PL190807B1

PL190807B1 - Osłonka do środków spożywczych w postaci węża bez szwu ze skrobi lub pochodnych skrobi i sposób wytwarzania osłonki do środków spożywczych w postaci węża bez szwu ze skrobi lub pochodnych skrobi

Info

Publication number: PL190807B1
Application number: PL342393A
Authority: PL
Inventors: Klaus-Dieter Hammer; Gerhard Grolig; Michael Ahlers
Original assignee: Kalle Gmbh & Co Kg
Priority date: 1998-02-13
Filing date: 1999-02-06
Publication date: 2006-02-28
Also published as: AU2925399A; RU2226345C2; WO1999040797A1; PL342393A1; DE59910453D1; HUP0100774A3; ES2228019T3; DE19805925A1; HUP0100774A2; EP1054599B1; ATE275345T1; EP1054599A1

Abstract

1. Oslonka do srodków spozywczych w postaci weza bez szwu ze skrobi lub pochodnych skrobi, rozdmuchiwana w stosunku powierzchniowym 1:2 do 1:10, wytwarzana z mieszaniny ter- moplastycznej, znamienna tym, ze zawiera a) termoplastyczna skrobie i/lub termoplastyczna po- chodna skrobi i b) co najmniej jeden inny polimer otrzymywany przez polikondensacje lub poliad- dycje wybrany z grupy obejmujacej homo- lub kopolimery zawierajace jednostki kwasu hydroksy- karboksylowego, po-liestrouretanów, polieterouretanów, poliestroeterouretanów, poliwinylooctanu i polialkilenoweglanów, przy czym polialkilenoweglany przedstawione sa wzorem -[CHR 1 -CHR 2 -O- -CO-O-] n , w którym R 1 i R 2 niezaleznie od siebie oznaczaja atom wodoru lub rodnik (C 1 -C 4 ) alkilo- wy, a n oznacza liczbe calkowita od 10 do 5000, a stosunek wagowy a) : b) lezy w zakresie 90:10 do 10:90, przy czym stosunek wagowy a) : b) lezy w zakresie od 90:10 do 10:90. 12. Sposób wytwarzania oslonki do srodków spozywczych, w postaci weza bez szwu ze skrobi lub pochodnych skrobi, rozdmuchiwanej w stosunku powierzchniowym 1:2 do 1:10, z mie- szaniny termoplastycznej, znamienny tym, ze mieszanine termoplastyczna obejmujaca a) termo- plastyczna skrobie i/lub termoplastyczna pochodna skrobi i b) co najmniej jeden inny polimer otrzymywany przez polikondensacje lub poliaddycje, wybrany z grupy obejmujacej homo- lub kopo- limery zawierajace jednostki kwasu hydroksykarboksylowego, poliestrouretanów, polieteroureta- nów, poliestroeterouretanów, poliwinylooctanu i polialkilenoweglanów, przy czym polialkilenowe- glany przedstawione sa wzorem -[CHR 1 -CHR 2 -O-CO-O-] n , w którym R 1 i R 2 niezaleznie od siebie oznaczaja atom wodoru lub rodnik (C 1 -C 4 ) alkilowy, a n oznacza liczbe calkowita od 10 do 5000, a stosunek wagowy a) : b) lezy w zakresie 90:10 do 10:90, wytlacza sie przez dysze pierscieniowa i formuje z rozdmuchiwaniem przy stosunku powierzchniowym rozciagania do 1:2 do 1:10. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy osłonki do środków spożywczych w postaci węża bez szwu ze skrobi lub pochodnych skrobi i sposobu wytwarzania osłonki do środków spożywczych w postaci węża bez szwu ze skrobi lub pochodnych skrobi z mieszanin termoplastycznych pochodnych skrobi z rozkładalnymi biologicznie, hydrofilowymi polimerami nadającymi własności sprężyste oraz innymi odpowiednimi dodatkami i ewentualnie środkami sieciującymi.

Osłonki wędlin składają się głównie z naturalnych jelit, lecz także z regenerowanej celulozy wzmacnianej włóknami, kolagenu lub polimerów syntetycznych. Celuloza i kolagen stanowią wprawdzie substancje pochodzenia naturalnego, jednak wytwarzanie osłonek wędlin prowadzi się sposobami kosztownymi i obciążającymi środowisko. Osłonki z innego materiału, przykładowo z tkaniny powlekanej białkiem lub akrylanami, mają przeciwnie tylko niewielkie znaczenie.

Spośród znanych osłonek, tylko osłonki z wodzianu celulozy obejmują cały asortyment zastosowań. Osłonki kolagenowe dla wielu zastosowań wykazują zbyt dużą przepuszczalność pary wodnej lub tlenu. Osłonki z polimerów syntetycznych nie nadają się do wytwarzania wędzonych kiełbas suszonych. Można je wprawdzie wytwarzać w prosty i ekonomiczny sposób, przykładowo przez wytłaczanie, nie rozkładają się one jednak biologicznie w przeciwieństwie do osłonek z wodzianu celulozy lub kolagenu.

Osłonka opisana w opisie EP-A 0 709 030, wytwarzana przez wytłaczanie termoplastycznej skrobi jest wprawdzie rozkładalna biologicznie, jednak wciąż wykazuje niedostatki. Jest ona w szczególności niewystarczająco odporna na gotowanie i ma skłonności do pękania w czasie obróbki wodą lub wskutek utraty plastyfikatora.

Jak poprzednio, powstało więc zadanie opracowania osłonki do środków spożywczych, którą można wytwarzać z naturalnych surowców, możliwie odnawialnych, w sposób prosty i chroniący środowisko, możliwie poprzez wytłaczanie, a przy tym aby była ona równocześnie rozkładalna biologicznie lub przynajmniej nadawała się do kompostowania. Osłonka powinna być wystarczająco przepuszczalna i powinna nadawać się do stosowania do praktycznie wszystkich rodzajów wędlin, przede wszystkim także do wytwarzania wędlin do gotowania i parzonych, jak też wędlin surowych.

Zadanie to rozwiązano przez opracowanie mieszaniny z termoplastycznej skrobi lub termoplastycznej pochodnej skrobi i jednego lub więcej polimerów syntetycznych.

Przedmiotem niniejszego zgłoszenia jest zatem osłonka do środków spożywczych w postaci węża bez końca, wytworzona przez formowanie z rozdmuchiwaniem przy stosunku powierzchniowym 1:2 do 1:10, wytwarzana z mieszaniny termoplastycznej, charakteryzująca się tym, że zawiera

a) termoplastyczną skrobię i/lub termoplastyczną pochodną skrobi i

b) co najmniej jeden inny polimer otrzymywany przez polikondensację lub poliaddycję wybrany z grupy obejmującej homo- lub kopolimery zawierające jednostki kwasu hydroksykarboksylowego, poliestrouretanów, polieterouretanów, poliestroeterouretanów, poliwinylooctanu i polialkilenowęglanow, przy czym polialkilenowęglany przedstawione są wzorem -[CHR¹-CHR²-O-CO-O-]n, wktórym R¹ i R² niezależnie od siebie oznaczają atom wodoru lub rodnik (C1-C4)alkilowy, a n oznacza liczbę całkowitą od 10 do 5000, a stosunek wagowy a) : b) leży w zakresie 90:10 do 10:90.

Termoplastyczną pochodną skrobi stanowi korzystnie ester skrobi, jaki dokładnie opisano w opisie DE-A 195 15 477. Komponent kwasowy w estrze stanowi ogólnie kwas (C2-C10)-alkanokarboksylowy, korzystnie nierozgałęziony lub tylko w niewielkim stopniu rozgałęziony.

Szczególnie korzystny i ekonomiczny alkanokarboksylan skrobi stanowi octan skrobi, w szczególności o stopniu podstawienia mniejszym niż 3, zwłaszcza od 1,5 do 2,4. Estry skrobi, takie jak octan skrobi, inaczej niż sama skrobia są już same termoplastyczne i nie muszą być plastyfikowane. Estry skrobi o dłuższych łańcuchach alkilowych, przykładowo heksanian, oktanian i dekanian skrobi powodują zmianę elastyczności i odporności na obciążenia dynamiczne, jak też przepuszczalności osłonek do środków spożywczych.

Przez połączenie różnych estrów skrobi można wytworzyć osłonki o zupełnie szczególnych własnościach. Nadają się do tego także termoplastyczne pochodne skrobi, które zawierają czwartorzędowe kationowe grupy boczne z hydrofobowymi grupami (C2-C18)-alkilowymi, korzystnie grupami (C2-C12)-alkilowymi. Okazało się, że osłonki do środków spożywczych, składające się tylko z termoplastycznej skrobi i/lub termoplastycznych pochodnych skrobi wykazują w niewystarczającym stopniu własności takie jak ciągliwość, wytrzymałość, elastyczność, odporność na obciążenia dynamiczne, a przede wszystkim odporność na gorącą lub wrzącą wodę.

PL190 807 B1

Własności osłonki można polepszyć także, lecz w niewystarczającym stopniu, przez dodatek do termoplastycznej skrobi lub termoplastycznych pochodnych skrobi różnych substancji niskocząsteczkowych, takich jak środek smarny, zmiękczacz i napełniacze.

Niespodziewanie stwierdzono, że istotne polepszenie następuje dopiero wówczas, gdy termoplastyczną skrobię lub pochodną skrobi zmiesza się z innymi polimerami nie nasuwającymi obaw przy zastosowaniu do opakowań dla środków spożywczych, otrzymanymi przez polikondensację lub poliaddycję.

Polimer otrzymany przez polikondensację stanowi korzystnie homo- lub kopolimer zawierający jednostki kwasu hydroksykarboksylowego. Szczególnie korzystny jest polilaktyd, poli(kwas 3-hydroksypropionowy), poli(kwas 3-hydroksymasłowy), poli(kwas 4-hydroksymasłowy), polikaprolakton, poliestrouretan, polieterouretan i polieteroestrouretan, poliwęglany alkilenowe o wzorze [CHR¹CHR²-O-CO-O-]n, w którym R¹ i R² niezależnie od siebie oznaczają atom wodoru lub rodnik (C1-C4) alkilowy, a n oznacza liczbę całkowitą od 10 do 5000. Szczególnie odpowiednie poliwęglany alkilenowe stanowią polietylenowęglany (R¹=R² = H) i polipropylenowęglan oraz ich mieszaniny. Poliwęglany alkilenowe opisane zostały przykładowo w publikacji WO 96/35746.

Korzystny polimer, otrzymywany przez poliaddycję, stanowi polioctan winylu. Produkty polikondensacji lub poliaddycji można wytworzyć syntetycznie znanymi sposobami. Są one zwykle nie usieciowane lub słabo usieciowane. Ich średni wagowy ciężar cząsteczkowy wynosi ogólnie 20000 do 2000000, korzystnie 100000 do 1000000. Zakłada się, że polikondensaty tworzą rodzaj matrycy, w której termoplastyczna, a wię c nie upostaciowana skrobia, wzglę dnie pochodna skrobi równomiernie się rozprowadza.

Stosunek wagowy składników a) : b) wynosi korzystnie 20:80 do 80:20, szczególnie korzystnie 40:60 do 60:40.

Obok składników a) i b) mieszanina termoplastyczna może zawierać jeszcze dalsze składniki niskocząsteczkowe lub wysokocząsteczkowe, które w szczególności służą jako zmiękczacz lub środek smarny lub polepszają zgodność komponentów między sobą. Przez dodatek dalszych części składowych można ewentualnie jeszcze bardziej polepszyć jednorodność lub zdolność płynięcia mieszaniny termoplastycznej zdolnej do wytłaczania.

Jako zmiękczacz nadają się w szczególności: gliceryna, digliceryna, sorbit, poli(glikol etylenowy) (PEG), ester trójetylowy kwasu cytrynowego, ester trójetylowy kwasu acetylocytrynowego, trójoctan gliceryny, estry kwasu ftalowego (zwłaszcza ftalan dimetylowy, ftalan dietylowy i ftalan dibutylowy) oraz mono- i diestry sorbitu.

Udział zmiękczacza(y) wynosi do 30% wagowych, korzystnie do 15% wagowych, każdorazowo w przeliczeniu na całkowitą masę mieszaniny termoplastycznej.

Środki smarne, które polepszają jednorodność mieszaniny termoplastycznej, stanowią w szczególności oleje lub tłuszcze roślinne, syntetyczne triglicerydy, lecytyna, etoksylowane alkohole tłuszczowe lub woski.

Udział środka smarnego wynosi do 12%, korzystnie 2 do 6%, szczególnie korzystnie 3 do 6%, każdorazowo w przeliczeniu na łączną masę mieszaniny.

Osłonka według wynalazku może na koniec zostać wzmocniona włóknami. W ogólności stosuje się włókna stosunkowo krótkie (średnio około 0,1 do 3 mm, korzystnie 0,2 do 1,5 mm). Aby osłonka pozostawała biologicznie rozkładalna, a więc kompostowana, szczególnie nadają się włókna z lintersów bawełny, masa celulozowa drzewna, z regenerowanej celulozy (włókna regenerowane), z konopi, lnu, sizalu lub juty.

Udział włókien może wynosić do 25%. Korzystnie udział włókien wynosi od 2 do 15, zwłaszcza 5 do 15%, każ dorazowo w przeliczeniu na łą czną masę mieszaniny. Włókna rozprowadza się w mieszaninie termoplastycznej, względnie wytworzonym z niej wytłaczanym stopie.

Osłonka może albo zamiast włókien, albo dodatkowo zawierać także napełniacze. Jako napełniacze podaje się przykładowo węglan wapnia, talk, kaolin lub anhydryt (= siarczan wapnia). Udział napełniaczy może wynosić do 12%, korzystnie wynosi jednak 2 do 8%, szczególnie korzystnie 4 do 8% wagowych, każdorazowo w przeliczeniu na łączną masę mieszaniny.

Do osłonek o szczególnie wysokiej odporności na gorącą lub wrzącą wodę, okazało się szczególnie odpowiednie dodawanie do mieszaniny termoplastycznej także środka sieciującego. Odpowiednie środki sieciujące stanowią przykładowo kwasy dikarboksylowe, di- lub triizocyjaniany (zwłaszcza diizocyjanian heksametylenu), dialdehydy (zwłaszcza glioksal), diepoksydy, diiminy lub silany, względnie siloksany z grupami(ą) winylowymi(ą), przykładowo winylotrimetylosilan.

PL190 807 B1

Środek sieciujący korzystnie dodaje się dopiero wówczas, gdy wszystkie składniki mieszaniny są już stopione. Udział środka(ów) sieciującego(ych) wynosi do 20% wagowych, korzystnie 0,5 do 10% wagowych, zwłaszcza 1 do 5% wagowych, każdorazowo w przeliczeniu na łączną masę mieszaniny.

Wytwarzanie skrobi dającej się obrabiać termoplastycznie jest znane i zostało opisane w publikacjach WO 90/05161 i 90/10019.

Struktura typu helix rodzimej skrobi w czasie plastyfikacji rozplątuje się. Skrobia występuje po tej obróbce w stanie amorficznym. Plastyfikowanie prowadzi się w ogólności przez ogrzewanie i doprowadzenie energii mechanicznej, przykładowo przez długotrwałą obróbkę cieplną w gniotowniku lub w wytłaczarce jedno- lub dwuś limakowej. Aby skrobia topiła się w temperaturze poniż ej jej temperatury rozkładu, potrzebne jest dodanie dodatków, takich jak woda, 1,3-butanodiol, gliceryna, digliceryna, N,N-dimetylomocznik, sorbit lub cytrynian. W przypadku plastyfikacji wodą dodaje się około 20 do 25% wagowych wody, korzystnie około 17% wody, każdorazowo w przeliczeniu na masę rodzimej skrobi. Utrzymuje się przy tym temperaturę od około 100 do 130°C. W przypadku plastyfikacji gliceryną jako korzystny okazał się dodatek od 0,5 do 20% wagowych, korzystnie 8 do 16%, każdorazowo ponownie w przeliczeniu na masę rodzimej skrobi i temperatura od około 150 do 170°C. Dzię ki tej obróbce udział skrobi krystalicznej obniża się do 5% wagowych lub jeszcze niżej.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób wytwarzania osłonki do produktów spożywczych w postaci węża bez szwu, który charakteryzuje się tym, ż e scharakteryzowaną powyż ej mieszaninę termoplastyczną wytłacza się przez dyszę pierścieniową i formuje z rozdmuchiwaniem przy stosunku powierzchniowym rozciągania od 1:2 do 1:10.

Termoplastyczną mieszaninę można wytworzyć z wymienionych składników w zwykłej aparaturze, przykładowo w ugniatarce dwuślimakowej. Do wytworzenia jednorodnego, termoplastycznego stopu z mieszaniny okazała się jako korzystna temperatura od 90 do 200°C, korzystnie od 120 do 180°C. Stop można wytłaczać, rozdrobnić po ochłodzeniu i składować międzyoperacyjnie w postaci granulatu lub podobnej postaci, albo też bezpośrednio przerabiać do postaci osłonki do produktów spożywczych. Wąż wytłoczony z opisanego stopu rozdmuchuje się za pomocą powietrza w procesie formowania z rozdmuchiwaniem rozciągając przy tym wzdłużnie i poprzecznie w stosunku powierzchniowym 1:2 do 1:10, korzystnie 1:3 do 1:5. Dopiero przez rozciąganie węże uzyskują optymalną wytrzymałość, wydłużenie, utrzymywanie wymiarów i skurcz. Jak silnie wyrażona zostaje każda z tych własności zależy w pierwszym rzędzie od składu termoplastycznej mieszaniny.

Tak więc przez celowy dobór składników termoplastycznej mieszaniny, stosunku rozciągania i typu obróbki wykoń czają cej moż na dopasować osłonki produktów spoż ywczych do róż nych wymagań. Rozdmuchane osłonki można ewentualnie także poddać częściowej termostabilizacji.

W dalszym etapie sposobu moż na osłonki w postaci węża poddawać obróbce wewną trz i z zewnątrz, aby je przystosować jeszcze lepiej do różnych zastosowań jako osłonki wędlin. Do tego celu można stosować najczęściej ciekłe środki preparujące, stosowane zwykle do uszlachetniania osłonek z wodzianu celulozy, w odpowiednio przystosowanym st ężeniu.

Szczególnie korzystnym jest pokrywanie powierzchni wewnętrznej osłonek przewidzianych dla suchych wędlin wędzonych białkiem (korzystnie kazeiną, żelatyną, białkiem soi lub białkiem pszenicy). Białko wiąże się zwykle z powierzchnią osłonki za pomocą aldehydu. Przez zastosowanie żywic lub przez dodatek środków rozdzielających do białka/aldehydu można nastawić zdolność zdejmowania osłonki z wędliny.

Przyczepność osłonki do farszu wędliny można zmniejszyć stosując znane receptury, aż do stanu silnego oddzielania (jak to jest przykładowo wymagane dla wędliny Thueringer Blutwurst (krwawa kiszka z Turyngii).

Odpowiednie środki preparujące zewnętrzne znane są także z osłonek celulozowych. Przez obróbkę powierzchni zewnętrznej osłonki takimi środkami preparującymi można regulować w szczególności odporność na pleśnienie, chropowatość lub zdolność do zadrukowania.

Osłonce do produktów spożywczych według wynalazku można zmieniać własności w tak szerokich granicach, że odpowiada ona osłonce celulozowej lub też osłonce z tworzyw sztucznych. Można ją wytworzyć w sposób prosty i przyjazny dla środowiska. Jej dobre własności pęcznienia i skurczu powodują, że zawsze przylega ściśle do wędliny i także przy długotrwałym suszeniu nie tworzą się fałdy.

Przez wybór składników można dokładnie dopasować przepuszczalność osłonki dla wody, pary wodnej i tlenu. Niespodziewanie osłonka jest przepuszczalna nawet dla dymu, tak, że dobrze nadaje się także dla wędzonych rodzajów wędlin (przykładowo salami). Skrobia stosowana do wytwarzania osłonki należy ponadto do szczególnie korzystnych odnawialnych surowców.

PL190 807 B1

Osłonkę według wynalazku można na koniec także otaczać siatką, korzystnie o dużych oczkach, aby nadać gotowemu produktowi szczególnie korzystny wygląd. Składa się ona ze znanej siatki do nakładania na wędlinę w postaci węża, który dopasowany jest obwodem do węża nośnikowego.

Stosuje się różne postaci oczek: trójkątne, sześciokątne, kwadratowe, rombowe, okrągłe lub owalne. Oczka tworzy się z pojedynczych lub związanych ze sobą nici i składają się one zwykle z nici włókienniczych, korzystnie z materiału podobnego do węża nośnikowego. W przeciwieństwie do sieci znanych z opisu DE-A 39 07 951 nie należy stosować żadnego kleju, ponieważ osłonki według wynalazku dopasowują się do budowy siatki, co zabezpiecza pożądaną przyczepność.

W nastę pujących dalej przykładach procenty oznaczają procenty wagowe, o ile inaczej nie podano.

P r z y k ł a d 1

a) Wytwarzanie termoplastycznej skrobi

100 kg skrobi ziemniaczanej suszy się do zawartości wody poniżej 0,3% w próżni pod zmniejszonym ciśnieniem i w gniotowniku stapia się i dokładnie miesza z 50 kg gliceryny (99%) w temperaturze 160 do 190°C. Do rozplecenia struktury heliksowej skrobi stop utrzymuje się w temperaturze 170°C przez około 2 godziny. Następnie wytłacza się ją i granuluje. Podczas dalszego składowania granulatu skrobia pozostaje w stanie amorficznym, a więc termoplastycznym.

b) Wytwarzanie nie wzmocnionej, bez szwu, osłonki produktów spożywczych kg granulatu z punktu a) (50 kg skrobi i 25 kg gliceryny) miesza się z 50 kg polikaprolaktonu, 3 kg oleju słonecznikowego i 3 kg diizocyjanianu heksametylenu. Równomiernie zmieszane ze sobą składniki stapia się w wytłaczarce w temperaturze 150°C. Następnie stop wytłacza się przez dyszę pierścieniową. Średnicę dyszy pierścieniowej dobiera się tak, że po rozdmuchiwaniu w stosunku powierzchniowym 1:10 otrzymuje się wąż o średnicy 60 mm (kaliber 60) i grubości ścianki 80 μm.

Węże są odporne na wodę, jednak pęcznieją w niej i kurczą się znowu w czasie suszenia. Mogą one być zakładane na urządzenie do napełniania w postaci odcinków związanych z jednej strony lub w postaci poskładanej jako tzw. „gąsienica”. Nadają się one zwłaszcza jako osłonki dla suchych kiełbas wędzonych (tzn. wędlin surowych o szczególnie dużym stopniu dojrzałości).

W stanie napełnionym wodą uzyskuje się ciśnienie spłaszczania 25 do 35 kilopaskali (kPa). Wydłużenie statyczne przy 15 kPa wynosi 68 do 76 mm. Osłonki napełnia się farszem salami. Przyczepność do farszu była mała (zdolność do zdejmowania osłonki po 2 tygodniach: „1” w skali ocen 1 do 6, przy czym „1” oznacza „bardzo łatwo zdejmowalna”, a „6” - nadmiernie silna przyczepność, osłonki nie można zdjąć bez zniszczenia).

W celu podwyższenia przyczepności do farszu nanosi się więc wewnętrzną preparację białkowo(kazeina)/glioksalową, jak to zwykle czyni się dla osłonek z wodzianu celulozy.

P r z y k ł a d 2

Sporządza się mieszaninę z 50 kg octanu skrobi o stopniu podstawienia 2,2 i masie molowej 580 g/mol, którą miesza się z 50 kg polietylenowęglanu o ciężarze cząsteczkowym Mw 500000 i zadaje 15 kg cytrynianu trójetylowego. Mieszaninę zadaje się 8 kg termoplastycznej skrobi, 5 kg 1,2,5,6-diepoksyheksanu (diepoksyd heksametylenowy) i 5 kg etoksylowanego oktadekanolu (alkohol stearylowy) z przeciętnie 12 jednostkami tlenku eylenu.

Mieszaninę stapia się w wytłaczarce dwuślimakowej w temperaturze 150 do 170°C, dobrze miesza, a następnie wytłacza się przez dyszę pierścieniową, której średnicę dobiera się tak, że po rozdmuchiwaniu w stosunku powierzchniowym 1:8 otrzymuje się wąż kaliber 70 i o grubości ścianki 90 μm. Tak wytworzony wąż jest odporny na sos z wędliny, jednak pęcznieje w wodzie i kurczy się znowu w czasie suszenia.

W stanie napełnionym wodą uzyskuje się ciśnienie spłaszczania 38 do 42 kilopaskali (kPa). Wydłużenie statyczne przy 15 kPa ciśnienia wewnętrznego wynosi 76 do 80 mm.

Jednostronnie nawiązane lub poskładane odcinki nadają się do wytwarzania suchych kiełbas wędzonych lub wędlin parzonych. Zdolność do zdejmowania dla obu wędlin była dobra (ocena 2).

P r z y k ł a d 3

Wytwarzanie osłonki wzmacnianej włóknem

Mieszaninę z 50 kg octanu skrobi, 15 kg cytrynianu trójetylowego i 50 kg polietylenowęglanu miesza się równomiernie w stopie z 10 kg włókien lnianych o długości 0,2 do 1,5 mm. Mieszaninę wytłacza się w temperaturze 160 do 180°C przez dyszę pierścieniową i rozdmuchuje (stosunek rozciągania powierzchniowego 1:6) tak, że otrzymuje się wąż kaliber 60. W stanie napełnionym wodą

PL190 807 B1 uzyskuje się ciśnienie spłaszczania 60 do 65 kilopaskali (kPa), a wydłużenie statyczne przy 21 kPa ciśnienia wewnętrznego wynosi 65 do 70 mm.

Osłonki nadają się do wytwarzania suchych kiełbas wędzonych lub wędlin parzonych. Uzyskują one kaliber przy napełnianiu 66 do 68 mm i można je łatwo zdejmować.

P r z y k ł a d 4

Mieszaninę polimerów opisaną w przykładzie 1 miesza się równomiernie w stopie z 12% lintersów bawełnianych, wytłacza i rozdmuchuje przez dyszę pierścieniową, tak, że przy rozciąganiu wzdłużnym i poprzecznym przy stosunku rozciągania powierzchniowego 1:10 uzyskuje się wąż kaliber 50.

W stanie napełnionym wodą uzyskuje się ciś nienie spłaszczania 60 do 68 kilopaskali (kPa), a wydłuż enie statyczne przy 21 kPa ciś nienia wewnę trznego wynosi 56 do 62 mm.

Kaliber przy napełnianiu dla wędlin parzonych i suchych kiełbas wędzonych wynosił 57 do 62 mm. Zdolność zdejmowania osłonek była dobra.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Osłonka do środków spożywczych w postaci węża bez szwu ze skrobi lub pochodnych skrobi, rozdmuchiwana w stosunku powierzchniowym 1:2 do 1:10, wytwarzana z mieszaniny termoplastycznej, znamienna tym, że zawiera a) termoplastyczną skrobię i/lub termoplastyczną pochodną skrobi i b) co najmniej jeden inny polimer otrzymywany przez polikondensację lub poliaddycję wybrany z grupy obejmują cej homo- lub kopolimery zawierają ce jednostki kwasu hydroksykarboksylowego, poliestrouretanów, polieterouretanów, poliestroeterouretanów, poliwinylooctanu i polialkilenowęglanów, przy czym polialkilenowęglany przedstawione są wzorem -[CHR¹-CHR²-O-CO-O-]n, w którym R¹ i R²niezależnie od siebie oznaczają atom wodoru lub rodnik (C1-C4) alkilowy, a n oznacza liczbę całkowitą od 10 do 5000, a stosunek wagowy a) : b) leży w zakresie 90:10 do 10:90, przy czym stosunek wagowy a) : b) leży w zakresie od 90:10 do 10:90.
2. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że termoplastyczna pochodna skrobi stanowi ester skrobi, korzystnie ester kwasu alkanokarboksylowego, szczególnie korzystnie octan skrobi.
3. Osłonka według zastrz .1 lub 2, znamienna tym, że homopolimer zawierający jednostki kwasu hydroksykarboksylowego stanowi polilaktyd, poli(kwas 3-hydroksypropionowy), poli(kwas 3-hydroksymasłowy), poli(kwas 4-hydroksymasłowy) i polikaprolakton.
4. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że stosunek wagowy a) : b) wynosi w zakresie od 20:80 do 80:20, korzystnie w zakresie 40:60 do 60:40.
5. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że mieszanina termoplastyczna zawiera co najmniej jeden zmiękczacz, korzystnie glicerynę, diglicerynę, sorbit, poli(glikol etylenowy), ester trójetylowy kwasu cytrynowego, ester trójetylowy kwasu acetylocytrynowego, trójoctan gliceryny, ester kwasu ftalowego lub mono- i diester sorbitu, przy czym udział zmiękczacza(y) wynosi do 30% wagowych, korzystnie do 15% wagowych, każdorazowo w przeliczeniu na całkowitą masę mieszaniny termoplastycznej.
6. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że mieszanina termoplastyczna zawiera co najmniej jeden środek smarny, korzystnie olej roślinny lub tłuszcz roślinny, syntetyczny trigliceryd, lecytynę, etoksylowany alkohol tłuszczowy lub wosk, przy czym udział środka(ów) smarnego(ych) wynosi do 12%, korzystnie 2 do 6%, szczególnie korzystnie 3 do 6%, każdorazowo w przeliczeniu na łączną masę termoplastycznej mieszaniny.
7. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że mieszanina termoplastyczna zmieszana jest z włóknami, korzystnie włóknami z lintersów bawełny, masą celulozową drzewną , włóknami z regenerowanej celulozy (włókna regenerowane), włóknami z konopi, lnu, sizalu lub juty, przy czym udział włókien może wynosić do 25%, korzystnie od 2 do 15%, szczególnie korzystnie 5 do 15%, każdorazowo w przeliczeniu na łączną masę mieszaniny.
8. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że mieszanina termoplastyczna zawiera napełniacz, korzystnie węglan wapnia, talk, kaolin lub anhydryt, przy czym udział napełniaczy może wynosić do 12%, korzystnie 2 do 8%, szczególnie korzystnie 4 do 8% wagowych, każdorazowo w przeliczeniu na łączną masę mieszaniny.
9. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że mieszanina termoplastyczna zawiera co najmniej jeden środek sieciujący, korzystnie kwas dikarboksylo- lub triizocyjanian, dialdehyd, diepoksyd, diiminę lub silan, względnie siloksan z grupami(ą) winylowymi(ą), przy czym udział środka(ów) sieciuPL190 807 B1 jącego(ych) wynosi do 20% wagowych, korzystnie 0,5 do 10% wagowych, szczególnie korzystnie 1 do 5% wagowych, każdorazowo w przeliczeniu na łączną masę mieszaniny.
10. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że pokryta jest wewnątrz lub na zewnątrz środkiem preparującym.
11. Osłonka według zastrz. 1, znamienna tym, że stanowi sztuczną osłonkę wędlin.
12. Sposób wytwarzania osłonki do środków spożywczych, w postaci węża bez szwu ze skrobi lub pochodnych skrobi, rozdmuchiwanej w stosunku powierzchniowym 1:2 do 1:10, z mieszaniny termoplastycznej, znamienny tym, że mieszaninę termoplastyczną obejmującą a) termoplastyczną skrobię i/lub termoplastyczną pochodną skrobi i b) co najmniej jeden inny polimer otrzymywany przez polikondensację lub poliaddycję, wybrany z grupy obejmującej homo- lub kopolimery zawierające jednostki kwasu hydroksykarboksylowego, poliestrouretanów, polieterouretanów, poliestroeterouretanów, poliwinylooctanu i polialkilenowęglanów, przy czym polialkilenowęglany przedstawione są wzorem -[CHR¹-CHR²-O-CO-O-]n, w którym R¹ i R² niezależnie od siebie oznaczają atom wodoru lub rodnik (C1-C4) alkilowy, a n oznacza liczbę całkowitą od 10 do 5000, a stosunek wagowy a) : b) leży w zakresie 90:10 do 10:90, wytłacza się przez dyszę pierścieniową i formuje z rozdmuchiwaniem przy stosunku powierzchniowym rozciągania do 1:2 do 1:10.