PL191307B1 - Urządzenie konstrukcyjne do uprawy szeregu sadzonek imitujących jedną roślinę - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie konstrukcyjne do uprawy szeregu sadzo- nek imitujacych jedna rosline w sklad którego wchodza: - slupek nosny, który biegnie w kierunku wysokosci konstrukcji - szereg nalozonych na siebie elementów ustalajacych usytuowanych wokolo slupka nosnego i zagniezdzonych w sobie, które to elementy ustalajace maja centralna obje- tosc zbiorcza przeznaczona na glebe i rosliny oraz maja otwarte czolo górne - element nosny dla kazdego elementu ustalajacego, w którym to urzadzeniu spodni element ustalajacy ma scianke boczna i czolo górne o pewnym polu powierzchni, a nastepny element ustalajacy ma scianke boczna i czolo denne o pewnym polu powierzchni, przy czym pole po- wierzchni czola górnego spodniego elementu ustalajacego jest wieksze niz pole powierzchni czola dennego nastepne- go elementu ustalajacego tak, ze pomiedzy sciankami bo- cznymi obu elementów ustalajacych powstaje przestrzen do wkladania sadzonek i elementem ustalajacym jest oslona ze scianka boczna i otwartym czolem dennym oraz centralne objetosci zbiorcze kolejnych oslon sa ze soba polaczone, znamienne tym, ze elementami do podtrzymywania kazde- go elementu ustalajacego sa elementy laczace (17, 18, 25, 27, 28, 29) do laczenia scianek bocznych (2, 12) oslon (1, 10) ze slupkiem nosnym (22). PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie konstrukcyjne do uprawy szeregu sadzonek imitujących jedną roślinę.

Ujawniona w opisie patentowym US-A-3.293.798 piętrowa sadzarka sekcyjna składa się z podstawy, którą jest kołowa, płaska sekcja bazowa w kształcie tacy umieszczona w odpowiednim zagłębieniu w gruncie. Kołowa, mająca kształt tacy sekcja denna jest osadzona gniazdowo w sekcji bazowej i spoczywa swoją ścianką denną na poziomym sicie, które jest przymocowane do bocznej ścianki sekcji bazowej. W podobny sposób dodaje się dodatkowe sekcje w kierunku wysokościowym sadzarki sekcyjnej. Dolna część ścianki bocznej każdej z sekcji jest perforowana, co umożliwia odprowadzanie w regulowany sposób wilgoci przez perforacje w ściance bocznej i jej spadanie na obwodowe części warstwy poniżej. Dolna część każdej sekcji jest wypełniona porowatym materiałem, na którym osadza się glebę. Wymiary sekcji są tak dobrane, że ścianki boczne sekcji następnych znajdują się w pewnej odległości promieniowej tak, że pomiędzy górą sekcji dolnej a ścianą boczną sekcji następnej powstaje warstwa na pędy roślin.

Ujawniona w opisie patentowym US-A-3.293.798 sekcyjna sadzarka piętrowa jest skonstruowana w opisany powyżej sposób dla zapewnienia maksymalnego dostępu do warstw, a jednocześnie maksymalnie odsłania pędy roślin na działanie słońca i deszczu, zajmując minimalne pole powierzchni gruntu.

W opisie patentowym FR-A-2.733.117 ujawniono wieżę uprawową, w skład której wchodzi szereg osłon umieszczonych jedna nad drugą wzdłuż wysokości wieży i osadzonych na sztywnej podporze. W skład sztywnej podpory wchodzą trzy biegnące pionowo prostoliniowe słupki rozmieszczone regularnie wzdłuż ścianki struktury. Każdy słupek składa się z szeregu profili, które są sprzężone ze sobą wzdłuż wysokości struktury, w wyniku czego w każdym profilu znajduje się poprzeczne utwierdzenie, w które wchodzi struktura uprawowa i które podtrzymuje następną strukturę uprawową w odpowiedniej odległości od siebie. Ujawniona w opisie FR-A-2.733.117 wieża uprawowa ma umożliwiać uprawę dużej liczby małych warzyw, małych roślin i przypraw na małym obszarze gleby.

W opisie patentowym US-A-5.438.797 ujawniono pionową sadzarkę z szeregiem rozmieszczonych w pewnych odstępach od siebie powiązanych ze sobą doniczek wycentrowanych wokół wykonanego z segmentów słupka. Każda doniczka na kwiaty ma ściankę denną, w której znajduje się duży centralny otwór umożliwiający wodzie spływanie w dół z jednej donicy do donicy pod spodem.

Donice na kwiaty są podparte na dwa sposoby. Pierwszą podporę stanowi gleba w donicy. Jako drugi sposób podparcia, każda donica spoczywa swoim dnem na pręcie przechodzącym przez złożony z segmentów słupek. W doniczkach kwiatowych znajduje się duży centralny otwór umożliwiający wodzie spływanie w dół z jednej donicy do donicy pod spodem.

Ujawniona w opisie US-A-5.438.797 sadzarka ma na celu zwiększenie pola uprawowego bez zwiększania zajmowanego przez nią miejsca na podłodze. Umożliwia to uprawę wieloroślinną, warzyw, kwiatów, truskawek a nawet ziemniaków.

W opisie US-A-5.438.797 nie mówi się ani nie wspomina o cechach technicznych, dzięki którym rośliny mogą dłużej żyć i rosnąć do większych rozmiarów. Według opisu US-A-5.438.797 zarówno czas życia sadzonek jak i pionowe wymiary pionowej sadzarki są ograniczone.

W opisie patentowym FR-A-2.545.313 ujawniono urządzenie do intensywnej uprawy sadzonek roślin. W tym celu zastosowano urządzenie w kształcie piramidy. Ścianki pionowych podłóg piramidy są wykonane z pochylonych na boki płyt. Pochylenie to ma stanowić fizyczną przeszkodę prowadzącą wzrost korzeni ku centralnej strefie piramidy.

Znane z techniki możliwości tych urządzeń są ograniczone do sytuacji, w których jest zapewniona sadzarka, za pomocą której (1) istnieje możliwość zwiększenia obszaru uprawowego bez równoczesnego zwiększania miejsca na ziemi zajmowanego przez sadzarkę, (2) można ułatwić prace pielęgnacyjne, ponieważ sadzarki znajdują się w pewnej odległości od podłogi, oraz (3) na małym obszarze można uprawiać różne typy roślin. W opisach znanych urządzeń nie mówi się o traktowaniu lub projektowaniu sadzarki jako ramy na glebę dla roślin, które w wyniku tego mają zasłonić ramę, czyniąc ją prawie niewidoczną z zewnątrz. W znanych opisach nie mówi się nic o używaniu tej ramy do konstruowania krzewów lub drzew, których wzrost w innym przypadku zabiera całe lata. Nic się nie mówi o używaniu takiej ramy do konstruowania krzewów lub drzew z małych sadzonek, które w przeciwnym przypadku nie wyrastają w drzewa, takie jak, na przykład, rośliny rozłogowe, sadzonki róż, itp. Wynika to z faktu, że w konwencjonalnych sadzarkach znajduje się ścianka denna.

PL 191 307B1

W znanych pionowo skonstruowanych sadzarkach konieczna jest obecność ścianki dennej dla zapewnienia im odpowiedniej stabilności.

Chociaż powszechna była wśród fachowców w tej dziedzinie świadomość, że obecność ścianki dennej jest konieczna dla zapobiegnięcia zbyt dużemu osiadaniu gleby w sadzarce, wynalazca stwierdził, że jakiekolwiek osiadanie, jakie może się pojawić, nie wpływa niekorzystnie na konstrukcję rośliny i może być uzupełnione poprzez dostarczanie dodatkowej gleby albo jakiegoś innego czynnika uprawowego.

Celem wynalazku jest zapewnienie nowego, zupełnie innego urządzenia umożliwiającego składanie w prosty sposób z małych sadzonek całkowicie rozwiniętej sadzonki rośliny lub drzewa lub krzewu, zwłaszcza w ciągu krótkiego okresu czasu.

Urządzenie wewnętrzne konstrukcyjne do składania rośliny z szeregu mniejszych sadzonek, w skład którego wchodzą:

- słupek nośny, który biegnie w kierunku wysokości konstrukcji

- szereg nałożonych na siebie elementów ustalających usytuowanych wokoło słupka nośnego i zagnieżdżonych w sobie, które to elementy ustalające mają centralną objętość zbiorczą przeznaczoną na glebę i rośliny oraz mają otwarte czoło górne

- element nośny dla każdego elementu ustalającego, w którym to urządzeniu spodni element ustalający ma ściankę boczną i czoło górne o pewnym polu powierzchni, a następny element ustalający ma ściankę boczną i czoło denne o pewnym polu powierzchni, przy czym pole powierzchni czoła górnego spodniego elementu ustalającego jest większe niż pole powierzchni czoła dennego następnego elementu ustalającego tak, że pomiędzy ściankami bocznymi obu elementów ustalających powstaje przestrzeń do wkładania sadzonek i elementem ustalającym jest osłona ze ścianką boczną i otwartym czołem dennym oraz centralne objętości zbiorcze kolejnych osłon są ze sobą połączone, odznacza się według wynalazku tym, że elementami do podtrzymywania każdego elementu ustalającego są elementy łączące do łączenia ścianki bocznej osłony ze słupkiem nośnym.

Korzystnie urządzenie zawiera osłonę dolną, która umieszczona jest na płycie dennej.

Korzystnie płyta denna jest zaopatrzona w elementy umożliwiające przemieszczanie urządzenia.

Korzystnie elementy łączące są rozłączalnie łączone ze słupkiem nośnym.

Korzystnie elementy łączące zawierają co najmniej jeden pręt nośny, który biegnie przelotowo przez co najmniej jeden otwór w słupku nośnym, przy czym końce pręta nośnego są połączone z przeciwległymi stronami ścianki bocznej osłony.

Korzystnie element ustalający jest zawieszony na słupku nośnym.

Urządzenie konstrukcyjne wewnętrzne do składania rośliny z szeregu mniejszych sadzonek według wynalazku zawiera szereg osłon nakładanych jedna na drugą i osadzanych gniazdowo w sobie wzdłuż wysokości urządzenia.

W skład każdej osłony wchodzi ścianka boczna otaczająca centralną przestrzeń składową na glebę oraz czoło górne i dno, które są otwarte. Dno następnej osłony ma mniejsze pole powierzchni niż czoło górne osłony pod spodem tak, żeby w czole górnym powstała przestrzeń pomiędzy bocznymi ściankami obu osłon, w którą wejdą sadzonki.

Stwierdzono, że urządzenie według wynalazku nadaje się, zwłaszcza do konstruowania całych roślin lub krzewów albo drzewek o dowolnym pożądanym kształcie zaczynając od szeregu mniejszych sadzonek krzewów lub drzewek, w wyniku czego po stosunkowo krótkim okresie czasu takie urządzenie nie jest już dłużej widoczne z zewnątrz.

Urządzenie według wynalazku można opisać jako urządzenie konstrukcyjne, w którym szereg mniejszych sadzonek można złożyć lub obudować w taki sposób, żeby utworzyć roślinę podobną do drzewa lub krzewu albo bukszpan lub coś podobnego. W wyniku tego urządzenie według wynalazku składa się w istocie rzeczy z ramy na glebę, z której to ramy mogą wystawać we wszystkich kierunkach sadzonki tak, żeby powstał krzew lub drzewo, w wyniku czego ramy nie widać z zewnątrz. W rezultacie dostęp do gleby na konkretnym poziomie mają nie tylko osadzone w niej korzenie sadzonek ale również korzenie sadzonek znajdujących się na wyższych poziomach. Ramę założonej rośliny o pełnym wzroście jaką można uzyskać za pomocą urządzenia według wynalazku można porównać z wnętrzem całego drzewa, które składa się z szeregu odgałęzionych wewnętrznych gałęzi, na których często nie ma żadnych liści, i które stanowią ramę dla zewnętrznych gałęzi z liśćmi. Rama zgodnie z wynalazkiem ma być ukryta przez osadzone w niej sadzonki. Ani rama jako taka, ani uzyskane dzięki niej wyniki nie mają powiązań z żadnymi znanymi wyrobami, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio.

PL 191 307B1

Nieoczekiwanie stwierdzono, że za pomocą urządzenia według wynalazku, sadzonki w nim sadzone mogą rosnąć do większych wymiarów i być bardziej długowieczne w porównaniu z konwencjonalnymi sadzarkami, gdzie zarówno maksymalne wymiary jak iczas życia sadzonek jest ograniczony. Jest to niespodzianką, ponieważ sadzonki krzewów i drzewek w większości lepiej rosną i dłużej żyją tylko po posadzeniu ich w normalnym gruncie. Analiza problemu wykazała, że musi to prawdopodobnie wynikać z tego, że w urządzeniu według wynalazku korzenie sadzonek mogą dysponować znacznie większą objętością środka uprawowego, co okazuje się zbliżone do warunków zapewnianych przez glebę w ogrodzie lub w podobnym miejscu. Takiego wyniku nie można osiągnąć za pomocą konwencjonalnej sadzarki. A mianowicie, ze względu na obecność zamkniętego dna w takiej konwencjonalnej sadzarce, przestrzeń, jaką mogą zająć korzenie, jest ograniczona, co ogranicza rozwój roślin. Z drugiej strony w urządzeniu według wynalazku objętości centralnej przestrzeni na magazynowanie następnych osłon, a zatem znajdującej się w nich gleby, są połączone ze sobą i przenikają się ze sobą bez łączenia. Okazuje się, że centralne przestrzenie magazynowe kolejnych osłon stanowią jedną dużą przestrzeń rozrostową dla korzeni. W wyniku tego korzenie, a zatem i sadzonki, mają możliwość znacznie większego rozwijania się od osłony, w której osadzona jest sadzonka ku wnętrzu niżej położonych osłon.

Nieoczekiwanie stwierdzono też, że zwiększona przestrzeń na korzenie ma pozytywne oddziaływanie na długość życia rośliny. Obserwacja, że w urządzeniu według wynalazku rośliny mogą żyć dłużej niż rośliny w sadzarkach konwencjonalnych, musi być związana z faktem, że korzenie mają do dyspozycji większą objętość gleby, co poprawia ilość środków odżywczych, jakimi może dysponować roślina. Równocześnie, ponieważ każda roślina ma dostęp do większej objętości gleby, istnieje możliwość jeszcze lepszego rozprowadzania wilgoci, środków odżywczych i nawozów, doprowadzanych z zewnątrz do urządzenia, co wspiera odżywianie roślin. Gleba znajdująca się w kolejnych osłonach w istocie rzeczy stanowi jeden duży środek uprawowy, w którym korzenie roślin mają duży stopień swobody na rozrost i własny rozwój, co ma pozytywny wpływ na rozwój i żywotność roślin.

W urządzeniu według wynalazku każda osłona jest połączona ze słupkiem nośnym tak, że powstaje silna konstrukcja, której wielkość można zmieniać w szerokim przedziale zmieniając wymiary lub kształt jednej lub kilku osłon albo liczbę osłon w urządzeniu bez ryzyka, że konstrukcja łatwo zawali się pod wpływem przypadkowego uderzenia. A mianowicie, w miarę wzrostu wymiarów poszczególnych osłon i ich liczby, rośnie waga urządzenia, a środek ciężkości przesuwa się do góry urządzenia. Poszczególne osłony są połączone ze słupkiem podporowym za pomocą swoich ścian bocznych, więc ścianę dolną osłony można zostawić bez niekorzystnego oddziaływania na stabilność urządzenia.

W pierwszym przykładzie wykonania według wynalazku w skład urządzenia wchodzi osłona dolna, która ma być umieszczana na płycie dennej. W wyniku tego w skład płyty dennej wchodzą elementy do umożliwiania przemieszczania urządzenia. W ten sposób istnieje możliwość zapewnienia urządzenia, które można przemieszczać z jednego miejsca do drugiego jako jeden zespół, bez konieczności demontażu poszczególnych osłon oraz bez niekorzystnego oddziaływania na żywotność i rozwój roślin.

W trzecim przykładzie wykonania wynalazku, korzystnie, zapewniono elementy do łączenia osłony ze słupkiem nośnym w sposób umożliwiający ich rozłączanie. Umożliwia to sprzedaż samych osłon oraz łączenie osłon ze słupkiem nośnym podczas demontażu urządzenia. Montaż w sposób umożliwiający rozłączanie umożliwia również demontaż osłon ze słupka nośnego w przypadku, na przykład, kiedy pożądany jest demontaż urządzenia i przemieszczenie osłon jako pojedynczych elementów.

Korzystnie, elementami do łączenia osłon ze słupkiem nośnym w sposób umożliwiający ich rozłączanie są co najmniej jeden pręt nośny, którego końce są przystosowane do współdziałania z otworami w przeciwległych bokach ścian bocznych obudowy, w wyniku czego w słupku nośnym znajduje się co najmniej jeden otwór, w który wchodzi wspomniany pręt nośny. Istnieje również możliwość łączenia końców pręta nośnego z górnym obrzeżem elementu nośnego tak, żeby można było zawieszać osłonę na słupku nośnym.

Ponieważ osłony w urządzeniu według wynalazku są zawieszone na słupku nośnym, który z kolei może być zamocowany do podłoża albo do dennej płyty nośnej, istnieje możliwość zapewnienia odpowiedniej stabilności bez konieczności stosowania ścianki dennej w każdej osłonie.

Urządzenie konstrukcyjne według wynalazku do montowania całych roślin rozwiązuje problem wielu ogrodników, którzy chcą mieć w swoich ogrodach jedno lub więcej wyróżniające się duże drzewo, krzak lub roślinę, jako ozdobny lub separujący obiekt w ogrodzie. Na ogół kupuje się i sadzi młode,

PL 191 307B1 stosunkowo małe sadzonki, które następnie można hodować do pełnych roślin, ponieważ na ogół duże rośliny są za drogie do kupowania. Oprócz tego, podczas przesadzania dużej rośliny występuje ryzyko, że nie przystosuje się ona do nowych warunków i zwiędnie. W przypadku istnienia płyty dennej urządzenie według wynalazku można przemieścić bez dotykania korzeni rośliny tak, że można zminimalizować ryzyko zwiędnięcia roślin podczas przemieszczania urządzenia ze względu na niemożność przystosowania się korzeni do nowej gleby lub warunków uprawowych. Urządzenie według wynalazku umożliwia również uprawę roślin wymagających konkretnego typu gleby lub innego czynnika rozwojowego, na glebie, która nie nadaje się dla danej rośliny. Oprócz tego istnieje możliwość przystosowania środka uprawowego, którym są wypełnione osłony, oraz warunków wilgotnościowych i środków odżywczych w konkretnych osłonach do charakteru znajdujących się w nich roślin.

W zależności od typu rośliny czas jej rozwoju do dużej, dorosłej postaci może wynosić od kilku do wielu lat. Urządzenie konstrukcyjne według wynalazku umożliwia składanie dorosłych roślin, zaczynając od szeregu mniejszych sadzonek. Może to mieć szczególne znaczenie, na przykład w przypadku tworzenia dużych roślin o wymaganych kształtach.

Przedmiot wynalazku objaśniono w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1a i 1b przedstawiają osłonę urządzenia wewnętrznego konstrukcyjnego do składania roślin z szeregu niniejszych sadzonek według wynalazku zawieszoną na słupku nośnym w widoku z góry, fig. 2 przedstawia urządzenie wewnętrzne konstrukcyjne według wynalazku, w przekroju, fig. 3 - urządzenie wewnętrzne konstrukcyjne do roślin według wynalazku, w którym wszystkie osłony mają w przybliżeniu takie same wymiary, w widoku, fig. 4 - urządzenie konstrukcyjne do roślin, w którym wymiary osłon maleją w kierunku jego wysokości, w widoku, fig. 5 i 6 - wewnętrzne urządzenie konstrukcyjne do roślin według wynalazku, zasłonięte przez rośliny, w widoku.

W skład urządzenia wewnętrznego konstrukcyjnego do składania rośliny z szeregu niniejszych sadzonek widocznego na fig. 2 wchodzi co najmniej jedna osłona 1, 10 ze ścianką boczną 2,12 otaczającą centralną przestrzeń zbiorczą 8 na glebę albo dowolny inny stały środek uprawowy.

Pokazana na fig. 1a i 1b osłona składa się z czoła górnego 3 i dna 4, gdzie czoło górne 3 i dno 4 są otwarte. W wyniku tego czoło górne 3 ma pole powierzchni, które jest w przybliżeniu równe lub większe niż pole powierzchni dna 4. W przypadku kiedy pole powierzchni czoła górnego 3 jest większe niż pole powierzchni dna 4, ścianka boczna 2 jest pochylona od czoła górnego 3 w kierunku dna 4.

Osłona 1może mieć dowolny pożądany kształt. W jednym z urządzeń wewnętrznych konstrukcyjnych według wynalazku łączyć ze sobą szereg osłon o szeroko zmieniających się wymiarach i kształtach tak, żeby uzyskać ramę o pożądanym kształcie. Czoło górne i dno 4 mogą mieć kształt taki sam lub różny. Na przykład, czoło górne 3i dno 4 mogą być owalne, albo mogą mieć kształt koła, kwadratu lub prostokąta, albo dowolny inny.

Na przykład, osłona 1 widoczna na fig. 1ma kształt odwróconego stożka ściętego. Osłona 1 według wynalazku może być wykonana z różnorodnych, ogólnie znanych materiałów, na przykład z metalu takiego jak aluminium, cynk, z tworzywa sztucznego, betonu, drewna.

Wymiary osłony 1, zwłaszcza wysokość ścianki 2, i wymiary czoła górnego 3 i dna 4 mogą zmieniać się w szerokim zakresie, na przykład w zależności od pożądanego wymiaru gotowej rośliny, jaka ma być złożona oraz od charakteru i wymiarów używanych w niej roślin.

W skład pokazanego na fig. 2 urządzenia konstrukcyjnego do roślin wchodzi pierwsza osłona dolna 1oraz druga osłona górna 10. Druga osłona 10 może być zagnieżdżona częściowo w centralnej przestrzeni zbiorczej 8 pierwszej osłony dolnej 1. Istnieje jednak również możliwość, jak widać na fig. 2, że dno 14 górnej osłony 10 oraz czoło górne 3 dolnej osłony 1 pokrywają się ze sobą. Jeżeli jest to pożądane, to dno 14 górnej osłony 10 można przemieścić ku centralnej przestrzeni zbiorczej w dolnej osłonie 1.

Ponieważ czoło górne 3 dolnej osłony oraz dno 14 górnej osłony są w zasadzie otwarte, centralna przestrzeń zbiorcza 8 górnej drugiej osłony 10 mogą wchodzić w sposób ciągły w centralną przestrzeń zbiorczą 8 w pierwszej dolnej osłonie 1. Umożliwia to korzeniom roślin znajdujących się w drugiej osłonie 10 rośnięcie w kierunku pierwszej dolnej osłony 1i wrastanie w nią, wskutek czego korzenie te mogą intensywnie rosnąć zapewniając możliwość uzyskania silnych, zdrowych i większych roślin o zwiększonej żywotności. Równocześnie środki odżywcze, które są doprowadzane przez drugą osłonę 10 mogą płynąć przez dno 14 drugiej górnej osłony 10 ku pierwszej dolnej osłonie 1 pod spodem tak, że w zasadzie wystarcza dostarczanie tych środków tylko przez jedną osłonę.

Jak widać na fig. 3 i 4, istnieje możliwość połączenia szeregu osłon 1, 10 tak, żeby uzyskać urządzenie konstrukcyjne o pożądanych wymiarach. W przykładach wykonania pokazanych na fig. 3 i 4,

PL 191 307B1 odpowiednio, ustawiono na sobie sześć i cztery osłony, a więc trzy lub dwa zespoły. Zatem w przykładach wykonania z fig. 2, 3 i 4, ścianki boczne 2, 12 osłon 1, 10 ustawionych na sobie, biegną w przybliżeniu równolegle do siebie. Istnieje również możliwość, że ścianki osłony górnej są bardziej lub mniej pochylone niż ścianki osłony pod spodem, na przykład w przypadku kiedy pożądane jest tworzenie zespołu o konkretnym kształcie albo uzyskanie roślin o różnych wymiarach w kolejnych osłonach, oraz potrzebne jest do tego więcej lub mniej miejsca.

Korzystnie, w skład osłony 1 wchodzi również element 27 do jej odłączalnego mocowania do słupka nośnego 22. Tym elementem 27 może być, na przykład, pręt 28, który można łączyć, w sposób umożliwiający rozłączanie, ze ścianką boczną 2 osłony 1. Do tego celu można stosować elementy powszechnie znane w technice. Korzystnie, w słupku nośnym 22 znajduje się, w kierunku jego wysokości, szereg otworów 29 do przelotowego osadzania w nich prętów nośnych 28. Korzystnie, w ściance bocznej 2, 12, po jej przeciwległych stronach, znajdują się przelotowe otwory 25 na pręty nośne 28.

W skład jednej osłony 1 może wchodzić jedna lub więcej ścianka działowa 17, 18, którą można łączyć, albo też nie, ze słupkiem nośnym 22. Umożliwia to dalsze zwiększenie wytrzymałości mechanicznej konstrukcji. Słupek nośny 22 może znajdować się w środku osłony 1 albo w każdym innym pożądanym położeniu. Położenie słupka nośnego 22 zależy głównie od wymiarów i kształtu gotowej konstrukcji. Słupek nośny 22 może być usytuowany, na przykład, osiowo albo mimośrodowo. Ścianki działowe 17, 18 mogą być połączone ze słupkiem nośnym 22 w sposób stały albo rozłączalny tak, że ułatwić transport i składowanie osłon i całej konstrukcji. W tym celu słupek nośny 22 oraz ścianki działowe 17, 18 mogą być zaopatrzone w powszechnie znane w technice elementy, na przykład we współpracujące ze sobą zagłębienia i występy. Korzystnie, słupek nośny 22 jest pusty w środku. Korzystnie, w ściance 26 słupka nośnego 22 znajdują się perforacje 11w celu umożliwienia odwadniania osłon 1, 10 od wewnątrz.

W skład urządzenia wewnętrznego konstrukcyjnego do składania rośliny z szeregu niniejszych sadzonek według wynalazku wchodzi ponadto płyta denna 23 z otworem na słupek nośny 22 tak, żeby możliwe było przemieszczanie urządzenia wraz z roślinami jako jednego zespołu. Płyta denna 23 może znajdować się w gruncie albo na jego powierzchni. Korzystnie, w krawędziach płyty dennej 23 znajdują się haczyki lub równoważne elementy umożliwiające podnoszenie urządzenia. W wyniku obecności płyty dennej 23 urządzenie to nadaje się również do umieszczania w różnorodnych miejscach, takich jak na przykład ogródki na betonowych podłogach albo ulicach lub dachach.

Urządzenie konstrukcyjne według wynalazku można składać umieszczając w odpowiednim miejscu płytę denną 23. Na płycie dennej 23 umieszcza się pierwszą dolną osłonę 1 i zawiesza na słupku nośnym 22. Osłonę tę napełnia się glebą, na tej pierwszej osłonie 1 umieszcza się drugą osłonę 10 i zawiesza ją na słupku nośnym 22. Następnie sadzi się rośliny wzdłuż górnej krawędzi 5 pierwszej osłony 1 oraz pomiędzy ścianką boczną górnej osłony 10 a znajdującą się pod spodem osłoną 1 (patrz fig. 5 i 6). W razie takiej potrzeby można dodać dodatkowe osłony. Korzystnie, rośliny sadzi się w taki sposób, żeby wypełniały przestrzeń pozostałą pomiędzy górną krawędzią 5 pierwszej osłony, a ścianką boczną 12 drugiej osłony 10 oraz żeby w przybliżeniu całkowicie otaczały ściankę boczną 12 drugiej osłony 10 tak, żeby po pewnym czasie ścianki bocznej 12 prawie nie było widać z zewnątrz. W ten sam sposób można dodać dodatkowe osłony tak, żeby skonstruować ramę o pożądanym kształcie i wymiarach. W ten sposób można skonstruować ramę taką, żeby uzyskać drzewo lub krzew o dowolnym pożądanym kształcie i wymiarach. Istnieje również możliwość uzyskania ramy do konstruowania ścian pokrytych roślinami albo żywopłotów. W urządzeniu wewnętrznym konstrukcyjnym według wynalazku sadzi się etapami wybrane młode sadzonki i przycina się je tak, żeby uzyskać imitację dojrzałej rośliny lub utworzyć dorosłą roślinę o pożądanym kształcie. Urządzenie według wynalazku nadaje się, zwłaszcza do roślin nadających się do przycinania i nie wyróżniających się zbyt intensywnym rozwojem w krzewy lub drzewa, na przykład do roślin rozłogowych, małych róż, bukszpanu, cisu, jałowców, irgi, lawendy, kaliny, itp. W ten sposób rośliny o powolnym wzroście mogą wyrosnąć w rośliny o dużych wysokich kształtach.

Istnieje również możliwość zawieszenia odpowiedniej liczby osłon 1, 10 na słupku nośnym 22, jedna na drugiej, a następnie napełnienia ich środkiem uprawowym i zasadzenia w nich sadzonek. Osoba o odpowiednich kwalifikacjach w tej dziedzinie jest w stanie wybrać technikę umożliwiającą najlepsze prognozy osiągnięcia sukcesu w uzyskaniu pożądanego wyniku, między innymi w zależności od charakteru roślin, jakie mają być zasadzone w zespole.

W zespole dwóch osłon pokazanym na fig. 3, pierwsza i druga osłona mają w przybliżeniu taki sam kształt, natomiast wymiary osłon umieszczonych jedna na drugiej zmniejszają się w kierunku

PL 191 307B1 poprzecznym ze wzrostem wysokości. Umożliwia to imitowanie rośliny, której wymiary zmniejszają się w funkcji wysokości, a zatem imitowanie rośliny stożkowej.

Jak widać na fig. 4, istnieje możliwość ustawiania na sobie osłon o w przybliżeniu takich samych wymiarach pod warunkiem, że ich górna strona jest większa niż dno. Umożliwia to, między innymi, imitowanie rośliny, której wymiary w kierunku poprzecznym pozostają stałe w funkcji wysokości.

Istnieje również możliwość zwiększania średnicy lub szerokości rośliny ze wzrostem wysokości. Można to zrealizować układając na sobie osłony o średnicy lub wysokości zwiększającej się w funkcji wysokości konstrukcji. W związku z tym, zawsze należy pamiętać o tym, aby czoło górne dolnej osłony miało większe pole powierzchni niż dno osłony górnej tak, żeby pomiędzy bocznymi ściankami górnej osłony a osłony pod spodem istniała otwarta przestrzeń, w którą można wkładać sadzonki.

Claims (6)

1. Urządzenie konstrukcyjne do uprawy szeregu sadzonek imitujących jedną roślinę w skład którego wchodzą:

- słupek nośny, który biegnie w kierunku wysokości konstrukcji

- szereg nałożonych na siebie elementów ustalających usytuowanych wokoło słupka nośnego i zagnieżdżonych w sobie, które to elementy ustalające mają centralną objętość zbiorczą przeznaczoną na glebę i rośliny oraz mają otwarte czoło górne

- element nośny dla każdego elementu ustalającego, w którym to urządzeniu spodni element ustalający ma ściankę boczną i czoło górne o pewnym polu powierzchni, a następny element ustalający ma ściankę boczną i czoło denne o pewnym polu powierzchni, przy czym pole powierzchni czoła górnego spodniego elementu ustalającego jest większe niż pole powierzchni czoła dennego następnego elementu ustalającego tak, że pomiędzy ściankami bocznymi obu elementów ustalających powstaje przestrzeń do wkładania sadzonek i elementem ustalającym jest osłona ze ścianką boczną i otwartym czołem dennym oraz centralne objętości zbiorcze kolejnych osłon są ze sobą połączone, znamienne tym, że elementami do podtrzymywania każdego elementu ustalającego są elementy łączące (17, 18, 25, 27, 28, 29) do łączenia ścianek bocznych (2, 12) osłon (1, 10) ze słupkiem nośnym (22).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera osłonę dolną (1), która umieszczona jest na płycie dennej (23).

3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że płyta denna (23) jest zaopatrzona w elementy (24) umożliwiające przemieszczanie urządzenia.

4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że elementy łączące (17, 18, 25, 27, 28, 29) są rozłączalnie łączone ze słupkiem nośnym (22).

5. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienne tym, że elementy łączące zawierają co najmniej jeden pręt nośny (28), który biegnie przelotowo przez co najmniej jeden otwór w słupku nośnym (22), przy czym końce pręta nośnego (28) są połączone z przeciwległymi stronami ścianek bocznych (2, 12) osłon (1, 10).

6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że element ustalający jest zawieszony na słupku nośnym (22).