprężysty jak i na płytę podstawową, korzystnie w postaci korpusu podstawowego, przy czym co najmniej korpus sprężysty jest uformowany wtryskowo z wysokogatunkowego elastomeru.

Korzystnie, utworzone przez części złączowe złącze ma postać złącza obrotowego typu złącza bagnetowego, przy czym korzystnie współpracujące ze sobą parami części złączą obrotowego mają elementy współpracujące ze sobązati^zaskowo.

Korzystnie, gdy element ten jest elementem podporowym z pojedynczym wielokątem z elastomeru jako sprężystym elementem, w którym wierzchołek zwrócony do płyty podstawowej tworzy stopę korpusu sprężystego z górną częścią złącza, a wierzchołek zwrócony do talerza podporowego tworzy główkę korpusu sprężystego z dolną częścią złącza, przy czym części górna i dolna złącza współpracując z odpowiednimi częściami złączowymi górną i dolną płyty podstawowej względnie talerza podporowego umożliwiają wstawienie korpusu sprężystego pomiędzy płytę podstawową i talerz podporowy, wówczas na wewnętrznej stronie główki korpusu sprężystego jest uformowana sprężyna półrurowa, która przy wciśnięciu tworzy podporę dla stopy korpusu sprężystego, zaś skierowane na zewnątrz wierzchołki wielokąta mają symetryczne względem środka wybrania w kształcie odcinka koła, a szerokość wybrań jest mniejsza od szerokości wielokątów, korzystnie jednak co najmniej równa połowie szerokości żeber sprężystych wielokątów.

Korzystnie, gdy element ten jest elementem podporowym z podwójnym wielokątem z elastomeru jako sprężystym elementem, w którym wierzchołek zwrócony do płyty stopowej tworzy stopę z górną częścią złącza, a wierzchołek zwrócony do talerza podporowego tworzy

190 480 główkę korpusu sprężystego z dolną częścią złącza, przy czym części górna i dolna złącza współpracując z odpowiednimi częściami złączowymi górną i dolną płyty podstawowej względnie talerza podporowego umożliwiają wstawienie korpusu sprężystego pomiędzy płytę podstawową i talerz podporowy, wówczas skierowane przeciw sobie wierzchołki obu wielokątów są korzystnie tak razem połączone, że pomiędzy nimi jest utworzona sprężyna rurowa, która przy dociśnięciu tworzy podporę dla stopy korpusu sprężystego i główki korpusu sprężystego, i że skierowane na zewnątrz wierzchołki wielokąta mają symetryczne względem środka wybrania w kształcie odcinka koła, a szerokość wybrań jest mniejsza od szerokości wielokątów, korzystnie jednak co najmniej równa połowie szerokości żeber sprężystych wielokątów (38).

Korzystnie, talerz podporowy dający się nakładać na płytę podstawową, ukształtowany jako sprężynujący talerz stopniowany, ma powierzchnie podporowe, które są ze sobą połączone poprzez łączniki promieniowe, mają idąc od wewnątrz w kierunku na zewnątrz pomiędzy sobą odstęp taki, że najbardziej wewnętrzne z powierzchni podporowych przyjmują najniższe położenie, następne powierzchnie podporowe przyjmują położenie wyższe, a najbardziej zewnętrzne powierzchnie podporowe przyjmują najwyższe położenie, przy czym łączniki promieniowe mają postać stopni sprężystych i jako element sprężysty mają korzystnie sprężynę falistą.

Korzystnie, talerz podporowy ma co najmniej jedną zewnętrzną powierzchnię podporową oraz jedną wewnętrzną powierzchnię podporową, przy czym wewnętrzna powierzchnia podporowa jest podparta bezpośrednio na centralnym talerzu, zaś pomiędzy wewnętrzną powierzchnią podporową i zewnętrzną powierzchnią podporową znajdują się łączniki promieniowe, i przy czym korzystnie powierzchnie podporowe mają wybrania jako otwory przewietrzające.

Korzystnie, talerz podporowy ma co najmniej jedną zewnętrzną powierzchnię podporową oraz jedną wewnętrzną powierzchnię podporową, przy czym wewnętrzna powierzchnia podporowa jest utworzona z centralnego talerza, zaś pomiędzy wewnętrzną powierzchnią podporową i zewnętrzną powierzchnią podporową znajdują się łączniki promieniowe, i przy czym korzystnie powierzchnie podporowe mają wybrania jako otwory przewietrzające.

Korzystnie, powierzchnia podporowa jest utworzona z kołowego pierścienia.

Korzystnie, powierzchnia podporowa jest utworzona z owalnego pierścienia.

Korzystnie, powierzchnia podporowa jest utworzona z prostokątnego pierścienia.

Korzystnie, talerz podporowy ma co najmniej dwa, korzystnie trzy, korzystniej cztery rozmieszczone pod kątem 120° lub 90°, skierowane na zewnątrz ramiona podporowe, których zewnętrzne końce są ukształtowane jako powierzchnie podporowe, oraz wewnętrzną powierzchnię podporową, która korzystnie jest podparta bezpośrednio na płycie centralnej, przy czym dla wewnętrznych powierzchni podporowych i zewnętrznych powierzchni podporowych przewidziane są łączniki promieniowe.

Korzystnie, talerz podporowy ma co najmniej dwa, korzystnie trzy, korzystniej cztery rozmieszczone pod kątem 120° lub 90°, skierowane na zewnątrz ramiona podporowe, których zewnętrzne końce są ukształtowane jako powierzchnie podporowe, oraz wewnętrzną powierzchnię podporową, która korzystnie jest utworzona z płyty centralnej, przy czym dla wewnętrznych powierzchni podporowych i zewnętrznych powierzchni podporowych przewidziane są łączniki promieniowe.

Korzystnie, pomiędzy zewnętrzną powierzchnią podporową i wewnętrzną powierzchnią podporową znajduje się pośrednia powierzchnia podporowa, która pod względem wysokości jest uformowana powyżej wewnętrznej powierzchni podporowej, jednak poniżej zewnętrznej powierzchni podporowej na łącznikach promieniowych, przy czym łączniki promieniowe i powierzchnie podporowe talerza podporowego mają korzystnie wybrania jako otwory przewietrzające.

Korzystnie, element podporowy ma wieloramienny talerz podporowy, którego zewnętrzne powierzchnie podporowe są, poprzez łuki łączące jako żebra sprzęgające, połączone każdorazowo z sąsiednimi powierzchniami podporowymi, przy czym zewnętrzne powierzchnie podporowe wraz z żebrami sprzęgającymi tworzą zamkniętą strukturę, a żebra sprzęgające są ukształtowane jako sprężyny, korzystnie jako płaskie sprężyny o kształcie litery omega.

190 480

Korzystnie, element podporowy ma wieloramienny talerz podporowy, którego zewnętrzne powierzchnie podporowe są, poprzez łuki łączące jako żebra sprzęgające, połączone każdorazowo z sąsiednimi powierzchniami podporowymi, przy czym zewnętrzne powierzchnie podporowe wraz z żebrami sprzęgającymi tworzą zamkniętą strukturę, a żebra sprzęgające są ukształtowane jako sprężyny, korzystnie jako sprężyny faliste.

System łóżkowy z podłożem tapicerskim wyposażonym w element podporowy dla podłoży tapicerskich powierzchni do siedzenia lub leżenia, ukształtowany jako część formowana wtryskowo z elastomeru dla wyściółek meblowych dla w szczególności przewietrzanych podłoży tapicerskich, takich jak wyściółka meblowa, materac lub podobnych, który za pomocą przewidzianej podstawy jest mocowany do podłoża i ma talerz podporowy do umieszczania wyściółki meblowej, w którym pomiędzy podstawą i talerzem podporowym przewidziane są co najmniej dwa wychodzące z podstawy elementy sprężyste z ramionami podporowymi typu sprężyny płytkowej o skierowanym w kierunku działania siły podporowej ugięciu, których zewnętrzne końce uchodzą do talerzy podporowych, przy czym elementy wyściółkowe są nałożone na płytę, według wynalazku charakteryzuje się tym, że element podporowy dla wyrównania przy różnym położeniu wysokościowym zawiera płytę podstawową, korzystnie w postaci korpusu podstawowego, o wysokości umożliwiającej kompensację różnego położenia wysokościowego, skąd wychodzą skierowane na zewnątrz, umieszczone osiowosymetrycznie trzy, korzystnie cztery ramiona podporowe w odstępie kątowym wynoszącym 120° lub 90°, przy czym te ramiona podporowe mają co najmniej takie same stałe sprężystości i są uformowane wtryskowo z wysokogatunkowego elastomeru, zaś system łóżkowy ma pierwszą strefę z elementami podporowymi, utworzonymi z płyty podstawowej i talerza podporowego oraz drugą strefę z elementami podporowymi, utworzonymi z korpusu podstawowego, korpusu sprężystego i talerza podporowego, przy czym listwy w pierwszej strefie umieszczone są jako położone wyżej, a w drugiej strefie są umieszczone jako położone niżej względem ramy, przy czym korzystnie elementy podporowe z korpusami sprężystymi drugiej strefy są przewidziane odpowiednio do położenia pośladków osoby leżącej w środku rusztu z listew, a elementy podporowe pierwszej strefy tylko z uchwytem stopowym i talerzem podporowym są przewidziane po obu stronach drugiej strefy, przy czym korzystnie pierwsza strefa znajduje się co najmniej w obszarze zewnętrznym podnoszonych części ramowych.

Korzystnie, element podporowy dla kompensacji przy różnym położeniu wysokościowym jest zaopatrzony w parami identycznie ukształtowane części złączowe, tak że talerz podporowy daje się nakładać rozłącznie zarówno na korpus sprężysty jak i na płytę podstawowy korzystnie w postaci korpusu podstawowego, przy czym co najmniej korpus sprężysty jest uformowany wtryskowo z wysokogatunkowego elastomeru.

Aby uzyskać sprężynowanie w pierwszej postaci wykonania elementu podporowego są przewidziane co najmniej dwa ramiona podporowe skierowane na zewnątrz od wspólnej podstawy, które mają postać sprężyn płytkowych z ugięciem skierowanym w kierunku działania siły podporowej. Na każdym z tych ramion podporowych jest przewidziana na końcu powierzchnia podporowa. Te powierzchnie podporowe jednego elementu podporowego tworzą razem talerz podporowy do umieszczania wyściółki meblowej, do którego są one przymocowane pomiędzy powierzchniami podporowymi w obszarze łączników mostkowych. Te powierzchnie podporowe są przy wciśnięciu sprężyn naciskane w kierunku na zewnątrz. Z dalszymi elementami sprężystymi są teraz te powierzchnie podporowe tak sprzężone, że ruch na zewnątrz napina te dalsze elementy sprężyste. Przy tym obie sprężyny działają w tym samym kierunku. Gdy sprężyny ramion podporowych zostaną napięte przez naciśnięcie w dół, to przemieszczające się na zewnątrz talerze podporowe powodują napinanie dalszych elementów sprężystych, tak że ostatecznie charakterystyka elementu podporowego może być ustalona poprzez kombinację obu charakterystyk, tak jak to jest wymagane względnie pożądane. Poprzez możliwe obniżenie powierzchni podporowych aż do podstawy daje się uzyskać ugięcia sprężyste, które - pomijając wytrzymałość materiału - odpowiadają wysokości samego elementu podporowego.

Ramiona podporowe są umieszczone osiowosymetrycznie, tak że kątowa odległość pomiędzy ramionami w przypadku trzech ramion podporowych wynosi 120°, a w przypadku czterech ramion podporowych wynosi 90°. Jeżeli sprężyny płytkowe, tworzące ramiona pod10

190 480 porowe, są tak ukształtowane, że ich stałe sprężystości są takie same, to także przy bocznych składowych sił uzyskuje się obniżenie bez (co jak wiadomo występuje przy innych elementach wyściółek meblowych) „przechylania”, tak że uzyskuje się porządne wyścielenie tapicerskie. Jeżeli sprężyny płytkowe, tworzące ramiona podporowe, są tak ukształtowane, że ich stałe sprężystości są takie same, to także przy bocznych składowych sił uzyskuje się obniżenie bez (co jak wiadomo występuje przy innych elementach wyściółek meblowych) „przechylania”, tak że uzyskuje się porządne wyścielenie tapicerskie. Przy tym rozumie się samo przez się, że stałe sprężystości dobiera się niezależnie od tego. Jeżeli ponadto talerz podporowy dzięki odpowiedniemu ukształtowaniu zawiera wewnętrzną wolną przestrzeń, o wielkości co najmniej podstawy·', to dają się uzyskiwać ugięcia, które - pomijając wytrzymałość materiału - odpowiadają wysokości samego elementu podporowego, tak że obniżenie to może dochodzić nawet do płaszczyzny podstawy. Dobrze jest przy tym, jeśli zapewniające siłę sprężystości ramiona podporowe są wykonane z wysokogatunkowego elastomeru, a powierzchnie podporowe z oszczędnego pod względem kosztu tworzywa sztucznego. Takie przedmioty z dwóch tworzyw sztucznych mogą być wykonywane metodą wtrysku dwukomponentowego tj. jednoczesnego wtrysku dwóch różnych tworzyw sztucznych lub za pomocą wtryskarek do naprzemiennego wtrysku różnych tworzyw.

Korzystna postać przewiduje zaopatrzenie ramion podporowych na części ich długości w płytkowe sprężyny faliste jako elementy sprężynujące. Wydłużanie ramion podporowych prowadzi tu do spęczenia sprężyny falistej, poprzez które przeciwdziała się zmianie położenia powierzchni podporowej. Sprzęgające elementy sprężynujące są przewidziane jako znajdujące się pomiędzy mającymi tu kształt podzielony powierzchniami podporowymi, łączące je sprężyny o kształcie litery omega. Szczególnie to ostatnie umożliwia ugięcie sprężyste, które nie jest zmniejszane przez pofalowania. Za pomocą tych dalszych elementów sprężynujących są teraz te powierzchnie podporowe tak sprzęgnięte, że ruch w kierunku na zewnątrz powoduje w następstwie naprężenie tych dalszych elementów sprężynujących. Przy tym obie sprężyny działają w tym samym kierunku. Jeżeli sprężyny ramion podporowych są naprężane poprzez nacisk do dołu, to poruszające się w kierunku na zewnątrz talerze podporowe powodują naprężenie dalszych elementów sprężynujących, tak że ostatecznie charakterystyka sprężystości elementu podporowego może być tak regulowana przez kombinację obu charakterystyk, jak to jest wymagane względnie pożądane.

Aby te elementy podporowe można było zamocować na podłożu, została odpowiednio ukształtowana podstawa. Jeżeli różnice wysokości mają być tak skompensowane, aby wszystkie talerze podporowe leżały w jednej płaszczyźnie, to podstawa ma korzystnie postać płyty podstawowej lub korpusu podstawowego o odpowiedniej wysokości. W postaci wynalazku, w której płyta podstawowa względnie korpus podstawowy są wyposażone w centralny otwór, realizuje się tu mocowanie za pomocą śruby lub kołka, przy czym śruby lub kołki wchodzą w podłoże. W analogiczny sposób płyta podstawowa może być wyposażona w dwa otwory lub kołki, które są usytuowane wzajemnie przeciwległe wzdłuż średnicy w odniesieniu do środkowego punktu płyty podstawowej. Unieruchomienie uzyskuje się tu również za pomocą śrub lub kołków, przy czym takie połączenie z użyciem śrub lub kołków z uwagi na rozmieszczenie otworów jest zabezpieczone przed przekręceniem. Jeśli na podstawie zamocowany jest uchwyt o kształcie litery T, to centralny otwór ma, dla pewnego zamocowania z przechwyceniem tego uchwytu co najmniej jeden spłaszczony bok, korzystnie jednak dwa wzajemnie przeciwległe spłaszczone boki. Dzięki spłaszczeniu można na podłożu umieścić uchwyt o kształcie litery T, a następnie nasadza się element podporowy i unieruchamia się go poprzez obrócenie o około 90°.

W innej postaci wynalazku płyta podstawowa ma haczykokształtne listwy. Listwy te współdziałają ze znajdującymi się na podłożu elementami trzymającymi tak, że hakowe listwy zaczepiając się wzajemnie z odpowiednimi występami na tych elementach trzymających tworzą połączenie kształtowe. Jeżeli te haczykokształtne listwy mają kształt podłużny i są umieszczone po obu stronach środkowego punktu płyty podstawowej, to tworzą one część złącza wsuwnego, którego drugą część tworzą elementy trzymające znajdujące się na podłożu, tak że elementy podporowe mogą być wsuwane na takie elementy trzymające. Gdy listwy są zakrzywione po łuku koła i są rozmieszczone wzajemnie przeciwległe wzdłuż średnicy

190 480 względem punktu środkowego płyty podstawowej, tworzą one jedną część złącza obrotowego, którego druga część jest utworzona z umieszczonych odpowiednio na podłożu elementów trzymających. Elementy podporowe są tu nakręcane na elementy trzymające w sposób podobny do obrotowego złącza bagnetowego. Listwy te są wyposażone, w celu ograniczenia ruchu przesuwu względnie obrotowego, w elementy zatrzaskowe. Dzięki obu układom elementy podporowe dają się w sposób prosty i pewny mocować na podłożu, przy czym elementy zatrzaskowe umożliwiają ustalenie w pożądanym ustawieniu.

W drugiej postaci wykonania uzyskuje się sprężynowanie w ten sposób, że element podporowy ma korpus sprężysty umieszczony pomiędzy płytą podstawową w postaci uchwytu stopowego i talerzem podporowym, przy czym uchwyt stopowy jest wyposażony w jedną część złączową, a talerz podporowy w drugą część złączową, które stanowią środki do ustalania i rozłącznego pośredniego wmontowywania korpusu sprężystego oraz do rozłącznego nasadzania talerza podporowego na płytę dolną. Ten korpus sprężysty ma ze swej strony na jednym końcu część górną złącza, a na drugim końcu dolną część złącza i może być w ten sposób swoim jednym końcem nasadzony na płycie podstawowej i swoim drugim końcem obsadzony w talerzu podporowym. Płyta podstawowa w postaci uchwytu stopowego i talerz podporowy uzyskują więc poprzez takie dołączenie korpusu sprężystego większy wzajemny odstęp. W ten sposób otrzymuje się sprężynujący element podporowy, któremu za pomocą korpusów sprężystych o różnej wysokości może być nadawana różna wysokość, i w ten sposób umożliwia on kompensację wysokości, przy czym wysokość korpusu sprężystego określa położenie wysokościowe powierzchni podporowej.

Płaski element podporowy jest przy tym utworzony z kombinacji nasadzonego na część nośną uchwytu stopowego z samym talerzem podporowym, które są złączone ze sobą za pomocą złącza, korzystnie złącza typu złącza bagnetowego, w którym występy, w uformowanych w postaci odcinków kół wybraniach znajdujących się w centralnej części talerza podporowego, zaczepiając się umożliwiają obracanie. Występy te mają korzystnie kształt grzybkowych występów, wchodzących przez wybrania do centralnej części i zachodzących za nią. W celu blokowania przewidziane są elementy zatrzaskowe, które współdziałają ze sobą zatrzaskując się na sobie, i które mają postać nosków, guzkowatych występów lub podobnych elementów oraz odpowiednich wybrań względnie wgłębień.

Jako korpus sprężysty w zalecanej postaci wynalazku są pomiędzy stopą korpusu sprężystego i główką korpusu sprężystego umieszczone dwa podwójne wielokąty, ze skierowanymi ku sobie wzajemnie swymi wierzchołkami, których skierowane na zewnątrz powierzchnie tworzą stopę korpusu sprężystego i główkę korpusu sprężystego. Skierowane wzajemnie przeciw sobie wierzchołki wielokątów są razem połączone w ten sposób, że pomiędzy nimi jest utworzony odcinek rurowy o w przybliżeniu prostokątnym przekroju, który działając jako sprężyna rurowa stabilizuje sprężynę wielokątną i przy nadmiernym docisku tworzy podporę z własną charakterystyką. W innej postaci wykonania korpus sprężysty jest utworzony z pojedynczego wielokąta. Tu boki zewnętrzne wielokąta tworzą płytę stopy względnie główkę korpusu sprężystego, podczas gdy powierzchnie po bokach zwrócone w kierunku na zewnątrz tworzą skierowane na zewnątrz wierzchołki. Na wewnętrznej stronie główki korpusu sprężystego jest przy tym uformowany odcinek rurowy, który - analogicznie do sprężyny rurowej przy podwójnym wielokącie - tworzy sprężynę półrurową, która przy nadmiernym docisku opiera się o wewnętrzną stronę stopy korpusu sprężystego i w ten sposób tworzy podporę z własną charakterystyką sprężystości.

Talerz podporowy ma w jednej postaci wykonania trzy lub cztery, skierowane na zewnątrz ramiona podporowe, z których każde wchodzi w jedną z zewnętrznych powierzchni podporowych, które są przy tym usytuowane wzajemnie przeciwlegle. Ponadto talerz podporowy ma wewnętrzną powierzchnię podporową, opartą na centralnym talerzu. Promieniowe łączniki łączą centralny talerz z zewnętrznymi powierzchniami podporowymi, przy czym zewnętrzne powierzchnie podporowe są pod względem wysokości położone wyżej od wewnętrznych powierzchni podporowych. W dalszym rozwinięciu wynalazku przy ramionach podporowych, pomiędzy każdorazowo zewnętrznymi i wewnętrznymi powierzchniami podporowymi, znajdują się pośrednie powierzchnie podporowe, które pod względem wysokości są uformowane na łącznikach promieniowych powyżej wewnętrznych, lecz poniżej zewnętrz12

190 480 nych powierzchni podporowych, które są ponadto ukształtowane pochyło. To stopniowanie wysokościowe zapewnia zasadnicze zmniejszenie pokrycia tylnych stron nałożonych materacy lub podobnych elementów meblowych. Powierzchnia podporowa jest korzystnie usztywniana za pomocą wygiętych części brzegowych o przekroju w kształcie litery C lub litery U co najmniej zewnętrznych powierzchni podporowych.

Aby obniżanie się stopniowanych powierzchni podporowych można było dostosowywać do wymagań, łączniki promieniowe są ukształtowane w postaci żeber łączących poszczególne powierzchnie podporowe, których sztywność zapewnia siłę konieczną dla obniżania. Aby dostosować te siły do wymagań, żebra te dopasowuje się pod względem szerokości i grubości. W korzystnej postaci wykonania żebra te mają postać żeber sprężystych, przy czym te łączniki promieniowe w postaci żeber sprężystych są wyposażone w sprężyny faliste w roli elementów sprężynujących. Te elementy sprężynujące mogą być poprzez odpowiednie ukształtowanie dopasowywane do wymaganych lub pożądanych warunków obciążenia. Dzięki takiemu ukształtowaniu jest trwale poprawione przewietrzanie, przy czym jest korzystnie, gdy niezależnie od tego łączniki promieniowe i/lub powierzchnie podporowe są wyposażone w otwory odpowietrzające. Oprócz tego uzyskuje się także lepsze dopasowanie do fizjologicznego zachowania podczas snu.

Jedna postać wykonania ma trzy, a druga cztery ramiona podporowe z odstępem kątowym wynoszącym 120° lub 90°. Przy montowaniu razem większej ilości elementów podporowych z talerzami podporowymi w jednym podłożu tapicerskim, ramiona podporowe sąsiednich talerzy podporowych mogą być tak ustawione, że uzyskiwana jest jedna (niemal) ciągła powierzchnia, zwłaszcza gdy ramiona podporowe są odpowiednio ukształtowane. Przy trójramiennych talerzach podporowych talerze te są ponadto umieszczone jako „przemienne”, tak że każdorazowo wewnątrz pomiędzy dwa ramiona podporowe jednego talerza podporowego jest wpuszczone jedno ramię sąsiedniego talerza podporowego. Przy czterech ramionach podporowych są one przy podłożu w postaci rusztu z listew korzystnie tak ustawione, że listwa jest położona „ukośnie” względem krzyżujących się ramion podporowych.

W korzystnej dalszej postaci wynalazku pomiędzy powierzchniami podporowymi sąsiadujących ramion podporowych znajdują się żebra sprzęgające w postaci łuków łączących. Przy tym wszystkie powierzchnie podporowe tworzą razem z żebrami sprzęgającymi zamkniętą strukturę. Te żebra sprzęgające powodują to, że poszczególne powierzchnie podporowe nie mogą się poruszać niezależnie od siebie, lecz ruch jednej powierzchni podporowej przenosi się na sąsiednie powierzchnie podporowe. Korzystnie, te żebra sprzęgające tworzą sprężyny, które na przykład mają postać sprężyn płaskich o kształcie litery omega lub sprężyn falistych. Przy uformowaniu w kształcie litery omega otwór kształtu litery omega jest skierowany na zewnątrz, a jego obie stopy są połączone z obiema powierzchniami podporowymi sąsiednich talerzy podporowych. W celu zwiększenia usztywnienia wygięte obszary brzegowe zewnętrznych powierzchni podporowych są ustawione w obszarze żeber sprzęgających. Za pomocą ukształtowania tych sprężyn daje się „stopień sprzęgnięcia” tak ustawiać, ze mogą być uzyskiwane pożądane właściwości sprężyste.

W innej postaci wynalazku talerze podporowe są zamknięte w sobie w kształcie pierścienia. Powierzchnie podporowe są tu także stopniowane, przy czym każda zewnętrzna powierzchnia podporowa ma takie usytuowanie wysokościowe w stosunku do wewnętrznej/-ych) powierzchni podporowej/-ych), że jest ono w odniesieniu do górnej strony części górnej, wyższe od części dolnej. Pierścieniowe powierzchnie podporowe są połączone ze sobą poprzez łączniki promieniowe, przy czym łączniki te są ukształtowane pochyło. Łączniki promieniowe i/lub powierzchnie podporowe mogą mieć wybrania, aby dodatkowo poprawić przewietrzanie. Korzystnie, mogą tu być przewidziane dwie zamknięte pierścieniowo, połączone ze sobą przez promieniowe łączniki, stopniowane powierzchnie podporowe. Mogą być przewidziane trzy pierścieniowo zamknięte powierzchnie podporowe, połączone ze sobą przez łączniki promieniowe. Przy tym kształt pierścieniowych powierzchni podporowych jest kształtem kołowym lub - alternatywnie - kwadratowym.

W innej postaci element podporowy jest częścią formowaną wtryskowo z tworzywa sztucznego. Dzięki takiemu ukształtowaniu element podporowy daje się wytwarzać w prosty sposób, a koszt formy wtryskowej, dzięki dużej ilości sztuk elementów podporowych, nie

190 480 prowadzi do zauważalnego podrożenia pojedynczej części. Rozumie się tu samo przez się, ze do wytwarzania takich elementów podporowych stosowane są takie tworzywa sztuczne, dobierane pod względem ich odporności na obciążenia mechaniczne lub na oddziaływania chemiczne, które mają dostateczną taką odporność. Jako tego rodzaju tworzywa sztuczne mogą być stosowane termoplastyczne elastomery.

Aby wytworzyć system łóżkowy z takimi elementami podporowymi, nakłada się te elementy podporowe na płytę lub na listwę, przy czym stosuje się odpowiednie elementy mocujące służące do mocowania elementów podporowych. W możliwej do realizacji postaci wykonania nakłada się na płytę podłoże kratowe z elementów krzyżakowych z elementami mocującymi dla elementów podporowych w krzyżakach tworzących miejsca skrzyżowań. Poszczególne krzyżaki, których liczba odpowiada liczbie elementów podporowych, mogą być przy tym wzajemnie łączone za pomocą łączników wtykowych.

W dalszej możliwej postaci wykonania wynalazku element podporowy jest na płycie zamocowany w umieszczonym na płycie kratowym podłożu lub w listwie za pomocą klejenia lub spawania, zaś w innej za pomocą śrub (alternatywnie gwoździ lub klamerek z drutu) lub za pomocą kołków. W innej postaci wykonania element podporowy jest na płycie unieruchomiony w umieszczonym na płycie kratowym podłożu lub w listwie poprzez wsunięcie w łącznik wsuwny lub poprzez wkręcenie w złącze obrotowe, przy czym te ostatnie są umieszczone na płycie w kratowym podłożu lub w listwie w liczbie, która odpowiada liczbie elementów podporowych przewidzianych w powierzchni do leżenia.

Druga postać wykonania układu łóżkowego, wyposażonego w takie elementy podporowe, przynosi oprócz rozdzielenia powierzchni do siedzenia lub do leżenia także stopniowanie obniżania, tak że należy oczekiwać przy tym podłożu tapicerskim większego komfortu, ponieważ elementy podporowe według wynalazku mają różne wysokości. W ten sposób dają się zaskakująco prosto tworzyć strefy o różnym obniżaniu tak, że w strefie mniejszego obciążania

- na przykład w obszarze głowy, obszarze podudzi lub stóp

- są umieszczane pomiędzy uchwytem stopowym i talerzem podporowym elementy podporowe bez korpusów sprężystych, przy czym tu listwy są „wysoko” ustawione za pomocą znanych stopniowanych kołków. W strefie z podwyższonym obciążeniem - w przyblizeniu w obszarze ud, miednicy, tułowia - elementy podporowe są natomiast pomiędzy uchwytem stopowym i talerzem podporowym wyposażone w korpusy sprężyste, przy czym listwy są tu usytuowane „głęboko” za pomocą stopniowanych kołków.

W ten sposób uzyskuje się poprzecznie do kierunku rozciągania się listew strefy nisko obniżające się, które zapewniają zrównoważenie różnych obciążeń w tych strefach. Jednak także w obrębie obszaru strefjednej listwy nie uzyskuje się ukośnego ustawienia, końce listew są położone na jednej wysokości, a obniżenie jest uzyskiwanie punktowo za pomocą poszczególnych elementów podporowych. Mogą być przewidziane co najmniej dwie strefy, z których jedna jest strefą z elementami podporowymi utworzonymi z płyty podstawowej i talerzy podporowych, a druga jest strefą z elementami podporowymi utworzonymi z płyty podstawowej w postaci uchwytu stopowego, korpusu sprężystego i talerza podporowego, przy czym za pomocą stopniowanych kołków, które umożliwiają uzyskanie wysokiego i niskiego poziomu, pierwsza strefa jest usytuowana w ramie na wyższym poziomie, a druga strefa na niższym poziomie. Przy tym druga strefa z korpusami sprężystymi jest zasadniczo przewidziana pośrodku rusztu z listew, odpowiednio do położenia pośladków osoby leżącej. Po każdej z obu stron tej drugiej strefy znajduje się pierwsza strefa z elementami podporowymi bez korpusów sprężystych.

Rama zawiera jedną część ramową przyłączoną przegubowo, w którym to celu rama ma wzajemnie przeciwległe przeguby. Dzięki temu przynajmniej jedna część ramowa może być podnoszona. Poza tym jest korzystnie przyłączyć przegubowo do nastawnej części ramowej dalszą część ramową, którą także z kolei jest wyposażona w co najmniej dwie listwy z elementami podporowymi. Ta część ramowa tworzy podparcie głowy przy ruszcie z listew dla łóżka, na przykład do czytania. Każda z części ramowych nastawnych względem ramy podstawowej ma co najmniej dwa rzędy elementów podporowych. Przy tym co najmniej jeden rząd elementów podporowych zewnętrznej z podnoszonych części ramowych ma elementy podporowe utworzone z płyty podstawowej w postaci uchwytu stopowego i talerza podpo14

190 480 rowego, podczas gdy inne rzędy elementów podporowych mają elementy podporowe utworzone z płyty podstawowej w postaci uchwytu stopowego, korpusu sprężystego i talerza podporowego. Części dolne i/lub płyty podporowe i/lub korpusy sprężyste obu postaci wykonania są korzystnie wykonane jako części formowane wtryskowo z tworzywa sztucznego i mogą być przy małych kosztach wykonywane także w dużych ilościach sztuk.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. la przedstawia element podporowy z czterema wychodzącymi z płyty podstawowej sprężynami płytkowymi z talerzem podporowym, w widoku perspektywicznym z częściowym przekrojem, fig. Ib - element podporowy z płytą podstawową, w przekroju, fig. lc - element podporowy z korpusem podstawowym, w przekroju, fig. 2a - element podporowy z czterema wychodzącymi z płyty podstawowej sprężynami płytkowymi z talerzem podporowym z połączoną poprzez sprężyny sprzęgające powierzchnią podporową, w widoku perspektywicznym z częściowym przekrojem, fig. 2b - element podporowy według fig. 2a w przekroju, fig. 3 - element podporowy do mocowania za pomocą śruby, w widoku perspektywicznym z częściowym przekrojem, fig. 4 - element podporowy do mocowania za pomocą kołków, w widoku z boku, fig. 5 - element podporowy do mocowania za pomocą zacisków, w widoku perspektywicznym od dołu, fig. 6a - element podporowy do mocowania za pomocą złącza obrotowego, w widoku z góry, fig. 6b - element podporowy według fig. 6a, w przekroju, fig. 7a - podłoże zmontowane z krzyżaków podłożowych z nasadzonymi na nie elementami podporowymi, w widoku perspektywistycznym, fig. 7b - pojedynczy krzyżak podłoża według fig. la, fig. 8a - element podporowy z talerzem podporowym, w widoku z góry, fig. 8b - element podporowy według fig. 8a, w widoku z boku z przekrojem, fig. 8c - element podporowy z talerzem podporowym i korpusem sprężystym, w widoku z boku z przekrojem, fig. 9a - korpus sprężysty z nakładkami podporowymi, w schematycznym widoku perspektywicznym, fig. 9b - korpus sprężysty z wybraniem w kształcie łuku kołowego, w schematycznym widoku perspektywicznym, fig. lOa - korpus sprężysty z podwójnym wielokątem, w widoku z boku, fig. lOb - korpus sprężysty z pojedynczym wielokątem, w widoku z boku, fig. lOc - stopę korpusu sprężystego, w widoku z góry, fig. lOd - główkę korpusu sprężystego, w widoku z góry, fig. 11 a - system łóżkowy z rusztem z listew, w widoku z góry, fig. llb - system łóżkowy z rusztem z listew z częściami ramowymi podniesionymi, w widoku z boku, fig. 12a - podłoże z listwą ustawioną wysoko i niskimi elementami podporowymi, w przekroju wzdłużnym, fig. 12b - podłoże z listwą ustawioną nisko i wysokimi elementami podporowymi, w przekroju wzdłużnym, fig. 13a - czteroramienny talerz podporowy ze stopniowanymi łącznikami promieniowymi, w widoku z góry, fig. 13b - talerz podporowy według fig. 3a w przekroju poprzecznym, fig. 14a - czteroramienny talerz podporowy z łącznikami promieniowymi w postaci sprężyn falistych, w widoku z góry, fig. 14b - talerz podporowy według fig. 14a w przekroju poprzecznym, fig. 15a - wieloramienny talerz podporowy z pierścieniową powierzchnią podporową i z łącznikami promieniowymi w postaci sprężyn falistych, w widoku z góry, fig. 15b - talerz podporowy według fig. 15a w przekroju poprzecznym.

Pokazany na fig. la do fig. lc element podporowy 10 ma usytuowaną centralnie podstawę 11, która jest nakładana na (nie przedstawione bliżej) podłoże i jest na nim mocowana. Podstawa ta jest przy tym ukształtowana jako płyta podstawowa 11.1 (fig. llb) lub - w celu skompensowania różnic wysokości - jako korpus podstawowy 11.2 (fig. lic). Do tej płyty podstawowej 11.1 względnie do korpusu podstawowego 11.2 są dołączone, jako ramiona podporowe 12, zakrzywione sprężyny płytkowe, na których swobodnych końcach znajdują się powierzchnie podporowe 14, tworzące talerz podporowy 15. Dla wyrównania wydłużenia powstającego przy nadmiernym dociskaniu ramion podporowych 12 są umieszczone faliste elementy sprężyste 13, które przy nadmiernym dociskaniu ramion podporowych mogą przez ich ściskanie przejmować powstające na skutek rozciągania wydłużenie. Swobodne końce ramion podporowych 12 z falistymi elementami sprężystymi 13 są dołączone do łuków mostkowych 14.2 talerza podporowego 15, które łączą powierzchnie podporowe 14 tworzące talerz podporowy 15 w jeden zamknięty pierścień, na którym opiera się wyściełanie tapicerskie, na przykład materac.

Dla poprawienia przewietrzania powierzchnie podporowe 14 są wyposażone w otwory 14.1. Utworzone w ten sposób talerze podporowe 15 mają więc na tyle wystarczająco wolnej po190 480 wierzchni, że nałożone podłoże tapicerskie jest wystarczająco przewietrzane, aby odprowadzana była wilgoć. Przy tym ukształtowaniu talerz podporowy 15 może być obniżany pionowo, tak ze nie mogą występować żadne przechylania lub temu podobne ruchy. Przy tym talerz podporowy 15 może zostać usztywniony poprzez zagięcie zewnętrznych i wewnętrznych krawędzi w (analogicznie do zagięcia w elemencie podporowym 20, jak pokazano na figurach 2a, 2b, 3, 4 i 5).

Przedstawiony na fig. 2a i fig. 2b element podporowy 20 ma - jak także przedstawiony na fig. la, lb element podporowy 10 - płytę podstawową 21 (lub - jak opisano powyżej - korpus podstawowy), do nakładania i mocowania na (bliżej nie przedstawionym) podłożu. Z tej płyty podstawowej 21 wychodzą także tutaj cztery, ukształtowane jako sprężyny płytkowe, ramiona podporowe 22, które są zakrzywione w kierunku do talerza podporowego 25 i w obszarze pomiędzy dwiema powierzchniami podporowymi 24 są z nimi połączone poprzez elementy mostkowe 24.2 w kształcie łuków. Są tu, w celu skompensowania wydłużenia występującego przy przeciskaniu ramion podporowych, przewidziane łączniki sprężyste 23 o kształcie litery omega, które łączą, tu podzielone, powierzchnie podporowe 24, tworzące talerz podporowy. Przy nadmiernym dociskaniu te podzielone powierzchnie podporowe 24 są wzajemnie odpychane, tak że łączniki sprężyste 23 o kształcie litery omega są naprężane.

Także tu talerz podporowy 25 tworzy pierścień z wystającymi do wewnątrz powierzchniami podporowymi 24, które są ze sobą połączone za pomocą łączników sprężystych 23 o kształcie litery omega, przy czym także tu przewidziane są otwory 24.1 do poprawienia przewietrzania nałożonego podłoża tapicerskiego. W celu poprawienia stabilności talerza podporowego 25 co najmniej zewnętrzne krawędzie włącznie z łączącymi elementami mostkowymi 24.2, korzystnie także wewnętrzne krawędzie talerzy podporowych, oraz krawędzie otworu 24.1 są zagięte (jak to jest wyraźnie widoczne także na fig. 5 lub fig. 6a, 6b).

Podczas gdy elementy podporowe 10 względnie 20 na fig. la do fig. lc i fig. 2a, 2b mogą być, za pomocą wbijania gwoździ, przystrzeliwania, klejenia lub w podobny sposób mocowane na dowolnym (nie przedstawionym bliżej) podłożu, na fig. 3 do fig. 5 pokazano także na podstawie elementów podporowych 20 (to samo dotyczy oczywiście także elementów podporowych 10 według fig. la do fig. lc) inne sposoby mocowania. Na fig. 3 jest przedstawiony element podporowy 20, którego płyta podstawowa 21 dla umieszczenia śruby lub kołka (bliżej nie przedstawionych) ma centralnie usytuowany otwór 26, przy czym jest zrozumiałe samo przez się, że mogą być także zastosowane dwie (lub więcej) śruby lub kołki, ewentualnie do zamocowania zabezpieczonego przed przekręceniem. Element podporowy 20 według fig. 4 ma płytę podstawową 21 z kołkami 27 na spodniej stronie, za pomocą których element podporowy 20 może być osadzony w odpowiednich otworach w (nie przedstawionym bliżej) podłożu, przy czym oba kołki stanowią połączenie zabezpieczające przed przekręceniem. Ponadto fig. 5 ukazuje mocowanie zaciskowe. Jest tu na spodniej stronie płyty podstawowej 21 umieszczona klamra 28, która chwyta listwy normalnego rusztu z listew lub (jak tu pokazano) odpowiednią listwę, przy czym możliwe są także inne, odpowiadające klamrom uchwyty.

Figury 6a, 6b i 7a, 7b ukazują zamocowanie elementu podporowego 20 na dowolnym podłożu, utworzone na krzyżakach 80, które dają się razem łączyć w płaskie podłoże także nieprostokątnego kształtu. W celu utworzenia tego płaskiego podłoża łączone są ze sobą wzajemnie ramiona 81 sąsiednich krzyżaków. W tym celu dwa z tych ramion 81 mają uformowane na sobie kołkopodobne noski wtykowe 82, podczas gdy oba pozostałe ramiona 81 mają uformowaną nakładkę 83 z wybraniami 84 od strony spodniej i otworami 85 po stronie górnej. Wybrania 84 są przy tym tak ukształtowane, że są one w stanie przyjąć ramiona 81 z noskami wtykowymi 82, przy czym te noski wtykowe 82, przetknięte przez otwory 85, zabezpieczają wzajemne położenie krzyżaków. Przy tym kilka otworów 85 w uformowanych nakładkach 83 zapewnia to, że można ustalać różne odległości pomiędzy poszczególnymi krzyżakami 80. Dla ułatwienia łączenia noski wtykowe 82 są wyposażone w rowki 82.1, co umożliwia stosowanie na krzyżaki 80 także (stosunkowo) sztywnych tworzyw sztucznych. W obszarze krzyżowania krzyżaka 80 znajduje się element mocujący w postaci płytki 87 złącza obrotowego umieszczonej na czopie 86.

190 480

W celu zapewnienia współdziałania z tymi krzyżakami płyty podstawowe 21 elementów podporowych 20 są wyposażone tu w usytuowane centralnie otwory 29 złączy obrotowych, przez które prowadzona jest płytka 87 złącza obrotowego. Spłaszczone boki 29.1 otworów 29 złączy obrotowych zachodzą, po obróceniu o na przykład 90°, za płytkę 87 złącza obrotowego. Elementy zatrzaskowe - na fig. 6b widoczne jako nosek 29.2, który współpracuje z odpowiednim noskiem zatrzaskowym na spodniej stronie płytki 87 złącza obrotowego - zapewniają to, że niemożliwy jest obrót powrotny z położenia uzyskanego przez obrócenie.

Figury 8a do 8c ukazują element podporowy w widoku z góry (fig. 8a) z talerzem podporowym 40, który ze swej strony ma cztery ramiona podporowe 45, na których opiera się nałożony (bliżej nie przedstawiony) materac. Te ramiona podporowe 45 mają powierzchnie podporowe 48 z wybraniami 48.1 do przewietrzania, tak że możliwa jest wymiana powietrza poprzez zamknięte w sobie powierzchnie. Korzystnie, płyta centralna 41 tworzy wewnętrzną powierzchnię podporową a pomiędzy płytą centralną i zewnętrzną powierzchnią podporową 48 mogą znajdować się dalsze powierzchnie podporowe, przy czym przebiegające w kierunku na zewnątrz łączniki promieniowe 49 w postaci żeber łączą płytę centralną 41 z powierzchniami podporowymi 48. Przy tym korzystnie każdorazowo następna z powierzchni podporowych ma odstęp wysokościowy względem poprzedzającej, tak że najbardziej zewnętrzna powierzchnia podporowa 48 jest położona najwyżej względem następnych powierzchni podporowych 47 (w kierunku do wewnątrz), i tak dalej, aż do najbardziej wewnętrznej powierzchni podporowej 46, która w ten sposób zajmuje najniższe położenie. Nieobciążony materac leży więc jedynie na najbardziej zewnętrznych powierzchniach podporowych 48 i jest w ten sposób dobrze przewietrzany. Przy wzrastającym obciążeniu zaczynają działać dalsze położone wewnątrz powierzchnie podporowe, aż do momentu, gdy przy maksymalnym obciążeniu materac opiera się całkowicie na wszystkich powierzchniach podporowych.

Figury 8b i 8c ukazują przekrój elementu podporowego z talerzem podporowym 40. Po pierwsze talerz podporowy 40 jest nasadzony bezpośrednio na płytę podstawową 31 w postaci uchwytu stopowego (fig. 8b), osadzoną na listwie 9 i po drugie dla zwiększenia drogi ugięcia jest pomiędzy płytą podstawową 31 i talerzem podporowym 40 wstawiony korpus sprężysty (fig. 8c). Poza tym płyta podstawowa 31 ma dwa odcinki 32 kół z występami 33, stanowiące część złącza obrotowego, oraz ma dwa usytuowane przeciwlegle wzdłuż średnicy występy 37. W celu nałożenia na podłoże, na przykład na listwę 9 rusztu 1 z listew, płyta podstawowa 31 jest na swojej stronie odwróconej od złącza obrotowego wyposażona w korytko podporowe 31.1, obejmujące listwę 9 tworząc w przybliżeniu połączenie kształowe. Wchodzący do otworu 9.1 w listwie 9 czop 31.2 ustala położenie elementu podporowego 30.

Talerz podporowy 40 ma płytę dolną 42, w której znajdują się mające kształt odcinków kół wybrania 43, tworzące odpowiednią drugą część obrotowego złącza bagnetowego. W te wybrania 43 wprowadzane są odcinki 32 kół, gdy mają być połączone ze sobą płytą podstawową 31 w postaci uchwytu stopowego i talerz podporowy 40. Na skutek przekręcenie talerza podporowego 40 występy 33 zachodzą za brzegi wybrań 43, tak że otrzymuje się nieruchome połączenie. Ponadto w płycie dolnej 42 znajdują się wybrania 44. W te wybrania 44 wchodzą występy 34 płyty podstawowej 31 w postaci uchwytu stopowego, tak że obrót powrotny może być uzyskany tylko przez pokonanie siły blokującej tego tak utworzonego połączenia zatrzaskowego. Korpus sprężysty 35 jest tak ukształtowany, że może on być wstawiony pomiędzy płytę podstawową 31 i talerz podporowy 40. Główka 35.2 korpusu sprężystego jest wyposażona odpowiednio w odcinki 32 kół (patrz fig. 9), które mogą współpracować z wybraniami 43, tak że talerz podporowy 40 może zostać nasadzony na wysoki korpus sprężysty 35 lub na niski korpus sprężysty 35'.

Figury 9a, 9b i lOa do lOd ukazują korpus sprężysty 35 względnie 35' w schematycznym widoku perspektywicznym względnie w widoku z boku. Wysoki korpus sprężysty 35 - jak pokazano na fig. lOa - jest utworzony z podwójnego wielokąta 38, którego wzajemnie odwrócone od siebie boki są utworzone ze stopy 35.1 korpusu sprężystego względnie z główki 35.2 korpusu sprężystego, a skierowane przeciwnie do siebie wierzchołki 38.1 wielokąta 38 są uformowane w sprężynę rurową 39.

Dla elementu podporowego średniej wysokości, pokazanego na fig. lOb, przewidziany jest korpus sprężysty 35', którego element sprężynujący jest ukształtowany jako pojedynczy

190 480 wielokąt 38'. Rurowa sprężyna 39 jest tu przekształcona w sprężynę półrurową 39', uformowaną na wewnętrznej stronie płyty główkowej. Oba elementy sprężyste 35 względnie 35' mają tę samą stopę 35.1 i tę samą główkę 35.2, tak że ten korpus sprężysty 35' - jak opisano wcześniej - może być wstawiony pomiędzy płytę podstawową 31 i talerz podporowy 40 albo 60. Jednakowo ukształtowane stopy 35.1 obu korpusów sprężystych 35 lub 35' (fig. 10c) mają analogicznie do płyty dolnej 42 talerza podporowego 40 - wybrania 36 o kształcie odcinka koła oraz występy 37, które tworzą jedną część złącza obrotowego - odpowiednio do opisanego uprzednio sposobu, tak że nie tylko korpus sprężysty 35, lecz także korpus sprężysty 35' mogą być analogicznie do talerza podporowego 40 unieruchomione w płycie podstawowej 31 w postaci uchwytu stopowego. Guzkowate występy 37 po przekręceniu wchodzą w wybrania 34 i zabezpieczają w ten sposób korpus sprężysty 35 przed tUbrot^^in wstecznym i tym samym przed oddzieleniem. Główka 35.2 korpusu sprężystego (fig. 10d) jest - analogicznie do płyty podstawowej w postaci uchwytu stopowego - wyposażona w dwa, tworzące jedną część złącza obrotowego odcinki 32 koła z występami 33, które wraz z wybraniami 43 płyty dolnej 42 współpracują ze sobą na podobieństwo złącza obrotowego, przy czym główka 35.2 ma występy 37, które wskakują w wybrania i - w opisany uprzednio sposób - uniemożliwiają niezamierzone oddzielenie talerza podporowego 40 od korpusu sprężystego 35. Mające kształt klina występy 37 (patrz przekrój cząstkowy obok fig. 10c) ułatwiają blokowanie złącza i utrudniająjego rozłączenie.

Właściwości sprężyste uzyskują te korpusy sprężyste 35 lub 35 dzięki elastycznym ściankom wielokątów 38 lub 38' z ich na zewnątrz skierowanymi wierzchołkami 38.2 lub 38.2', przy czym są one tu określane zarówno przez stałe materiałowe, jak i przez geometrię. Aby przy dużym ugięciu sprężystym korpusu sprężystego 35 lub 35' uzyskać „usztywnienie” działania sprężystego, w obszarze wzajemnie przeciwnie do siebie skierowanych wierzchołków znajduje się sprężyna rurowa 39 (fig. 10a) lub po wewnętrznej stronie główki 35.2 korpusu sprężystego uformowana jest odpowiadająca tej sprężynie rurowej sprężyna półsurowa 39’ (fig. 10b). Ta sprężyna rurowa 39 lub półsurowa 39’ powoduje to, ze główka 35.2 korpusu sprężystego przy większym obciążeniu opiera się na sprężynie rurowej i dopycha ją do stopy 35.1 korpusu sprężystego. Na skutek tego sprężyna rurowa 39 działa jako niezalezna sprężyna z inną charakterystyką sprężystości, która reguluje teraz dalsze ściskanie. Stała sprężyny odpowiednio wzrasta, a dla dalszego wciskania jest zatem potrzebna nadproporcjonalnie większa siła niż poprzednio.

Skierowane na zewnątrz, wierzchołki 38.2, w celu dopasowania stałych sprężystości do żądanej wartości, i dla przechwycenia bocznych sił ścinających, mogą być połączone poprzez przerzucone przez wcięcie, mające łukowy kształt nakładki podporowe 35.3 (fig. 9a). inną możliwość stanowią ewentualnie mające kształt odcinka koła wybrania 35.4 w tych skierowanych na zewnątrz wierzchołkach 38.2. Jeśli wybrania 35.4 znajdują się na skierowanych na zewnątrz wierzchołkach 38.2 lub 38.2’ wielokąta 38 lub 38’, wówczas korpus sprężysty zachowuje się także ściśnięty jak ułozyskowanie kulkowe, to jest nałożony talerz podporowy jest podatny w każdym kierunku.

Figury 11 a, Ub i 12a, 12b ukazują system łóżkowy z rusztem 1 z listew, zawierający ramę podstawową 2 i dwie podnoszone części ramowe 3, 5 oraz część podgłówkową 7. których boczne ramiona mają kołkami 8 zamocowane listwy/ 9 z takimi elementami podporowymi 10 (fig. 11 a, 11b), oraz listwy wyposażone w elementy podporowe 10 względnie 10' (fig. 12a, 12b). Podniesione części ramowe 3 i 5 są zamocowane przegubowo za pomocą przegubów 4 na ramie podstawowej 2 lub do siebie wzajemnie. Część podgłówkową 7 znajdująca się na części ramowej 5 jest zamocowana przegubowo za pomocą dalszego przegubu 6, tak, ze może on także być podnoszony. Jest przy tym oczywiste, ze także rama podstawowa 2 może mieć ukształtowanie umożliwiające wyższe układanie nóg, jeśli jest to pożądane. Jak to przedstawia widok z boku (z pozostawionymi wolnymi bocznymi ramionami), listwy 9 są w obszarze pośladków, aż do ramion, wyposażone w elementy podporowe 10 z talerzami podporowymi 40, które mają korpusy sprężyste 35, umożliwiające większe ugięcie i tym samym większe obniżenie w obszarze strefy obciążania. W pozostałych obszarach znajdują się elementy podporowe 30' bez wstawionych korpusów sprężystych 35. Aby w stanie nieobciążonym zapewnić równą samą z siebie powierzchnię podporową pomimo większego ugięcia, listwy są unieruchamiane za pomocą uchwytów listew ze znanymi stopniowanymi kołkami 8 na ramionach części ramowych 3 względ18

190 480 nie 5 względnie na części podgłówkowej 7. Sprężynują tu tylko krytyczne strefy, przy czym dla tych stref są potrzebne kosztowne elementy podporowe 10 z korpusami sprężystymi 35.

Na figurach 13a, 13b, 14a, 14b i 15a, 15b ukazane są różne talerze podporowe. Jeden talerz podporowy 60, ukazany na fig. 13a i fig. 13b, ma cztery ramiona podporowe 65 w kątowym odstępie 90°, których ukośnie usytuowane łączniki promieniowe 69 są stopniowane w celu utworzenia pośredniej powierzchni podporowej 67. Zewnętrzne powierzchnie podporowe 68 mają w przybliżeniu kształt strzałek i łączą się ze sobą w odpowiednim układzie. Wewnętrzna powierzchnia podporowa została tu usunięta, tak że talerz środkowy 61 jest uwidoczniony jako część złącza obrotowo-bagnetowego, która współpracuje z noskami, umieszczonymi na górnej stronie centralnej części i tworzącymi drugą część złącza bagnetowego tak, że talerz podporowy 60 poprzez obrócenie o około 90° może zostać unieruchomiony na centralnej części. Dalsze wybrania umożliwiają zabezpieczenie talerza podporowego 60, przy czym wchodzą w nie występy na górnej stronie części centralnej.

Każde z tych ramion podporowych 65 ma trzy umieszczone stopniowo powierzchnie podporowe 66, 67 i 68, które są połączone ze sobą poprzez ukośnie usytuowane łączniki promieniowe 69. Przez ukośne położenie łączników promieniowych 59 uzyskuje się stopniowanie, przy czym wysokościowy odstęp stopniowania jest określony przez położenie kątowe i długość łączników promieniowych. Istotne jest przy tym, dla zapewnienia podatności, aby położenie kątowe powierzchni łączników nie było zbyt strome. Im bliższą 90° jest wartość kąta, tym sztywniejsze i nieelastyczne jest połączenie następnej, wyżej położonej powierzchni podporowej 66 względem talerza środkowego 61 lub powierzchni podporowej 67 względem powierzchni podporowej 66 lub powierzchni podporowej 68 względem powierzchni podporowej 67. Przy tym powierzchnie podporowe 66, 67 względnie 68 mogą mieć dalsze wybrania umożliwiające przewietrzanie (patrz fig. 8a).

Figury 14a i 14b przedstawiają inaczej ukształtowany talerz podporowy 40 również z czterema ramionami podporowymi 45 usytuowanymi w odstępie kątowym 90°. Są tu te cztery ramiona podporowe 49 w celu poprawienia właściwości sprężystych przewidziane ze sprężynami falistymi 49.1. Talerz podporowy 40 pod względem innym cech jest taki sam jak w postaci według fig. 13. Ramiona podporowe 45 są usytuowane naprzeciwległe wzdłuż średnicy względem tych talerzy podporowych 40, bez ograniczania wynalazku do tego. W równy sposób mogłyby zostać także umieszczone dwa usytuowane wzajemnie przeciwległe lub trzy we wzajemnym odstępie kątowym wynoszącym 120° ramiona podporowe. Te talerze podporowe mają, w celu usztywnienia, wszystkie kontury, jak to uwidoczniono na figurach 13a i 13b, i dla zwiększenia stabilności, wykonane z pionowo usytuowanymi krawędziami.

Na figurach 15a i 15b ukazany jest talerz podporowy 70 z pierścieniowymi powierzchniami podporowymi 76, 77, 78, przy czym jest oczywiste, że oprócz kształtów okrągłych są także możliwe kształty kwadratowe lub owalne. Powierzchnie podporowe 76, 77, 78 są połączone poprzez usytuowane skośnie i mające postać żeber łączniki promieniowe 79.1, przy czym oznaczenia te nie są naniesione w każdej ćwiartce. Łączniki promieniowe 79.1 w postaci sprężyn falistych, których fale - jak to jest widoczne na przekroju - mają przebiegające w przybliżeniu równolegle zbocza. Takie ukształtowanie fal tych sprężyn falistych umożliwia dopasowanie stałych sprężystości.

Te ukształtowane w ten sposób talerze podporowe 40 (fig. 8a do fig. c i fig. 14, a, 14b), 60 (fig. 13a, 13b), i 70 (fig. 15a, 15b) mają dobrą odkształcalność, gdy talerze podporowe są wykonywane jako części formowane wtryskowo z tworzywa sztucznego. W postaci wykonania według figur 14a i 14b wewnętrzna powierzchnia podporowa 46.1 jest utworzona z wkładki, która jest wstawiona w odpowiednie wybranie w płycie centralnej 41. Obramowania zewnętrznych powierzchni podporowych 48, 68, względnie 78 są tak ukształtowane, że utworzone są wybrania pomiędzy tym obramowaniem i danym żebrem, gwarantujące tylne wietrzenie. Przewidziane są żebra sprzęgające, aby mchy poszczególnych powierzchni podporowych przenoszone były na sąsiednie powierzchnie podporowe tego samego talerza podporowego.

190 480

190 480

190 480

190 480

28.1

190 480 (24.1²³ 24.1 V /

24^JL24.1 23 12X^24.1

Fig. 6a

190 480

Fig.4

190 480

190 480

34 32 4241 32 34x44

Fig. 8b

Fig. 8c

190 480

Fig. 9b

190 480

Fig. 10a

Fig. 10b

Fig. 10c

190 480

Fig. 11a

190 480

190 480

Fig. 13a

190 480

Fig. 14a

190 480 /-77 _ζ76

>1³ <73 71 ^ν72³ <73

Fig. 15b

Fig. . 15a

190 480

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz. Cena 6,00 zł.

Claims (25)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element podporowy dla podłoży tapicerskich powierzchni do siedzenia lub leżenia, ukształtowany jako część formowana wtryskowo z elastomeru dla wyściółek meblowych dla w szczególności przewietrzanych podłoży tapicerskich, takich jak wyściółka meblowa, materac lub podobnych, który za pomocą przewidzianej podstawy jest mocowany do podłoża i ma talerz podporowy do umieszczania wyściółki meblowej, w którym pomiędzy podstawą i talerzem podporowym przewidziane są co najmniej dwa wychodzące z podstawy elementy sprężyste z ramionami podporowymi typu sprężyny płytkowej o skierowanym w kierunku działania siły podporowej ugięciu, których zewnętrzne końce uchodzą do talerzy podporowych, znamienny tym, że element podporowy dla wyrównania przy różnym położeniu wysokościowym zawiera płytę podstawową (11.1), korzystnie w postaci korpusu podstawowego (11.2), o wysokości umożliwiającej kompensację różnego położenia wysokościowego, skąd wychodzą skierowane na zewnątrz, umieszczone osiowosymetrycznie trzy, korzystnie cztery ramiona podporowe (12; 22) w odstępie kątowym wynoszącym 120°, korzystnie 90°, przy czym te ramiona podporowe (12; 22) mają co najmniej takie same stałe sprężystości i są uformowane wtryskowo z wysokogatunkowego elastomeru.
2. 2. Element podporowy według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że ramiona podporowe (12; 22) typu sprężyny płytkowej są na części swojej długości zaopatrzone w sprężyny faliste (13).
3. 3. Element podporowy według zastrz. 1, znamienny tym, że talerz podporowy (15; 25; 40; 60; 70) jest utworzony z kilku powierzchni podporowych (14; 24), które są za pośrednictwem elementów sprężystych tak sprzężone, że zapewniona jest kompensacja przemieszczenia skierowanego na zewnątrz podczas obniżania powierzchni podporowych (14; 24), w którym to celu sprzęgające elementy sprężyste są ukształtowane jako łączące powierzchnie podporowe (14; 24) sprężyny (23) o kształcie litery omega.
4. 4. Element podporowy według zastrz. 1, znamienny tym, że płyta podstawowa (11.1) dla mocowania za pomocą śrub ewentualnie kołków ma na podłożu jeden otwór, korzystnie dwa otwory (26, 29), usytuowane wzajemnie przeciwlegle wzdłuż średnicy względem środkowego punktu płyty podstawy (11; 21).
5. 5. Element podporowy według zastrz. 1, znamienny tym, że płyta podstawowa (11.1) dla mocowania do uchwytu (86; 87) o kształcie teowym na podłożu ma usytuowany centralnie otwór (26; 29) z co najmniej jednym spłaszczonym bokiem, korzystnie z dwoma usytuowanymi wzajemnie przeciwległe spłaszczonymi bokami (29.1).
6. 6. Element podporowy według zastrz. 1, znamienny tym, że płyta podstawowa (11.1) ma, do mocowania na podłożu, klamrę (28), która współpracuje z odpowiednio ukształtowanym przeciwelementem podłoża.
7. 7. Element podporowy według zastrz. 1, znamienny tym, że płyta podstawowa (11.1) ma, do mocowania na podłożu, haczykokształtne listwy, które mają kształt podłużny i są umieszczone po obu stronach środkowego punktu płyty podstawowej (11.1) oraz tworzą jedną część złącza przesuwnego, przy czym korzystnie w celu ograniczania drogi przesuwu zawiera elementy zatrzaskowe.
8. 8. Element podporowy według zastrz. 1, znamienny tym, że płyta podstawowa (11.1) ma, do mocowania na podłożu, haczykokształtne listwy, które mają kształt wycinka koła i są umieszczone po obu stronach środkowego punktu płyty podstawowej (11.1) oraz tworzą jedną część złącza obrotowego, przy czym korzystnie w celu ograniczania drogi przesuwu zawiera elementy zatrzaskowe.
9. 9. Element podporowy dla podłoży tapicerskich powierzchni do siedzenia lub leżenia, ukształtowany jako część formowana wtryskowo z elastomeru dla wyściółek meblowych dla w szczególności wietrzonych od tyłu podłoży tapicerskich, takich jak wyściółka meblowa,

   190 480 materac lub podobnych, który za pomocą przewidzianej podstawy jest mocowany do podłoża i ma talerz podporowy do umieszczania wyściółki meblowej, w którym pomiędzy podstawą i talerzem podporowym przewidziane są co najmniej dwa wychodzące z podstawy elementy sprężyste z ramionami podporowymi typu sprężyny płytkowej o skierowanym w kierunku działania siły podporowej ugięciu, których zewnętrzne końce uchodzą do talerzy podporowych, znamienny tym, że dla kompensacji przy różnym położeniu wysokościowym jest zaopatrzony w parami identycznie ukształtowane części złączowe, tak że talerz podporowy (15; 25; 40; 60; 70) daje się nakładać rozłącznie zarówno na korpus sprężysty (35; 35') jak i na płytę podstawową (11.1), korzystnie w postaci korpusu podstawowego (11.2), przy czym co najmniej korpus sprężysty (35; 35') jest uformowany wtryskowo z wysokogatunkowego elastomeru.
10. 10. Element podporowy według zastrz. 9, znamienny tym, że utworzone przez części złączowe (32, 33, 36) złącze ma postać złącza obrotowego typu złącza bagnetowego, przy czym korzystnie współpracujące ze sobą parami części złącza obrotowego mają elementy współpracujące ze sobą zatrzaskowo.
11. 11. Element podporowy według zastrz. 9, znamienny tym, że, gdy jest elementem podporowym z pojedynczym wielokątem (38') z elastomeru jako sprężystym elementem, w którym wierzchołek (38.1') zwrócony do płyty podstawowej (31) tworzy stopę (35.1) korpusu sprężystego z górną częścią złącza, a wierzchołek zwrócony do talerza podporowego (15; 25; 40; 60; 70) tworzy główkę (35.2) korpusu sprężystego z dolną częścią złącza, przy czym części górna i dolna złącza współpracując z odpowiednimi częściami złączowymi górną i dolną płyty podstawowej (11.1) względnie talerza podporowego (15; 25; 40; 60; 70) umożliwiają wstawienie korpusu sprężystego (35') pomiędzy płytę podstawową (31) i talerz podporowy (15; 25; 40; 60; 70), wówczas na wewnętrznej stronie główki (35.2) korpusu sprężystego jest uformowana sprężyna półrurowa (39'), która przy wciśnięciu tworzy podporę dla stopy (35.1) korpusu sprężystego, zaś skierowane na zewnątrz wierzchołki (38.2) wielokąta mają symetryczne względem środka wybrania w kształcie odcinka koła, a szerokość wybrań (35.4) jest mniejsza od szerokości wielokątów (38), korzystnie jednak co najmniej równa połowie szerokości żeber sprężystych wielokątów (38).
12. 12. Element podporowy według zastrz. 9, znamienny tym, że, gdy jest elementem podporowym z podwójnym wielokątem (38') z elastomeru jako sprężystym elementem, w którym wierzchołek (38.1') zwrócony do płyty stopowej (31) tworzy stopę (35.1) z górną częścią złącza, a wierzchołek zwrócony do talerza podporowego (15; 25; 40; 60; 70) tworzy główkę (35.2) korpusu sprężystego z dolną częścią złącza, przy czym części górna i dolna złącza współpracując z odpowiednimi częściami złączowymi górną i dolną płyty podstawowej (11.1) względnie talerza podporowego (15; 25; 40; 60; 70) umożliwiają wstawienie korpusu sprężystego (35') pomiędzy płytę podstawową (31) i talerz podporowy (15; 25; 40; 60; 70), wówczas skierowane przeciw sobie wierzchołki (38.1) obu wielokątów (38) są korzystnie tak razem połączone, że pomiędzy nimi jest utworzona sprężyna rurowa (39), która przy dociśnięciu tworzy podporę dla stopy (35.1) korpusu sprężystego i główki (35.2) korpusu sprężystego, i że skierowane na zewnątrz wierzchołki (38.2) wielokąta mają symetryczne względem środka wybrania w kształcie odcinka koła, a szerokość wybrań (35.4) jest mniejsza od szerokości wielokątów (38), korzystnie jednak co najmniej równa połowie szerokości żeber sprężystych wielokątów (38).
13. 13. Element podporowy według zastrz. 9, znamienny tym, że talerz podporowy (15; 25; 40, 60; 70) dający się nakładać na płytę podstawową (11.1), ukształtowany jako sprężynujący talerz stopniowany, ma powierzchnie podporowe (46, 47, 48; 66, 67, 68; 76, 77, 78), które są ze sobą połączone poprzez łączniki promieniowe (49; 69; 79), mają idąc od wewnątrz w kierunku na zewnątrz pomiędzy sobą odstęp taki, że najbardziej wewnętrzne z powierzchni podporowych (46; 66; 76) przyjmują najniższe położenie, następne powierzchnie podporowe (47; 67; 77) przyjmują położenie wyższe, a najbardziej zewnętrzne powierzchnie podporowe (48; 68; 78) przyjmują najwyższe położenie, przy czym łączniki promieniowe (49; 69; 79.1) mają postać stopni sprężystych i jako element sprężysty mają korzystnie sprężynę falistą (49.1).
14. 14. Element podporowy według zastrz. 13, znamienny tym, że talerz podporowy (15; 20; 25; 40; 60; 70) ma co najmniej jedną zewnętrzną powierzchnię podporową (78) oraz jedną wewnętrzną powierzchnię podporową (76), przy czym wewnętrzna powierzchnia podporowa (76)

    190 480 jest podparta bezpośrednio na centralnym talerzu (71), zaś pomiędzy wewnętrzną powierzchnią podporową (76) i zewnętrzną powierzchnią podporową (78) znajdują się łączniki promieniowe (79.1), i przy czym korzystnie powierzchnie podporowe (76; 77; 78) mają wybrania jako otwory przewietrzające.
15. 15. Element podporowy według zastrz. 13, znamienny tym, że talerz podporowy (70) ma co najmniej jedną zewnętrzną powierzchnię podporową (78) oraz jedną wewnętrzną powierzchnię podporową (76), przy czym wewnętrzna powierzchnia podporowa (76) jest utworzona z centralnego talerza (71), zaś pomiędzy wewnętrzną powierzchnią podporową (76) i zewnętrzną powierzchnią podporową (78) znajdują się łączniki promieniowe (79.1), i przy czym korzystnie powierzchnie podporowe (76; 77; 78) mają wybrania jako otwory przewietrzające.
16. 16. Element podporowy według zastrz. 14 albo 15, znamienny tym, że powierzchnia podporowa (78) jest utworzona z kołowego pierścienia.
17. 17. Element podporowy według zastrz. 14 albo 15, znamienny tym, że powierzchnia podporowa (78) jest utworzona z owalnego pierścienia.
18. 18. Element podporowy według zastrz. 14 albo 15, znamienny tym, że powierzchnia podporowa (78) jest utworzona z prostokątnego pierścienia.
19. 19. Element podporowy według zastrz. 9, znamienny tym, że talerz podporowy (15; 25; 40; 60; 70) ma co najmniej dwa, korzystnie trzy, korzystniej cztery rozmieszczone pod kątem 120° lub 90°, skierowane na zewnątrz ramiona podporowe (45; 65), których zewnętrzne końce są ukształtowane jako powierzchnie podporowe (48; 68), oraz wewnętrzną powierzchnię podporową (46; 66), która korzystnie jest podparta bezpośrednio na płycie centralnej (41; 61), przy czym dla wewnętrznych powierzchni podporowych (46; 66) i zewnętrznych powierzchni podporowych (48; 68) przewidziane są łączniki promieniowe (49; 69).
20. 20. Element podporowy według zastrz. 9, znamienny tym, że talerz podporowy (15; 25; 40; 60; 70) ma co najmniej dwa, korzystnie trzy, korzystniej cztery rozmieszczone pod kątem 120° lub 90°, skierowane na zewnątrz ramiona podporowe (45; 65), których zewnętrzne końce są ukształtowane jako powierzchnie podporowe (48; 68), oraz wewnętrzną powierzchnię podporową (46; 66), która korzystnie jest utworzona z płyty centralnej (41; 61), przy czym dla wewnętrznych powierzchni podporowych (46; 66) i zewnętrznych powierzchni podporowych (48; 68) przewidziane są łączniki promieniowe (49; 69).
21. 21. Element podporowy według zastrz. 19, znamienny tym, że pomiędzy zewnętrzną powierzchnią podporową (48; 68) i wewnętrzną powierzchnią podporową (46; 66) znajduje się pośrednia powierzchnia podporowa (47; 67), która pod względem wysokości jest uformowana powyżej wewnętrznej powierzchni podporowej (46; 66), jednak poniżej zewnętrznej powierzchni podporowej (48; 68) na łącznikach promieniowych (49; 69), przy czym łączniki promieniowe (49; 69) i powierzchnie podporowe (46, 47, 48; 66, 67, 68) talerza podporowego (40; 60) mają korzystnie wybrania jako otwory przewietrzające (48.1; 68.1).
22. 22. Element podporowy według zastrz. 20 albo 21, znamienny tym, że ma wieloramienny talerz podporowy (40), którego zewnętrzne powierzchnie podporowe (48) są, poprzez łuki łączące (48.2) jako żebra sprzęgające, połączone każdorazowo z sąsiednimi powierzchniami podporowymi (48), przy czym zewnętrzne powierzchnie podporowe (48) wraz z żebrami sprzęgającymi tworzą zamkniętą strukturę, a żebra sprzęgające są ukształtowane jako sprężyny, korzystnie jako płaskie sprężyny o kształcie litery omega.
23. 23. Element podporowy według zastrz. 20 albo 21, znamienny tym, że ma wieloramienny talerz podporowy (40), którego zewnętrzne powierzchnie podporowe (48) są, poprzez łuki łączące (48.2) jako żebra sprzęgające, połączone każdorazowo z sąsiednimi powierzchniami podporowymi (48), przy czym zewnętrzne powierzchnie podporowe (48) wraz z żebrami sprzęgającymi tworzą zamkniętą strukturę, a żebra sprzęgające są ukształtowane jako sprężyny, korzystnie jako sprężyny faliste.
24. 24. System łóżkowy z podłożem tapicerskim wyposażonym w element podporowy dla podłoży tapicerskich powierzchni do siedzenia lub leżenia, ukształtowany jako część formowana wtryskowo z elastomeru dla wyściólek meblowych dla w szczególności przewietrzanych podłoży tapicerskich, takich jak wyściółka meblowa, materac lub podobnych, który za pomocą przewidzianej podstawy jest mocowany do podłoża i ma talerz podporowy do umieszcza190 480 nia wyściółki meblowej, w którym pomiędzy podstawą i talerzem podporowym przewidziane są co najmniej dwa wychodzące z podstawy elementy sprężyste z ramionami podporowymi typu sprężyny płytkowej o skierowanym w kierunku działania siły podporowej ugięciu, których zewnętrzne końce uchodzą do talerzy podporowych, przy czym elementy wyściółkowe są nałożone na płytę, znamienny tym, że element podporowy dla wyrównania przy różnym położeniu wysokościowym zawiera płytę podstawową (11.1), korzystnie w postaci korpusu podstawowego (11.2), o wysokości umożliwiającej kompensację różnego położenia wysokościowego, skąd wychodzą skierowane na zewnątrz, umieszczone osiowosymetrycznie trzy, korzystnie cztery ramiona podporowe (12; 22) w odstępie kątowym wynoszącym 120° lub 90°, przy czym te ramiona podporowe (12; 22) mają co najmniej takie same stałe sprężystości i są uformowane wtryskowo z wysokogatunkowego elastomeru, zaś system łóżkowy ma pierwszą strefę (I) z elementami podporowymi (10'), utworzonymi z płyty podstawowej (11.1) i talerza podporowego (15; 25; 40; 60; 70) oraz drugą strefę (II) z elementami podporowymi (10), utworzonymi z korpusu podstawowego (11.2), korpusu sprężystego (35; 35') i talerza podporowego (15; 25; 40; 60; 70), przy czym listwy (9) w pierwszej strefie umieszczone są jako położone wyżej, a w drugiej strefie są umieszczone jako położone niżej względem ramy (2), przy czym korzystnie elementy podporowe (10) z korpusami sprężystymi (35; 35') drugiej strefy pfl) są przewidziane odpowiednio do położenia pośladków osoby leżącej w środku rusztu (1) z listew, a elementy podporowe (10') pierwszej strefy tylko z uchwytem stopowym (31) i talerzem podporowym (15; 25; 40; 60; 70) są przewidziane po obu stronach drugiej strefy (II), przy czym korzystnie pierwsza strefa (I) znajduje się co najmniej w obszarze zewnętrznym podnoszonych części ramowych.
25. 25. System łóżkowy, według z.astrz. 24, z namienny tym, że element podporowy dla kompensacji przy różnym położeniu wysokościowym jest zaopatrzony w parami identycznie ukształtowane części złączowe, tak że talerz podporowy (15; 25; 40; 60; 70) daje się nakładać rozłącznie zarówno na korpus sprężysty (35; 35') jak i na płytę podstawową (11.1), korzystnie w postaci korpusu podstawowego (11.2), przy czym co najmniej korpus sprężysty (35; 35') jest uformowany wtryskowo z wysokogatunkowego elastomeru.