PL191230B1

PL191230B1 - Sposób usuwania lotnych ciekłych zanieczyszczeń z zanieczyszczonej objętości gleby

Info

Publication number: PL191230B1
Application number: PL337202A
Authority: PL
Inventors: Rouffignac Eric De; Harold J. Vinegar
Original assignee: Shell Int Research
Priority date: 1997-06-05
Filing date: 1998-06-03
Publication date: 2006-03-31
Also published as: ATE222147T1; CN1259062A; JP4399033B2; ID22887A; CZ294883B6; CA2289080C; EP1011882B1; DK1011882T3; NZ500724A; SK283577B6; DE69807238D1; BR9809922A; HUP0003002A3; JP2002513329A; CN1130270C; WO1998055240A1; PL337202A1; AU720947B2; ES2182337T3; CZ432099A3

Abstract

1. Sposób usuwania lotnych cieklych zanieczyszczen z zanieczyszczonej objetosci gleby, która to zanieczyszczona objetosc lezy nad niezanieczyszczona warstwa gleby, obejmujacy penetracje zanieczyszczonej objetosci co najmniej jednym odwiertem, przez wstrzykniecie ciepla przez od- wiert penetrujacy zanieczyszczona objetosc, przy czym co najmniej jeden odwiert penetruje nieza- nieczyszczona warstwe, znamienny tym, ze ponadto doprowadza sie cieplo z odwiertu w nieza- nieczyszczonej warstwie do niezanieczyszczonej warstwy, dotad az temperatura zasadniczej cze- sci niezanieczyszczonej warstwy sasiadujacej z zanieczyszczona warstwa bedzie co najmniej rów- na temperaturze wrzenia zanieczyszczajacych cieczy, oraz doprowadza sie cieplo z odwiertu w zanieczyszczonej objetosci do zanieczyszczonej objetosci, dotad az temperatura w zanieczysz- czonej objetosci wzrosnie do temperatury wrzenia zanieczyszczajacych cieczy podczas, gdy tem- peratura zasadniczej czesci niezanieczyszczonej warstwy sasiadujacej z zanieczyszczona war- stwa zblizy sie do temperatury wrzenia zanieczyszczajacych cieczy. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób usuwania lotnych zanieczyszczeń z zanieczyszczonej objętości gleby, a szczegółowo sposób termicznej desorpcji in situ lotnych zanieczyszczeń w celu rekultywacji.

Sposoby desorpcji termicznej w celu usuwania lotnych zanieczyszczeń z gleb in situ zasugerowano np. w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4 973 811, 5 076 727, 5 152 341, 5 190 405, 5 193 934 , 5 221 827 i 5 271 693. Sposoby doprowadzania ciepła obejmują zastosowanie energii elektrycznej o częstotliwości mikrofalowej i radiowej wraz z grzaniem oporowym pomiędzy elektrodami; wstrzykiwanie gorących gazów i przewodzenie prądu elektrycznego przez glebę. Przenoszenie ciepła przez przewodzenie od szybów doprowadzających ciepło zasugerowano np. w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 190 405 i 5 271 693. W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 271 693 zasugerowano zastosowanie szybu grzewczego, przez który opary usuwa się z pokładu. W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 449 251 ujawniono zastosowanie skupiska szybów do wstrzykiwania pary wodnej i centralnego szybu wydobywczego do ogrzewania, a następnie usuwania zanieczyszczeń z formacji podziemnej.

Sposoby te opierają się zasadniczo na utrzymywaniu niskiego ciśnienia na powierzchni lub w odwiercie do usuwania oparów, tak aby kontrolować ruch zanieczyszczeń z ich położ enia wyjś ciowego do punktu, w którym można je odzyskać. Z uwagi na stosunkowo dużą różnicę ciśnień niezbędną do wywołania przepływu znaczącego strumienia par przez glebę, sposobami takimi można zastosować jedynie niewielkie szybkości ogrzewania, albo też w punkcie, w którym znajdują się zanieczyszczenia, będzie powstawać ciśnienie wystarczające do tego, że odparowane zanieczyszczenia będą wydostawać się z zanieczyszczonej gleby w kierunkach innych niż kierunek, w którym przewiduje się usuwanie tych zanieczyszczeń. Sposób usuwania lotnych zanieczyszczeń z zanieczyszczonej gleby jest znany z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 360 067. W znanym sposobie zanieczyszczenia węglowodorowe spala się, a gazy spalinowe ponownie wstrzykuje się do zanieczyszczonej formacji. Znany sposób związany jest z ryzykiem, że jeszcze nie spalone odparowane zanieczyszczenia będą przemieszczać się do dołu z zanieczyszczonej formacji do innych warstw formacji. Celem wynalazku jest opracowanie sposobu usuwania zanieczyszczeń z zanieczyszczonej gleby przez ogrzewanie in situ, tak że odparowane zanieczyszczenia nie przemieszczają się do dołu z zanieczyszczonej gleby.

Te i inne cele spełnia sposób usuwania lotnych ciekłych zanieczyszczeń z zanieczyszczonej objętości gleby.

Zgodnie z wynalazkiem sposób usuwania lotnych ciekłych zanieczyszczeń z zanieczyszczonej objętości gleby, która to zanieczyszczona objętość leży nad niezanieczyszczoną warstwą gleby, obejmujący penetrację zanieczyszczonej objętości co najmniej jednym odwiertem, przez wstrzyknięcie ciepła przez odwiert penetrujący zanieczyszczoną objętość, przy czym co najmniej jeden odwiert penetruje niezanieczyszczoną warstwę, polega na tym, że ponadto doprowadza się ciepło z odwiertu w niezanieczyszczonej warstwie do niezanieczyszczonej warstwy, dotą d aż temperatura zasadniczej części niezanieczyszczonej warstwy sąsiadującej z zanieczyszczoną warstwą będzie co najmniej równa temperaturze wrzenia zanieczyszczających cieczy, oraz doprowadza się ciepło z odwiertu w zanieczyszczonej obję toś ci do zanieczyszczonej obję toś ci, dotą d aż temperatura w zanieczyszczonej objętości wzrośnie do temperatury wrzenia zanieczyszczających cieczy podczas, gdy temperatura zasadniczej części niezanieczyszczonej warstwy sąsiadującej z zanieczyszczoną warstwą zbliży się do temperatury wrzenia zanieczyszczających cieczy.

Dodatkowo usuwa się odparowane zanieczyszczenia z zanieczyszczonej objętości przez co najmniej jeden odwiert zasysający, przy czym w odwiercie zasysającym utrzymywane jest ciśnienie niższe od atmosferycznego.

Odwiert zasysający stanowi również odwiert, z którego ciepło doprowadza się do zanieczyszczonej objętości.

Co najmniej jeden odwiert przenika przez zanieczyszczoną objętość i przedłuża się z zanieczyszczonej objętości do warstwy niezanieczyszczonej.

W sposobie według wynalazku korzystnie stosuje się układ odwiertów zasysających/grzewczych, a odwierty w układzie oddalone są od siebie około 0,9-6 m, przy czym co najmniej jeden odwiert przechodzący do niezanieczyszczonej warstwy stanowi zasadniczo poziomy odwiert i co najmniej jeden odwiert przechodzący do niezanieczyszczonej warstwy stanowi zasadniczo pionowy odwiert, który przechodzi również przez zanieczyszczoną objętość.

PL 190 230 B1

Gdy zanieczyszczona objętość znajduje się pomiędzy nie-zanieczyszczonymi warstwami gleby, ponadto podwyższa się teraperaturę niezanieczyszczonej gleby nad zanieczyszczoną objętością do temperatury wyższej od temperatury wrzenia zanieczyszczających cieczy pod normalnym ciśnieniem, przed ogrzaniem zanieczyszczonej objętości do temperatury wrzenia zanieczyszczających cieczy pod normalnym ciśnieniem.

Ciepło doprowadza się do zanieczyszczonej objętości i niezanieczyszczonej warstwy z elektrycznego elementu grzewczego, który to elektryczny element grzewczy przechodzi przez odwiert w zanieczyszczonej obję toś ci i do odwiertu w niezanieczyszczonej obję toś ci, przy czym ten elektryczny element grzewczy stanowi drut o średnicy większej w obszarze zanieczyszczonej objętości niż w warstwie niezanieczyszczonej.

Odwierty korzystnie penetrują pionowo zanieczyszczoną warstwę i zawierają otwory umożliwiające usuwanie oparów powstających w zanieczyszczonej warstwie przez odwierty. Nieoczekiwanie stwierdzono, że w przypadku, gdy warstwę gleby pod zanieczyszczoną objętością ogrzeje się, tak aby zapobiec skraplaniu się zanieczyszczeń pod zanieczyszczoną warstwą, to zanieczyszczenia w zanieczyszczonej warstwie po odparowaniu nie kierują się do dołu, ale wymuszany jest ich ruch w kierunku powierzchni lub perforowanych odwiertów, co umożliwia ich odzysk.

Wynalazek dotyczy zbierania zanieczyszczeń, które odparowują w procesie termicznej rekultywacji. Stwierdzono, że ogrzewanie warstwy gleby pod zanieczyszczeniem przed podwyższeniem temperatury gleby, która ma zostać oczyszczona, do temperatury zbliżonej do temperatury wrzenia cieczy w zanieczyszczonej glebie, skutecznie blokuje ruch oparów do dołu.

Lotne zanieczyszczenia, które można usuwać z zanieczyszczonych gleb sposobem według wynalazku stanowią bardzo różnorodne zanieczyszczenia. Zanieczyszczenia, które zwykle uważa się za lotne, takie jak benzyna, można usunąć sposobem według wynalazku, ale również o wiele cięższe węglowodory i materiały o wyższej temperaturze wrzenia można również odparować i usunąć sposobem według wynalazku. Tak np. polichlorowane bifenyle („PCB”), rtęć i ciężkie oleje powstające w gazowniach można usunąć jako pary sposobem według wynalazku. Nawet jeśli temperatury nie dojdą do temperatur wrzenia pod normalnym ciśnieniem, będzie powstawać para wodna, tak że nawet ograniczone ciśnienie par zanieczyszczenia będzie powodować usuwanie zanieczyszczeń przez wystarczające ilości pary wodnej.

Odwierty stosowane w sposobie według wynalazku mogą stanowić obudowane i cementowane odwierty, takie jakie zwykle stosuje się w przemyśle naftowym, z tym że w większości zastosowań stosowanie takich rozbudowanych szybów nie musi być uzasadnione. Wystarczyć może płytka obudowa, zapewniająca, że czysty nadkład nie zostanie zanieczyszczony przez usuwane opary. Gdy odwiert jest obudowany do dna szybu, może być on perforowany sposobami dobrze znanymi w przemyśle naftowym. Odwierty mogą być pionowe, poziome lub pod kątem względem pionu i poziomu.

Ciepło może być doprowadzone do zanieczyszczonej objętości, oraz korzystnie do warstwy niezanieczyszczonej gleby pod objętością zanieczyszczonej gleby, na drodze przewodzenia od odwiertu. Ogrzewacze odwiertów przydatne do ogrzewania odwiertu, aby zapewnić ciepło do przewodzenia do formacji, są znane. Tak np. opalane gazem ogrzewacze odwiertów ujawniono w opisach patentowych Stanów Zjednoczonych Amereryki nr 2 902 270 i 3 181 613, które wprowadza się jako źródła literaturowe. Elektryczne ogrzewacze odwiertów ujawniono np. w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 060 287, który wprowadza się jako źródło literaturowe. Korzystny opalany gazem ogrzewacz odwiertu ujawniono np. w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5 255 742, który wprowadza się jako źródło literaturowe.

Ciepło doprowadzane jest do zanieczyszczonej objętości na drodze przewodzenia, a korzystnie doprowadzane jest z odwiertu, który służy również jako źródło odsysania w celu usuwania par zawierających zanieczyszczenia z odwiertu. W takim korzystnym wykonaniu odparowane zanieczyszczenia transportowane są z formacji bezpośrednio do odwiertu w celu ich odzyskania, bez możliwości transportowania do zimniejszej gleby, w której zanieczyszczenia mogłyby się skraplać, co spowodowałoby wzrost stężenia zanieczyszczeń w przypadku wystąpienia skroplenia.

Niezanieczyszczoną warstwę można ewentualnie ogrzewać przez wtryskiwanie gorących płynów, takich jak para wodna, gazy spalinowe lub ogrzany azot.

Podczas doprowadzania ciepła do gleby niewiele się dzieje do czasu, aż pod wpływem ciepła zostanie wytworzona para. Gdy zanieczyszczenia stanowią lekkie lotne składniki (o temperaturach wrzenia pod ciśnieniem normalnym niższym od temperatury wrzenia wody), takie jak benzyna, pary powstałe na początku będą zawierać stosunkowo wysokie stężenia zanieczyszczeń. Cięższe zanieczyszczenia będą

PL 190 230 B1 odparowywać w miarę jak para wodna wytwarzana jest z wody zawartej w glebie, z uwagi na ciśnienie par cięższych zanieczyszczeń w parze wodnej. Im niższe ciśnienie można utrzymywać w zanieczyszczonej glebie, tym wyższe będzie stężenie cięższych zanieczyszczeń w parze, tak że mniej ciepła trzeba będzie wprowadzić w celu odparowania zanieczyszczeń. Gdy zanieczyszczenia nie mieszają się z wodą, wówczas para wodna będzie wytwarzana w temperaturze zbliżonej do temperatury wrzenia wody pod ciśnieniem panującym w glebie w danym punkcie. Zanieczyszczoną glebę można podgrzać przed osiągnięciem przez niezanieczyszczoną warstwę temperatury wrzenia cieczy zanieczyszczających, z tym że temperatura zanieczyszczonej objętości powinna być utrzymywana na poziomie poniżej temperatury wrzenia cieczy w zanieczyszczonej strefie, tak aby zapobiec odparowaniu (a tym samym ruchowi) zanieczyszczeń przed osiągnięciem przez niezanieczyszczoną warstwę takiej temperatury.

Szyby stosowane w sposobie według wynalazku mogą być szybami poziomymi lub pionowymi. Pionowe szyby korzystnie przechodzą przez zanieczyszczoną objętość do niezanieczyszczonej warstwy poniżej zanieczyszczonej objętości. Głębokość poniżej zanieczyszczonej objętości dobiera się z uwzględnieniem odległości pomiędzy szybami. Zwykle około 1/3 odległoś ci pomiędzy szybami będzie stanowić wystarczającą głębokość odwiertu poniżej zanieczyszczeń, aby zapewnić doprowadzenie ciepła do niezanieczyszczonej warstwy.

W korzystnym wykonaniu wynalazku szyby stanowią przewody do usuwania odparowanego materiału z formacji, oraz miejsce lokalizacji ogrzewaczy. W obudowie korzystnie utrzymuje się podciśnienie, aby usuwać zanieczyszczenia z gleby. W każdej obudowie można zainstalować 2 ogrzewacze, jeden w zanieczyszczonej objętości, oraz jeden w niezanieczyszczonej warstwie pod zanieczyszczoną objętością. Elementy grzewcze mogą dostarczać ciepło do zanieczyszczonej objętości i mogą ewentualnie sięgać do niezanieczyszczonej warstwy pod zanieczyszczoną objętością. Dodatkowo drugi element grzewczy może dostarczać ciepło do części odwiertu poniżej zanieczyszczonej objętości. Jeden element grzewczy mógłby wystarczyć, gdyby ten element był skonstruowany tak, aby zapewniać uwalnianie większej ilości ciepła (zazwyczaj o około 50% więcej ciepła na jednostkę długości) poniżej zanieczyszczonej warstwy, tak aby temperatura zbliżona do temperatury wrzenia cieczy została osiągnięta w warstwie poniżej zanieczyszczonej objętości przed osiągnięciem takiej temperatury w zanieczyszczonej objętości. Można to osiągnąć przez zastosowanie elementu grzewczego o zmiennej średnicy. Można np. zastosować element grzewczy z drutu nichromowego o średnicy 0,32 cm w strefie zanieczyszczonej i o średnicy 0,26 cm w strefie niezanieczyszczonej. Korzystne jest zastosowanie odrębnych ogrzewaczy, gdyż zapewnienie takiej różnicy w przepływie ciepła przez cały czas rekultywacji mogłoby nie być wydajne energetycznie, oraz mogłoby znacząco ograniczyć przepływ ciepła do obszaru zanieczyszczonego z uwagi na temperaturowe ograniczenia związane z obudową. Ponadto przy stosowaniu odrębnych ogrzewaczy, ogrzewacz w warstwie poniżej strefy zanieczyszczonej można załączyć najpierw, a następnie wyłączyć co najmniej na pewien okres czasu użytkowania innego ogrzewacza, aby zmniejszyć koszty energii. Obudowa powinna być izolowana w obszarze nadkładu, albo powinna być wyposażona w dodatkowe grzejniki, aby zapewnić, że zanieczyszczenia z oparów nie będą skraplać się w obudowie.

Przedstawiono zastosowanie elektrycznych ogrzewaczy oporowych, choć można również zastosować inne typy ogrzewaczy. Elektryczne ogrzewacze są wygodne w regulacji, a z uwagi na to, że nie wymagają stosowania linii przepływowych, pozostaje więcej miejsca dla przepływu oparów z zanieczyszczonej gleby. W glebie otaczającej zanieczyszczoną objętość korzystnie wykonuje się dodatkowe odwierty do doprowadzania ciepła i usuwania oparów, aby zapewnić, że zanieczyszczenia nie będą przemieszczać się poza wstępnie zanieczyszczoną objętość. Zanieczyszczona objętość przedstawiana jest jako warstwa pod nadkładem, z tym że jeśli gleba ma być ogrzewana do powierzchni, izolację można zapewnić nad powierzchnią. Ponadto gdy zanieczyszczona objętość sięga prawie do powierzchni, korzystne może być zainstalowanie paroszczelnej izolacji na powierzchni, aby zapobiec wciąganiu nadmiernej ilości powietrza do zanieczyszczonej objętości oraz ucieczce zanieczyszczonych oparów do atmosfery. Gdy zanieczyszczona objętość sięga do powierzchni, zastosować można powierzchniowe grzejniki doprowadzające ciepło z powierzchni.

Opary korzystnie usuwa się przez odwierty przechodzące do zanieczyszczonej objętości, przy czym opary te można poddawać obróbce w celu usunięcia zanieczyszczeń znanymi sposobami. Tak np. zastosować można urządzenia do utleniania termicznego w celu utlenienia zanieczyszczeń, a następnie strumień par można przepuścić przez złoża węglat w celu usunięcia reszty zanieczyszczeń i/lub produktów utlenienia zanieczyszczeń. Zazwyczaj będzie się stosować dmuchawę w celu utrzymania niskiego absolutnego ciśnienia w odwiercie i formacji. Niższe ciśnienia są korzystne, gdyż powodują one obniżePL 190 230 B1 nie temperatur, w których woda i zanieczyszczenia odparowują w zanieczyszczonej glebie. Ciśnienia niższe od atmosferycznego będą również zapobiegać ucieczce oparów do atmosfery.

Korzystnie stosuje się układy ogrzewaczy i szybów odsysających, aby zapewnić równomierne ogrzewanie zanieczyszczonej gleby i zmniejszenie czasu niezbędnego do zakończenia rekultywacji zanieczyszczonej gleby. Dogodnie można zastosować układ trójkątny lub kwadratowy. Odległość pomiędzy szybami w układzie kwadratowym lub trójkątnym może wynosić np. 0,9-6 m. Takie względnie niewielkie odległości są korzystne, gdyż przenoszenie ciepła na drodze przewodzenia przez glebę jest stosunkowo powolne.

W podobny sposób, gdy warstwa niezanieczyszczonej gleby leż y nad zanieczyszczon ą obję tością, dodatkowe ciepło należy dostarczyć powyżej zanieczyszczonej objętości oraz poniżej zanieczyszczonej objętości. Takie dodatkowe ciepło może być dostarczane z odrębnych ogrzewaczy lub przez elementy grzejne skonstruowane tak, aby zapewniały uwalnianie większej ilości ciepła w warstwie niezanieczyszczonej gleby nad glebą zanieczyszczoną.

Układ szybów grzewczych/zasysających korzystnie rozmieszczony jest poza obwodem zanieczyszczonej gleby. Podobnie jak warstwa poniżej zanieczyszczonej objętości, taki pierścień otaczający obwód zanieczyszczonej objętości korzystnie ogrzewa się do temperatury zbliżonej do temperatury wrzenia cieczy w tym pierścieniu przed ogrzaniem zanieczyszczonej objętości do temperatury wyższej od temperatury wrzenia cieczy w zanieczyszczonej objętości. Alternatywnie obszar zanieczyszczeń można ograniczyć z boków barierami, takimi jak ekrany metalowe wtłoczone do gleby, albo bariery z cementu lub szlamu wylanego do wą skich rowów.

P r z y k ł a d

Znaczenie ogrzewania zanieczyszczonej gleby od spodu wykazano z użyciem wypełnionej piaskiem kolumny szklanej z warstwą mokrego piasku jako czystą warstwą spodnią oraz warstwą wierzchnią zawierającą zmienne ilości olejku wintergrinowego (salicylanu metylu) jako modelu zanieczyszczenia takiego jak PCB. Salicylan metylu jest cięższy od wody i wykazuje skłonność do przesiąkania przez wodę. Urządzenie stanowiła kolumna szklana o średnicy wewnętrznej 7,6 cm i długości 91,5 cm. Do szczytu można było doprowadzać podciśnienie. W szczycie kolumny utrzymywano niewielkie podciśnienie, aby usuwać odparowany olejek wintergrinowy. Ciepło doprowadzano przez owinięcie elastycznych grzejników wokół szklanej kolumny, z warstwą izolacji o grubości 3,2 cm wokół grzejników. Zastosowano grzejniki opornościowe 17 Ω o szerokości 43 cm i wysokości 30,5 cm, dostępne z Minco Products Inc., Houston, Texas, USA. Jeden grzejnik owinięto wokół sekcji zawierającej olejek wintergrinowy, a drugi grzejnik owinięto wokół dolnej sekcji kolumny. W przykładach wynalazku dolny grzejnik załączano najpierw, a górny grzejnik załączano po tym, jak temperatura czystego piasku osiągnęła temperaturę wrzenia olejku wintergrinowego. W przykładach porównawczych C1-C3 grzejnik spodni nie był używany. W każdym przykładzie czysty piasek umieszczano w spodniej części szklanej kolumny, a inną porcję piasku, zmieszaną z olejkiem wintergrinowym, umieszczano na szczycie warstwy czystego piasku. Ogrzewanie kontynuowano do osiągnięcia temperatury piasku około 250°C, po czym kolumnę chłodzono i oznaczano stężenie olejku wintergrinowego w piasku na szczycie i na dnie.

W tabeli zestawiono wyniki z przykładów 1 - 8 i przykładów porównawczych C1-C3. Wyjściowa zawartość oleju stanowi procent wagowy olejku wintergrinowego w górnych 20 cm kolumny. Ostateczne stężenie oleju w szczycie stanowi zawartość oleju w próbce z sekcji szczytowej kolumny po ogrzaniu sekcji szczytowej do około 250°C, a następnie ochłodzeniu. Ostateczna zawartość oleju w dnie kolumny stanowi maksymalne stężenie oleju stwierdzone w spodniej sekcji kolumny po ogrzaniu kolumny, a następnie jej ochłodzeniu.

W każdej próbie temperatura w kolumnie wzrastała w sposób ustalony aż do osiągnięcia temperatury wrzenia wody i pozostawała na stałym poziomie aż do odparowania wody. Następnie temperatura wzrastała ponownie w ustalony sposób aż do osiągnięcia temperatury wrzenia olejku wintergrinowego, po czym utrzymywała się na stałym poziomie aż do odparowania zasadniczo całego olejku wintergrinowego i ponownie wzrastała.

PL 190 230 B1

T a b e l a

Przykład nr	Wyjściowe stężenie olejku (ppm wag. )	Końcowe stężenie olejku w szczycie (ppm wag.)	Końcowe stężenie olejku w dnie (ppm wag.)
1	20 000	0	0
2	39 900	10	10
3	10 000	10	0
Cl	20 000	330	200
C2	29 900	0	3 230
C3	39 800	20	8 940

W przykładach porównawczych C1, C2 i C3 im wyż sze jest wyjś ciowe stężenie olejku w sekcji szczytowej, tym więcej zanieczyszczeń skrapla się w dolnej warstwie czystego piasku. W przykładach, w których dolną sekcję ogrzewa si ę najpierw (przykłady 1, 2 i 3), olejek praktycznie nie skrapla się w dolnej warstwie czystego piasku.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób usuwania lotnych ciekłych zanieczyszczeń z zanieczyszczonej objętości gleby, która to zanieczyszczona objętość leży nad niezanieczyszczoną warstwą gleby, obejmujący penetrację zanieczyszczonej objętości co najmniej jednym odwiertem, przez wstrzyknięcie ciepła przez odwiert penetrujący zanieczyszczoną objętość, przy czym co najmniej jeden odwiert penetruje niezanieczyszczoną warstwę, znamienny tym, że ponadto doprowadza się ciepło z odwiertu w niezanieczyszczonej warstwie do niezanieczyszczonej warstwy, dotąd aż temperatura zasadniczej części niezanieczyszczonej warstwy sąsiadującej z zanieczyszczoną warstwą będzie co najmniej równa temperaturze wrzenia zanieczyszczających cieczy, oraz doprowadza się ciepło z odwiertu w zanieczyszczonej objętości do zanieczyszczonej objętości, dotąd aż temperatura w zanieczyszczonej objętości wzrośnie do temperatury wrzenia zanieczyszczających cieczy podczas, gdy temperatura zasadniczej części niezanieczyszczonej warstwy sąsiadującej z zanieczyszczoną warstwą zbliż y się do temperatury wrzenia zanieczyszczających cieczy.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e ponadto usuwa się odparowane zanieczyszczenia z zanieczyszczonej objętości przez co najmniej jeden odwiert zasysający, przy czym w odwiercie zasysającym utrzymywane jest ciśnienie niższe od atmosferycznego.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, ż e odwiert zasysaj ą cy stanowi również odwiert, z którego ciepło doprowadza się do zanieczyszczonej obję toś ci.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e co najmniej jeden odwiert przenika przez zanieczyszczoną objętość i przedłuża się z zanieczyszczonej objętości do warstwy nie zanieczyszczonej.
5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, ż e stosuje się układ odwiertów zasysaj ą cych/grzewczych.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, ż e odwierty w układzie oddalone są od siebie/około 0,9-6 m.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e co najmniej jeden odwiert przechodzą cy do niezanieczyszczonej warstwy stanowi zasadniczo poziomy odwiert.
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e co najmniej jeden odwiert przechodzą cy do niezanieczyszczonej warstwy stanowi zasadniczo pionowy odwiert, który przechodzi również przez zanieczyszczoną objętość.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ż e gdy zanieczyszczona obję tość znajduje się pomiędzy niezanieczyszczonymi warstwami gleby, ponadto podwyższa się temperaturę niezanieczyszczonej gleby nad zanieczyszczoną objętością do temperatury wyższej od temperatury wrzenia zanieczyszczających cieczy pod normalnym ciśnieniem, przed ogrzaniem zanieczyszczonej objętości do temperatury wrzenia zanieczyszczających cieczy pod normalnym ciśnieniem.
10. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że ciepło doprowadza się do zanieczyszczonej objętości i niezanieczyszczonej warstwy z elektrycznego elementu grzewczego, który to elektryczny element grzewczy przechodzi przez odwiert w zanieczyszczonej objętości i do odwiertu w niezanieczyszczonej objętości, przy czym ten elektryczny element grzewczy stanowi drut o średnicy większej w obszarze zanieczyszczonej objętości niż w warstwie niezanieczyszczonej.