PL191281B1 - Sposób usuwania z wody rozpuszczonych cząstek stałych i urządzenie do usuwania z wody rozpuszczonych cząstek stałych - Google Patents

Abstract

1. Sposób usuwania z wody rozpuszczonych czastek stalych na zasadzie odwróconej osmozy, w którym wode doprowadza sie do ograniczonego przez blone osmotyczna kanalu zatrzymywania soli i poddaje sie te blone, wode w kanale zatrzymywania soli oraz wode, która przeszla przez blone, dzialaniu zmiennego pola magne- tycznego, znamienny tym, ze wode przetlacza sie przez kanal zatrzymywania soli (122, 124) doprowadzajac przesuniete fazowo prady elektryczne o zmiennej wartosci bezwzglednej do co najmniej dwóch oddzielonych od siebie cewek (96, 98) rozmieszczonych wzdluz kanalu zatrzymywania soli (122, 124), przy czym wode znajdujaca sie w kanale zatrzymywania soli poddaje sie dzialaniu zachodzacych na siebie pól magnetycznych wytwarzanych przez cewki (96, 98). 3. Urzadzenie do usuwania z wody rozpuszczonych czastek stalych na zasadzie odwróconej osmozy, zawierajace obudowe, w której znajduje sie kaseta i wydluzony kanal zatrzymywania soli ograniczony przez blone osmotyczna oraz srodki przetlaczajace wode wzdluz kanalu zatrzymywania soli, znamienne tym, ze zaopatrzone jest w co najmniej dwie, oddzielone od siebie, roz- mieszczone wzdluz kanalu zatrzymywania soli (122, 124), cewki (96, 98) oraz srodki zasilania (112), dostarczajace przesuniete fazowo prady o zmiennej wartosci bezwzglednej do kazdej z cewek (96, 98), przy czym cewki sa tak rozmieszczone, ze wytwarzane przez nie zmienne, przesuniete fazowo pola magnetyczne zachodza na siebie i ich zasieg obejmuje wode znajdujaca sie w kanale zatrzymywania soli. PL PL PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy uzdatniania wody a jego przedmiotem jest w szczególności sposób usuwania z wody rozpuszczonych cząstek stałych i urządzenie do usuwania z wody rozpuszczonych cząstek stałych.

Jak wiadomo, z wody morskiej i wody słonawej można usunąć rozpuszczone cząstki stałe, to znaczy, można ją odsolić przy pomocy metody znanej jako osmoza odwrócona. Woda jest pompowana pod ciśnieniem 1,2-7,0 MPa (dwunastu do siedemdziesięciu barów) poprzez kasetę odsalającą, która wykorzystuje złożony polimer jako błonę półprzepuszczalną. Stosowane ciśnienia są wymagane do przezwyciężenia naturalnego ciśnienia osmotycznego dostarczanej wody.

Ciśnienia z dolnego krańca zakresu używane są do wody słonawej, a wyższe ciśnienia używane są do wody morskiej.

Typ kasety najszerzej stosowanej w procesie odsalania zawiera wiele drobnych pustych włókien polimeru złożonego, woda jest tłoczona między przestrzenie tych włókien. Wymiar przekroju poprzecznego włókna jest porównywalny z wymiarem ludzkiego włosa. Przenikająca woda (woda wynikowa) przepływa przez ściany włókien do ich otworów. Otwory, które również traktowane są jako prześwity, tworzą kanały przenikania. W tym kształcie kasety, kanały zatrzymywania soli są na zewnątrz włókien i, jak się twierdzi, otwory we włóknach tworzą kanały przenikania wody. Drugi typ kasety, szeroko stosowanej to typ spiralnego owijania. W tym kształcie kasety, płaskie arkusze złożonego polimeru są spiralnie owijane na rdzeniu centralnym, który jest w kształcie wydrążonej rury z wieloma otworami.

Między każdą sąsiednią parą arkuszy złożonego polimeru znajduje się siatka. Siatki spełniają rolę przekładek oddzielających arkusze i tworzą zastępcze kanały zatrzymywania soli oraz kanały przenikania między arkuszami. Dodatkowo, siatki w kanałach zatrzymywania soli przeznaczone są do wprowadzania turbulencji przepływającej wody. Na przykład, stos ośmiu do dwunastu arkuszy z przekładkami między nimi jest jednocześnie owijany na rdzeniu. Wewnątrz kanały przenikania kierują się spiralnie w kierunku rdzenia.

Starsze urządzenia odsalające używały zwykle kaset zawierających włókna. Później instalowane urządzenia używały kaset spiralnie owijanych. Obecnie całkowita ilość używanych kaset spiralnie owijanych jest mniejsza od ilości kaset stosujących włókna. Różnica w ilości zmniejsza się jednak, ponieważ większość ostatnio instalowanych urządzeń odsalających stosuje kasety spiralnie owijane i oczekuje się, że taki trend będzie utrzymywał się w przyszłości.

Główny problem z odsalaniem polega na zanieczyszczaniu błony półprzepuszczalnej. Istnieją trzy źródła powstawania zanieczyszczeń. Głównym źródłem jest osadzanie się ich na powierzchniach arkuszy polimerowych lub włókien polimerowych, co powoduje ograniczenie kanałów zatrzymywania soli pokładami soli kuchennej oraz innych cząstek stałych takich jak magnez i wapń. Trudno rozpuszczalne sole oraz inne cząstki stałe wytrącają się podczas przepływu wody przez półprzepuszczalną błonę z kanałów zatrzymywania soli do kanałów przenikania. Ten przepływ wody zwiększa koncentrację rozpuszczonych cząstek stałych do takiego stopnia, że pozostała woda nie jest w stanie utrzymać wszystkich cząstek stałych w postaci roztworu.

Drugie źródło zanieczyszczeń ma charakter organiczny. Na przykład, glon, bakteria i podobne rosną na błonach półprzepuszczalnych. Trzecim źródłem zanieczyszczeń są cząstki stałe, które nie zostały usunięte przez tradycyjnie stosowane filtry, umieszczone przed kasetą odsalającą i mające za zadanie usuwanie cząstek stałych.

Osadzanie się zanieczyszczeń jest wzmacniane przez fakt, że polimer posiada czysty ładunek ujemny, podczas gdy glony i bakterie posiadają czysty ładunek dodatni. W ten sposób organizmy te są preferencyjnie przyciągane do powierzchni błony gdzie osadzają się i tworzą kolonie. Podobnie, dodatnie jony (kationy) znajdujące się w wodzie morskiej w wyniku dysocjacji rozpuszczonych cząstek stałych są również preferencyjnie przyciągane do błony.

Wiadomo, że szybkość zanieczyszczenia kasety zwiększa się w sposób nieliniowy w funkcji szybkości przepływu przenikania. W ten sposób podwojenie szybkości przepływu zwiększa ponad dwa razy szybkość zanieczyszczania się kasety odsalającej. Zanieczyszczenie spowalnia szybkość, z jaką woda przepływa przez błonę. W efekcie szybkość przenikania zmniejsza się do takiego stopnia, że kaseta, która jest nadmiernie zanieczyszczona, musi zostać oczyszczona chemicznie. Kaseta, która była nadmiernie zanieczyszczona, może nawet po oczyszczeniu nie osiągnąć takiej szybkości przepływu, jaka była przed zanieczyszczeniem.

PL 191 281 B1

Jak wspomniano wyżej, w celu zminimalizowania zanieczyszczeń konwencjonalnej kasety odsalającej zawierającej arkusze polimerowe, w kanałach zatrzymujących sól zastosowano przekładki wywołujące turbulencje. Takie przekładki poprzez zwiększone mieszanie wody przepływającej przez kanały zatrzymywania soli, hamują powstawanie tego, co jest zwane warstwą polaryzacji stężeniowej. Warstwa ta sąsiaduje bezpośrednio z błoną i w niej koncentracja rozpuszczonych cząstek stałych jest maksymalna. Warstwa ta nie tylko tworzy barierę dla przepływu wody przez błonę, ale przede wszystkim z jej powodu rozpuszczone cząstki stałe wytrącają się i zanieczyszczają błonę. Co więcej, istnienie tej warstwy o dużej koncentracji zwiększa ciśnienie osmotyczne. Przekładki wywołujące turbulencję stanowią tylko częściowe rozwiązanie problemu zanieczyszczeń.

Zanieczyszczenia są istotnym problemem kaset odsalających, zawierających włókna, ponieważ między włóknami w masie włókien występują małe szczeliny. Skutkiem tego masa włókien zachowuje się jak niezwykle efektywny filtr, który przechwytuje i odseparowuje każdą cząstkę stałą znajdującą się w dostarczanej wodzie. Materiał ten jest zatrzymywany w masie włókien i przyczynia się do obniżenia szybkości przepływu przenikania.

W naszym opisie PCT WO97/21630 proponujemy strukturę, która wprowadza turbulencję dostarczanej wody, wpływającej do kanałów zatrzymywania soli, w celu dalszego zahamowania tworzenia się warstw polaryzacji stężeniowej powodujących w konsekwencji zanieczyszczenia.

Głównym celem niniejszego wynalazku jest zwiększenie wydajności kaset odsalających.

Następnym celem niniejszego wynalazku jest zahamowanie szybkości zanieczyszczania się kasety odsalającej, co pozwala na osiągnięcie zwiększonego tempa przepływu w dłuższym okresie czasu.

Sposób według wynalazku, usuwania z wody rozpuszczonych cząstek stałych na zasadzie odwróconej osmozy, w którym wodę doprowadza się do ograniczonego przez błonę osmotyczną kanału zatrzymywania soli, i poddaje się tę błonę, wodę w kanale zatrzymywania soli oraz wodę, która przeszła przez błonę, działaniu zmiennego pola magnetycznego, charakteryzuje się tym, że wodę przetłacza się przez kanał zatrzymywania soli doprowadzając przesunięte fazowo prądy elektryczne o zmiennej wartości bezwzględnej do co najmniej dwóch oddzielonych od siebie cewek rozmieszczonych wzdłuż kanału zatrzymywania soli, przy czym wodę znajdującą się w kanale zatrzymywania soli poddaje się działaniu zachodzących na siebie pól magnetycznych wytwarzanych przez cewki.

Korzystnie, doprowadza się prąd trójfazowy do trzech oddzielonych od siebie cewek, przy czym do każdej cewki doprowadza się odpowiednią jedną fazę.

Urządzenie według wynalazku, służące do usuwania z wody rozpuszczonych cząstek stałych na zasadzie odwróconej osmozy, zawierające obudowę, w której znajduje się kaseta i wydłużony kanał zatrzymywania soli ograniczony przez błonę osmotyczną oraz środki przetłaczające wodę wzdłuż kanału zatrzymywania soli, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zaopatrzone jest w co najmniej dwie, oddzielone od siebie, rozmieszczone wzdłuż kanału zatrzymywania soli, cewki oraz środki zasilania, dostarczające przesunięte fazowo prądy o zmiennej wartości bezwzględnej do każdej z cewek, przy czym cewki są tak rozmieszczone, że wytwarzane przez nie zmienne, przesunięte fazowo pola magnetyczne zachodzą na siebie i ich zasięg obejmuje wodę znajdującą się w kanale zatrzymywania soli.

Korzystnie, obudowa ma kształt wydłużony i kaseta ma kształt wydłużony, przy czym kaseta zawiera błony półprzepuszczalne ograniczające wiele kanałów zatrzymywania soli, zaś oddzielone są od siebie cewki rozmieszczone są wzdłuż obudowy.

Również korzystnie, urządzenie zawiera dodatkowo trzecią cewkę, przy czym trzy oddzielone od siebie cewki rozmieszczone są wzdłuż obudowy, a ponadto środki zasilania prądem trójfazowym, zaś każda cewka podłączona jest do jednej z trzech faz, skutkiem czego pola wytwarzane przez trzy cewki są względem siebie przesunięte fazowo.

Środki doprowadzania wody korzystnie obejmują pompę napędzaną przez trójfazowy silnik elektryczny, zaś silnik ten podłączony jest do środków zasilania prądem trójfazowym za pośrednictwem cewek, które spełniają rolę dławików dla silnika.

Urządzenie korzystnie zaopatrzone jest w napęd prądu zmiennego o regulowanej częstotliwości, znajdujący się między cewkami a silnikiem.

Również korzystnie, urządzenie zaopatrzone jest w czujnik ciśnienia do odczytu ciśnienia w porcie ciśnieniowym pompy, podający sygnał sterowania do napędu, przez co napęd steruje silnikiem tak, by zapewnić stałe ciśnienie w porcie.

PL 191 281 B1

W innym korzystnym wariancie urządzenie zawiera płytę z wieloma otworami między pompą doprowadzania wody a kasetą, które dzielą wodę na strumienie oraz kierują te strumienie wody do końca kasety.

Obudowa może posiadać ścianę cylindryczną z utwardzalnej żywicy wzmocnionej włóknem, zaś cewki osadzone są w tej cylindrycznej ścianie.

Korzystnie, urządzenie zawiera ochronne i amortyzujące cewki warstwy żelu, znajdujące się promieniowo do wewnątrz oraz promieniowo na zewnątrz każdej cewki.

Dzięki temu, że urządzenie zawiera kanał zatrzymywania soli ograniczony błoną osmozy odwróconej oraz środki dostarczania wody do kanału zatrzymywania soli, woda płynie wzdłuż kanału zatrzymywania soli, przy czym kanał zatrzymywania soli leży w zasięgu pola magnetycznego, aby, w praktyce, woda w kanale była poddana działaniu pola magnetycznego.

Urządzenie zawiera cewki i środki dostarczające do nich napięcie o zmiennej wartości bezwzględnej, przez co cewki wytwarzają zmienne pole magnetyczne. Cewki mogą okrążać kanał zatrzymywania soli. W tej formie może występować obudowa o wydłużonym kształcie, kaseta o wydłużonym kształcie znajdująca się w obudowie, przy czym kaseta zawiera błony półprzepuszczalne graniczące z wieloma kanałami zatrzymywania soli, i co najmniej dwie cewki, które są oddzielone od siebie na całej długości obudowy.

Korzystnie, urządzenie według wynalazku zaopatrzone jest w trzy cewki oddzielone od siebie na całej długości obudowy, zasilane trójfazowym prądem zmiennym, przy czym każda z cewek podłączona jest do jednej z faz, skutkiem czego pola wytwarzane przez trzy cewki nie są w fazie względem siebie.

Urządzenie może również zawierać płytę z wieloma otworami, umieszczoną między środkami dostarczania wody, a kasetą, przy czym otwory w płycie dzielą wodę na strumienie i kierują je w kierunku końca kasety, skutkiem czego w wodzie wpływającej do kanałów zatrzymywania soli wytwarzają się prądy wirowe i następuje spadek ciśnienia w poprzek płyty.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia przekrój osiowy urządzenia według wynalazku, zawierającego kasetę odsalającą oraz trzy cewki; fig.2 -w powiększonej skali, końcówkę otworu wlotowego wody w urządzeniu, fig. 2 będąca częściowo w przekroju, fig. 3 - końcówkę otworu wylotowego wody urządzenia, fig. 3 będąca w większej skali niż fig.2 i również będąca częściowo w przekroju, fig. 4 - widok końca kasety odsalającej, fig.5 - szczegół obudowy tworzącej część urządzenia; fig. 1do 3, fig. 6 - odwzorowanie schematyczne, w znacznie powiększonej skali, części kasety odsalającej, fig. 7 - sposób, w jaki oddziałują na siebie pola magnetyczne wytworzone przez cewki, fig.8 - schematyczny rzut pionowy pokazujący dalszą część kasety odsalającej oraz trzy cewki, fig. 9 - przekrój wzdłuż linii IX -IX fig. 8, fig. 10 - schematycznie część obudowy rozłożonej płasko; oraz fig.11 przedstawia schematycznie dalszą część obudowy.

Urządzenie według wynalazku przedstawione na fig.1 jest zasadniczo oznaczone 10 i zawiera poziomo wydłużoną cylindryczną obudowę 12. Obudowa 12 wykonana jest z materiału niemetalicznego i jest korzystnie utworzona przez nawijanie włókna szklanego w formie niedoprzędu na wibrujący trzpień. Zastygła żywica jest jednocześnie nakładana na trzpień, aby puste włókno szklane wzmocniło cylindryczną obudowę z jednoczesnym uzyskaniem gładkiej powierzchni wewnętrznej. Żywica może być nałożona przez zanurzenie najniżej położonej części trzpienia oraz częściowo wytworzonej obudowy w wannie z żywicą, nadmiar żywicy usuwa się przy pomocy listwy zgarniającej. Taka obudowa jest zdolna w łatwy sposób wytrzymać ciśnienie wewnętrzne przekraczające 7,0 MPa (70 barów).

Pompa 14 oraz silnik elektryczny 16 dołączone są do końcówki otworu wlotowego obudowy 12, i pompują wodę podlegającą odsalaniu pod ciśnieniem rzędu około 5,0-6,0 MPa (pięćdziesięciu do sześćdziesięciu barów), do obudowy 12. Silnik 16 jest korzystnie trójfazowym silnikiem prądu zmiennego, a pompa jest korzystnie pompą hydrokomórkową D10 wyprodukowaną przez firmę Warren Engineering.

Pompa 14 oraz silnik 16 są przymocowane do obudowy 12 za pomocą końcowego pierścienia 18 (patrz odpowiedni fig. 2) i płyty montażowej 20. Końcowy pierścień 18 przytwierdzony jest do obudowy 12, po pierwsze przez wytworzenie wewnętrznej cylindrycznej części 12.1 obudowy 12, następnie przesunięcie pierścienia 18 na częściowo utworzoną obudowę i następnie wytworzenie zewnętrznej części 12.2 obudowy z pierścieniem osadzonym między wewnętrzną i zewnętrzną częścią obudowy 12.1, 12.2. Jest zrozumiałe, że niezależnie od tego, na końcu obszaru gdzie pierścień 18 znajduje się między nimi, części 12.1, 12.2 tworzą integralną jednoczęściową obudowę bez przerw między nimi. Pierścień 18

PL 191 281 B1 posiada szereg obwodowych rozciągniętych zewnętrznych żeber 22, które pomagają w łączeniu pierścienia 18 z obudową 12.

Pierścień 18 posiada szereg zaślepionych, otworów gwintowanych 24 na sworznie, każdy z nich otwiera się od czoła pierścienia 18. Płyta 20 posiada gładkie otwory 26, które są zgrane ze sworzniowymi otworami gwintowanymi 24. Sworznie 28 przechodzą przez otwory 26 i są wkręcane w otwory 24 w celu połączenia płyty montażowej 20 z pierścieniem końcowym 18.

Pompa 14 oraz silnik 16 są przytwierdzone do siebie za pomocą sworzni 30 przechodzących przez kołnierze 32 i 34 odpowiednio pompy 14 i silnika 16.

Sworznie 36 przechodzące przez kołnierz 38 pompy 14 i otwory gwintowane 40 płyty 20 przytwierdzają do siebie płytę 20 i pompę 14. Port ciśnieniowy pompy 14 zgrany jest z kanałem 42, który przechodzi przez płytę 20, a port ssący pompy 14 jest zgrany z kanałem wejściowym 44, który rozciąga się promieniowo do wewnątrz od wejścia 46 płyty 20 i następnie osiowo, aby zgrać się z portem ssącym pompy.

Płyta 20, ma na swoim boku, odległym od pompy 14, cylindryczną ścianę 48, zaopatrzoną w wewnętrzny gwint 50 wokół swojego obrzeża. Zewnętrznie gwintowana, wytwarzająca turbulencje płyta 52 posiadająca wiele otworów 54, wkręcona jest w cylindryczną przestrzeń ograniczoną przez ścianę 48. Między płytami 20 i 52 znajduje się szczelina 56 oraz kanał 42 otwierający się do szczeliny 56.

Otwory 54 płyty 52 mogą być rozmieszczone według żądanego wzoru. Na przykład, otwory można rozmieścić w układzie kołowym. Alternatywnie otwory mogą być rozmieszczone wzdłuż wielu linii rozchodzących się promieniście od środka płyty 52, lub w układzie spiralnym mającym swój środek w środku płyty 52.

Pierścień 58 typu O okrąża ścianę 48 i uszczelnia obszar między płytą 20 i wewnętrzną powierzchnią obudowy 12.

Na drugim końcu obudowy 12 (patrz fig. 3) znajduje się płyta końcowa 60. Płyta końcowa 60 jest przytrzymywana w obudowie 12 przez parę współpracujących pierścieni oznaczonych jako 62 i 64. Pierścień 62 jest umieszczony wokół trzpienia przed rozpoczęciem wytwarzania obudowy 12. W ten sposób jest osadzony w omurowaniu obudowy i powoduje powstanie zewnętrznego żebra 66, które okrąża obudowę 12. Po zmontowaniu urządzenia, co będzie opisane z większymi szczegółami poniżej, pierścień 64 ma zmniejszoną zewnętrzną średnicę, jest on następnie wkładany do obudowy, aby mógł współpracować z pierścieniem 62 jak pokazano, i w ten sposób zapobiec wypchnięciu płyty 60 z obudowy 12 pod wpływem wewnętrznego ciśnienia panującego w obudowie.

Osiowy otwór 68 w płycie 60 tworzy ujście dla oczyszczonej (przenikowej) wody, a otwór 70, który jest przesunięty do jednej strony otworu 68, tworzy ujście dla solanki. Uszczelka typu U (nie pokazana) włożona jest w wyżłobienie 72 w płycie 60. Pierścień 74 typu O jest umieszczony w następnym wyżłobieniu, które okrąża płytę 60, bezpośrednio sąsiadując z wyżłobieniem 72. Uszczelka typu U oraz pierścień typu O zapobiegają przeciekom między obudową 12, a płytą 60.

Kaseta odsalająca 76, która zawiera wiele arkuszy polimerowych i przekładek nawiniętych jak opisano wyżej, będzie opisana z większymi szczegółami później. Arkusze i przekładki są spiralnie nawinięte na środkową rurę 78. Przy końcu otworu wylotowego urządzenia rura 78 nie jest owinięta arkuszami i przekładkami i wchodzi w otwór 68. Typem kasety 76, odpowiednim do zastosowania w niniejszym wynalazku jest produkowany i sprzedawany przez firmę Filmtech Corporation, która jest w całości zależna od Dow Chemical Company. Produkt posiada oznaczenie FT30. Opis patentowy Stanów Zjednoczonych Ameryki 4277344 opisuje w szczegółach zasadę osmozy odwróconej. Kaseta filtrująca 76 jest zasadniczo cylindryczna i ściśle dopasowana do obudowy 12. Uszczelki typu U (nie pokazane) umieszczone w wyżłobieniach 80 (patrz szczególnie fig.2 i 3), okrążają końcowe nakrywki 82 (patrz również na fig. 4) kasety 76 i podtrzymują wewnętrzną powierzchnię obudowy 12 w celu zapobiegnięcia przeciekowi wody między obudową 12 i kasetą 76.

Nawinięte arkusze i przekładki 84 (fig. 4) znajdują się wewnątrz cienkiej tulei 86 wykonanej z materiału typu włókno szklane. Tuleja 86 łączy ze sobą nakrywki końcowe 82. Tuleja 86 nie jest wystarczająco mocna, aby bez pęknięcia wytrzymać istniejące wewnątrz ciśnienie. Tak więc jest ona ściśle dopasowana wewnątrz, i w ten sposób wspomagana przez obudowę 12. Uszczelki typu U w wyżłobieniach 80 zapobiegają przepływowi wody między tuleją 86 i obudową 12.

Każda nakrywka końcowa 82 posiada kształt krzyżaka (patrz fig. 4) posiadając wewnętrzny pierścień 88 i zewnętrzny pierścień 90 połączone ramionami 92. Rura 78 przechodzi przez wewnętrzny pierścień 88 na końcu otworu wylotowego kasety 76, a wyżłobienia 80 znajdują się na zewnętrznej powierzchni czoła pierścienia 90.

PL 191 281 B1

Trzy cewki 94, 96 i 98 zostają nawinięte na obudowę 12 podczas jej wytwarzania. Bardziej szczegółowo, wytwarzana jest stosunkowo cienka wewnętrzna część 12.3 (fig. 5) obudowy 12 i następnie na wewnętrzną część 12.3 nawijane są cewki 94, 96i 98. Następnie wytwarzana jest pozostała część obudowy 12, w taki sposób, aby cewki 94, 96 i 98 wtopione w obudowę, były oddzielone od kaset 76 tylko cienką wewnętrzną częścią 12.3, natomiast grubsza część obudowy 12.4 była położona na zewnątrz. Cewki mogą być wykonane z wysoko przewodzącego włókna szklanego lub drutu miedzianego. Włókna lub drut są powleczone, aby mogły być elektrycznie odizolowane od siebie.

W celu ochrony cewek 94, 96 i 98, przed ich nawinięciem, na wytworzoną wewnętrzną część 12.3 obudowy 12 nałożona jest warstwa 100 delikatnego żelu (patrz fig. 5). Następnie druga warstwa 102 żelu jest nakładana na cewki. Dwie warstwy 100, 102 zastygają, ale nie robią się twarde. Warstwy żelu chronią cewki 94, 96 i 98 przed wpływem wody przez jakiekolwiek pęknięcie w tych częściach 12.3 obudowy 12, które znajdują się między cewkami 94, 96 i 98 i wnętrzem obudowy. Wewnętrzna warstwa 100 żelu kompensuje zmiany rozmiarów obudowy 12 spowodowanej zmianami ciśnienia, w ten sposób chroniąc cewki 94, 96 i 98 przed działaniem sił promieniowych.

Po nawinięciu cewek, odchodzące od nich przewody zasilające biegną wzdłuż zewnętrznej powierzchni części obudowy 12.3 do wspólnego punktu połączeniowego, którym może być skrzynka połączeniowa 104 (fig. 1i 2) sąsiadująca z otworem wlotowym urządzenia. Przewody zasilające są oczywiście wtopione w obudowę 12 podczas wytwarzania zewnętrznej części obudowy 12.4. Na fig. 1i 3,po prostu w celu zobrazowania, przewody zasilające (oznaczone 106) oraz dalsze przewody (oznaczone 108), które łączą cewki 94, 96 i 98 z napędem zmiennym o regulowanej częstotliwości oznaczonym 110, pokazane są jako wchodzące i wychodzące z obudowy 12 w rejonie cewek. Na fig. 3 cewka 94 pokazana jest schematycznie jako nawinięta na zewnątrz obudowy 12.

Każda z cewek 94, 96 i 98 podłączona jest za pośrednictwem przewodu zasilającego 106 do jednej z faz środków zasilania 112, w szczególności do trójfazowego zasilacza prądu zmiennego (patrz fig. 1). Jeśli jest to potrzebne, można zastosować ekranowanie, na przykład w postaci oplotu, w celu ochrony przed wpływem pola magnetycznego działającego z zewnątrz na obudowę 12.

Napęd 110 jest połączony z silnikiem 16. Korzystnym typem napędu jest 1336 plus, produkowany przez firmę Allen Brady.

Czujnik ciśnieniowy 114 (fig. 1i 2) włożony jest w płytę 20 przez kanał 116, który łączy się z kanałem 42, który z kolei łączy się z portem ciśnieniowym pompy 14. Czujnik ciśnieniowy 114 połączony jest poprzez przewód 118 (fig. 1) z zmiennoprądowym napędem o regulowanej częstotliwości 110 i dostarcza mu sygnał sterujący. Sygnał sterujący używany jest do sterowania częstotliwością wyjściową napędu silnikowego, a tym samym szybkością silnika 16, przez co utrzymuje stałe ciśnienie w porcie ciśnieniowym pompy 14.

Podczas gdy w obudowie 12 pokazana jest pojedyncza kaseta 76, możliwe jest wstawienie dwu lub więcej kaset od końca do końca. Woda przepływa kolejno przez każdą z kaset. Każda kaseta może posiadać trzy cewki połączone ze sobą jak to zostało opisane. Alternatywnie, jak to pokazano liniami kropkowanymi na fig. 1 dostarczone są dwie kasety 76.1i 76.2, środkowa cewka może łączyć poprzecznie dwie kasety.

Struktura części kasety 76 pokazana jest w znacznie powiększonej skali na fig. 6. Na fig.6 odnośne numery 120.1 i 120.5 pokazują warstwy polimeru złożonego. Między warstwami 120.2 i 120.3 znajduje się pierwszy kanał zatrzymywania soli 122, a między warstwami 120.4 i 120.5 znajduje się następny kanał zatrzymywania soli 124. W każdym z kanałów 122, 124 znajduje się siatka 126. Siatka 126 zachowuje się jako element wywołujący turbulencje. Siatka 126 jest na przykład złożona z włókien materiału plastykowego z punktowymi spoinami, na których poprzecznie rozciągające się włókna przecinają się z włóknami rozciągającymi się wzdłużnie. Siatka 126 posiada jeszcze dodatkowe zadanie zapobieżenia, zamknięciu kanałów zatrzymywania soli 122, 124 do takiego stopnia, w którym przepływ wody między nimi staje się niemożliwy.

Między warstwami 120.1 i 120.2 znajduje się kanał przenikania 128. Podobnie, między warstwami 120.3 i 120.4 znajduje się kanał przenikania 130. W kanałach 128 i 130 znajdują się siatki 132. Siatki 132 nie są przeznaczone do wywoływania turbulencji wody przenikającej w kanałach 128, 130, ale po prostu do zapobieżenia zamknięciu kanałów na skutek zastosowanego ciśnienia do takiego stopnia, który uniemożliwia przepływ wody przez te kanały. Jest zrozumiałe, że istnieje mnogość warstw, mnogość kanałów zatrzymywania wody oraz mnogość kanałów przenikania w kasecie. Skutkiem tego istnieją następne warstwy, kanały i przekładki na każdej stronie odcinka kasety pokazanej na fig. 6.

PL 191 281 B1

Przy otworze wlotowym kasety 76 kanały 128, 130 są zamknięte, a kanały 122, 124 są otwarte. Skutkiem tego woda zasilająca wpływa do kanałów 122, 124, ale nie do kanałów 128, 130. W obszarze rury środkowej 78, kanały zatrzymywania soli 122, 124 są zamknięte, a kanały przenikania 128, 130 są otwarte, aby woda przenikająca, a nie solanka mogła wpłynąć do rury 78.

Działanie urządzenia, chociaż i tak szeroko opisane, jest złożone i nie w pełni zrozumiane przez zgłaszających. Następujące objaśnienie oparte jest na tym, co zostało zaobserwowane podczas pracy doświadczalnej. Dalsza praca doświadczalna może ujawnić inne czynniki i mechanizmy, z których zgłaszający nie zdają sobie teraz sprawy.

Kiedy wytworzona zostanie spiralnie nawijana kaseta odsalająca, pożądane jest utrzymanie stałego napięcia warstw i przekładek, podczas nawijania ich na rurę środkową 78. Jest to łatwiej osiągalne podczas wstępnego etapu operacji nawijania. Wraz ze wzrostem średnicy kasety staje się ona „gąbczasta” w dotyku i trudniej jest wtedy utrzymać właściwe napięcie warstw i przekładek. Skutkiem tego, zwoje kasety przylegające do rury środkowej 78 wydają się być ściślej wypełnione, niż przylegające do tulei 86. W konwencjonalnym systemie odsalania, woda przepływa do przestrzeni 134 (fig. 2) przylegającej do otworu wlotowego kasety odsalającej bez konieczności przepływania przez płytę 52. W kasecie nie występują istotne różnice ciśnień w kierunku promieniowym. Bardziej szczegółowo, ciśnienie blisko środka kasety i ciśnienie blisko zewnętrznego obrzeża kasety jest takie samo. Skutkiem tego więcej wody dąży do wpłynięcia do bardziej otwartych, promieniście zewnętrznych części kanałów zatrzymujących wodę, niż do promieniście wewnętrznych części kanałów zatrzymywania wody, gdzie warstwy i przekładki są nawinięte bardziej ciasno.

Płyta 52 kieruje wiele strumieni wodnych do końca kasety 76 i rozdziela przepływ wody na całość wyeksponowanego końca kasety 76. Powoduje to, że promieniowo wewnętrzne części kasety są w większym stopniu wykorzystane. Ramiona 92 są wykonane przez producenta kasety tak małe jak to tylko możliwe, aby nie przeszkadzać przepływowi wody. Zasłaniają one w bardzo małym stopniu koniec nawiniętych osłon i przekładek i nie mają żadnego mierzalnego wpływu na ciśnienie wody. Bardziej istotne jest to, że nie powodują one spadku ciśnienia między otworem wlotowym do przestrzeni 134 i wejściami do kanałów zatrzymywania soli.

Woda morska i woda słonawa w mniejszym stopniu zawierają rozpuszczone gazy, jak również wodorowęglany. Występuje spadek ciśnienia 0,2 MPa (2 barów) w poprzek płyty 54 i uważa się, że jest to spowodowane obecnością w dostarczanej wodzie tlenu i dwutlenku węgla, widocznych w roztworze w postaci pęcherzyków. Ponieważ pęcherzyki znajdują się pod istotnym ciśnieniem są one bardzo małe. Jednak uważa się, że wywołują one efekt podmywający w stosunku do warstw polaryzacji stężeniowej hamując ich wzrost, a skutkiem tego przyspieszenie pracę kasety.

Obserwacje solanki powstającej w urządzeniu do odsalania wody i wpływającej do zbiornika ujawniły, że solanka jest nagazowana. W jednym z eksperymentów solanka wraz z przenikającą wodą zostały wlane do zbiornika magazynującego gdzie mogły się zmieszać ze sobą. Zbiornik stanowił również źródło wody dostarczanej. Wykonano to, aby pozwolić urządzeniu na eksperymentalną pracę przez pewien okres czasu bez wymagania nadmiernej ilości wody morskiej. Zauważono, że gdy solanka pojawiła się w rurze odprowadzającej do zbiornika była ona nagazowana. Zamiast po prostu zanurzyć się w mniej gęstej wodzie morskiej, solanka unosiła się w pewnej odległości od otworu wylotowego rury odprowadzającej. Zaobserwowane pęcherzyki okazały się mieszaniną dwutlenku węgla i tlenu.

Strumienie wody pojawiające się w otworach 54 płyty i uderzające w koniec owiniętej kasety wpływały do kanałów zatrzymywania soli, a w strumieniach wody można było wyczuć prądy wirowe. Te prądy wirowe, poprzeczne w stosunku do zasadniczego kierunku przepływu w kanałach zatrzymywania soli, pomagają następnie zapobiegać tworzeniu się warstw polaryzacji stężeniowej na końcach otworów wlotowych kanałów zatrzymywania soli. Oczywiście prądy wirowe stają się słabsze wraz ze wzrostem odległości od końca otworów wlotowych kanałów zatrzymywania soli, a ich wpływ na warstwy polaryzacji stężeniowej zanika.

Wpływ stosowanych pól magnetycznych wydaje się powodować utrzymywanie się prądów wirowych, wprowadzonych początkowo do strumieni wodnych wzdłuż kanałów zatrzymywania soli. Korzystny efekt „podmywający”, jest zatem obecnie odczuwany wzdłuż całej kasety, a nie w obszarze rozciągającym się na stosunkowo niewielkiej odległości od końca otworu wlotowego do kanału zatrzymywania soli.

Jak objaśniono powyżej, wiele zanieczyszczeń posiada czysty ładunek dodatni, podczas gdy polimer złożony, który pracuje jako półprzepuszczalna błona posiada czysty ładunek ujemny. Wystę8

PL 191 281 B1 pują zatem słabe siły przyciągania między zanieczyszczeniami i polimerami. Uważa się, że prądy wirowe utrzymywane przez pole magnetyczne są wystarczające do przezwyciężenia tych słabych sił i zahamowania tworzenia się zanieczyszczeń na polimerze.

Korzystne okazało się nawijanie cewek w taki sposób, aby ich pola magnetyczne nakładały się na siebie. W tym kontekście należy odnieść się do fig. 7, która przedstawia dwie cewki (oznaczone 96 i 98), które są wystarczająco blisko siebie, że ich pola magnetyczne F1i F2 nakładają się na siebie. W ten sposób podczas gdy, wzdłuż długości obudowy 12, indukcja magnetyczna (gauss) zmienia się od wartości maksymalnej promieniście na zewnątrz od każdej z cewek do wartości minimalnej na środku odległości między cewkami, to pole magnetyczne jest zawsze obecne. Dla przykładu stwierdzono, że możliwe jest wytworzenie pól magnetycznych z maksymalną wartością indukcji magnetycznej o wartości około dwóch tysięcy gaussów tuż przy każdej z cewek. Na środku odległości między cewkami wartość indukcji magnetycznej spada do około tysiąca sześciuset gaussów. Pola te są oczywiście przesunięte w fazie względem siebie.

Na figurze 7 przedstawione są cewki nawinięte jako zwoje ukośne w stosunku do osi kasety 76, i stanowiące część kasety filtrującej 76, a nie część obudowy 12. Wtym przypadku cewki mogą być nawijane na kasetę 76 promieniowo do wewnątrz lub promieniowo na zewnątrz względem tulei 86.

Zgłaszający stwierdzili, że szczególnie korzystne jest zasilanie urządzenia zmiennym napięciem trójfazowym o napięciu 380 V i częstotliwości 50 Hz. Jest to powszechnie używany zasilacz, którym mogą być zasilane zarówno silnik 16 jak i napęd 110. Zgłaszający stwierdzają, że zasilając trzy fazy przy pomocy tego zasilacza za pośrednictwem cewek 94, 96 i 98 osiągany jest korzystny efekt opisany powyżej, a dodatkowo cewki pracują jako dławiki silnika 16. Powoduje to wygładzenie impulsów napięcia, które są nieuniknionym wynikiem stosowania silnika prądu zmiennego i przyczyną utraty mocy. Moc wymagana do napędzania silnika 16, gdy cewki są odłączone od obwodu jest typowo o dwa ampery większa od mocy wymaganej, gdy cewki są podłączone do obwodu.

W konwencjonalnym urządzeniu do odsalania wody spadek ciśnienia wzdłuż kasety 76 wynosi typowo około 0,3 MPa (trzech barów). W ten sposób, jeśli woda morska jest odsalana, odpowiednie ciśnienie wejściowe wynosi 6,0 MPa (sześćdziesiąt barów). Jednocześnie stwierdzono, że ciśnienie w otworze 70 wynosi około 5,7 MPa (pięćdziesiąt siedem barów). Gdy cewki 94, 96 i 98są podłączone do obwodu nie obserwuje się spadku ciśnienia wzdłuż kasety. W rzeczywistości, ciśnienie na końcu otworu wylotowego może nawet lekko przewyższać ciśnienie przy końcu otworu wlotowego. Zgłaszający nie sformułowali jeszcze pełnego wyjaśnienia zaobserwowanych zjawisk, ani faktu, że przepływ jest kontynuowany nawet, jeśli wytwarzane jest „ciśnienie wsteczne”. Prawdopodobne wyjaśnienie jest takie, że następuje wzrost entropii wskutek energii pobranej z cewek. Inna możliwa przyczyna jest taka, że silnie stężona solanka zachowuje się w taki sam sposób jak rdzeń solenoidu, który jest pchany przez przyłożone siły w kierunku końców otworów wyjściowych kanałów zatrzymywania soli.

Z doświadczeń przeprowadzonych przez zgłaszającego wynika, że amplituda i częstotliwość prądu zmieniającego się okresowo w celu wytworzenia zmiennego pola magnetycznego, nie są krytyczne. Doświadczenia z prądami o częstotliwościach od 5 Hz do 7000 Hz wykazały, że w obecności zmiennego pola magnetycznego można otrzymać większą szybkość przenikania oraz pojawia się znacząco mniej zanieczyszczeń.

Zrozumiałe jest, że jeśli częstotliwość lub rodzaj prądu dostarczanego do cewek jest niekompatybilny z napędem 110 i silnikiem 16, wtedy napięcie zasilania silnika i napięcie zasilania cewek muszą być dostarczane z odrębnych źródeł. Prąd stały o zmiennym napięciu również spowodował istotną poprawę zarówno w szybkości przenikania jak i zmniejszeniu ilości zanieczyszczeń. Napięcie i prąd mogą zmieniać się sinusoidalnie lub może być stosowana fala prostokątna.

Figury 8 i 9 schematycznie przedstawiają kolejny kształt urządzenia, który jest oznaczony 136. Urządzenie 136 zawiera zewnętrzną obudowę 138, która posiada otwór wylotowy 140 dla wody uzdatnionej i komorę 142, do której wpływa solanka. Między otworem wylotowym 140 i główną przestrzenią 144 ograniczoną przez obudowę 138 znajduje się przegroda 146. W przegrodzie 146 są umieszczone końce wielu pustych włókien 148, zbudowanych z polimeru złożonego zdolnego do pracy jako błona osmozy odwróconej. Otwór wylotowy 140 prowadzi od komory 150, która łączy się z pustymi wnętrzami włókien, których końcówki wystają przez przegrodę 146. Każde włókno rozciąga się od przegrody 146, wzdłuż obudowy na rzeczywiście całej jej długości, następnie zawraca na ostrym zakręcie 152 i biegnie z powrotem w kierunku przegrody 146.

Rura 154 przechodzi przez przegrodę 146 oraz przez odwrotną ścianę końcową 156, która ogranicza komorę 150. Rura 154 posiada wtyk 158 na końcu po prawej stronie (jak widać na fig. 8)

PL 191 281 B1 oraz wiele otworów na jego ścianie. Woda wraz z rozpuszczonymi w niej cząstkami stałymi jest pchana w kierunku rury 154, wypływa z rury 154 do przestrzeni międzywłóknowych, które stanowią kanały zatrzymywania soli. Kanały te łączą się z komorą 142, aby solanka przepływała z tych kanałów do komory 142 i następnie poza urządzenie poprzez otwór wylotowy 160 solanki.

Tak więc struktura szeroko opisana tutaj w odniesieniu do fig. 8 i 9 jest strukturą konwencjonalną, szeroko stosowaną w przemyśle odsalania.

Trzy cewki 162, 164, 166 pokazane są jako okrążające kasetę odsalającą utworzoną przez masę pustych włókien 148. Cewki te są odpowiednikami cewek pokazanych na fig. 1. Są one zasilane w ten sam sposób, w celu wytworzenia prądów wirowych w kanałach zatrzymywania soli znajdującymi się między włóknami. Otrzymany efekt jest taki sam jak opisano powyżej w odniesieniu do kanałów zatrzymywania soli 122, 124.

Odnosząc się na koniec do fig.10, przedstawiona struktura zawiera prostokątny arkusz 168, z materiału, który może być zrolowany w kształt cylindrycznej tulei. Odpowiednie typy łączników 170, na przykład, kołki „pop” lub elementy materiału znanego jako „Velcro” są rozmieszczone wzdłuż dwóch wzdłużnych krawędzi arkusza, aby kiedy arkusz zostanie zrolowany w kształt tulei, mógł być utrzymany w takim kształcie. Odpowiednim materiałem, z którego wykonany może być arkusz jest plastyk syntetyczny. Materiał plastykowy powinien być sprężyście plastyczny, ale mieć wystarczającą sztywność po to, aby po zrolowaniu miał tendencję do odwijania się, utrzymując tym samym kształt cylindryczny. Alternatywnie może mieć on postać powłoki, która nie jest samonośna.

Wiązki odcinków przewodu 172 są przywarte lub w inny sposób przymocowane do powierzchni arkusza, która staje się jego wewnętrzną powierzchnią, gdy arkusz 168 jest zwinięty w kształt tulei. Łączniki 174 zamontowane są na każdym z końców każdego odcinka przewodu 172. Kiedy arkusz 168 jest zwinięty w kształt tulei, łączniki 174 znajdujące się na jednej krawędzi arkusza połączone są z łącznikami na drugiej krawędzi arkusza, przez co następuje połączenie końców przewodów ze sobą tworząc cewkę.

Tuleja może być owinięta dookoła istniejącego urządzenia do odsalania lub kasety odsalającej jako struktura zmodernizowana. Poprzez podłączenie cewki, stanowiącej połączone przewody, do źródła prądu zmiennego, do kanałów zatrzymywania soli można przyłożyć pole magnetyczne, w celu osiągnięcia efektów opisanych powyżej. Jest zrozumiałe, że można zastosować wiele cewek.

Wykorzystanie laminowanych płaskich arkuszy, które mogą być owinięte wokół istniejącego urządzenia w postaci tulei jest korzystne i pozwala na użycie cewki prawie niezależnie od rodzaju przewodu rurowego oraz utrudnia zastosowanie sztywnego rękawa z cewkami. Jeśli jednak urządzenie będzie skonstruowane w taki sposób, że nie będzie przeszkód, które mogłyby zapobiec ślizganiu się cewki, utrzymującej tuleję na urządzeniu, wtedy taka konstrukcja może być używana ze względu na korzyści opisane powyżej.

Podczas gdy korzystne jest, aby każda cewka była współosiowa z kasetą, możliwe jest rozmieszczenie cewek w inny sposób. Na przykład zamiast być owinięte wokół trzpienia, cewki mogłyby być wzornikowane i osadzone na ścianie obudowy, aby każda wystająca część wokół obrzeża obudowy w osi, wokół której cewka jest nawinięta rozciągała się promieniowo, a nie osiowo. W wyniku zastosowania takiego ustawienia w arkuszu zmodernizowanym, powstanie struktura pokazana na fig. 11. W tym kształcie arkusz, oznaczony 168, posiada przylegające do niego rozstawione pary cewek 176. Oś każdej cewki 176 znajduje się pod kątem prostym do płyty arkusza 168. Kiedy arkusz jest zwinięty do postaci rury, cewki 176 zajmują położenie po przeciwnych stronach kasety, a ich osie są zasadniczo radialne. Każdy obrót cewki 176 jest zniekształcony podczas rolowania arkusza 168, aby dostosować się do cylindrycznego kształtu tulei.

Claims (11)

1. Sposób usuwania z wody rozpuszczonych cząstek stałych na zasadzie odwróconej osmozy, w którym wodę doprowadza się do ograniczonego przez błonę osmotyczną kanału zatrzymywania soli i poddaje się tę błonę, wodę w kanale zatrzymywania soli oraz wodę, która przeszła przez błonę, działaniu zmiennego pola magnetycznego, znamienny tym, że wodę przetłacza się przez kanał zatrzymywania soli (122, 124) doprowadzając przesunięte fazowo prądy elektryczne o zmiennej wartości bezwzględnej do co najmniej dwóch oddzielonych od siebie cewek (96, 98) rozmieszczonych wzdłuż

PL 191 281 B1 kanału zatrzymywania soli (122, 124), przy czym wodę znajdującą się w kanale zatrzymywania soli poddaje się działaniu zachodzących na siebie pól magnetycznych wytwarzanych przez cewki (96, 98).

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że doprowadza się prąd trójfazowy do trzech oddzielonych od siebie cewek (94, 96, 98; 162, 164, 166), przy czym do każdej cewki doprowadza się odpowiednią jedną fazę.

3. Urządzenie do usuwania z wody rozpuszczonych cząstek stałych na zasadzie odwróconej osmozy, zawierające obudowę, w której znajduje się kaseta i wydłużony kanał zatrzymywania soli ograniczony przez błonę osmotyczną oraz środki przetłaczające wodę wzdłuż kanału zatrzymywania soli, znamienne tym, że zaopatrzone jest w co najmniej dwie, oddzielone od siebie, rozmieszczone wzdłuż kanału zatrzymywania soli (122, 124), cewki (96, 98) oraz środki zasilania (112), dostarczające przesunięte fazowo prądy o zmiennej wartości bezwzględnej do każdej z cewek (96, 98), przy czym cewki są tak rozmieszczone, że wytwarzane przez nie zmienne, przesunięte fazowo pola magnetyczne zachodzą na siebie i ich zasięg obejmuje wodę znajdującą się w kanale zatrzymywania soli.

4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że obudowa (12) ma kształt wydłużony i kaseta (76) ma kształt wydłużony, przy czym kaseta (76) zawiera błony półprzepuszczalne ograniczające wiele kanałów zatrzymywania soli, zaś oddzielone są od siebie cewki rozmieszczone są wzdłuż obudowy.

5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że zawiera dodatkowo trzecią cewkę, przy czym trzy oddzielone od siebie cewki (94, 96, 98; 162, 16, 166) rozmieszczone są wzdłuż obudowy, a ponadto środki zasilania prądem trójfazowym, zaś każda cewka podłączona jest do jednej z trzech faz, skutkiem czego pola wytwarzane przez trzy cewki są względem siebie przesunięte fazowo.

6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że środki doprowadzania wody obejmują pompę (14) napędzaną przez trójfazowy silnik elektryczny (16), zaś silnik ten podłączony jest do środków zasilania (112) prądem trójfazowym za pośrednictwem cewek, które spełniają rolę dławików dla silnika.

7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że zaopatrzone jest w napęd (110) prądu zmiennego o regulowanej częstotliwości, znajdujący się między cewkami a silnikiem.

8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że zaopatrzone jest w czujnik ciśnienia (114) do odczytu ciśnienia w porcie ciśnieniowym pompy, podający sygnał sterowania do napędu (110).

9. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że zawiera płytę (52) z wieloma otworami (54) między pompą (14) doprowadzania wody a kasetą (76), które dzielą wodę na strumienie oraz kierują te strumienie wody do końca kasety.

10. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że obudowa (12) posiada ścianę cylindryczną z utwardzalnej żywicy wzmocnionej włóknem, zaś cewki osadzone sąw tej cylindrycznej ścianie.

11. Urządzenie według zastrz. 10, znamienne tym, że zawiera ochronne i amortyzujące cewki warstwy żelu (100, 102), znajdujące się promieniowo do wewnątrz oraz promieniowo na zewnątrz każdej cewki.