PL192338B1

PL192338B1 - Miękki materiał uszczelniający

Info

Publication number: PL192338B1
Application number: PL333583A
Authority: PL
Inventors: Dennis M. Dempsey; Christopher L. Morris
Original assignee: Interface Solutions
Priority date: 1998-06-08
Filing date: 1999-06-08
Publication date: 2006-10-31
Also published as: PL333583A1; DE69910672T2; BR9901786B1; CZ197099A3; ES2207071T3; DE69910672D1; US6241253B1; BR9901786A; JP2000028004A; CZ294857B6; EP0964189A2; KR20000005697A; EP0964189A3; GB2338270B; KR100474195B1; EP0964189B1; GB2338270A; GB9913204D0

Abstract

1. Miekki material uszczelniajacy, znamienny tym, ze zawiera material w postaci arkusza z dwiema prze- ciwleglymi powierzchniami czolowymi (1, 7) oraz kra- wedzia (2) w przyblizeniu prostopadla do obu tych powierzchni czolowych (1, 7), która to krawedz (2) ma dlugosc z punktem srodkowym znajdujacym sie w równej odleglosci od kazdej powierzchni czolowej (1, 7), i ponadto na krawedzi (2) znajduje sie powloka (5, 9, 10, 11) majaca powierzchnie znajdujaca sie w minimalnej odleglosci (4) od srodkowego punktu dlugosci krawedzi (2), przy czym odleglosc (4) jest dlugoscia B grubosci, a ponadto powloka (5, 9, 10, 11), w kierunku równoleglym do krawedzi (2), jest szersza niz dlugosc krawedzi (2), tworzac odleglosc (3) wydlu- zonej powloki, która to odleglosc (3) jest wystajaca dlugoscia A, przy czym wspomniana wystajaca dlu- gosc A jest odlegloscia (3), na jaka powloka wychodzi w kierunku prostopadlym poza jedna z przeciwleglych powierzchni czolowych (1, 7) zapewniajac ponadto, ze a) w miejscu, w którym powloka (10) wychodzi poza przeciwlegla powierzchnie czolowa (1, 7) i równiez zachodzi na powierzchnie czolowa (1, 7) na odcinku C, dlugosc B grubosci wynosi co najmniej 0,05 mm …….... PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest miękki materiał uszczelniający.

Zdolność materiałów uszczelniających do uszczelniania ma bardzo duże znaczenie i jest ogniskiem zainteresowania wielu prac rozwojowych. Powlekanie krawędziowe jest jedną z ostatnio opracowanych technik zapewniających uszczelkom większe możliwości uszczelniające. Korzystnie, powlekanie krawędziowe umożliwia ewentualne i korzystne zrezygnowanie z powłoki na pozostałej części uszczelki. W przypadku uszczelki niepowlekanej, albo powlekanej tylko materiałem abhezyjnym, zachowuje się jej wytrzymałość na uszkodzenia pod wpływem ciśnienia.

Dla zapewnienia uszczelkom dobrej lub lepszej zdolności uszczelniającej, zwłaszcza względem płynów, stosuje się wiele środków.

Znane jest zawijanie obrzeża powierzchni uszczelki. Takie zawijanie ma postać podwyższonego obszaru na powierzchni. Niestety, zawijanie obrzeża nie wychodzi poza krawędź uszczelki, a tym samym nie wchodzi na nią. Zawijanie obrzeża stosuje się do zwiększenia zdolności uszczelniającej, ale nie zapewnia ono trwałego i dobrego uszczelnienia.

Jeden z materiałów uszczelniających zapewniających dobrą szczelność w wysokich temperaturach ujawniono w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5,240,766. Opisano w nim miękki, warstwowy materiał uszczelniający złożony z włókien, wypełniacza i spoiwa. Według tego opisu, odpowiednią szczelność zapewnia wypełniacz.

Innym odnośnikiem opisującym warstwowe materiały uszczelniające zapewniające dobre właściwości uszczelniające jest opis patentowy Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 5,437,767. Ujawniono w nim warstwowy materiał uszczelniający z włókien i wypełniacza. W skład wypełniacza musi wchodzić minerał tworzący żel. Wypełniacz ten nadaje uszczelce dobre właściwości uszczelniające, zwłaszcza w odniesieniu do cieczy polarnych.

Jeszcze inny typ uszczelnień jest związany z powlekaniem wcelu zapewnienia lub intensyfikacji zdolności uszczelniających uszczelek. Na przykład w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4,499,135 ujawniono impregnowanie uszczelki żywicą silikonową w celu ulepszenia jej wytrzymałości na mieszanki wody z płynami niskokrzepnącymi; w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3,661,401 ujawniono powlekanie uszczelnień powłokami pokrywającymi cała uszczelkę, w tym jej krawędzie, a w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 4,600,201 ujawniono impregnowanie maty uszczelniającej zdolnym do polimeryzacji płynnym środkiem impregnującym i nakładanie na co najmniej jedną część co najmniej jednej powierzchni maty powłoki zawierającej zdolny do polimeryzacji materiał polimerowy. Niestety, uszczelki powlekane w całości na ogół spisują się źle przy wysokich ciśnieniach, co znacznie ogranicza dziedziny ich zastosowań.

Odkryto, że w rezultacie krawędziowego powlekania pionowych krawędzi uszczelek, zwłaszcza pionowych krawędzi wokół otworu, i ewentualnie zewnętrznej krawędzi uszczelki, otrzymuje się uszczelkę o dobrej a nawet całkowitej szczelności względem płynów. Zgodnie z wynalazkiem opisano zoptymalizowaną powłokę krawędziową, która zapewnia lepszą zdolność uszczelniającą oraz zapewnia bardziej konsekwentnie całkowitą szczelność.

W związku z tym, zostało opisane zoptymalizowane krawędziowe powlekanie pionowych krawędzi miękkiego materiału uszczelniającego.

Miękki materiał uszczelniający odznacza się według wynalazku tym, że zawiera materiał w postaci arkusza z dwiema przeciwległymi powierzchniami czołowymi oraz krawędzią w przybliżeniu prostopadłą do obu tych powierzchni czołowych, która to krawędź ma długość z punktem środkowym znajdującym się w równej odległości od każdej powierzchni czołowej i ponadto na krawędzi znajduje się powłoka mająca powierzchnię znajdującą się w minimalnej odległości od środkowego punktu długości krawędzi, przy czym odległość jest długością B grubości, a ponadto powłoka, w kierunku równoległym do krawędzi, jest szersza niż długość krawędzi, tworząc odległość wydłużonej powłoki, która to odległość jest wystającą długością A, przy czym wspomniana wystająca długość A jest odległością, na jaką powłoka wychodzi w kierunku prostopadłym poza jedną z przeciwległych powierzchni czołowych, zapewniając ponadto, że a) w miejscu, w którym powłoka wychodzi poza przeciwległą powierzchnię czołową i również zachodzi na powierzchnię czołową na odcinku C, długość B grubości wynosi co najmniej 0,05 mm, a stosunek wystającej długości A do długości B grubości wynosi co najmniej około 0,6; oraz b) w miejscu, gdzie powłoka wychodzi poza przeciwległą powierzchnię czołową, ale nie zachodzi na powierzchnię czołową, długość B grubości wynosi co najmniej około 0,07 mm, a stosunek tej wystającej długości A do długości B grubości wynosi co najmniej około 0,8.

PL 192 338 B1

Korzystnie powłoka na krawędzi wychodzi poza jedną z przeciwległych powierzchni czołowych w kierunku prostopadłym do przeciwległej powierzchni czołowej, ale bez zachodzenia na powierzchnię czołową, zapewniając ponadto, że wystająca długość A jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

Korzystnie powłoka na krawędzi wychodzi poza jedną z przeciwległych powierzchni czołowych w kierunku prostopadłym do przeciwległej powierzchni czołowej oraz powłoka ta zachodzi na tę powierzchnię czołowa na odcinku C, zapewniając ponadto, że wystająca długość A jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

Korzystnie odległość C wynosi co najmniej około 0,0254 mm.

Korzystnie odległość C wynosi co najmniej około 0,12 mm.

Korzystnie powłoką jest materiał polimerowy wybrany z grupy, w której skład wchodzą: akryl, akrylonitryl, polichlorek winylidenu, fluorosilikon, poliuretan, kauczuk butadieno-akrylonitrylowy (NBR), polimery fluorowe, uwodorniony NBR, powłoki z kauczuku silikonowego (zarówno utrwalane za pomocą promieniowania nadfioletowego jak i w temperaturze pokojowej), polimer styrenowo-butadienowy, polimer fluoroelastomerowy, polimer fluorosilikonowy, polimer akrylo-akrylonitrylowy, karboksylowany polimer akrylonitrylowy, polimer kauczuku chloroprenowego, polimer kauczukowy etylenowo-propylenowy, kopolimer etylenu z octanem winylu, żywice epoksydowe oraz ich mieszanki.

Miękki materiał uszczelniający charakteryzuje się według wynalazku tym, że zawiera materiał w postaci arkusza z dwiema przeciwległymi powierzchniami czołowymi oraz krawędzią w przybliżeniu prostopadłą do obu tych powierzchni czołowych, która to krawędź ma długość z punktem środkowym znajdującym się w równej odległości od każdej powierzchni czołowej, i ponadto na krawędzi znajduje się powłoka, mająca powierzchnię znajdującą się w minimalnej odległości od środkowego punktu długości krawędzi, przy czym odległość jest długością B grubości, a ponadto powłoka, w kierunku równoległym do krawędzi, jest szersza niż długość krawędzi, tworząc wydłużoną powłokę, która wychodzi poza każdą powierzchnię czołową w kierunku prostopadłym do tej powierzchni czołowej, przy czym wydłużona powłoka wychodzi poza powierzchnię czołową na odległość będącą wystającą długością A1, i ponadto wydłużona powłoka na drugiej powierzchni czołowej wychodzi poza tę powierzchnię czołową na odległość będącą wystającą długością A2, przy czym wystające długości A1 i A2 są odległościami, na jakie powłoka krawędziowa wychodzi w kierunku prostopadłym poza jedną z przeciwległych powierzchni czołowych, zapewniając ponadto, że a) w miejscu, w którym powłoka wychodzi poza jedną lub obie przeciwległe powierzchnie czołowe i również zachodzi na jedną lub obie powierzchnie czołowe na odcinku C, wystające długości A1 i/lub A2 wynoszą co najmniej około 0,07 mm, a stosunek wystającej długości A1 i/lub A2 do długości B grubości wynosi co najmniej około 0,6; oraz b) w miejscu, gdzie powłoka wychodzi poza jedną lub obie przeciwległe powierzchnie czołowe, ale bez zachodzenia na jedną lub na obie przeciwległe powierzchnie czołowe, wystająca długość A wynosi co najmniej około 0,10 mm, a stosunek wystającej długości A1 i/lub A2 do długości B grubości wynosi co najmniej około 0,8.

Korzystnie powłoka na krawędzi wychodzi poza każdą z przeciwległych powierzchni czołowych w kierunku prostopadłym do tej powierzchni czołowej, ale bez zachodzenia na powierzchnię czołową, zapewniając ponadto, że wystająca długość A1 i A2 jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

Korzystnie powłoka na krawędzi wychodzi poza każdą z przeciwległych powierzchni czołowych w kierunku prostopadłym do przeciwległej powierzchni czołowej oraz powłoka ta zachodzi na tę powierzchnię czołową na odcinku C tak, że zarówno wystająca długość A1 i A2 jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

Korzystnie powłoka na krawędzi wychodzi poza każdą z przeciwległych powierzchni czołowych w kierunku prostopadłym do przeciwległej powierzchni czołowej, bez zachodzenia wydłużonej powłoki na jednej stronie krawędzi na tę powierzchnię czołową, zapewniając ponadto, że wystająca długość A1 na tej stronie krawędzi, gdzie powłoka nie zachodzi jest w zakresie długości od około 0,12 do 3,81 mm, ale wydłużona powłoka, która tworzy wystającą długość A2 zachodzi na powierzchnię czołową uszczelki na odległość C tak, że ta wystająca długość A2 jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

Korzystnie odległość C wynosi co najmniej około 0,0254 mm.

Korzystnie odległość C wynosi co najmniej około 0,12 mm.

Korzystnie powłoką jest materiał polimerowy wybrany z grupy, w której skład wchodzą: akryl, akrylonitryl, polichlorek winylidenu, fluorosilikon, poliuretan, kauczuk butadieno-akrylonitrylowy (NBR),

PL 192 338B1 polimery fluorowe, uwodorniony NBR, powłoki z kauczuku silikonowego (zarówno utrwalane za pomocą promieniowania nadfioletowego jak i w temperaturze pokojowej), polimer styrenowo-butadienowy, polimer fluoroelastomerowy, polimer fluorosilikonowy, polimer akrylo-akrylonitrylowy, karboksylowany polimer akrylonitrylowy, polimer kauczuku chloroprenowego, polimer kauczukowy etylenowo-propylenowy, kopolimer etylenu z octanem winylu, żywice epoksydowe, oraz ich mieszanki.

Miękki materiał uszczelniający ma dwie przeciwległe powierzchnie czołowe oraz co najmniej jedną krawędź, która jest w przybliżeniu prostopadła do tych powierzchni; krawędź ta (nazywana dalej prostopadłą krawędzią uszczelki) ma ponadto na sobie powłokę, która biegnie bezpośrednio od niej w jej punkcie centralnym i dochodzi do zewnętrznej powierzchni powłoki (nazywaną dalej „długością B grubości”). Środkowy punkt krawędzi jest środkiem jej długości. Długość krawędzi jest najkrótszą odległością na krawędzi pomiędzy dwiema powierzchniami czołowymi wzdłuż linii prostej.

Powłoka powinna również mieć pewną szerokość w kierunku równoległym do krawędzi tak, żeby pokrywała krawędź od boku do boku i wychodziła poza co najmniej jedno naroże krawędzi w stopniu wystarczającym do utworzenia bariery uniemożliwiającej przepływ płynów na powierzchnię czołową uszczelki. (Naroże znajduje się w tym miejscu, gdzie krawędź styka się z jedną z przeciwległych powierzchni, tj. na końcu krawędzi). Długość, albo odległość, na jaką powłoka wychodzi poza naroże krawędzi (lub koniec krawędzi) w kierunku prostopadłym do przeciwległych powierzchni, jest nazywana dalej „brzegiem”, „przedłużeniem powłoki”, „przedłużoną powłoką”, „wystającą długością”, „wystającą odległością” a także „wystającą długością A”. „Grubość powłoki” albo „długość B grubości” odnosi się do długości lub odległości w powłoce biegnącej bezpośrednio od krawędzi uszczelki w jej punkcie środkowym pomiędzy przeciwległymi powierzchniami i kończącej się na zewnętrznej powierzchni powłoki.

Po uformowaniu powłoki na krawędzi w taki sposób, żeby brzeg lub przedłużona bariera powłokowa osiadła częściowo na powierzchni czołowej uszczelki, uszczelka stanowi podparcie dla wystającego brzegu (lub przedłużonej powłoki). W takim przypadku stosunek A:B musi minimalnie wynosić 0,6, a korzystnie minimalnie około 0,9. W takim przypadku długość B grubości jest odległością wynoszącą co najmniej około 0,05 mm. Kiedy natomiast wystająca długość A nie jest podparta przez powierzchnię czołową, długość B grubości jest minimalną długością wynoszącą około 0,07 mm, a stosunek A:B wynosi minimalnie około 0,8, a korzystnie minimalnie około 1,25. Długość B grubości stanowi podstawę dla powłoki, która tworzy wystającą długość A.

Kiedy powlekana krawędź jest krawędzią wokół otworu w materiale uszczelki w postaci arkusza, powłoka stanowi „uszczelnienie główne” przed przepływem płynów z otworu i wzdłuż powierzchni czołowej uszczelki. Kiedy powlekana krawędź jest krawędzią wokół zewnętrznej strony lub na obwodzie uszczelki, powłoka ta stanowi pomocnicze uszczelnienie przed płynami. Powlekana krawędź może znajdować się albo wokół otworu albo może biec wokół zewnętrznego obwodu uszczelki.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia arkusz uszczelniający, z powłoką stanowiącą uszczelnienie krawędziowe, fig. 2 - arkusz uszczelniający z powłoką stanowiącą uszczelnienie krawędziowe zachodzące na powierzchnie czołowe, fig. 3 -arkusz uszczelniający z powłoką krawędziową wychodzącą poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej w kierunku do niej prostopadłym zachodzącą, i spoczywającą częściowo na powierzchniach czołowych uszczelki, fig. 4 - arkusz uszczelniający z powłoką wychodzącą poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej w kierunku prostopadłym, fig. 5 - arkusz uszczelniający z powłoką krawędziową wychodzącą na różne odległości poza płaszczyznę powierzchni czołowej w kierunku prostopadłym, bez zachodzenia na powierzchnie czołowe uszczelki, fig. 6 - arkusz uszczelniający z powłoką krawędziową wychodzącą na różne odległości poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej, zachodzącą i spoczywającą częściowo na tych powierzchniach czołowych i fig. 7 przedstawia arkusz uszczelniający z powłoką krawędziową wychodzącą na różne odległości poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej, zachodzącą i spoczywającą częściowo na tych powierzchniach, w innym przykładzie wykonania.

Na fig. 1 pokazano arkusz uszczelniający z krawędzią 2 i przeciwległymi powierzchniami czołowymi 1 i 7. Krawędź 2 arkusza uszczelniającego ma powłokę 5 będącą uszczelnieniem krawędziowym. Krawędziowa powłoka uszczelniająca 5 wychodzi poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej 1, 7 w kierunku prostopadłym do niej. Powłoka ta rozciąga się na odległość 3, nazywaną dalej wystającą długością A, wynoszącą co najmniej około 0,06 mm od powierzchni czołowej. Na figurze pokazano tylko jedną odległość 3 ponieważ jest ona taka sama na każdej stronie uszczelki. Na fig. 1-4 występuje wystająca długość A z każdej strony uszczelki, przy czym odległości te są równe. Jeżeli

PL 192 338 B1 powłoka nie wychodzi równomiernie poza każdą powierzchnię czołową, wtedy odległości te można oddzielnie i z góry określić jako „wystająca długość A1”i „wystająca długość A2”.

Wystająca długość A powinna znajdować się na każdej stronie uszczelki tam, gdzie powierzchnia czołowa 1lub 7 spotyka się z krawędzią 2. Powłoka wychodzi również na odległość 4 poza powierzchnię krawędzi 2 (mierzona w miejscu na krawędzi, które znajduje się w równych odległościach od każdej powierzchni czołowej). Odległość 4, nazywana tu długością B grubości, jest odległością (na fig. 1) od środka krawędzi 2 bezpośrednio do zewnętrznej powierzchni powłoki 5. W przykładzie wykonania według fig. 1 stosunek wystającej długości A do długości B grubości powinien wynosić co najmniej około 0,8, a długość B grubości powinna wynosić co najmniej 0,07 mm.

Na fig. 2 pokazano arkusz uszczelniający z krawędzią 2i dwiema przeciwległymi powierzchniami czołowymi 1i 7. Krawędź 2 arkusza uszczelniającego ma powłokę 9, która jest uszczelnieniem krawędziowym. Z figury można się zorientować, że każda powierzchnia ma płaszczyznę oraz krawędziową powłokę uszczelniającą wychodzącą poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej w kierunku prostopadłym. Powłoka 9 rozciąga się na odległość 3, nazywaną dalej wystającą długością A. Powłoka wychodzi tu poza naroże i płaszczyznę każdej powierzchni czołowej, ponieważ naroże znajduje się w płaszczyźnie powierzchni czołowej. Powłoka ta wybiega również na odległość 4, nazywaną dalej długością B grubości, która jest odległością od środka krawędzi 2 bezpośrednio do zewnętrznej powierzchni powłoki 9. Powłoka 9 wychodzi na powierzchnie czołowe 1i 7, w rozwiązaniach opcjonalnych są to występy 6 i 8, ale wydłużona bariera powłokowa nie spoczywa na powierzchni czołowej uszczelki tak, że stosunek długości A do długości B musi wynosić co najmniej 0,8.

Na fig. 3 pokazano arkusz uszczelniający z krawędzią 2 i dwiema przeciwległymi powierzchniami czołowymi 1 i 7. Krawędź 2 arkusza uszczelniającego ma powłokę 10, która jest uszczelnieniem krawędziowym. Krawędziowa powłoka uszczelniająca wychodzi poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej w kierunku, który jest prostopadły do powierzchni czołowej (pokazano na fig. 3 jako odległość 3). Ta wystająca długość A powłoki spoczywa częściowo (wzdłuż odległości C) na powierzchni czołowej uszczelki. Powłoka ta biegnie również na odległości 4, nazywanej dalej długością B grubości, będącą odległością od środka krawędzi 2 bezpośrednio do zewnętrznej powierzchni powłoki 10. Powłoka krawędziowa zachodzi na koniec krawędzi i, zachodząc na naroże, wchodzi na powierzchnię czołową uszczelki. Długość B grubości musi wynosić co najmniej 0,05 mm, a stosunek długości A do długości B musi wynosić co najmniej około 0,6. Ponieważ część powłoki krawędziowej jest podparta (wzdłuż długości C) przez powierzchnię czołową uszczelki, więc stosunek długości A do długości B może być mniejszy niż w przypadku powłok krawędziowych z fig. 1, 2 i 4. Dopuszcza się, żeby powłoka mogła wybiegać na jedną lub obie powierzchnie czołowe uszczelki. Takie powłoki tworzą barierę dla przepływu płynów, natomiast nie tworzą poziomej powłoki na uszczelce.

Na fig. 4 pokazano arkusz uszczelniający z krawędzią 2i przeciwległymi powierzchniami czołowymi 1i 7. Krawędź 2 arkusza uszczelki ma powłokę 11, która jest uszczelnieniem krawędziowym. Krawędziowa powłoka uszczelniająca wychodzi poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej w kierunku prostopadłym. Powłoka ta biegnie na odcinku 3, który wystaje na długości A. Grubość powłoki w środku krawędzi oznaczono jako odległość 4 (długość B grubości).

Na fig. 5 pokazano arkusz uszczelniający z powlekaną krawędzią 2. Powłoka 12 ta wychodzi poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej 1,7w kierunku prostopadłym. Zatem wydłużona powłoka 12 znajduje się na każdej stronie powlekanej krawędzi 2; na figurze pokazano wystającą na odległość 3' długość A₁ na górnej powierzchni czołowej 1 i wystającą na odległość 3 długość A₂ na drugiej (dolnej) powierzchni czołowej 7. Żadna z wystających długości powłoki A1, A2 nie spoczywa na żadnej z powierzchni czołowych uszczelki 1, 7.

Na fig. 6 pokazano arkusz uszczelniający z powlekaną krawędzią 2. Powłoka 13 wychodzi poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej 1,7wkierunku prostopadłym i tworzy wystającą na odległość 3' długość A1,która biegnie prostopadle do górnej powierzchni czołowej i wystającą na odległość 3 długość A2, która biegnie prostopadle do dolnej powierzchni czołowej; zarówno długość A1 jak i długość A2 spoczywają częściowo na powierzchni czołowej uszczelki, odpowiednio 1i 7.Można również zauważyć, że powłoka 13 pokrywa całą krawędź 2 arkusza uszczelniającego i wchodzi na jego powierzchnię czołową 1i 7.

Na fig. 7 pokazano arkusz uszczelniający z powlekaną krawędzią. Powłoka 14 wychodzi poza płaszczyznę każdej powierzchni czołowej 1, 7w kierunku prostopadłym i tworzy wystającą na odległość 3' długość A2 wychodzącą poza górną powierzchnię czołową 1, oraz wystającą na odległość 3 długość A2 wychodzącą poza dolną powierzchnię czołową 7. Każda z wystających długości (A1 i A2)

PL 192 338B1 spoczywa częściowo na powierzchniach czołowych uszczelki 1, 7. Można również zauważyć, że powłoka 14 na krawędzi 2 arkusza uszczelniającego pokrywa całą krawędź 2, uszczelki i wchodzi na obie powierzchnie czołowe 1, 7.

Powierzchnie czołowe 1 („górna” powierzchnia czołowa) i 7 („dolna” powierzchnia czołowa) uszczelek na powyższych figurach mają płaszczyznę czołową. Płaszczyzny czołowe są w przybliżeniu równoległe do siebie. Na fig. 1-4 płaszczyzna czołowa przechodzi przez naroże pomiędzy powierzchnią czołową a krawędzią 2, która jest w przybliżeniu prostopadła do każdej z nich. Powierzchnia krawędzi biegnie wokół otworu i jest pokryta powłoką, która wychodzi lub wystaje poza płaszczyznę czołową.

Powłoki krawędziowe według wynalazku mają dwie główne struktury: 1) taką, gdzie brzeg lub wydłużona bariera powłokowa jest częściowo podparta przez powierzchnię czołową uszczelki (jak na fig. 3, 6 i 7) i 2) taką, gdzie powłoka wychodzi głównie poza naroże pomiędzy krawędzią a powierzchnią czołową (jak na fig. 1, 2, 4 i 5), w której powłoka nie spoczywa na powierzchni czołowej ani nie jest przez nią podtrzymywana.

Brzeg powłoki (wystająca długość A) musi wychodzić poza co najmniej jedno naroże w stopniu wystarczającym do utworzenia bariery dla przepływu płynów na powierzchnię czołową uszczelki. Odległość, na jaką wystająca długość A musi wychodzić poza barierę, będzie zależała od struktury powłoki. Kiedy brzeg powłoki znajduje się częściowo na powierzchni czołowej uszczelki (jak na fig. 3, 6 i 7), to jednak minimalna długość B grubości nie powinna być mniejsza niż około 0,05 mm, a wystająca długość A musi wynosić co najmniej 0,07 mm, a korzystnie A wynosi co najmniej około 0,25 mm. Korzystnie, wystająca długość A jest w zakresie od około 0,07 mm do około 3,81 mm, a bardziej korzystnie mieści się ona w zakresie od około 0,25 mm do około 2,54 mm.

Kiedy brzeg powłoki nie spoczywa na powierzchni czołowej, to w celu uzyskania uszczelki zapewniającej możliwość znakomitego uszczelnienia na tej powlekanej powierzchni, wystająca długość A musi wynosić co najmniej około 0,10 mm, natomiast minimalna długość B grubości musi wynosić co najmniej około 0,07 mm, a korzystnie co najmniej około 0,05 mm, a stosunek wystającej długości A do długości B grubości powinien wynosić co najmniej około 0,8. Korzystnie, wystająca długość A wynosi co najmniej około 0,12 mm, a bardziej korzystnie wynosi co najmniej około 0,25 mm. Korzystnie, wystająca długość A jest w zakresie od około 0,10 mm do około 3,81 mm, a bardziej korzystnie jest ona w zakresie od około 0,25 mm do około 3,17 mm.

Kiedy powłoka jest podparta częściowo przez powierzchnie czołową uszczelki, to stosunek wystającej długości A (odległość 4) do grubości B (odległość 3) może być na tyle mała, że wynosi około 0,6 (minimum 0,6). Korzystnie, stosunek ten może mieścić się w zakresie od około 0,6 do około 10. Jednakże, w przypadku kiedy powłoka nie spoczywa częściowo na powierzchni czołowej uszczelki, nie ma podstawy uszczelki dla powłoki i wtedy, dla zapewnienia całkowitej szczelności, stosunek ten musi być większy. W przypadku takiej powłoki stosunek ten powinien wynosić minimalnie około 0,8 lub więcej, a korzystnie co najmniej około 2 lub więcej. Korzystnie, stosunek ten powinien mieścić się w zakresie od około 0,8 do około 20. W przypadku za dużej wartości tego stosunku, barierowość wobec płynów może pogorszyć się wskutek rozłożenia się lub założenia wydłużonej bariery powłokowej. Zatem, korzystnie, maksymalny stosunek wynosi około 9.

Kiedy wydłużona bariera powłokowa wchodzi na powierzchnię czołową uszczelki, to długość B grubości (odległość 4) może wynosić od około 0,05 mm do około 1,27 mm, a korzystnie od około 0,25 mm do około 1,01 mm. W takim przypadku odległość C, na jaką powłoka wchodzi na powierzchnię czołową uszczelki może wynosić minimalnie około 0,02 mm, a bardziej korzystnie minimalnie około 0,12 mm; dopuszcza się możliwość zakresu tej długości od około 0,02 do około 6,35 mm. Kiedy wydłużona powłoka nie wchodzi na powierzchnię czołową uszczelki, to długość B grubości może mieścić się w zakresie od około 0,07 mm do około 1,27 mm, a korzystnie od około 0,25 mm do około 1,01 mm.

Krawędziowe powłoki materiałów uszczelniających według wynalazku muszą mieścić się w określonym przedziale wartości stosunków wystającej długości A do długości B grubości, ze względu na zapewnienie lepszych właściwości barierowych uszczelnień wobec przecieków cieczy. (Na fig. 1 i 2 pokazano to jako stosunek odległości 3do odległości 4).

Powłoki krawędziowe zgodne z wynalazkiem stosuje się na pionowych krawędziach miękkich, uszczelniających materiałów w postaci arkusza. Takie miękkie, uszczelniające materiały w postaci arkusza są porowate i ściśliwe. Powłoki krawędziowe nakłada się na krawędź lub krawędzie w zależności od konieczności uszczelnienia przez uszczelkę przepływu cieczy zarówno na powierzchnię uszczelki jak i wzdłuż krawędzi na powierzchnię czołową uszczelki. Korzystnie, powleka się całą kraPL 192 338 B1 wędź, chociaż nie jest to niezbędne jeżeli powłoka zapewnia odpowiednie uszczelnienie głównie na części krawędzi; na przykład, jeżeli obszary śruby są w pobliżu krawędzi otworu, to w pobliżu śruby powłoka może być opcjonalna, a tym samym można z niej zrezygnować.

Powłoki krawędziowe tego typu ujawniono poprzednio w opisach zgłoszeń patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 920,662 i 920,663. W zgłoszeniach tych jednak nie mówi się, że powłoki te można ulepszyć zwiększając ich grubość na odcinku 4 (patrz fig. 1i 2).

Zaletą uszczelki całkowicie powlekanej może być zapewnienie zdolności uszczelniającej za pomocą szeroko krawędziowych powłok krawędziowych zgodnych z wynalazkiem, chociaż w pewnych przykładach wykonania, w celu zachowania wytrzymałości na zgniatanie, całkowita wielkość powłoki pokrywającej powierzchnie czołowe uszczelki jest, korzystnie, ograniczona do pokrycia wyłącznie części uszczelki, podczas gdy pozostałą część uszczelki pozostawia się bez powłoki. Korzystnie, w celu zachowania wytrzymałości na zgniatanie, powłoka powinna pokrywać do około 50% uszczelki, a bardziej korzystnie wartość ta jest ograniczona do pokrywania maksymalnie około 30% uszczelki.

Na szerokie powłoki krawędziowe zgodnie z wynalazkiem zaleca się stosować miękkie materiały uszczelniające. Do wielu typów miękkich materiałów uszczelniających należą materiały zawierające włókna i spoiwo; korzystnie, dodaje się również wypełniacz. Takie miękkie materiały uszczelniające są porowate i ściśliwe. Ucięte krawędzie uszczelki, dzięki swojej porowatości, są idealne do powlekania krawędziowego, ponieważ pomaga to w uszczelnianiu przepływu płynów z uszczelki wskutek albo wnikania, albo co najmniej zamykania porów.

W większości przypadków powierzchnia czołowa i naroże pomiędzy krawędzią a powierzchnią czołową będą znajdowały się w jednej płaszczyźnie (która przechodzi przez oba te elementy). Jednakże w pewnych przypadkach, za pomocą ciśnienia, można wymusić, żeby powierzchnia czołowa znalazła się w innej płaszczyźnie niż reszta czoła. Po wymuszeniu tego w uszczelce w miejscu stykającym się z otworem, naroże pomiędzy powierzchnią czołową a krawędzią może zaokrąglić się i może być trudniej wykryć położenie naroża lub płaszczyzny czołowej, która przez nie przechodzi. W takich przypadkach naroże, za które powinna wystawać powłoka można zlokalizować rejestrując punkt, w którym kończy się odcięta część krawędzi. Jest to punkt naroża, za który powinna wystawać powłoka. Odcięta część krawędzi zawiera na ogół więcej porów niż powierzchnia każdej z powierzchni czołowych uszczelki a także odróżnia się wyglądem, ponieważ widać na nim przekrój poprzeczny materiałów wewnątrz uszczelki. Można wtedy zmierzyć długość A wystawania od naroża, albo od płaszczyzny naroża przechodzącej przez naroże.

Uszczelki z uszczelniającymi powłokami krawędziowymi według wynalazku z powodzeniem przyczyniają się do znacznie lepszego uszczelnienia całkowitego. Można stosować ciśnienia kołnierzowe poniżej 1,72 · 10⁵ Pa, chociaż ze względu na to, że łatwiej jest uzyskać lepsze uszczelnienie całkowite przy wyższych ciśnieniach kołnierzowych, zaleca się stosowanie ciśnień co najmniej około ₅

20,7 ·10⁵ Pa lub wyższych. Znaleziono uszczelnienie całkowite, przy którym powłoka całkowicie uniemożliwia przeciekanie płynów przez otwór na powierzchni czołowej uszczelki a także przez arkusz uszczelki.

Powłokę można nakładać w dowolny znany sposób nanoszenia cienkich warstw, na przykład technika zanurzeniowa, stopowa lub malowania odsłoniętej krawędzi, chroniąc równocześnie wszystkie części uszczelki, które nie mają być powleczone.

W niektórych przykładach wykonania powłokę nanosi się na krawędź otworu umieszczając wiele arkuszy uszczelniających razem w taki sposób, żeby powstała wnęka z otworów w wielu arkuszach uszczelniających, a następnie styka się krawędzie otworu na każdym arkuszu uszczelniającym z materiałem powłokowym tak, żeby powlec krawędzie w stopniu wystarczającym do uzyskania znacznego uszczelnienia uszczelki wzdłuż krawędzi otworu w miejscu, w którym krawędź ta jest powleczona. Pomiędzy poszczególnymi arkuszami uszczelniającymi można umieścić oddzielne arkusze nie uszczelniające (dystansowe) o takim samym układzie jak uszczelka w taki sposób, że może powstać powłoka, która będzie również wychodziła poza naroże uszczelki stanowiąc wystającą długość A (odległość 3).

W zalecanym sposobie, użyta powłoka odkształca się lub rozciąga kiedy jest mokra albo zanim całkowicie zestali się. Następnie, kiedy uszczelki są rozdzielane zanim powłoka na krawędzi zestali się, powłokę rozciąga się i wyciąga tak, żeby powstała wystająca długość A. Jedną z powłok, która szczególnie nadaje się do tego celu jest polimer z lateksu akrylowego.

Korzystnie, kiedy powleka się krawędzie otworu, arkusze uszczelki mają co najmniej jeden inny arkusz dystansowy pomiędzy dwoma arkuszami uszczelniającymi. Takie inne arkusze pomiędzy arku8

PL 192 338B1 szami uszczelniającymi są elementami „dystansowymi” rozdzielającymi uszczelki od siebie. Takie elementy dystansowe umożliwiają rozdzielania każdego arkusza uszczelniającego pozwalając na utworzenie wystającej długości A. Warstwy dystansowe mogą również mieć otwory,ale otwory te mogą być większe, mniejsze lub takie same pod względem wymiarów jak otwory uszczelek. Kiedy element dystansowy ma większy otwór niż uszczelka, część powierzchni czołowej arkusza uszczelniającego jest odsłonięta i materiał powłokowy może stykać się i powlekać powierzchnię czołową w miejscu, które jest odsłonięte wokół otworu. Wtakim przypadku, w miejscu, w którym jedna lub obie powierzchnie czołowe są odsłonięte w stopniu wystarczającym do umożliwienia powłoce kontaktu z odsłoniętą powierzchnią czołową, powstaje wystająca długość, która częściowo spoczywa na powierzchni czołowej uszczelki. Korzystnie, powierzchnia czołowa uszczelki wokół krawędzi jest odsłonięta na powlekanie na odcinku co najmniej około 0,12 mm; bardziej korzystnie uszczelka jest odsłonięta na powlekanie na odcinku co najmniej około 0,20 mm.

Powlekać można wszystkie pionowe krawędzie pomiędzy przeciwległymi powierzchniami czołowymi materiału uszczelniającego w postaci arkusza, w tym krawędź tworzącą zewnętrzny obwód uszczelki. Powłoka może być organiczna, nieorganiczna albo z polimerów hybrydowych nieorganiczno/organicznych, a także z polimerów z wypełniaczami. Powłokę polimerową zaleca się zwłaszcza w takich zastosowaniach, w których pionowa krawędź jest tą krawędzią, która jest wystawiona na działanie cieczy podczas używania. Korzystnie, powłoki polimerowe dobiera się spośród takich polimerowych materiałów powłokowych, jak akryl, akrylonitryl, polichlorek winylidenu, fluorosilikon, poliuretan, kauczuk butadienowo-akrylonitrylowy (NBR), polimery fluorowe, uwodorniony NBR, powłoki z kauczuku silikonowego (zarówno utrwalane za pomocą promieniowania nadfioletowego jak i w temperaturze pokojowej), polimer styrenowo-butadienowy, polimer fluoroelastomerowy, polimer fluorosilikonowy, polimer akrylo-akrylonitrylowy, karboksylowany polimer akrylonitrylowy, polimer kauczuku chloroprenowego, polimer kauczukowy etylenowo-propylenowy, kopolimer etylenu z octanem winylu, żywice epoksydowe oraz ich mieszanki. Można stosować dowolne lateksy. Do tego celu nadają się również proszki polimerowe, które ogrzewa się do stopienia na powierzchni uszczelki i utworzenia powłoki na jej krawędzi. W istocie rzeczy, do uszczelniania i powlekania uszczelek można używać dowolny proszek, który daje się stopić.

Lepsze zrozumienie wynalazku zapewnią opisane poniżej przykłady. Mają one ilustrować wynalazek a nie ograniczać go. O ile nie podano inaczej, to wszystkie udziały i procenty dotyczą proporcji wagowych.

PRZYKŁADY

Z celulozowego, papierowego materiału uszczelniającego w postaci arkusza wycięto identyczne pierścieniowe uszczelki. Każda uszczelka byłapierścieniem o następujących wymiarach: wewnętrzna średnica pierścienia 63,50 mm (z jednej strony otworu na drugą), zewnętrzna średnica pierścienia 95,25 mm, grubość 0,78 mm. Wszystkie uszczelki pokryto na pionowej krawędzi otworu lateksem akrylowym, uzyskując w ten sposób próbki. Długość B grubości (oznaczona na fig. 1i 2 jako odległość 4) oraz wystająca długość A (oznaczona na fig. 1i 2 jako odległość 3) oznaczono jako „długość B” i „długość A”dla każdej uszczelki we wszystkich przykładach.

Podano również wynik testu szczelności EMAL dotyczącego jakości i skuteczności uszczelnienia. Test EMAL umożliwia określenie zdolności badanej uszczelki do uszczelniania. W ramach przygotowań do testu EMAL próbki uszczelek włożono do cylindra, który napełniono azotem pod ciśnieniem. W testach tych ciśnienie kołnierzowe wynosiło 20,7 · 10⁵ Pa, a ciśnienie azotu w cylindrze doprowadzono do 0,96 · 10⁵ Pa, po czym mierzono liczbę minut do chwili spadku ciśnienia do wartości 0,9 · 10⁵ Pa. Im dłuższy czas potrzebny do spadku ciśnienia, tym lepsze uszczelnienie. Jeżeli ciśnienie w cylindrze wcale nie spadało, oznaczało to, że azot nie wycieka przez uszczelkę, a uszczelnienie notowano jako „uszczelnienie całkowite”; w uszczelnieniach mniej doskonałych ciśnienie spadało w ciągu jednej minuty. Test ten przeprowadzono w takich warunkach jak dla gładkiego kołnierza, mierząc 18 Ra (Ra jest średnią wartością chropowatości i jest mierzona w mikrocalach; MS oznacza mikrocale).

W przykładach 1-11 uzyskane wyniki dla testu EMAL odnoszą się do uszczelnienia całkowitego. W przykładach 12-18 uszczelnienie wskazano jako szybkość przeciekania w Pa/min.

Przykłady 1-9

W powłokach z poniższych przykładów wystający brzeg (długość A) spoczywał częściowo na powierzchni czołowej uszczelki. Termin „uszczelnienie całkowite” oznacza, że nie wykryto spadku ciśnienia w ciągu pierwszych 10 minut. Jednostkami długości są mm.

PL 192 338 B1

Nr Przyk.	Długość A	Długość B	A:B	Poziom szczelności	Długość C
1	0,68	0,66	1,04	Uszczelnienie całkowite	0
2	1,24	0,83	1,485	Uszczelnienie całkowite	0,05-0,25
3	1,24	0,66	1,885	Uszczelnienie całkowite	0,50
4	0,99	0,71	1,393	Uszczelnienie całkowite	0,50
5	0,48	0,25	1,9	Uszczelnienie całkowite	2,79
6	0,40	0,17	2,286	Uszczelnienie całkowite	2,28
7	0,22	0,25	0,9	Uszczelnienie całkowite	0
8	0,78	060	1,29	Uszczelnienie całkowite	5,08
9	0,46	0,05	7,95	Uszczelnienie całkowite	5,08

P r z y k ł a d y 10-11

W powłoce z poniższych przykładów wystający brzeg (długość A) spoczywał częściowo na powierzchni czołowej uszczelki.

Długość A w uszczelkach z tych przykładów była różna z każdej strony uszczelki. Długości te oznaczono jako A1i A2. Jednostkami długości są mm.

Nr Przyk.	Długość A1	Długość A2	Długość B	A:B	Poziom szczelności
10	0,77	0,50	0,67	0,928	Uszczelnienie całkowite
11	0,63	0,42	0,67	0,64	Uszczelnienie całkowite

P r z y k ł a d y 12-18

W powłokach w poniższych przykładach wystający brzeg (długość A) był takiego typu, jaki pokazano na fig. 4. Poziom uszczelnienia przedstawiono szybkością spadania ciśnienia w Pa/min.

Nr Przyk.	Długość A	Długość B	A:B	Poziom szczelności
12	0,22	0,48	0,48	0,0227 · 10⁵
13	0,60	0,71	0,86	Uszczelnienie całkowite
14	0,42	0,43	0,99	0,0124 · 10⁵
15	0,49	0,50	0,98	0,000303 · 10⁵
16	0,31	0,50	0,63	0,0434 · 10⁵
17	0,55	0,58	0,96	0,00076 · 10⁵
18	1,25	1,14	1,10	Uszczelnienie całkowite

Zastrzeżenia patentowe

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Miękki materiał uszczelniający, znamienny tym, że zawiera materiał w postaci arkusza z dwiema przeciwległymi powierzchniami czołowymi (1, 7) oraz krawędzią (2) w przybliżeniu prostopadłą do obu tych powierzchni czołowych (1, 7), która to krawędź (2) ma długość z punktem środkowym znajdującym się w równej odległości od każdej powierzchni czołowej (1, 7), i ponadto na krawędzi (2) znajduje się powłoka (5, 9, 10, 11) mająca powierzchnię znajdującą się w minimalnej odległości (4) od środkowego punktu długości krawędzi (2), przy czym odległość (4) jest długością B grubości, a ponadto powłoka (5, 9, 10, 11), w kierunku równoległym do krawędzi (2), jest szersza niż długość krawędzi (2), tworząc odległość (3) wydłużonej powłoki, która to odległość (3) jest wystającą długością A, przy

PL 192 338B1 czym wspomniana wystająca długość A jest odległością (3), na jaką powłoka wychodzi w kierunku prostopadłym poza jedną z przeciwległych powierzchni czołowych (1, 7) zapewniając ponadto, że a) w miejscu, w którym powłoka (10) wychodzi poza przeciwległą powierzchnię czołową (1,7)i również zachodzi na powierzchnię czołową (1, 7) na odcinku C, długość B grubości wynosi co najmniej 0,05 mm, a stosunek wystającej długości A do długości B grubości wynosi co najmniej około 0,6; oraz b) w miejscu, gdzie powłoka (5, 9,11) wychodzi poza przeciwległą powierzchnię czołową (1, 7), ale nie zachodzi na powierzchnię czołową (1, 7), długość B grubości wynosi co najmniej około 0,07 mm, a stosunek tej wystającej długości A do długości B grubości wynosi co najmniej około 0,8.

2. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 1, znamienny tym, że powłoka (5, 9, 11) na krawędzi (2) wychodzi poza jedną z przeciwległych powierzchni czołowych (1,7) w kierunku prostopadłym do przeciwległej powierzchni czołowej (1, 7), ale bez zachodzenia na powierzchnię czołową (1, 7) zapewniając ponadto, że wystająca długość A jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

3. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 1, znamienny tym, że powłoka (10) na krawędzi (2) wychodzi poza jedną z przeciwległych powierzchni czołowych (1, 7) w kierunku prostopadłym do przeciwległej powierzchni czołowej (1, 7) oraz powłoką (10) tą zachodzi na tę powierzchnię czołową (1, 7)na odcinku C, zapewniając ponadto, że wystająca długość A jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

4. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 3, znamienny tym, że odległość C wynosi co najmniej około 0,0254 mm.

5. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 3, znamienny tym, że odległość C wynosi co najmniej około 0,12 mm.

6. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 1, znamienny tym, że powłoką (5,9, 10, 11), jest materiał polimerowy wybrany z grupy, w której skład wchodzą: akryl, akrylonitryl, polichlorek winylidenu, fluorosilikon, poliuretan, kauczuk butadieno-akrylonitrylowy (NBR), polimery fluorowe, uwodorniony NBR, powłoki z kauczuku silikonowego (zarówno utrwalane za pomocą promieniowania nadfioletowego jak i w temperaturze pokojowej), polimer styrenowo-butadienowy, polimer fluoroelastomerowy, polimer fluorosilikonowy, polimer akrylo-akrylonitrylowy, karboksylowany polimer akrylonitrylowy, polimer kauczuku chloroprenowego, polimer kauczukowy etylenowo-propylenowy, kopolimer etylenu z octanem winylu, żywice epoksydowe oraz ich mieszanki.

7. Miękki materiał uszczelniający, znamienny tym, że zawiera materiał w postaci arkusza z dwiema przeciwległymi powierzchniami czołowymi (1, 7) oraz krawędzią (2) w przybliżeniu prostopadłą do obu tych powierzchni czołowych, która to krawędź (2) ma długość z punktem środkowym znajdującym się w równej odległości od każdej powierzchni czołowej (1, 7) i ponadto na krawędzi (2) znajduje się powłoka (12, 13, 14), mająca powierzchnię znajdującą się w minimalnej odległości (4) od środkowego punktu długości krawędzi, przy czym odległość (4) jest długością B grubości, a ponadto powłoka (12, 13, 14), w kierunku równoległym do krawędzi (2), jest szersza niż długość krawędzi (2), tworząc wydłużoną powłokę (12, 13, 14), która wychodzi poza każdą powierzchnię czołową (1, 7) w kierunku prostopadłym do tej powierzchni czołowej (1, 7), przy czym wydłużona powłoka (12, 13,

14) wychodzi poza powierzchnię czołową (1) na odległość (3') będącą wystającą długością A₁, i ponadto wydłużona powłoka (12, 13, 14) na drugiej powierzchni czołowej (7) wychodzi poza tę powierzchnię czołową (7) na odległość (3) będącą wystającą długością A₂, przy czym wystające długości A1 i A2 są odległościami, na jakie powłoka krawędziowa wychodzi w kierunku prostopadłym poza jedną z przeciwległych powierzchni czołowych (1, 7), zapewniając ponadto, że a) w miejscu, w którym powłoka (13, 14) wychodzi poza jedną lub obie przeciwległe powierzchnie czołowe (1, 7) i również zachodzi na jedną lub obie powierzchnie czołowe (1/7)na odcinku C, wystające długości A1 i/lub A2 wynoszą co najmniej około 0,07 mm, a stosunek wystającej długości A1i/lub A2 do długości B grubości wynosi co najmniej około 0,6; oraz b) w miejscu, gdzie powłoka (12) wychodzi poza jedną lub obie przeciwległe powierzchnie czołowe (1, 7)ale bez zachodzenia na jedną lub na obie przeciwległe powierzchnie czołowe (1,7), wystająca długość A wynosico najmniej około 0,10 mm, a stosunek wystającej długości A1i/lub A2do długości B grubości wynosi co najmniej około 0,8.

8.Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 7, znamienny tym, że powłoka (12) na krawędzi wychodzi poza każdą z przeciwległych powierzchni czołowych (1, 7) w kierunku prostopadłym do tej powierzchni czołowej (1 , 7), ale bez zachodzenia na powierzchnię czołową, zapewniając ponadto, że wystająca długość A1i A2jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

PL 192 338 B1

9. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 7, znamienny tym, że powłoka (13, 14) na krawędzi wychodzi poza każdą z przeciwległych powierzchni czołowych (1, 7) w kierunku prostopadłym do przeciwległej powierzchni czołowej (1, 7) oraz powłoka ta zachodzi na tę powierzchnię czołową (1, 7) na odcinku C tak, że zarówno wystająca długość A1 jak i A2 jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

10. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 7, znamienny tym, że powłoka na krawędzi (2) wychodzi poza każdą z przeciwległych powierzchni czołowych (1, 7) w kierunku prostopadłym do przeciwległej powierzchni czołowej (1, 7), bez zachodzenia wydłużonej powłoki na jednej stronie krawędzi (2) na tę powierzchnię czołową, zapewniając ponadto, że wystająca długość A1 na tej stronie krawędzi (2), gdzie powłoka nie zachodzi jest w zakresie długości od około 0,12 do 3,81 mm, ale wydłużona powłoka, która tworzy wystającą długość A2 zachodzi na powierzchnię czołową uszczelki na odległość C tak, że ta wystająca długość A2 jest w zakresie długości od około 0,12 do około 3,81 mm.

11. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 10, znamienny tym, że odległość C wynosi co najmniej około 0,0254 mm.

12. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 10, znamienny tym, że odległość C wynosi co najmniej około 0,12 mm.

13. Miękki materiał uszczelniający według zastrz. 7, znamienny tym, że powłoką (12, 13, 14) jest materiał polimerowy wybrany z grupy, w której skład wchodzą: akryl, akrylonitryl, polichlorek winylidenu, fluorosilikon, poliuretan, kauczuk butadieno-akrylonitrylowy (NBR), polimery fluorowe, uwodorniony NBR, powłoki z kauczuku silikonowego (zarówno utrwalane za pomocą promieniowania nadfioletowego jak i w temperaturze pokojowej), polimer styrenowo-butadienowy, polimer fluoroelastomerowy, polimer fluorosilikonowy, polimer akrylo-akrylonitrylowy, karboksylowany polimer akrylonitrylowy, polimer kauczuku chloroprenowego, polimer kauczukowy etylenowo-propylenowy, kopolimer etylenu z octanem winylu, żywice epoksydowe, oraz ich mieszanki.