PL190663B1 - Zastosowanie związku skierowanego przeciwko CD40Ldo wytwarzania leku - Google Patents

Abstract

1. Zastosowanie zwiazku skierowanego przeciwko CD40L do wytwarzania leku do: (a) zahamowania postepu zapalenia nerek; (b) stabilizacji zapalenia nerek; albo (c) odwrócenia zapalenia nerek u pacjenta, przy czym lek jest spreparowany w postaci dawkowania przeznaczonej do podawania w ilosci od 0,05 mg/kg do 50 mg/kg wagi ciala pacjenta. 2. Zastosowanie wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze lek zawiera ilosc zwiazku skuteczna do (a) zahamowania postepu proteinurii; (b) stabilizacji proteinurii; albo (c) odwrócenia proteinu- rii u pacjenta. 3. Zastosowanie wedlug zastrz. 2, znamienne tym, ze przed leczeniem poziom proteinurii u pacjenta wynosil (a) ponad 150 mg/l; albo (b) ponad 300 mg/l. 4. Zastosowanie wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze lek obejmuje skuteczna ilosc zwiazku skierowanego przeciwko CD40L do (a) zahamowania wzrostu surowiczego poziomu przeciwcial przeciwko DNA; (b) stabilizacji surowiczego poziomu przeciwcial przeciwko DNA; albo (c) zmniejszenia podwyzszonego surowiczego poziomu przeciwcial przeciwko D N A u pacjenta. 5. Zastosowanie wedlug zastrz. 1, znamienne tym, ze lek obejmuje skuteczna ilosc zwiazku skierowanego przeciwko CD40L do stabilizacji albo obnizenia u pacjenta klinicznych parametrów wybranych z grupy obejmujacej: (a) stezenie mocznika, kreatyniny albo bialka w krwi pacjenta; (b) stezenie bialka albo liczby komórek krwi w moczu pacjenta; (c) ciezar wlasciwego moczu pa- cjenta; (d) ilosc moczu pacjenta; (e) tempo usuwania inuliny, kreatyniny, mocznika albo kwasu p-aminohipurowego; (f) nadcisnienie u pacjenta; (g) obrzeki u pacjenta; i (h) poziom krazacych autoprzeciwcial u pacjenta. PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie związku skierowanego przeciwko CD40L do wytwarzania leku. Ujawnienia niniejszego zgłoszenia umożliwiają leczenie zapalenia kłębuszków nerkowych wywołanego kompleksami immunologicznymi, zaś w szczególności leczenie toczniowego zapalenia nerek.

Wynalazek jest oparty na zastosowaniu związków skierowanych przeciwko cząsteczce powierzchniowej limfocytów B i innych komórek, CD40L, samych albo w kombinacji z innymi środkami, do leczenia albo zmniejszania postępu, ciężkości, objawów albo efektów zapalenia nerek będącego wynikiem choroby związanej z przeciwciałami, takiej jak toczeń albo polekowa choroba surowicza. Według jednego z wykonań, wynalazek wykorzystuje przeciwciało monoklonalne 5c8.

Choroba kompleksów immunologicznych spowodowana jest odkładaniem kompleksów immunologicznych w pewnych tkankach, w tym w kłębuszkach nerkowych i ścianach naczyń krwionośnych. Kompleksy są agregatami antygenu i przeciwciał. Antygenami mogą być autoantygeny, gdy organizm produkuje przeciwciała przeciwko składnikom własnych tkanek, albo antygeny egzogenne, takie jak czynniki zakaźne albo leki. W każdym przypadku, złogi

190 663 kompleksów immunologicznych w naczyniach krwionośnych mogą spowodować zmiany skórne, zapalenie osierdzia i zapalenie naczyń. Złogi kompleksów immunologicznych w kłębuszku nerkowym mogą zakłócać zdolność filtracyjną nerki, prowadząc w skrajnych przypadkach do niewydolności nerek i śmierci.

Układowy toczeń rumieniowaty (SLE, ang. Systemie Lupus Erythematosus) jest śmiertelną chorobą autoagresyjną, charakteryzującą się wytwarzaniem autoprzeciwciał skierowanych przeciwko różnym tkankom oraz często przeciwko DNA. SLE dotyka około 140000 osób w Stanach Zjednoczonych i 105000 w Europie zachodniej, głównie kobiet w wieku rozrodczym.

SLE charakteryzuje się stanem zapalnym tkanki łącznej, w tym skóry, stawów i układów narządów; często dotkniętymi narządami są nerki, serce, płuca i ośrodkowy układ nerwowy. Objawy kliniczne SLE obejmują często uogólnioną chorobę, ból, wysypkę, zaburzenia funkcji poznawczych, zakrzepicę, anemię, zapalenie płuc, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego i poronienia u ciężarnych kobiet. U większości pacjentów, immunoglobuliny związane z toczniem oraz kompleksy immunologiczne odkładają się w kłębuszkach nerkowych, powodując zmniejszanie się czynności nerek. Wśród pacjentów z SLE o przebiegu umiarkowanym do ciężkiego, którzy stanowią 70% ogólnej liczby pacjentów z toczniem, połowa rozwija kliniczne zapalenie nerek, charakteryzujące się obecnością białka w moczu. O ile niektórych pacjentów można leczyć z powodzeniem lekami immunosupresyjnymi i/lub cytotoksycznymi, reakcja kliniczna na te leki może być przejściowa, terapia lekowa powoduje niepożądane objawy uboczne, zaś wielu pacjentów nie reaguje na dostępne leczenie farmakologiczne. Istotny procent tych pacjentów rozwija niewydolność nerek i musi poddawać się dializie przez resztę życia albo starać się o przeszczep nerki. Sam przeszczep może być krótkotrwały, ponieważ nowa nerka jest również podatna na uszkodzenie przez autoprzeciwciała występujące we krwi pacjentów z SLE. Mediana wieku, w którym pacjenci SLE rozpoczynają dializy wynosi 35 lat. Wielu z pacjentów umiera pośrednio lub bezpośrednio w wyniku zapalenia nerek.

Leki stosowane w leczeniu SLE dzielą się na różne klasy: salicylany i niesteroidowe leki przeciwzapalne, steroidowe leki przeciwzapalne (kortykosteroidy układowe), środki immunosupresyjne albo cytotoksyczne, leki przeciwmalaryczne, dializa, przeszczep, napromieniowanie tkanek limfatycznych albo plazmafereza. Większość z tych działań jest jedynie objawowa, przeznaczona do zmniejszania stanu zapalnego, ukierunkowana na objawy choroby i wywierająca efekt przez okres leczenia. Przykładami leków objawowych jest kwas salicylowy, glikokortykoidy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak indometacyna. Inne leki działają na patogenezę choroby, hamując reakcję autoagresyjną wywierając swe działanie jedynie po pierwszych tygodniach podawania, wywołując objawy pozostające po zakończeniu leczenia. Takie leki obejmują środki immunosupresyjne, takie jak azatiopryna i cyklofosfamid, jak również kortyzony, takie jak prednizon.

Obecnie stosowane do leczenia SLE środki immunosupresyjne o działaniu ogólnym często wywołują niepożądane efekty uboczne, takie jak zwiększenie podatności pacjenta na zakażenie, co stanowi przeciwwskazanie dla długotrwałego stosowania tych leków. Rozpoczęto badanie zastosowania wybiórczego środka immunosupresyjnego, który jest skierowany na konkretny etap patogenezy choroby w celu zmniejszenia albo normalizacji stężenia immunoglobulin u pacjentów z SLE; należy oczekiwać, że będzie to miało korzystny wpływ na objawy nerkowe tej choroby. Jedną z koniecznych reakcji podczas wytwarzania przeciwciał jest oddziaływanie CD40 na limfocytach B z ligandem CD40 (CD40L) na aktywowanych limfocytach T, etap, który jest konieczny dla wzrostu limfocytów B i wytwarzania przez nie przeciwciał. W literaturze CD40L jest określane również jako „gp39” oraz „cząsteczka limfocytu T aktywująca limfocyt B” (T-BaM, ang. T Cell - B Cell Activation Molecule). Należy rozumieć, niniejszym, że CD40L, gp39 i T-BAM oznaczają tę samą cząsteczkę. Publikacja PCT WO 93/09812 (27 maja 1993) ujawnia mysie przeciwciało monoklonalne oznaczone 5c8, które swoiście wiąże się z T-BAM na powierzchni aktywowanego limfocytu T, przez co hamowana jest aktywacja limfocytów B przez limfocyty T.

Durie i in. (1993), 261 Science 1328-1330, ujawnia badania nad zapobieganiem przewlekłemu zaburzeniu układu odpornościowego, zapaleniu stawów wywołanemu kolagenem, przez podawanie monoklonalnego przeciwciała anty-CD40L, MR1, przeprowadzone na ukła4

190 663 dzie mysiego modelu. Układ mysiego modelu polega na indukowaniu zapalenia stawów przez immumzowanie myszy pisklęcym kolagenem typu Π (CII), a następnie prowokowaniem ich trzy tygodnie później dodatkowym CII. Dopiero po tej prowokacji obserwowane są objawy choroby. Durie i in. zapoczątkowali leczenie myszy MRI tydzień po wstępnej immumzacji i kontynuowali leczenie przez podawanie MRI co cztery dni. Durie i in. donosi, że terapia MRI zapobiegła wystąpieniu objawów klinicznych choroby (zapalenia stawów) u wszystkich myszy poddanych leczeniu, i wyciąga wnioski, że blokowanie CD-40L, wywierające wpływ na początek choroby autoagresyjnej, ma potencjalne zalety terapeutyczne.

Dwa zespoły blokowały oddziaływanie CD40-CD40L przy użyciu przeciwciała monoklonalnego skierowanego przeciwko CD40L (mAbs) u młodych myszy krzyżówki NZB i badały wpływ na dalszy rozwój zapalenia nerek u myszy (Mohan i in., J. Immunol. 154:1470-1480, 1995; Early i in., J. Immunol. 157:3159-3164, 1996). Żeńskie potomstwo krzyżówki myszy New Zealand Black (NZB) z myszami szczepu New Zealand White (NZW) albo normalnymi myszami SWR (określane, odpowiednio, jako (NZB X NZW)Fi i (SWR X NZB)Fj) rozwija zespół pod wieloma względami przypominający SLE u ludzi (Steinberg i in., Ann. Int. Med. 115:548, 1991; Wofsy i Seaman, J. Exp. Med. 161:378, 1985). Samice myszy Fi obu krzyżówek w miarę dorastania, rozwijają nieprawidłowy poziom autoprzeciwciał w surowicy i zapalenie kłębuszków nerkowych.

Mohan i in., (wyżej) przeprowadzili badanie, w którym młode samice myszy (SWR X NZB)Fj leczono trzema dawkami po 250 mg MRI, podawanymi 2-miesięcznym myszom co drugi dzień przez trzy dni. Zwierzęta zabijano po rozwinięciu zapalenia nerek, określonego przez proteinurię wynoszącą przynajmniej 300 pg/dl przez 2 kolejne tygodnie. Zwierzęta nie leczone zaczynały rozwijać zapalenie nerek po 6 miesiącach, z 60% z zapaleniem nerek wlO miesiącu. Pierwsze ze zwierząt leczonych MRI rozwinęły zapalenie nerek w 9 miesiącu, z 40% leczonych zwierząt wykazujących zapalenie nerek w 12 miesiącu, kiedy to zakończono badanie. Leczenie było związane z długotrwałym zmniejszaniem się w surowicy poziomu autoprzeciwciał przeciwko ssDNA (anty-ssDNA) i dwuniciowemu DNA (anty dsDNA); u 7-miesięcznych zwierząt nie leczonych albo po 4 miesiącach leczenia MRI, mediana wartości przeciwciał anty-ssDNA wynosiła, odpowiednio, 4,5 U/ml albo 0,6 U/ml, a mediana wartości przeciwciał anty-dsDNA wynosiła odpowiednio 2,2 U/ml lub 0,4 U/ml. Leczenie nie wywierało skutku na całkowity poziom IgG w surowicy.

W badaniu Early i in., (wyżej) samice (NZW X NZB)Fi leczono chomiczym przeciwciałem przeciwko mysiemu CD40L, MRI (Noelle i in., Proc. Natl. Acad. Sci. USA 89:6550, 1992) podawanym i.p. w dawce 200 mg MRI dwa razy w tygodniu w wieku od 4 do 10 miesięcy. Leczenie rozpoczynano przed osiągnięciem przez myszy wieku, w którym myszy rozwijają ciężkie zapalenie nerek, o czym świadczy istotna proteinuria wynosząca przynajmniej 500 mg/dl. (Pierwsza z dziesięciu myszy nie leczonych rozwinęła ciężką proteinurię w wieku 4,5 miesiąca (Early i in., wyżej). Leczenie MRI istotnie hamowało rozwój zapalenia nerek u zwierząt leczonych i przedłużało ich przeżycie; o ile połowa spośród zwierząt nie leczonych rozwinęła zapalenie nerek w 6 miesiącu i padła w wieku 10 miesięcy, gdy zakończono leczenie MRI. Leczenie MRI również powodowało stabilizację przeciwciał anty-DNA przez kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia, zaś u nie leczonych kontroli poziom anty-ssDNA wzrastał do znacznie wyższych wartości w tym samym okresie czasu.

O ile wyniki z tych badań mają charakter informacyjny, wykazują one tylko ograniczoną istotność wobec zastosowania analogicznych terapii u pacjentów ze spontanicznym SLE z następujących powodów. Co najistotniejsze, myszy w powyższych badaniach rozpoczynano leczyć mAb przeciwko CD40L zanim proteinuria stała się widoczna. Stąd, o ile wyniki badań mogą sugerować, że leczenie związkiem skierowanym przeciwko CD40L może zapobiec rozwojowi zapalenia nerek, gdy terapia rozpocznie się przed objawową chorobą u pacjenta, wyniki nie odnoszą się do tego co się może stać w sytuacji istotnej klinicznie gdy u osobnika stwierdzi się objawowy toczeń. Oprócz tego, model zastosowany przez Early i in., myszy (NZW X N7,B)Fi nie musi przypominać tak dokładnie patogenezy zapalenia nerek u pacjentów z SLE, aby zapowiadać wynik interwencji terapeutycznej. Przykładowo, myszy (NZW X NZB)Fj wykazują wysoki poziom białek retrowirusowych we krwi, które wraz z autoprzeciwciałami przyczyniają się, jak się uważa, do zapalenia nerek u zwierząt. Ponieważ większość

190 663 pacjentów z SLE nie wykazuje obecności białek retro wirusowych, zaś wpływ leczenia związkami skierowanymi przeciwko CD40L na poziom retrowirusa jest nieznany, efekt substancji skierowanej przeciwko CD40L na autoprzeciwciała związane z zapaleniem nerek nie jest przewidywalny z wyników interwencji terapeutycznej na myszach (NZW X NZB)Fi.

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie związku skierowanego przeciwko CD40L do wytwarzania leku do: (a) zahamowania postępu zapalenia nerek; (b) stabilizacji zapalenia nerek; albo (c) odwrócenia zapalenia nerek u pacjenta, przy czym lek jest spreparowany w postaci dawkowania przeznaczonej do podawania w ilości od 0,05 mg/kg do 50 mg/kg wagi ciała pacjenta. W korzystnym wykonaniu lek zawiera ilość związku skuteczną do (a) zahamowania postępu proteinurii; (b) stabilizacji proteinurii; albo (c) odwrócenia proteinurii u pacjenta. Korzystniej poziom proteinurii u pacjenta przed leczeniem wynosił (a) ponad 150 mg/1; albo (b) ponad 300 mg/1.

Również korzystnie w zastosowaniu według wynalazku lek obejmuje skuteczną ilość związku skierowanego przeciwko CD40L do (a) zahamowania wzrostu surowiczego poziomu przeciwciał przeciwko DNA; (b) stabilizacji surowiczego poziomu przeciwciał przeciwko DNA; albo (c) zmniejszenia podwyższonego surowiczego poziomu przeciwciał przeciwko DNA u pacjenta. Ponadto w korzystnym wykonaniu lek obejmuje skuteczną ilość związku skierowanego przeciwko CD40L do stabilizacji albo obniżenia u pacjenta klinicznych parametrów wybranych z grupy obejmującej: (a) stężenie mocznika, kreatyniny albo białka w krwi pacjenta; (b) stężenie białka albo liczby komórek krwi w moczu pacjenta; (c) ciężar właściwego moczu pacjenta; (d) ilość moczu pacjenta; (e) tempo usuwania inuliny, kreatyniny, mocznika albo kwasu p-aminohipurowego; (f) nadciśnienie u pacjenta; (g) obrzęki u pacjenta; i (h) poziom krążących autoprzeciwciął u pacjenta.

Korzystnie w zastosowaniu według wynalazku związkiem skierowanym przeciwko CD40L jest przeciwciało albo fragment przeciwciała. Korzystniej przeciwciałem jest przeciwciało monoklonalne. Najkorzystniej, przeciwciałem monoklonalnym jest 5c8, wytworzone przez hybrydoma o numerze dostępu ATCC HB10916.

W korzystnej postaci wykonania pacjentem jest człowiek, a korzystniej związkiem skierowanym przeciwko CD40L jest przeciwciało humanizowane.

Tak więc rozwiązania według wynalazku pozwalają na leczenie, odwracanie, stabilizację albo zapobieganie postępowi zapalenia nerek u pacjenta z chorobą kompleksów immunologicznych albo z objawowym SLE, przez podawanie pacjentowi leku wytworzonego zgodnie z zastosowaniem według wynalazku. Przez określenie „objawowa SLE” rozumie się, że pacjent ma jeden z poniższych objawów: proteinurię powyżej 150 mg/1; całkowite wydzielanie białka z moczem ponad 150 mg/dzień albo poziom przeciwciał przeciwko dsDNA w surowicy wyższy niż normalny ludzki poziom. Na czynne zapalenie nerek często wskazuje proteinuria przekraczająca 300 mg/1.

Związkami skierowanymi przeciwko CD40L mogą być dowolne substancje które wiążą się z CD40L na powierzchni komórek wyrażających CD40L, takich jak aktywowane limfocyty T. Lek wytwarzany zgodnie z zastosowaniem według wynalazku może być preparowany jako kompozycja terapeutyczna, która obejmuje skuteczną terapeutycznie ilość związku skierowanego przeciwko CD40L i nośnik dopuszczalny farmaceutycznie. Kompozycja farmaceutyczna może obejmować drugą skuteczną terapeutycznie substancję.

Ponadto rozwiązania według wynalazku umożliwiają poprawę funkcji nerek u pacjenta z chorobą kompleksów immunologicznych, przez podawanie pacjentowi leku z zastosowania według wynalazku, której wskaźnikiem jest niższy niż poziom zmierzony przed podaniem związku skierowanego przeciwko CD40L.

Lek wytwarzany zgodnie z zastosowaniem według wynalazku, zawiera skuteczną terapeutycznie ilość związku skierowanego przeciwko CD40L i nośnik dopuszczalny farmaceutycznie, może być zapakowany sterylnie w pojemniku z instrukcją użytkowania w leczeniu toczniowego zapalenia nerek albo innych chorób kompleksów immunologicznych. W korzystnym wykonaniu, w tym leku związkiem skierowanym przeciwko CD40L jest przeciwciało monoklonalne, takie jak 5c8.

Rozwiązania według wynalazku umożliwiają zahamowanie rozwoju albo postępu zapalenia nerek w allogenicznych przeszczepach nerki u pacjenta z chorobą kompleksów immuno6

190 663 logicznych, w tym SLE i chorobą surowiczą i mogą być przydatne u pacjentów przed przeszczepieniem, w momencie przeszczepienia, po przeszczepieniu, okresowo po przeszczepieniu przeszczepu allogenicznego pacjentowi albo po więcej niż jednym kursie leczenia.

Figura 1 jest tabelą zmian w czasie w kilku charakterystycznych cechach krwi i moczu od myszy kontrolnych i leczonych (SWR X NZB)F) w Doświadczeniu II. Przeciwciało monoklonalne przeciwko CD40L, MR1, w ilości 500 pg/zwierzę i.p., podawano raz, gdy zwierzę było w wieku 4 miesięcy, ponownie w wieku 7 miesięcy, ponownie w wieku 9 miesięcy, a następnie w odstępach miesięcznych. Każdy z górnych pięciu rzędów na tabeli oznaczonych AR-BN zawiera dane z pojedynczych zwierząt kontrolnych, i każdy z dolnych sześciu rzędów, oznaczonych CL-CR, zawiera dane z pojedynczych zwierząt leczonych. Badanie to rozpoczęto, gdy zwierzęta były w wieku 4 miesięcy, w lutym 1996. Pionowe podwójne linie oddzielają 4 grupy danych, z których każda podaje parametry próbek moczu i krwi zebranych w dacie podanej powyżej danych. Poziom proteinurii (PU) oznaczono od ilości śladowych do poziomu 4. Poziom 1 korelował z albuminą w moczu rzędu 30 mg/dl, poziom 2 z ilością 100 mg/dl, poziom 3 z 300 mg/dl, zaś poziom 4 z ponad 2000 mg/dl. Poziomy przeciwciał przeciwko MR1 (podane w kolumnie zaznaczonej „antv-M'Rl”), przeciwciał przeciwko ssDNA i przeciwko dsDNA podano w pg/ml krwi. Gdzie to możliwe, wartości podano jako średnie i odchylenia standardowe kilku próbek, w postaci średnia (S.D.). Znak „ oznacza, że próbki nie pobrano, zwykle z powodu śmierci zwierzęcia. ND oznacza „nie wykonano”.

Figura 2 jest tabelą pomiarów proteinurii zwierząt w Doświadczeniu II w czasie. Pierwsza kolumna podaje numery zwierząt jak na fig. 1. Kolumny są oznaczone datami pobrania próbki. NC oznacza „nie pobrano”.

Figura 3 jest tabelą charakterystyki krwi i moczu w czasie w Doświadczeniu V, u myszy kontrolnych i nie traktowanych, u których rozpoczęto leczenie w 4,5 miesiąca życia. MR1 podawano zwierzętom leczonym raz w ilości 500 pg/zwierzę i.p. gdy myszy były w wieku 4,5 miesiąca, a następnie jako comiesięczne wstrzyknięcia po 500 pg i.p. Każdy z górnych siedmiu rzędów w tabeli, oznaczonych AR-BLR, zawiera dane z pojedynczych leczonych zwierząt. Badanie rozpoczęło się, gdy zwierzęta były w wieku 4,5 miesiąca, w maju 1996. Inne opisy na figurze są takie same jak na fig. 1.

Figura 4 jest tablicą pomiarów proteinurii u zwierząt w Doświadczeniu V w czasie. Numery zwierząt sąjak to opisano w fig. 3. Inne opisy figury są takie same jak na fig. 2.

Figura 5 jest tabelą charakterystyki krwi i moczu w czasie w Doświadczeniu VII, u myszy kontrolnych i nie traktowanych, u których rozpoczęto leczenie w 5,5 miesiąca życia. MR1 podawano zwierzętom leczonym raz w ilości 500 pg/zwierzę i.p. przez sześć tygodni, a następnie jako comiesięczne wstrzyknięcia po 500 pg i.p. Każdy z górnych siedmiu rzędów w tabeli, oznaczonych AN-BL, zawiera dane z pojedynczych leczonych zwierząt (jak zaznaczono na fig. 6, niektóre zwierzęta kontrolne padły przed zebraniem danych do fig. 5), zaś każdy z dolnych siedmiu rzędów, oznaczonych CR-DN obejmuje dane z pojedynczych zwierząt leczonych. Badanie rozpoczęło się, gdy zwierzęta były w wieku 5,5 miesiąca, w czerwcu 1996. Inne opisy na figurze są takie same jak na fig. 1.

Figura 6 jest tabelą pomiarów proteinurii u zwierząt w Doświadczeniu VII w czasie. Każdy z górnych siedmiu rzędów w tabeli oznaczonych AR-BN, zawiera dane od pojedynczych zwierząt kontrolnych, zaś każdy z dolnych siedmiu rzędów, oznaczonych CR-DN, zawiera dane od pojedynczych zwierząt leczonych. Inne opisy na figurze są identyczne jak na fig. 2. ...

Figura 7 jest tabelą charakterystyki krwi i moczu w czasie w Doświadczeniu X, u myszy kontrolnych i nie traktowanych, u których rozpoczęto leczenie w 5,5 miesiąca życia. MR1 podawano zwierzętom leczonym raz w ilości 500 pg/zwierzę i.p. przez cztery tygodnie, a następnie jako comiesięczne wstrzyknięcia po 500 pg i.p. Każdy z górnych ośmiu rzędów w tabeli, oznaczonych AR-BLR, zawiera dane z pojedynczych leczonych zwierząt, zaś każdy z dolnych ośmiu rzędów, oznaczonych CR-DLR obejmuje dane z pojedynczych zwierząt leczonych. Badanie rozpoczęło się, gdy zwierzęta były w wieku 5,5 miesiąca, w październiku 1996. Inne opisy na figurze są takie same jak na fig. 1.

190 663

Figura 8 jest tabelą pomiarów proteinurii u zwierząt w Doświadczeniu X w czasie. Pierwsza kolumna podaje numery zwierząt jak na fig. 7. Inne opisy figur są takie same jak na fig. 2.

Figura 9 jest tabelą charakterystyki krwi i moczu w czasie w Doświadczeniu VI, u myszy kontrolnych i nie traktowanych, u których rozpoczęto leczenie w 7 miesiącu życia. MRI podawano zwierzętom leczonym raz w ilości 500 gg/zwierzę i.p. przez sześć tygodni, a następnie jako comiesięczne wstrzyknięcia po 500 gg i.p. Każdy z dolnych czterech rzędów w tabeli, oznaczonych DN-EN, zawiera dane z pojedynczych leczonych zwierząt. W momencie pierwszego pobrania danych do tej tabeli wszystkie zwierzęta kontrolne padły, jak zaznaczono na fig. 10. Badanie rozpoczęło się, gdy zwierzęta były w wieku 7 miesięcy, w czerwcu 1996. Inne opisy na figurze są takie same jak na fig. 1.

Figura 10 jest tabelą pomiarów proteinurii u zwierząt w Doświadczeniu VI w czasie. Każdy z górnych czterech rzędów oznaczonych AR-CN zawiera dane z poszczególnych zwierząt kontrolnych, zaś każdy z czterech dolnych rzędów oznaczonych DN-EN, zawiera dane z pojedynczych zwierząt leczonych. Inne opisy figur są takie same jak na fig. 2.

Rozwiązania według wynalazku umożliwiają leczenie, zapobieganie, odwracanie albo stabilizację u pacjenta z chorobą związaną z przeciwciałami, przez leczenie pacjenta związkiem skierowanym przeciwko CD40L, przykładowo w odstępach ponad 2 tygodni. Związki blokują oddziaływanie CD40L na limfocytach T z CD40 na limfocytach B. Uważa się, że to hamuje wytwarzanie patologicznych przeciwciał co z kolei zmniejsza poziom patologicznych przeciwciał związanych z rozwojem i zaostrzeniem zapalenia nerek związanego z kompleksami immunologicznymi.

Związki

Związki terapeutyczne przydatne w zastosowaniu według wynalazku obejmują dowolny związek, który blokuje oddziaływanie CD40 na limfocytach B z CD40L wyrażanym na powierzchni aktywowanych limfocytów T. Związki skierowane przeciwko CD40L konkretnie uwzględniają przeciwciała poliklonalne i przeciwciała monoklonalne (mAb), jak również pochodne przeciwciał takie jak cząsteczki chimeryczne, cząsteczki humanizowane, cząsteczki o zmniejszonych funkcjach efektorowych, cząsteczki o podwójnej swoistości oraz koniugaty przeciwciał. W korzystnym wykonaniu, przeciwciałem jest 5c8, jak opisane w patencie USA nr 5,474,771, przy czym opis ten załączony jest tu jako odnośnik. Inne znane przeciwciała przeciwko antygenowi 5c8 obejmują przeciwciała ImxM90, ImxM91 i ImxM92 (Immunex), mAb przeciwko CD40L dostępne w handlu z Ancell (klon 24-31, nr kat. 353-020, Bayport, MN) oraz mAb przeciwko CD40 L dostępne w handlu z Genzyme (Cambridge, MA, nr kat. 80-3703-01). Również dostępne na rynku jest przeciwciało przeciwko CD40L z PharMingen (San Diego, nr kat #33580D). Wytwarzane i charakteryzowane są nowe liczne dodatkowe przeciwciała przeciwko CD40L np. WO 962307, Bristol-Myers Squibb, których opisy załączono tu jako odnośnik.

W rozwiązaniach według wynalazku możliwe jest wykorzystanie cząsteczek skierowanych przeciwko CD40L innych typów, takich jak kompletne fragmenty Fab, związki F(ab')2, regiony VH, regiony FV, przeciwciała jednołańcuchowe (patrz, np. WO 96/23071), polipeptydy, fuzyjne konstrukty polipeptydowe, fuzje CD40 (takie jak CD40Ig, opisane w Hollenbaugh i in., J. Immunol. Meth. 188:1-7, 1995, załączone tu jako odnośnik), oraz związki drobnocząsteczkowe, takie jak małe związki pół-peptydowe albo związki nie peptydowe, które są zdolne do blokowania oddziaływania CD40-CD40L. Procedury projektowania, badania przesiewowego i optymalizacji związków drobnocząsteczkowych dostarczone są w zgłoszeniu patentowym PCT/US96/10664, zgłoszonym 21 czerwca, 1996, którego opis zamieszony jest tu jako odnośnik.

Różne postaci przeciwciał można również wytwarzać stosując standardowe techniki rekombinacji DNA (Winter i Milstein, Naturę 349:293-99, 1991). Przykładowo, można skonstruować przeciwciała „chimeryczne”, w których domena wiążąca antygen z przeciwciała zwierzęcego jest połączona z ludzką domeną stałą (przeciwciało pochodzące początkowo od ssaka nie będącego człowiekiem, wobec którego zastosowano technologię rekombinacji DNA w celu zastąpienia całości albo części regionu zawiasowego i regionów stałych łańcucha ciężkiego i/lub regionu stałego łańcucha lekkiego, odpowiednimi regionami stałymi z łańcucha

190 663 ciężkiego i/lub łańcucha lekkiego ludzkiego przeciwciała) patrz, np. Cabilly i in., Patent USA nr 4,816,567; Morrison i in., Proc. Natl. Acad. Sci. 81: 6851-55, 1983). Przeciwciała chimeryczne zmniejszają reakcje odpornościowe wywołane przez przeciwciała zwierzęce zastosowane do leczenia ludzi.

Oprócz tego, można syntetyzować rekombinowane „humanizowane” przeciwciała. Przeciwciałami humanizowanymi są przeciwciała pochodzące początkowo od ssaka nie będącego człowiekiem, w których technologię rekombinacji DNA zastosowano do zastąpienia niektórych albo wszystkich aminokwasów niekoniecznych do wiązania antygenu, aminokwasami z odpowiednich regionów łańcucha ciężkiego albo lekkiego ludzkiej immunoglobuliny (chimery obejmują głównie sekwencje ludzkiej Ig, do których wprowadzono regiony odpowiedzialne za swoiste wiązanie antygenu) (patrz, np. zgłoszenie PCT WO 94/04679). Zwierzęta immunizowano pożądanym antygenem, odpowiednie przeciwciała izolowano i usuwano część sekwencji regionu zmiennego odpowiedzialną za wiązanie antygenu. Regiony wiążące antygen pochodzące od zwierzęcia klonuje się w odpowiedniej pozycji genów ludzkich przeciwciał, w których usunięto regiony przeciwciał wiążące antygen. Przeciwciała humanizowane minimalizują zastosowanie heterologicznych (wewnątrz-gatunkowych) sekwencji ludzkich przeciwciał i z mniejszym prawdopodobieństwem wywołują reakcję odpornościową u leczonego osobnika.

W rozwiązaniach według wynalazku przydatne są również przeciwciała naczelnych albo przeciwciała prymatyzowane.

Fragmenty przeciwciał albo przeciwciała jedno wartościowe można również zastosować w rozwiązaniach według wynalazku. Jednowartościowe przeciwciała obejmują dimer łańcucha ciężkiego i łańcucha lekkiego, powiązany z regionem Fc (albo pniem) drugiego łańcucha ciężkiego. „Region Fab” oznacza te części łańcuchów, które są z grubsza równoważne, albo analogiczne z sekwencjami, które obejmują część odgałęzienia Y łańcucha ciężkiego i łańcucha lekkiego w całości, oraz wspólnie (w agregatach) wykazują jak pokazano, aktywność przeciwciał. Białka Fab obejmują agregaty jednego łańcucha ciężkiego i jednego łańcucha lekkiego (znane powszechnie jako Fab'), jak również tetramery, które odpowiadają dwóm segmentom odgałęzień przeciwciała Y (znane powszechnie jako F(ab')₂), niezależnie które z nich są połączone kowalencyjnie albo nie-kowalencyjnie, o ile połączenie jest zdolne do swoistej reakcji z konkretnym antygenem albo rodziną antygenów.

Oprócz tego, standardowe techniki rekombinacji DNA można zastosować do zmiany powinowactwa wiązania rekombinowanych przeciwciał z ich antygenami, przez zmianę reszt amino kwasowych w sąsiedztwie miejsc wiązania antygenu. Powinowactwo wiązania antygenu przez humanizowane przeciwciała można zwiększyć przez mutagenezę opartą na modelowaniu cząsteczkowym (Queen i in., Proc. Natl. Acad. Sci. USA 86:10029-33, 1989; zgłoszenie PCT WO 94/04679). Może być pożądane zwiększenie albo zmniejszenie powinowactwa przeciwciał do CD40L, zależnie od rodzaju docelowej tkanki albo przewidywanego konkretnego schematu leczenia. Można to przeprowadzić wykorzystując technologię ekspozycji fagowej (patrz, np. Winter i in., Ann. Rev. Immunol. 12:433-455, 1994; oraz Schier i in., J. Mol. Biol. 255:28-43, 1996, załączone tu jako odnośniki). Przykładowo, może być korzystne leczenie pacjenta stałym poziomem przeciwciał o zmniejszonym powinowactwie wobec CD40F w leczeniu pół-profilaktycznym. Podobnie, przeciwciała o zwiększonym powinowactwie wobec CD40L mogą być korzystne do leczenia krótkotrwałego.

Osobnicy

Osobnikami, dla których przeznaczone są rozwiązania według wynalazku są osobnikami z chorobą kompleksów immunologicznych. Choroby charakteryzują się obecnością krążących immunoglobulin i kompleksów immunologicznych we krwi. Jedną klasą chorób kompleksów immunologicznych jest tzw. choroba surowicza, i może ona być spowodowana reakcją odpornościową na czynnik egzogenny, taki jak czynnik zakaźny, lek, obcą surowicę odpornościową albo produkty krwiopochodne. Choroba kompleksów immunologicznych może również wystąpić, gdy pacjent wytwarza „autoprzeciwciała”, które są przeciwciałami skierowanymi przeciwko składnikom własnych tkanek pacjenta. Przykładami takich chorób kompleksów immunologicznych jest SLE, reumatoidalne zapalenie stawów, zespół Goodpasteure'a, ziaminiak Wegenera, mikroskopowe zapalenie tętnic, guzkowate zapalenie tętnic,

190 663 zespół Churg-Strauss'a i inne postaci zapalenia naczyń. Zapalenie nerek związane z zaburzeniami odporności, które nie należą do powyższych kategorii można również leczyć wyżej opisanym sposobem; do tej kategorii chorób należy plamica Henocha-Schoenlein'a, poważna (mieszana) krioimmunoglobulinemia, zapalenie kłębuszków nerkowych w przebiegu ANCA i gammapatie monoklonalne, takie jak szpiczak mnogi, łagodne gammapatie monoklonalne i mikroglobulinetnia Waldenstroerńa.

Określenie „pacjent” ma oznaczać pacjenta będącego ssakiem, któremu można podawać związki skierowane przeciwko CD40L. Rozwiązania według wynalazku są przeznaczone dla pacjentów, w szczególności ludzi, jak również innych naczelnych, owiec, koni, bydła, kóz, świni, psów, kotów, królików, świnek morskich, chomików, skoczków pustynnych, szczurów i myszy do leczenia narządów, nowotworów i komórek pochodzących i uzyskanych od tych zwierząt.

Drogi podania

Lek wytwarzany zgodnie z zastosowaniem według wynalazku może być przeznaczony do podawania w dowolny sposób dopuszczalny medycznie. Może to obejmować wstrzykiwanie, drogami pozajelitowymi takimi jak dożylne, donaczyniowe, dotętnicze, podskórne, domięśniowe, doguzowe, dootrzewnowe, dokomorowe, podtwardówkowe i inne, jak również podawanie doustne, donosowe, dooczne, doodbytnicze albo miejscowe. Do wynalazku włączone jest również szczególnie podawanie o przedłużonym uwalnianiu, jak np. wstrzyknięcia typu depot. Niektóre postaci związków skierowanych przeciwko CD40L mogą być przydatne do podawania doustnego i mogą przybierać postać zawiesin albo pigułek.

Dawkowanie i częstość podawania

Ilość i częstość dawkowania dla konkretnej substancji podawanej pacjentowi dla danej choroby kompleksów immunologicznych stanowi przedmiot oceny lekarza prowadzącego, opartej na szeregu czynników. Ogólnie dawkowanie określa się w badaniach przedklinicznych i klinicznych, które obejmują szeroko zakrojone doświadczenia mające na celu stwierdzenie korzystnych i szkodliwych dla pacjenta działań różnych dawek substancji. Nawet po takich zaleceniach, lekarz często zmienia te dawkowanie dla różnych pacjentów w oparciu o różne przesłanki, takie jak wiek, stan, ciężar, płeć pacjenta i równoczesne leczenie innymi lekami. Określenie optymalnej dawki dla każdego związku skierowanego przeciwko CD40L zastosowanej do leczenia toczniowego zapalenia nerek stanowi rutynowe działanie specjalistów w dziedzinie farmacji i medycyny.

Różne schematy leczenia można zastosować w leczeniu toczniowego zapalenia nerek albo innych chorób wywołanych kompleksami immunologicznymi. Generalnie, częstość dawkowania powinna zostać określona przez lekarza prowadzącego i może obejmować okresy większego dawkowania, jak np. w odstępach jednodniowych czy tygodniowych, naprzemiennie z okresami mniejszego dawkowania, jak np. w odstępach miesięcznych albo rzadziej.

W celu podania przykładów dawkowania związków skierowanych przeciwko CD40L, przedstawiono poniższe przykładowe strategie podawania przeciwciał monoklonalnych przeciwko CD40L. Wielkość dawkowania można łatwo ustalić dla innych związków skierowanych przeciwko CD40L. Ogólnie, uwzględnia się pojedyncze dawki wielkości od około 0,05 do około 50 mg/kg ciężaru ciała pacjenta, przy czym najczęstsze dawkowanie wynosi od 1 do 20 mg/kg. Do leczenia ostrego, skuteczna dawka przeciwciał zawiera się w zakresie od około 1 mg/kg ciężaru ciała do około 20 mg/kg ciężaru ciała podawane codziennie przez okres około 1 do 5 dni, korzystnie w postaci jednorazowej dawki dożylnej. Takie samo dawkowanie i schemat podawania można zastosować w fazie nasycania schematu nasycaniapodtrzymywania, z fazą podtrzymywania obejmującą podawanie dożylne albo domięśniowe przeciwciał w zakresie od około 0,1 mg/kg ciężaru ciała do około 20 mg/kg ciężaru ciała, do leczenia w odstępach od tygodnia do trzech miesięcy. Leczenie przewlekłe można również prowadzić przez schemat podtrzymywania, który obejmuje podawanie dożylne albo domięśniowe przeciwciał w zakresie od około 0,1 mg/kg ciężaru ciała do około 20 mg/kg ciężaru ciała, do leczenia w odstępach od tygodnia do trzech miesięcy. Oprócz tego, leczenie przewlekłe można przeprowadzić przez schemat podawania pojedynczych dawek dożylnych, w którym podaje się od około 1,0 mg/kg ciężaru ciała do około 100 mg/kg ciężaru ciała, z odstępami wynoszącymi od około 1 do około 6 miesięcy. Dla każdego z rodzajów podawa10

190 663 nia, z wyjątkiem pojedynczych dawek dożylnych, podawanie można prowadzić doustnie, dopłucnie, donosowo albo podskórnie.

Ogólnie, terapię prowadzi się małymi dawkami przeciwciał. Przykładowo, początkową dawkę przeciwciał podaje się pacjentowi, przykładowo, przez wstrzyknięcie albo przetoczenie. Początkowa dawka powinna obejmować od około 1,0 mg do około 30 mg przeciwciał na dzień dla pacjenta o ciężarze 70 kg. Do podawania powtarzanego co kilka dni, dawki można podawać w kolejne dni, co dwa do sześciu dni, raz w tygodniu, co dwa do czterech tygodni albo raz w miesiącu, dopóki nie zaobserwuje się pożądanego zmniejszenia objawów choroby. Jednakże, przydatne są również inne schematy dawkowania. Gdy objawy zostaną złagodzone do pożądanego poziomu, leczenie można przerwać. Jednakże pacjenci mogą wymagać leczenia w odstępach czasu przez dłuższy okres po remisji choroby.

Do leczenia tocznia albo innej choroby związanej z przeciwciałami, skuteczność przeciwciał można zwiększyć przez podanie kolejno albo w kombinacji z konwencjonalnym środkiem terapeutycznym albo lekiem przeciwtoczniowym, jak np. salicylanami, kortykosteroidami albo środkami immunosupresyjnymi. Alternatywnie, przeciwciała można sprzęgać z konwencjonalnym środkiem. To korzystnie umożliwia podawanie konwencjonalnego środka w ilości mniejszej niż konwencjonalna dawka, przykładowo, niniejszej niż 50% konwencjonalnej dawki, gdy środek podaje się jako pojedyncze leczenie. Tak więc, można uniknąć wystąpienia wielu efektów ubocznych związanych z tym środkiem.

Terapie skojarzone do leczenia tocznia obejmują zastosowanie przeciwciał przeciwko CD40L wraz ze środkami skierowanymi na limfocyty B, takimi jak przeciwciała przeciwko CD 19, przeciwko CD28 albo przeciwko CD20 (nie koniugowane albo znakowane radioaktywnie), antagoniści IL-14, LJP394 (bloker receptora, La Jolla Pharmaceuticals), IR-1116 (związek drobnocząsteczkowy, Takeda) i przeciwciała antyidiotypowe przeciwko Ig. Alternatywnie, kombinacje mogą obejmować środki skierowane na limfocyty T/limfocyty B, takie jak CTLA4Ig, antagoniści IL-2, antagoniści I.L-4. antagoniści IL-6, antagoniści receptorów, przeciwciała monoklonalne przeciwko B7, TNF, antagoniści LFA1/ICAM, antagoniści VLA4/VCAM, brequinar i koniugaty toksyny z IL-2 (np. DAB), prednizon, cyklofosfamid i inne środki immunosupresyjne. Kombinacje mogą również obejmować środki skierowane na limfocyty T, takie jak antagoniści CD4, antagoniści CD2 i IL-12.

Terapie skojarzone do leczenia pacjenta z nie-toczniową chorobą kompleksów immunologicznych mogą obejmować podawanie związku skierowanego przeciwko CD40L jak również środków, które zwykle podaje się w konkretnej chorobie kompleksów immunologicznych.

Po uzyskaniu poprawy stanu pacjenta, konieczne jest utrzymywanie dawki przeciwciał przeciwko CD40L samych albo w kombinacji z konwencjonalnymi środkami przeciwtoczniowymi. Następnie, dawkowanie i częstość podawania, albo jedno i drugie, można zmniejszyć jako funkcję objawów, do poziomu przy którym utrzymywana jest poprawa stanu. Gdy objawy zmniejszą, się do pożądanego poziomu, leczenie można przerwać. W innym przypadku, jak to określi lekarz prowadzący, można podawać okazjonalnie leczenie, przykładowo w odstępach czterech tygodni albo więcej. Pacjenci mogą jednakże wymagać powtarzanego leczenia w dłuższym okresie czasu po ponownym wystąpieniu choroby.

Formulacje

Związek skierowany przeciwko CD40L, podaje się w ilości skutecznej farmaceutycznie, która jest ilością powodującą korzystny medycznie skutek u pacjenta z chorobą związaną z przeciwciałami, zaburzeniami odporności albo u pacjenta z przeszczepem albo transgenem, dla którego pożądane jest zahamowanie odrzucania. Skutek korzystny medycznie może obejmować zapobieganie pogorszeniu albo powodowanie polepszenia w stanie zdrowia pacjenta. Jako przykład, narządem, który jest często uszkodzony przez patologiczne przeciwciała u pacjentów z SlA jest nerka. U leczonych pacjentów funkcje nerek i stan zdrowia można śledzić jednym lub wieloma testami laboratoryjnymi, które mierzą stężenie odpowiedniej substancji w krwi albo moczu, inne cechy charakterystyczne moczu, albo tempo usuwania różnych substancji z krwi do moczu. Parametry mierzone tymi testami, pojedynczo albo w kombinacji lekarz może zastosować w celu oceny funkcji nerek albo uszkodzenia. Przykłady takich parametrów obejmują stężenia mocznika, kreatyniny albo białka; stężenie białka w moczu albo obecność różnych komórek krwi, takich jak erytrocyty albo leukocyty; ciężar właściwy

190 663 moczu; ilość moczu; tempo usuwania inuliny, kreatyniny albo kwasu p-aminohipurowego; oraz obecność nadciśnienia albo obrzęków. Działanie korzystne medycznie powinny również obejmować zmniejszenie ilości autoprzeciwciał, takich jak przeciwciała przeciwko dsDNA w surowicy pacjentów z toczniem.

Związki skierowane przeciwko CD40L podaje się pacjentowi w kompozycji dopuszczalnej farmaceutycznie, która może obejmować nośnik dopuszczalny farmaceutycznie. Taki nośnik jest względnie nie-toksyczny i nieszkodliwy dla pacjenta w stężeniach zgodnych ze skuteczną aktywnością związku skierowanego przeciwko CD40L albo innego składnika czynnego, tak że żaden efekt uboczny związany z nośnikiem nie zakłóca korzystnych efektów składników czynnych kompozycji. Kompozycja może obejmować inne substancje zgodne, co w znaczeniu tu zastosowanym oznacza, że składniki kompozycji farmaceutycznej są zdolne do połączenia się ze związkiem skierowanym przeciwko CD40L i ze sobą, w sposób taki, że nie zachodzi oddziaływanie, które zasadniczo zmniejszałoby skuteczność terapeutyczną leku. Formulacje do rozpylania do nosa obejmują oczyszczone, buforowane roztwory składnika czynnego ze środkami konserwującymi i izotonicznymi. Takie formulacje są korzystnie doprowadzane do pH i stanu izotoniczności zgodnego z błonami śluzowymi nosa. Formulacje przydatne do podawania doustnego mogą być w postaci dawek jednostkowych takich jak kapsułki, opłatki, tabletki, pigułki albo drażetki podjęzykowe, przy czym każda zawiera określoną ilość związku skierowanego przeciwko CD40L w wodnym płynie albo nie-wodnym płynie takim jak syrop, eliksir, emulsja albo w postaci suchej.

Kompozycje można dostarczać w pojemnikach zapewniających sterylność, chroniących aktywność składnika czynnego podczas dystrybucji i przechowywania oraz zapewniających wygodny i skuteczny dostęp do kompozycji do podawania pacjentowi. Do formulacji do wstrzyknięć, związek skierowany przeciwko CD40L można dostarczyć we fiolce z korkiem do pobierania zawartości przy użyciu igły i strzykawki. Fiolki są przeznaczone do użytku jednorazowego albo wielokrotnego. Kompozycję można również dostarczać w postaci napełnionych strzykawek. W niektórych przypadkach, zawartość można dostarczyć w postaci ciekłej, podczas gdy w innych w postaci suchej albo liofilizowanej, która może wymagać rozrobienia standardowym albo dostarczonym rozcieńczalnikiem do stanu ciekłego. Gdy związek dostarczany jest w stanie ciekłym do podawania dożylnego, można go dostarczyć w sterylnym worku albo pojemniku przydatnym do podłączenia do zestawu do przetaczania albo cewnika. W przypadku gdy związek skierowany przeciwko CD40L jest podawany doustnie w postaci tabletek albo pigułek, związek można dostarczyć w zakręcanej butelce. Pojemniki można opatrzyć informacją dotyczącą rodzaju substancji, nazwą wytwórcy albo dystrybutora, przeznaczenia, rekomendowanego dawkowania, instrukcji prawidłowego przechowywania albo instrukcji podawania.

Zastosowanie związku skierowanego przeciwko CD40L do leczenia toczniowego zapalenia nerek u osobników nie będących ludźmi

Badano wpływ chomiczych przeciwciał monoklonalnych przeciwko mysiemu CD40L, MR1, na przebieg zapalenia nerek u samic myszy (SWR X NZB)Fi, w kilku badaniach opisanych poniżej. Zwierzętom kontrolnym podawano poliklonalną Ig chomików syryjskich albo Ha4/8, przeciwciało monoklonalne z chomików armeńskich, skierowane przeciwko KLH. Poziom proteinurii (PU) oznaczono od ilości śladowych do poziomu 4. Poziom 1 korelował z albuminą w moczu rzędu 30 mg/dl, poziom 2 z ilością 100 mg/dl, poziom 3 z 300 mg/dl, zaś poziom 4 z ponad 2000 mg/dl. Poziom 2 uważany był za umiarkowane zapalenie nerek, zaś 2,5 albo wyższy za ciężkie zapalenie nerek.

W przypadku nie leczenia, albo leczenia nieswoistymi immunoglobulinami chomika, myszy padały normalnie w ciągu 12 miesięcy życia. Ponieważ początek występowania proteinurii u zwierząt nie leczonych jest zmienny, u większości w wieku 3 miesięcy występowała proteinuria od łagodnej do umiarkowanej; zwiększała się ona z wiekiem. W wieku około 5 miesięcy, wszystkie zwierzęta kontrolne miały wykrywalny poziom przeciwciał przeciwko dsDNA, zaś większość miała wykrywalne przeciwciała przeciwko ssDNA; jest to w sprzeczności z całkowitym brakiem wykrywalnego poziomu tych przeciwciał u myszy normalnych, takich jak samice rodzicielskie SWR myszy (SWR X NZB)Fi.

190 663

Doświadczenie II: Leczenie rozpoczęte w 4 miesiącu (fig. 1 i 2)

Leczenie MR1 rozpoczęto gdy myszy były w wieku 4 miesięcy. MR1 podawano zwierzętom leczonym raz w dawce 500 pg/zwierzę i.p. gdy myszy były w wieku 4 miesięcy, raz w wieku 7 miesięcy i raz w wieku 9 miesięcy, a następnie podawano raz w miesiącu. Po 4 miesiącach leczenia, 4 spośród 5 zwierząt kontrolnych padły, ale 4 spośród 6 zwierząt leczonych żyło w tym czasie. Trzy z tych 4 myszy leczonych padły w wieku 12, 13 i 13,5 miesiąca. Jedna z myszy cały czas żyła, obecnie jest w wieku 15 miesięcy, co stanowi zadziwiająco długi okres życia, u myszy z tej krzyżówki. Co ciekawe, zwierzę które przeżyło (mysz II: DN na fig. 2) wykazywało umiarkowane zapalenie nerek (proteinuria 2+) w wieku 8-13 miesięcy, co zmniejszyło się w ciągu ostatnich dwóch miesięcy do śladowych wielkości proteinurii. Jest to pierwsza demonstracja czynnościowego odwrócenia zapalenia nerek u myszy tego szczepu.

Doświadczenie V: Leczenie rozpoczęte w wieku 4,5 miesiąca (fig. 3 i 4)

Leczenie MR1 rozpoczęto gdy myszy były w wieku 4,5 miesiąca. MR1 podawano zwierzętom leczonym raz w dawce 500 pg/zwierzę i.p. gdy myszy były w wieku 4,5 miesiąca, a następnie w comiesięcznych dawkach po 500 pg/zwierzę. Po 4,5 miesiąca 6 spośród 7 zwierząt kontrolnych padło, ale 6 spośród 7 leczonych zwierząt żyło. Po 8 miesiącach leczenia wszystkie zwierzęta kontrolne padły, zaś 3 spośród 7 myszy leczonych żyły. Jak pokazano na fig. 4, u czterech spośród siedmiu zwierząt leczonych MR1 zapalenie nerek cofnęło się, co widać po obniżonym poziomie proteinurii. Te cztery zwierzęta wciąż żyją w wieku 12,5 miesiąca.

Doświadczenie VII: Leczenie rozpoczęte z wieku 5,5 miesiąca (fig. 5 i 6)

Leczenie MR1 rozpoczęto, gdy myszy były w wieku 5,5 miesiąca. MR1 w dawce 500 pg/ml i.p. podawano zwierzętom leczonym raz w tygodniu co sześć tygodni, a następnie podawano w odstępach miesięcznych. Po 5 miesiącach leczenia w wieku 10,5 miesiąca 6 spośród 7 zwierząt kontrolnych padło; wszystkie spośród 7 zwierząt leczonych wciąż żyje w wieku 12. Poniższe wartości zmierzono u zwierząt, które wciąż żyły w 8,5 miesiąca po 3,5 miesięcznym leczeniu:

Kontrola	Anty-ssDNA 2,4 8,8 6,3	Anty-dsDNA 0 6,3 10,1	PU 4 4 4
Średnia (odch. std.)	5,8(2,6)	5,4(4,1)	4(0)
MR1	2,7	0	1
	2.0	0	1,5
	2,0	1,5	3
	0	0	2
	2,7	0	1
	0	0	2
	3,5	0	L5
Średnia (odch. std.)	1,8(1,2)	0,2(0,5)	1,'7()

Doświadczenie X: Mniej intensywne leczenie, rozpoczęte w wieku 5,5 miesięcy (fig. 7 i 8) Leczenie MR1 rozpoczęto, gdy myszy były w wieku 5,5 miesiąca. MR1 podawano zwierzętom leczonym raz w tygodniu w dawce 500 pg/zwierzę i.p. przez 4 tygodnie, a następnie w comiesięcznych wstrzyknięciach po 200 pg i. p. Spośród 16 myszy w badaniu (po 8 w każdej grupie, leczonej i kontrolnej), obecnie w wieku 8,5 miesiąca, tylko jedna mysz padła, zwierzę kontrolne w wieku 7,5 miesiąca. Jak pokazano na fig. 8, 7 spośród 8 zwierząt kontrolnych ma proteinurię stale zbliżającą się do wysokiego poziomu, średnio +3,4 u 7 żyją190 663 cych myszy. Wszystkie z wyjątkiem jednej spośród 8 myszy leczonych MR1 ma niewielką proteinurię wynoszącą średnio +2 dla 8 leczonych myszy. Jak widać na fig. 7, sześć spośród zwierząt leczonych, ale tylko jedna z grupy kontrolnej nie ma wykrywalnych przeciwciał przeciwko dsDNA.

Doświadczenie VI: Leczenie rozpoczęte w wieku 7 miesięcy (fig. 9 i 10)

Leczenie MR1 rozpoczęto, gdy myszy były w wieku 7 miesięcy. MR1 podawano 4 myszom leczonym raz w tygodniu w dawce 500 pg/zwierzę i.p. przez 6 tygodni, a następnie w comiesięcznych wstrzyknięciach po 500 pg i.p. W wieku 10 miesięcy, wszystkie 4 zwierzęta kontrolne padły. O ile 2 spośród myszy leczonych padły w wieku 11 miesięcy, i jedna w wieku 13 miesięcy, jedno z czterech leczonych zwierząt żyje obecnie w wieku 14 miesięcy, po 7 miesiącach leczenia. Zwierzę, które przeżyło (numer Vl:ER) ma obecnie poziom proteinurii 1 i wykrywalne przeciwciała przeciwko dsDNA i przeciwko ssDNA.

Doświadczenia te pokazują, że leczenie myszy (SWR X NZB)Fi przy użyciu przeciwciał monoklonalnych skierowanych przeciwko CD40L, podawanych przez przynajmniej pewien okres czasu w odstępach 3-tygodniowych, znacząco i stale przedłuża przeżycie, w porównaniu ze zwierzętami kontrolnymi, oraz opóźnia zapalenie nerek, na co wskazuje poziom proteinurii. U niektórych zwierząt, leczenie spowodowało odwrócenie zapalenia nerek, na co wskazuje obniżenie poziomu proteinurii. Wśród 32 leczonych zwierząt, 11 wykazywało poziom białka w moczu, który zmniejszał się w trakcie leczenia przeciwciałem skierowanym przeciwko CD40L; żadne ze zwierząt kontrolnych nie wykazywało takiego zmniejszenia. Wśród 24 zwierząt leczonych, u których mierzono azot mocznika w surowicy krwi (BUN), u 3 stwierdzono zmniejszenie poziomu BUN po leczeniu, czego nie obserwowano u żadnego zwierzęcia kontrolnego. Oprócz tego, leczenie MR1 często powodowało zmniejszenie stężenia w surowicy przeciwciał przeciwko ssDNA i dsDNA, które są normalnie wytwarzane u nie leczonych zwierząt kontrolnych.

Jakkolwiek powyższy wynalazek opisano szczegółowo w celu zilustrowania, w celu lepszego wyjaśnienia, oczywiste jest dla specjalisty, że można przeprowadzić pewne zmiany i modyfikacje w zakresie wynalazku, określonego jedynie zakresem dołączonych zastrzeżeń patentowych.

190 663

		4-11-96					5-10-96
11	PU	MR1 ug/ml	ANTY-MR1 ug/ml	ANTY-SSDNA ug/ml	ANTY-DSDNA ug/ml	PU	MR1 ug/ml	ANTYMR1 uq/ml	ANTY-SSDNA ug/ml	ANTY-DSDNA ug/ml
AR	2.5	ND	ND	4.6 (0.26)	0	3	ND	ND	1.7 (0.12)	0
AL	4	ND	ND	1.2 (0.05)	0	4	ND	ND	6.5 (2.3)	5.7(0.98)
AN	4	ND	ND	2.8 (0.08)	1.24 (0.06)	tl	II	II	n	II
BR	4	ND	ND	0	0	u	II	n	n	II
BN	3	ND	ND	8.8 (0.04)	0.47 (0.05)	4+	ND	ND	>25.5(1.6)	13.8(0.71)
CL	2	0	6.5 (0.3)	5.9 (0.36)	6.5 (0.84)	2	0	21.1 (2.2)	>67.5(1.97)	>39.14(1.82)
CLR	2	15.9 (2.1)	0	0	_	3	0.9 (0.1)	0	1.5(0.7)	0
DR	1.5	25.7 (2.5)	0	18.1 (0.7)	9.5 (0.9)	2	4.9(1)	0	ND	1.4(0.1)
DN	1	36.1 (1.6)	0	0	0	2	1.8 (0.2)	0	1.5 (0.3)	0
CN	2	0	0.8 (0.04)	0	0	(1	(I	n	ND	ND
CR	3	0	1.4 (0.13)	0	0	n	II	n	ND	ŃD

10-2-96

11-15-96

PU

MR1 ug/ml

ANTY-MR1 ug/ml

ANTY-SSDNA ug/ml

ANTY-DSDNA ug/ml

SUMA Ig mg/ml

PU

MR1 ug/ml

ANTY-MR1 ug/ml

ND

ND

6.2 (0,8)

3.2 (0.2)

0.4 (.06) (4.1)

26.5 (3.9)

20.6(1.9)

0.49 (0.03)

21.1 (2.7)

13.5 (1.5) (02)

11.2 (3.6)

12,1 (0,9)

1.6(0.2)

5.6 (0.1)

1.7 (0.1)

0.2 (.01) (0.8)

3.2 (0,5)

0.0

1.2 (.06) tr (2.1)

FIG. 1

LABEL #	A	B	C	D	E	F	G	H	I	J	K	L	M
	2-21	2-21-96	3-15	3-2C	4-3	4-10	4-17	4-23		5-16	6-10	7-10	0-14
BADANIE II:A Hlq Fł		1.5	2	3	2.5	2.5	3				4+	4	4
L	1.6	1	2	3	4	4					4+PADŁA'G+ia
N		2.5	4	4	4	4					PADŁA β/4
BADANIE ||;B Hlq R	1		0.5	2	4	4				PADŁA 6/10	ZANIK
N		1	1	3	2.5	3					4+	ZANIK
BADANIE ||;CMR1 R	1	2	3	3	3	3		^ADŁA4/29
L	1.5	1	ŚLAD :	2	2	2	2		NC	NC	2	4	4
N	1	1	2	2	2	NC	DEAD
LR	1		1	2	NC	2	2		2	2	NC	3	3
BADANIE ||;D MR1 R	1	0.5	1	NC	1.6	11/2	1.5	2	NC	2	2	2	2
N	1	1	1	1	1	1	NC	2	2	2		2	2

N	0	P	Q	R	S	T	U	V	W	X	Y	Z
6-28	9-11	10-9	10-30	11-6	11-13	11-20	11-27	12-4	12-11	12-18	12-26	1-1-97
	4	PADŁA 10-2
4	4	4	NC	4	4PADŁA11-18
3	3	NC/PADŁAW-2
2	4	NC	4	4	4	NC	4	PADŁA) 1-30
2	NC	2	ŚLAD	2	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD

FIG. 2

		PRE-5-2-96			10-4-96	9/18 5 INJ				11-15-96	10/15 6INJ
V	PU	anty-ssdna ug/ml	ANTY-DSDNA ug/ml	PU	MR1 ug/ml	ANTY-MR1 ug/ml	ANTYSSDNA ug/ml	anty-dsdna ug/ml	PU	MR1 ug/ml	ANTY-MR1 ug/ml
AR	Ir	13.4(1.3)	4.3(0.5)		II	n			II	II	11
AL	tr	0	0	II	11	11	II	11	II	II	Π
AN	tr	5.4(0.6)	1.3(0.3)	H	n	tl	II	II	n	II
BR	2	2.9(0.1)	0			»	n	(1	II	11	II
BL	2	0.8(0.03)	0		tl	-	u			II	II
BN	2	0	0	4+	ND	ND	13.2 (1.1)	3.3 (0.3)	4+	ND	ND
BLR	2	0	0	II	II	Π	II		II	n	II
CR	2	1.2(0.1)	2.3(0.3)	4	30 (4.6)	ND	0	0	II	»	u
CL	1	0.9(0.1)	0	1	0	926(51)	2.6 (0.3)	0	1	0	0.2(0.00)
CN	1	0	0	1	68 (3.5)	ND	0	0	1	39 (6.4)	0
OR	1	0	0	2	143 (27)	ND	0	0	1	77.5(8.4)	0
DL	2	2.9(0.2)	0	1.5	36.6 (6.7)	ND	0	0	1.5	30.4 (6.8)	0.5 (0.00)
DN	tr	1.9(0.1)	0		II	II	II	II	II	II	II
DLR	1	0	0						II		II

FIG. 3

E		6-8-96	6-17	2-10	4-10	4-26	7-3	7-10	7-17	7-25	7-31	8-14	8-21	8-28	9-4
BADANIE V:A Hlq R	ŚLAD :	2	DEAD 6-21
L	NC	‘ŚLADJE	3		4	4	4	4			4	PADŁA -24
N	ŚLADDE	^ślad;e	3		4	4	4	NC			4
JADANIE V:B Hlq R	2	2	4		NC	2
	L	NC	2	3		NC	4	4	NC	4+	PADŁA 8-13
N	2/SICK	NC	2	2	NC	2	2	2	2	2	3	3	3	3
LR	'ŚLADJE	DEAD 5-12
BADANIE V:C MR1 R	2	NC	2	2	NC		3	3	4		4		4	4
	L	1	1	2	2	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1
N	1	1	1	1	1	1	1	1	NC	1	1	1	1	1
BADANIE V:D MR1 R	NC	NC	1	1	NC	1	2	2	2	2	2	2	2	2
	L	2	2	2	2	NC	2	2	1.5	1.5	1.5	1.5	NC	1.5	1.5
N	ŚLAD3E	Ś LADJE	NC	1	NC	1	1	1	1	NC	1	2	2	2
LR	NC	1	2	2	NC	NC	3	NC	2	3	DEAD 8-14

9-11	9-25	9-25	10-9	10-23	10-30	11-6	11-13	11-20	11-27	12-4	12-11	12-18	12-26	1-1-97
4	DEAD 9-23
4+	4+		4+	4+	4+	4+	4+	4+	4+	4+	4+	4+	4+SICKPMŁA2-31
4	4		DEAD 10-9
1	1		1	NC	1	1	1	1	1	1	1	1	ŚLADIE	ŚLADJE
1	1	NC	1	1	1	1	1	1	1	NC	1	1	NC	: ślad:
2	NC	2	2	2	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1
NC	1:5	1:5	1:5	“NC	1:5	1:5	1:5	1:5	1:5	ŚLADE	NC	’ ŚLAD .	LADEE	'ślade
NC	2	DEAD 9-30

FIG. 4

VII	PU	9-30-96 MR1 ug/ml	9/3-7 INJ ANTYMR1 ugml	ANTYSSDNa uq/ml	antydsdna uq/ml	SUMA |g mq/ml	PU	11-1-9 MR i ug/ml	-10/1-6 inj. ANTY-MR1 uq/ml	ANTYSSDNA uq/ml	ANTYDSDNA uq/ml	SUMA . Ig ma/ml
AN	4	ND	ND	2.4(0.3)	0	0.14(0.03)				-
BR	4	ND	ND	8.8(0.7)	8.3(0.1)	1.6(0.1)	4	ND	ND			1.2 (0.1)
BI	4	ND	ND	8.3(0.1)	10.1(1.1)	0.6(0.1)	4	ND	ND			0.7 (0.06)
CR	1	357(1.5)	ND	2.7(0.6)	0	0.6(0.1)	1	22.5 (5)	0	1.5(0)	1.7(0.2)	1.4 (0.4)
CL	1.5	32(3)	ND	2.0(0.2)	0	,0.6(0.1)	1.5	24 (5)	0	0	0.4 (0.07)	0.7 (0.06)
CN	3	24(0.6)	0	2.0(0.1)	1.5(0.1)	0.6(0.06)	3	0	5.3 (0.6)	3.5 (0)	3.7 (0.2)	1.4 (0.4)
CLR	2	36.1(2.8)	0	0	0	0.8(0.06)	1	6.4 (0.6)	0.05(0.002)	1.8(0)	1 (0.1)	1.4 (0.4)
DR	1	27.6(3.9)	0	2.7(0.6)	0	1.0(0.01)	1	5.9 (0.9)	0.05(0.003)	2.5 (0.91	2.9 (0.2)	1.3 (0.3)
DL	2	51.3(5.4)	ND	0	0	0.6(0.1)	2	23.6(4)	0	0	0	0.6 (0.1)
DN	1.5	20(4)	0	3.6(1.38)	0	.1^1(0.11,.	1.5	4.8(0.,9)	0	0	0

	11-20-96	10/1-6 inj.|
PU	MRT ug/ml	ANTY-MR1 ug/ml	ANTYsSDNA ugml	anTYDSDNA uq/ml
«	-
			II
4	ND	ND	0	0
1	38.5 (5.7)	0	0	0
tr	47.3 (2.51	0	98.2 (1.8)	0
(3)	313.6 (52)	0	49.5 (0.2)	0
1	16.2 (0.9)	0	0	0
i	40.6 (7.3)	0Rev BUN111	0	0
1	71 (6.6)	0	0	0
1.5	85.5 (7.7)	0	0	0

FIG. 5

	6-24	7-10	7-17	7-25	7-31	8-14	8-21	8-28	9-4 | 9-11	9-25	10-2	10-9
BADANIE VII:A Hlq R	4 SICK?	4+	4			4			PADŁA9.5
RR	1	4	4			4			PADŁA9-9
N	4	4	4			4				4	PADŁA9-30
LR	4	4	4			4				4	DEAD9-23
BADANIE VII:B Hlg R	0.5	4	4			4				4	4	4
L	2	4	4			3	NC	4		NC	4	4
N	3.5	4	4		PADŁA8-11
BADANIE VII:C MR1 R	NC	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1	NC
L	TRACĘ	1.5	NC	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.9	1.5	1.5	1.5
N	1.5	2	2	NC	NC	2	2	2	2	3	NC	3	3
LR	NC	2	2	2	2	2	2	2	2	NC	2	2	2
BADANIE VII:D MR1 R	2	2	2	2	2	2	2	2	2	2	2	1	1
L	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	2	2	2	1.5	2	2	2
N	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	NC	1.5	1.5	1.5	NC	NC	1.5

10-23	10-30	11-6	11-13	11-20	11-27	12-4	12-11	12-18	12-26	1-1-97
	4	0EA01U6
4	4	4	4	4	4	4	4	4	4	4
1	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1
1.5	1.5	1.5	1.5	ŚLAD ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD	ŚLAD
NC	3	3	NC	NC	3	3	3	3	2.5	2.5
2	1	1	1	1	1	1	NC	1	1	1
1	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1
2	NC	2	2	1	TRACĘ	TRACĘ	NC	TRACĘ	ŚLAD	ŚLAD
1.5	1.5	1.5	1.5	1.5	NC	1.5	NC	1.5	1.5	1.5

		PRE 10-14-96			11/25/96
X	PU	ANTY-SSDNA ug/ml	anty.DSDNA ug/ml	PU	anty-SSDNA ug/ml	anty DSDNA ug/ml	TOTAL Ig mg/ml
AR	1	4.2(1.2)	0	2	64.8 (3.3)	24.8 (1)	1.7 (0.08)
AL	1	2.5(0.3)	0.2(0.0)	2	107.6 (4.2)	11.:3(1)	1.8 (0.1)
AN	1	5.1 (0.7)	4.2(0.5)	4	0	0	0.2 (0.01)
ALR	tr	0.3(0.1)	0	1	40.9 (1.5)	23(1.5)	1.8 (0.04)
BR	2	49.0(3.5)	3.3(0.1)	3	10.8(1.6)	3.9 (0.4)	5.1 (0.1)
BL	1	3.8(1.0)	0	3	4.7 (0.2)	3.1 (0.1)	2.1 (0.03)
BN	tr	5.1(0.02)	0	1	26.8 (3.8)	15.9 (2.6)	7.4 (0.8)
BLR	1	3.0(0.3)	0	1	22.1 (3.2)	23.1 (0.4)	5.9 (0.6)
CR	1	17.8(2.8)	6.7(0.8)	1	124 (0)	0	2.7 (0.04)
CL	1	0	18.9(2.2)	1	140 (23)	68.7 (5.6)	2.8 (0.1)
CN	1	1.03(0.3)	0.6(0.10)	1	0	0	1.3 (0.1)
CLR	tr	22.6(2.08)	7 7(1.06)	0.5	18.6 (1.6)	6.1 (0.3)	1.5 (0.1)
DR	3	0	0	4	70.3 (7.5)	0	0.9 (0.03)
DL	1	-4.3(0.6)	3.6(0.6)	1	8.4 (0.1)	0	2.2 (0.2)
DN	tr	5.1(1.1)	8.6(0.1)	0.5	42.5 (4.6)	0
DLR	tr	0	0	0.5	0	0

FIG. 7

	9-16	9-25	10-2	10-9	10-14	10-23	10-30	11-6	11-13	11-20	11-27	12-4	12-11	12-18	12-26	1-1-97
BADANIE X:A Ha4/8 R					1	2	2	2	2	2	NC	2	3	3	3	4
	L					1	1	1	1	1	1	2	NC	2	3	3	3
	N					1	2.5	2.5	3	4+	4+	4+	4+	4+	DEAD12-18
	LR					TRACE	TRACE	1	1	1	1	1	4	NC	4	4	4
BADANIE X:A Ha4/8 R					2	2	“NU	3	NC	3	NC	3	Ne	3	3	4
	L					1	1	1	2	NC	2	3	3	3	4	4	4
	N					TRACE	1	1	1	1	1	1	2	1	3	4	NC
	LR					1	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1
BADANIE X:C MR1 R					1	1	1	1	1	1	1	1	1	NC	4	NC
	L					1	1	1	1	NC	1	1	NC	1	1	2	2
	N					1	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1
	LR					TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	1
BADANIE X:D MR1 R					3	3	3	4	4	4	4	4	4	4	1	4
	L					1	1	,NC.	1	1	1	L_1	NC	1	?	1	3
	N					TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	1	1	1	1	NC
	LR					TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	NC	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	NC	NC

FIG. 8

	10-2-96	10/1 -8 INJ	11-1-96	10/1 -8 INJ
VI	PU	MR1 ug/ml	ANTI-MR1 ug/ml	ANTI-SSDNA ug/ml	ANTI-DSDNA ug/ml	PU	MR1 ug/ml	ANTI-MR1 ug/ml	ANTI-SSDNA ug/ml	ANTI-DSDNA ug/ml
DN	4	8.1 (1.4)	0.64 (0.8)	17.9(1.1)	12.9(0.4)	II	Ił	|	n
ER	1	153 (7.8)	ND	0	0	1	27 (6)	0	3.2 (1.3)	1.3 (0.08)
EL	3	46.7 (4.6)	0.35 (0.09)	10.8(0.9)	7.4(0.3)	3	0	4.9(0.2)	0	1.7 (0.2)
ΈΠΊ	3	25 (3.5)	0	5.6(0.6)	3.1 (0.6)		II	K	n	II

	11-20-96	1115-9 INJ
PU	MR1	ANTI-MR1
ug/ml	ug/ml
I	n	Ił
1	90 (9.8)	0
3	151.7 (4.6)	0.5 (.04) REV BUN 11/1
II	II	II

FIG. 9

	6-24	7-10	7-17	7-25	7-31	8-14	8-21	8-28	9-4	9-11	9-25	10-2
STUDY VI:A Hlg R	3.5	3	3	4		DEAD8-10
N		3	NC	3	4	4				4	DEAD9-15
STUDY Vl:B Hlg N	4	4	4			4				4+	4+	DEAD9-30
STUDY VI:C Hlg N	1.5	3	3	4+		4				DEAD9-11
STUDY VI:D MR1 N	4	4	4			4		4		4	4	4
STUDY VI:E MR1 R	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	TRACE	NC	1
L	2.5	2.5	2.5	2.5	NC	3	3	3	3	3	3	NC
N	2.5	2.5	NC	2.5	3	3	2.5	3	3	3	NC	3

10-9	10-23	10-30	11-6	11-15	11-20	11-27	12-4	12-11	12-18	12-26	1-1-97
	DEAD10-20
NC	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1	1
3	3	3	3	3	3	3	NC	3	DEAD12-18
3	DEAD10-21

FIG. 10

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zastosowanie związku skierowanego przeciwko CD40L do wytwarzania leku do: (a) zahamowania postępu zapalenia nerek; (b) stabilizacji zapalenia nerek; albo (c) odwrócenia zapalenia nerek u pacjenta, przy czym lek jest spreparowany w postaci dawkowania przeznaczonej do podawania w ilości od 0,05 mg/kg do 50 mg/kg wagi ciała pacjenta.
2. 2. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że lek zawiera ilość związku skuteczną do (a) zahamowania postępu proteinurii; (b) stabilizacji proteinurii; albo (c) odwrócenia proteinurii u pacjenta.
3. 3. Zastosowanie według zastrz. 2, znamienne tym, że przed leczeniem poziom proteinurii u pacjenta wynosił (a) ponad 150 mg/l; albo (b) ponad 300 mg/l.
4. 4. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że lek obejmuje skuteczną ilość związku skierowanego przeciwko CD40L do (a) zahamowania wzrostu surowiczego poziomu przeciwciał przeciwko DNA; (b) stabilizacji surowiczego poziomu przeciwciał przeciwko DNA; albo (c) zmniejszenia podwyższonego surowiczego poziomu przeciwciał przeciwko DNA u pacjenta.
5. 5. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że lek obejmuje skuteczną ilość związku skierowanego przeciwko CD40L do stabilizacji albo obniżenia u pacjenta klinicznych parametrów wybranych z grupy obejmującej: (a) stężenie mocznika, kreatyniny albo białka w krwi pacjenta; (b) stężenie białka albo liczby komórek krwi w moczu pacjenta; (c) ciężar właściwego moczu pacjenta; (d) ilość moczu pacjenta; (e) tempo usuwania inuliny, kreatyniny, mocznika albo kwasu p-aminohipurowego; (f) nadciśnienie u pacjenta; (g) obrzęki u pacjenta; i (h) poziom krążących autoprzeciwciął u pacjenta.
6. 6. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że związkiem skierowanym przeciwko CD40L jest przeciwciało albo fragment przeciwciała.
7. 7. Zastosowanie według zastrz. 6, znamienne tym, że przeciwciałem jest przeciwciało monoklonalne.
8. 8. Zastosowanie według zastrz. 7, znamienne tym, że przeciwciałem monoklonalnym jest 5c8, wytworzone przez hybrydoma o numerze dostępu ATCc HB10916.
9. 9. Zastosowanie według zastrz. 1, znamienne tym, że pacjentem jest człowiek.
10. 10. Zastosowanie według zastrz. 9, znamienne tym, że związkiem skierowanym przeciwko CD40L jest przeciwciało humanizowane.