PL192393B1 - Tarcza ścierna i sposób wytwarzania tarczy ściernej - Google Patents

Abstract

1. Tarcza scierna posiadajaca powierzchnie glówna pierwsza i druga, znamienna tym, ze powierzchnia glówna pierwsza ma obszar scierny glówny i obszar centralny, przy czym obszar scierny glówny zawiera równomierna warstwe ziaren materialu sciernego przyklejonych do powierzchni glównej pierwszej i pokrywajacych tylko zewnetrzna czesc obwodowa powierzchni glównej pierwszej od obrzeza tarczy sciernej (13) do punktu usytuowanego w odleglosci od co najmniej 10% do 50% dlugosci promienia do srod- ka tarczy sciernej (13), zas obszar centralny pokrywa reszte powierzchni glównej pierwszej. 6. Sposób wytwarzania tarczy sciernej posiada- jacej powierzchnie glówna pierwsza i druga, zna- mienny tym, ze ziarna materialu sciernego podaje sie na powierzchnie osadzania ziarna nad po- wierzchnia zewnetrzna stozka rozprowadzajacego (2, 21, 25) umieszczonego powyzej powierzchni osadzania ziarna i majacego os wzdluzna prostopa- dla do powierzchni osadzania ziarna ksztaltujac na powierzchni osadzania ziarna pierscieniowa war- stwe ziaren materialu sciernego. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest tarcza ścierna i sposób wytwarzania tarczy ściernej.

Znane tarcze ścierne zawierają podłoże, które może być wykonane z błony polimerowej, papieru, albo z dzianej, tkanej albo zszywanej tkaniny. Podkład może potrzebować wypełnienia w celu zapewnienia, że nałożone na niego spoiwo nie zostanie wchłonięte do materiału podłożowego. Może być to nazywane klejeniem i może być nakładane z przodu, z tyłu albo po obu stronach. Spoiwo, nazywane warstwą tworzącą, jest nakładane na podkład z materiału podłożowego, przy czym przed jego utwardzeniem na spoiwo nakładane są ziarna materiału ściernego, po czym spoiwo jest utwardzane w celu unieruchomienia ziaren na miejscu. Zwykle na ziarna materiału ściernego nakładana jest druga warstwa tworząca spoiwa, także (może w sposób mylny) nazywana warstwą klejącą, w celu dopełnienia unieruchomienia ziaren materiału ściernego.

Przy tradycyjnym wytwarzaniu tarcz ściernych powyższy proces jest wykonywany na ciągłym arkuszu, a indywidualne tarcze są wycinane z dużej roli arkusza, nazywanej olbrzymem. Nawet przy najbliższym możliwym rozmieszczeniu wycinanych kształtów powstaje znaczna ilość odpadów zawierających podkład z materiału podłożowego, nałożone ziarno ścierne i warstwę tworzącą spoiwa użytą dla unieruchomienia ziarna. Im większa jest średnica tarczy, tym większa ilość odpadów. Dodatkowo sposób wytwarzania wymaga, aby tarcza posiadała jednolitą konstrukcję we wszystkich punktach, ponieważ ten sam olbrzym może być stosowany do wytwarzania tarcz ściernych o różnych średnicach, a nawet pasów.

Jednak przy tradycyjnym korzystaniu z tarczy ściernej, tarczę ścierną uznaje się za zużytą, chociaż, w rzeczywistości, tylko zewnętrzna krawędź tarczy jest zużyta, z powodu kąta, z jakim tarcza jest przykładana do obrabianego elementu. Tak więc, znane sposoby wytwarzania tarczy ściernej powodują marnotrawstwo, przy wykonywaniu ich z olbrzyma, tak jak jest to w praktyce stosowane.

Celem wynalazku jest opracowanie tarczy ściernej o konstrukcji zapewniającej ekonomiczną realizację indywidualnego przeznaczenia tarczy ściernej oraz opracowanie sposobu wytwarzania takiej tarczy ściernej.

Tarcza ścierna, według wynalazku, posiada powierzchnię główną pierwszą i drugą, a charakteryzuje się tym, że powierzchnia główna pierwsza ma obszar ścierny główny i obszar centralny, przy czym obszar ścierny główny zawiera równomierną warstwę ziaren materiału ściernego przyklejonych do powierzchni głównej pierwszej i pokrywających tylko zewnętrzną część obwodową powierzchni głównej pierwszej od obrzeża tarczy ściernej do punktu usytuowanego w odległości od co najmniej 10% do 50% długości promienia do środka tarczy ściernej, zaś obszar centralny pokrywa resztę powierzchni głównej pierwszej.

Korzystnie, obszar centralny zawiera ziarna materiału ściernego o gorszej jakości niż materiał ścierny ziaren obszaru ściernego głównego.

Korzystnie, obszar centralny zawiera mniejszą objętość ziaren materiału ściernego na jednostkę powierzchni niż obszar ścierny główny.

Korzystnie, obszar centralny zawiera co najmniej dwie koncentryczne pierścieniowe strefy ziaren materiału ściernego o gorszej jakości względem materiału ściernego ziaren obszaru ściernego głównego, która zmniejsza się wraz ze wzrostem odległości od obrzeża tarczy ściernej.

Korzystnie, co najmniej część obszaru centralnego usytuowana najbliżej środka tarczy ściernej jest wolna od ziaren materiału ściernego.

Sposób wytwarzania tarczy ściernej, według wynalazku, posiadającej powierzchnię główną pierwszą i drugą, charakteryzuje się tym, że ziarna materiału ściernego podaje się na powierzchnię osadzania ziarna nad powierzchnią zewnętrzną stożka rozprowadzającego umieszczonego powyżej powierzchni osadzania ziarna i mającego oś wzdłużną prostopadłą do powierzchni osadzania ziarna kształtując na powierzchni osadzania ziarna pierścieniową warstwę ziaren materiału ściernego.

Korzystnie, ziarna materiału ściernego podaje się na powierzchnię osadzania ziarna nad powierzchnią zewnętrzną stożka rozprowadzającego umieszczonego symetrycznie wewnątrz cylindrycznej wieży rozprowadzającej mającej pionową oś wzdłużną współosiową z osią wzdłużną stożka rozprowadzającego.

Korzystnie, ziarna materiału ściernego podaje się na powierzchnię osadzania ziarna nad powierzchniami zewnętrznymi wielu współosiowych stożków rozprowadzających mających otwarte końce o różnych średnicach i poprzez pierścieniowe kanały wyznaczone pomiędzy powierzchniami stożków rozprowadzających, przy czym najpierw do kanału pomiędzy powierzchnią wewnętrzną wieży

PL 192 393 B1 rozprowadzającej a powierzchnią zewnętrzną stożka rozprowadzającego mającego otwarty koniec o największej średnicy podaje się ziarna materiału ściernego o lepszej jakości, a następnie do kolejnych kanałów pomiędzy przeciwległymi powierzchniami odpowiednich stożków rozprowadzających mających otwarte końce o zmniejszających się średnicach podaje się ziarna materiału ściernego o gorszej jakości zmniejszającej się wraz ze wzrostem odległości od obrzeża tarczy ściernej.

Korzystnie, ziarna materiału ściernego przepływające do dołu przez wieżę rozprowadzającą przepuszcza się przez ekrany rozmieszczone w odstępach wzdłuż wieży rozprowadzającej i na całej jej szerokości wspomagając równomierne rozprowadzenie ziaren materiału ściernego na powierzchni osadzania ziarna.

Korzystnie, ziarna materiału ściernego przepływające do dołu przez wieżę rozprowadzającą przepuszcza się przez odmierzający ekran umieszczony przy dolnym otwartym końcu wieży rozprowadzającej.

Korzystnie, wstrząsa się ekranami podczas przepuszczania przez nie ziaren materiału ściernego.

Korzystnie, jako powierzchnię osadzania ziarna stosuje się tarczę z materiału podłożowego pokrytą warstwą tworzącą z nieutwardzonej żywicy, a osadzając na niej ziarna materiału ściernego kształtuje się powierzchnię główną pierwszą tarczy ściernej.

Korzystnie, po ukształtowaniu warstwy ziaren materiału ściernego na powierzchni osadzania ziaren przemieszcza się powierzchnię osadzania ziaren w strefę osadzania do położenia naprzeciwko tarczy z materiału podłożowego pokrytej warstwą tworzącą z nieutwardzonej żywicy i ziarna materiału ściernego z powierzchni osadzania osadza się na tarczy z materiału podłożowego pokrytej warstwą tworzącą z nieutwardzonej żywicy kształtując powierzchnię główną pierwszą tarczy ściernej.

Korzystnie, ziarna materiału ściernego z powierzchni osadzania osadza się elektrostatycznie na tarczy z materiału podłożowego pokrytej warstwą tworzącą z nieutwardzonej żywicy.

Korzystnie, powierzchnię główną pierwszą tarczy ściernej kształtuje się z obszarem ściernym głównym i obszarem centralnym, przy czym obszar ścierny główny kształtuje się jako zawierający równomierną warstwę ziaren materiału ściernego przyklejonych do powierzchni głównej pierwszej i pokrywających tylko zewnętrzną część obwodową powierzchni głównej pierwszej od obrzeża tarczy ściernej do punktu usytuowanego w odległości od co najmniej 10% do 50% długości promienia do środka tarczy ściernej, zaś obszar centralny kształtuje się jako pokrywający resztę powierzchni głównej pierwszej.

Cała idea ukształtowania tarczy ściernej pokrywanej powierzchniowo się zmienia, kiedy zauważy się, że tarcze ścierne mogą być wykonywane indywidualnie, a nie wycinane z dużej roli, przy czym impulsem do opracowania niniejszego wynalazku był postawiony sobie przez wynalazcę problem techniczny opracowania ekonomicznej tarczy ściernej o indywidualnym przeznaczeniu oraz sposobu wytwarzania takiej tarczy ściernej zaprojektowanej do indywidualnego i specyficznego przeznaczenia.

Obszar środkowy powierzchni tarczy ściernej, nazwany w niniejszym wynalazku obszarem centralnym, może być wolny od ziaren materiału ściernego albo też pokryty mniejszą ilością ziaren materiału ściernego lub innym, na przykład, bardziej kruchym, materiałem ściernym albo mieszaniną materiałów ściernych, w której dominuje materiał ścierny o gorszej jakości. Bardzo często, przejście z obszaru ściernego głównego do obszaru centralnego nie jest gwałtowne, ale bardziej stopniowe, z pewnym stopniem zachodzenia na siebie obszaru z materiałem ściernym o lepszej jakości i obszaru z materiałem ściernym o gorszej jakości, w ten sposób maskując przejście.

Obszar centralny nie musi być jednolity i w rzeczywistości często pożądane jest, aby zdefiniować dwie albo więcej stref w obrębie obszaru centralnego. Tak więc, obszar centralny może zawierać jedną albo więcej pierścieniowych stref i strefę osiową. Zewnętrzne pierścieniowe strefy mogą tworzyć przejście pomiędzy obszarem ściernym głównym a strefą osiową, która może być wolna od materiału ściernego. Zewnętrzne pierścieniowe strefy mogą zawierać stopniowo coraz mniej materiału ściernego, nawet materiału ściernego najwyższej jakości używanego na obszarze ściernym głównym, wraz ze wzrostem odległości od obrzeża, albo też materiał ścierny może być mieszaniną materiału ściernego o gorszej jakości z materiałem ściernym o lepszej jakości, przy czym udział materiału ściernego o gorszej jakości zwiększa się wraz ze wzrostem odległości od obrzeża tarczy ściernej. Ogólnie, chociaż niekoniecznie, strefa osiowa albo strefa najbardziej wewnętrzna jest pozostawiona bez materiału ściernego, ponieważ nigdy nie styka się z obrabianym elementem. Jeśli jest to pożądane, to może być ona pokryta ziarnami materiału ściernego o gorszej jakości.

Materiałem ściernym obszaru ściernego głównego typowo jest elektrokorund albo korund spiekany, karborund albo stopiony korund/tlenek cyrkonowy. Jednak, korzystnie, jest on ulepszonym ma4

PL 192 393 B1 teriałem ściernym, to znaczy bardziej skutecznym materiałem ściernym dla żądanego zastosowania. Jednak, należy rozumieć, że ulepszona jakość może także wynikać tylko z porównania z ilością i jakością materiału ściernego, jeśli taki występuje, w obszarze centralnym tarczy ściernej. Tak więc, jeśli w strefie osiowej tarczy ściernej nie występuje materiał ścierny jako taki, wtedy najpowszechniej stosowany stopiony tlenek glinu może stać się ulepszonym materiałem ściernym. W ten sam sposób, jeśli materiałem ściernym w obwodowym obszarze ściernym głównym jest żarzony spiek zolużelu korundu, to z pewnością w części albo w całym obszarze centralnym tarczy ściernej można umieścić elektrokorund, jako materiał ścierny o gorszej jakości. Jednak, bardziej ogólnie, jeśli obszar centralny tarczy ściernej posiada warstwę zawierającą materiał ścierny o gorszej jakości, to może być to nawet piasek, zmielony minerał, taki jak wapień, szkło, popiół albo klinkier i tym podobne.

Materiał ścierny może być połączony z podkładem z materiału podłożowego za pomocą warstwy tworzącej, albo też materiał ścierny może być rozproszony w utwardzanym materiale spajającym, który jest nakładany na podkład, a następnie utwardzany. Ta druga technika jest częściej stosowana dla drobniejszych ziaren materiałów ściernych, używanych głównie do dokładnego wykończenia obrabianych powierzchni.

Najbardziej użytecznym polem zastosowania niniejszego wynalazku jest wytwarzanie tarcz ściernych, przy czym materiał podłożowy podkładu tarczy ściernej najpierw przyjmuje warstwę tworzącą z preparatu utwardzanej żywicy, przy czym materiał ścierny jest nakładany na materiał podłożowy grawitacyjnie albo za pomocą rzutowania elektrostatycznego, a następnie warstwa tworząca jest co najmniej częściowo utwardzana, zanim warstwa klejąca z żywicy kompatybilnej z żywicą warstwy tworzącej zostanie osadzona na ziarnach materiału ściernego. Następnie typowo jest równocześnie wykonywane utwardzenie warstwy tworzącej i klejącej. Na warstwę klejącą, jeśli jest to pożądane, może być nałożona warstwa pokrywająca zawierająca dodatek modyfikujący właściwości powierzchniowe, taki jak smar, dodatek antystatyczny albo szlifierski środek wspomagający, rozproszony w utwardzanej żywicy spajającej.

Materiałem podłożowym, na którym osadzane są ziarna materiału ściernego, może być materiał włóknisty, papier albo błona. Włókniste materiały podłożowe są najczęściej używane w zastosowaniach, dla których niniejszy wynalazek jest szczególnie użyteczny, chociaż z wynalazkiem nie ma związanego niczego ograniczającego jego zakres. Materiały podłożowe włókniste mogą bazować na tkaninach, materiałach nietkanych, takich jak materiały zszywane, filce albo dzianiny. Taki włóknisty materiał podłożowy jest typowo wstępnie zaklejany wypełniaczem, z tyłu albo z przodu, tak aby wypełnić pory tkaniny przed nałożeniem warstwy tworzącej tak, że warstwa tworząca pozostaje zasadniczo na powierzchni. W pewnych przypadkach włókna są całkowicie albo prawie całkowicie osadzone w matrycy z żywicy termoplastycznej albo termoutwardzalnej, w którym to przypadku wstępne zaklejenie podkładu z materiału podłożowego nie jest wymagane.

Wynalazek niniejszy obejmuje także sposób wytwarzania tarczy ściernej posiadającej na powierzchni głównej pierwszej obwodowy obszar ścierny główny rozciągający się od 10 do 50% odległości od obwodu tarczy do środka, który to sposób zawiera etap dostarczania ziarna ściernego na powierzchnię osadzania ziarna nad powierzchnią zewnętrzną stożka rozprowadzającego tak, że powierzchnia osadzania ziarna przyjmuje pierścieniowo osadzane ziarna materiału ściernego. Pod powierzchnią osadzania ziarna może być sam obszar ścierny główny, jeśli tarcza ścierna zawiera materiał podłożowy, który został pokryty warstwą tworzącą, oraz jeśli osadzanie ziarna jest wykonywane techniką grawitacyjną. Jednak, częściej jest to powierzchnia, taka jak powierzchnia przemieszczającego się pasa, z której ziarno będzie osadzane za pomocą techniki UP („Upward Projection/Rzutowanie oddolne; dalej UP) na tarczy z materiału podłożowego, która została pokryta warstwą tworzącą. Powierzchnia osadzania ziarna jest, korzystnie, wyposażona w kołową obwodową ściankę tworzącą obszar, z którego będzie zrzucane ziarno materiału ściernego podczas procesu osadzania UP. Pomaga to zgromadzić ziarno materiału ściernego na konkretnym obszarze powierzchni osadzania ziarna i uniknąć jego strat do otoczenia.

Jeśli pożądane jest wykonanie pierścieniowych stref zawierających ziarna materiałów ściernych o różnej jakości w obrębie obszaru centralnego tarczy ściernej, to można to łatwo osiągnąć stosując szereg stożków rozprowadzających o różnych największych średnicach, ale wspólnej osi, umieszczonych wewnątrz stożka rozprowadzającego, na którym rozprowadzone jest ziarno materiału ściernego, w celu osadzenia go na obszarze ściernym głównym. W każdym przypadku ziarno jest korzystnie rozprowadzone nad powierzchnią stożka rozprowadzającego przez rozprowadzające kanały zasilające tylko tą konkretną powierzchnię. Równomierność rozprowadzenia wewnątrz rozprowadzających

PL 192 393 B1 kanałów może być polepszona poprzez umieszczenie w wieży rozprowadzającej jednego albo więcej poziomych ekranów pomiędzy punktem, w którym ziarno wchodzi do rozprowadzającego kanału, a punktem, w którym jest ono wyrzucane na powierzchnię osadzania ziarna. Ekrany takie są, korzystnie, wstrząsane podczas przechodzenia przez nie ziarna, w celu wspomagania równomiernego rozprowadzenia ziarna wewnątrz kanału.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku, którego fig. 1 przedstawia schemat technologiczny urządzenia do osadzania UP ziarna materiału ściernego z powierzchni osadzania ziarna zgodnie ze sposobem, według wynalazku, fig. 2(a), (b) i (c) przedstawiają schematycznie korzystne realizacje czynności rozprowadzania ziarna w sposobie wytwarzania tarczy ściernej, według wynalazku, a fig. 3(a) i (b) przedstawiają tarcze ścierne, według wynalazku, z ziarnem materiału ściernego rozprowadzonym zgodnie z różnym wzorem, które mogą być uzyskane za pomocą sposobu, według wynalazku.

Wynalazek zostanie teraz opisany w odniesieniu do przykładów jego wykonania opisanych w odniesieniu do rysunku, a które są tutaj zawarte w celach ilustracyjnych i nie mają sugerować żadnych ograniczeń zasadniczego zakresu wynalazku.

Na figurze 1 przedstawiona jest cylindryczna wieża rozprowadzająca 1 dla ziarna materiału ściernego, posiadająca osiowo umieszczony stożek rozprowadzający 2, spoczywający na jednym z wielu ekranów 3, umieszczonych poziomo na różnych wysokościach wewnątrz wieży rozprowadzającej 1. Spód wieży rozprowadzającej 1 jest zamknięty przez odmierzający ekran 4, który może być otwarty w celu osadzenia ziarna na pasie podającym 5, wyposażonym w wiele stanowisk osadzania 6 ziarna, tworzonych przez kołowe ścianki obwodowe 7, rozmieszczone w pewnych odstępach wzdłuż pasa podającego 5. Każde stanowisko osadzania 6 przechodzi z kolei pod wieżą rozprowadzającą 1 ziarno tak, że ziarno materiału ściernego może być bezpośrednio osadzone z wieży rozprowadzającej1 na powierzchni osadzania ziarna na stanowisku osadzania 6 ziarna z pożądanym wzorem 8. Ziarno materiału ściernego osadzone na stanowisku osadzania 6 ziarna przechodzi następnie nad płytą naładowaną 9, umieszczoną pod pasem podającym 5 ziarno oraz przeciwległą do płyty uziemionej 10. Płyta naładowana 9 i uziemiona 10 stanowią razem strefę osadzania UP.

Pas nośny 11, podtrzymujący tarcze 12 z materiału podłożowego pokryte na jednej powierzchni warstwą tworzącą, wchodzi do strefy osadzania, w tym przypadku do strefy osadzania UP, w takim momencie, że tarcza 12 znajduje się dokładnie nad stanowiskiem osadzania 6 zawierającym ziarna materiału ściernego osadzone zgodnie z pożądanym wzorem 8 na powierzchni osadzania ziarna, kiedy oba te elementy, to jest tarcza 12 z materiału podłożowego pokryta na jednej powierzchni warstwą tworzącą i stanowisko osadzania 6 z ziarnami materiału ściernego, wchodzą do strefy osadzania UP, tak że ziarno jest wyrzucane do góry i przywiera do warstwy tworzącej na tarczy 12 z materiału podłożowego, powielając zasadniczo wzór 8, w jakim zostało ono osadzone na stanowisku osadzania6 ziarna na pasie podającym 5. Ze strefy osadzania UP tarcza ścierna 13 przechodzi do stanowiska utwardzającego (niepokazanego), w którym jest ona co najmniej częściowo utwardzana przed przyjęciem warstwy klejącej i ostatecznym utwardzeniem.

Wieża rozprowadzająca 1 ziarno materiału ściernego, z fig. 1, może mieć różną konstrukcję, z których trzy możliwe są pokazane na fig. 2(a), (b) i (c), przy czym w każdym wypadku zewnętrzna cylindryczna wieża rozprowadzająca 20 zawiera wewnętrzny stożek rozprowadzający 21 i wiele ekranów 22, z których najniższy jest odmierzającym ekranem 23. Górne współosiowe przedłużenie 24 cylindrycznej wieży rozprowadzającej 20, mające zmniejszoną średnicę, jest zastosowane jako mechanizm podający ziarno.

Jeśli zastosowane są dwa rozprowadzające kanały, wtedy zastosowane jest drugie współosiowe przedłużenie 24a, jak pokazano na fig. 2(c), przez które ziarno może być dostarczone do pierścieniowego kanału utworzonego przez wewnętrzny stożek rozprowadzający 21 i zewnętrzny stożek rozprowadzający 25.

Wewnętrzny stożek rozprowadzający 21 może być wyposażony w cylindryczne przedłużenie 26, współosiowe z cylindryczną wieżą rozprowadzającą 20 i rozciągające się poniżej otwartego końca stożka rozprowadzającego 21. Wieża rozprowadzająca 20 o takiej konstrukcji zapewnia podczas realizacji sposobu wytwarzania tarczy ściernej, według wynalazku, uzyskanie o wiele wyraźniejszego rozróżnienia pomiędzy obszarem ściernym głównym a obszarem centralnym powierzchni głównej pierwszej tarczy ściernej 13.

Każda z figur 2(a), (b) i (c) jest schematycznym przekrojem wieży rozprowadzającej 20o innej konstrukcji wewnętrznej. Realizacja sposobu wytwarzania tarczy ściernej, według wynalazku, za po6

PL 192 393 B1 mocą wieży rozprowadzającej 20 z fig. 2(a) spowoduje uzyskanie tarczy ściernej 13 mającej powierzchnię główną pierwszą z obwodowym pierścieniowym obszarem ściernym głównym, tak jak pokazano na fig. 3(a). Wieża rozprowadzająca 20 pokazana na fig. 2(b) pozwala na uzyskanie tarczy ściernej 13 z mniej wyraźnie zdefiniowaną krawędzią wewnętrzną obszaru ściernego głównego na powierzchni głównej pierwszej, tak jak pokazano na fig. 3(b). Wieża rozprowadzająca 20 z fig. 2(c) jest wykorzystywana do uzyskania tarczy ściernej 13 z wprowadzoną pierścieniową strefą ziaren materiału ściernego o drugorzędowej jakości w obszarze centralnym i w obrębie obszaru ściernego głównego poprzez podawanie ziarna materiału ściernego o drugorzędowej jakości do przestrzeni pomiędzy wewnętrznym stożkiem rozprowadzającym 21 a zewnętrznym stożkiem rozprowadzającym 25, podczas gdy ziarno o najlepszej jakości jest dostarczane nad powierzchnią zewnętrzną zewnętrznego stożka rozprowadzającego 25.

Kiedy najniższy odmierzający ekran 23 znajduje się na dole cylindrycznej wieży rozprowadzającej 20, wtedy ziarno jest osadzane w pożądanym wzorze 8 ze względnie gęstym rozkładem. Jeśli najniższy odmierzający ekran 23 znajduje się wyżej w wieży rozprowadzającej 20, to wtedy krawędzie wzoru 8, a zwłaszcza krawędź wewnętrzna, są o wiele gorzej zdefiniowane.

Zostanie bez trudu docenione, że poprzez zmienianie względnych lokalizacji i wymiarów stożków rozprowadzających 2,21 i 25 możliwe jest wytworzenie tarcz ściernych 13 z szerokim wachlarzem wzorów 8 osadzania ziaren materiału ściernego.

Claims (15)

1. Tarcza ścierna posiadająca powierzchnię główną pierwszą i drugą, znamienna tym, że powierzchnia główna pierwsza ma obszar ścierny główny i obszar centralny, przy czym obszar ścierny główny zawiera równomierną warstwę ziaren materiału ściernego przyklejonych do powierzchni głównej pierwszej i pokrywających tylko zewnętrzną część obwodową powierzchni głównej pierwszej od obrzeża tarczy ściernej (13) do punktu usytuowanego w odległości od co najmniej 10% do 50% długości promienia do środka tarczy ściernej (13), zaś obszar centralny pokrywa resztę powierzchni głównej pierwszej.

2. Tarcza według zastrz. 1, znamienna tym, że obszar centralny zawiera ziarna materiału ściernego o gorszej jakości niż materiał ścierny ziaren obszaru ściernego głównego.

3. Tarcza według zastrz. 1, znamienna tym, że obszar centralny zawiera mniejszą objętość ziaren materiału ściernego na jednostkę powierzchni niż obszar ścierny główny.

4. Tarcza według zastrz. 1, znamienna tym, że obszar centralny zawiera co najmniej dwie koncentryczne pierścieniowe strefy ziaren materiału ściernego o gorszej jakości względem materiału ściernego ziaren obszaru ściernego głównego, która zmniejsza się wraz ze wzrostem odległości od obrzeża tarczy ściernej (13).

5. Tarcza według zastrz. 1, znamienna tym, że co najmniej część obszaru centralnego usytuowana najbliżej środka tarczy ściernej (13) jest wolna od ziaren materiału ściernego.

6. Sposób wytwarzania tarczy ściernej posiadającej powierzchnię główną pierwszą i drugą, znamienny tym, że ziarna materiału ściernego podaje się na powierzchnię osadzania ziarna nad powierzchnią zewnętrzną stożka rozprowadzającego (2, 21, 25) umieszczonego powyżej powierzchni osadzania ziarna i mającego oś wzdłużną prostopadłą do powierzchni osadzania ziarna kształtując na powierzchni osadzania ziarna pierścieniową warstwę ziaren materiału ściernego.

7. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że ziarna materiału ściernego podaje się na powierzchnię osadzania ziarna nad powierzchnią zewnętrzną stożka rozprowadzającego (2, 21, 25) umieszczonego symetrycznie wewnątrz cylindrycznej wieży rozprowadzającej (1, 20) mającej pionową oś wzdłużną współosiową z osią wzdłużną stożka rozprowadzającego (2, 21, 25).

8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że ziarna materiału ściernego podaje się na powierzchnię osadzania ziarna nad powierzchniami zewnętrznymi wielu współosiowych stożków rozprowadzających (21, 25) mających otwarte końce o różnych średnicach i poprzez pierścieniowe kanały wyznaczone pomiędzy powierzchniami stożków rozprowadzających (21, 25), przy czym najpierw do kanału pomiędzy powierzchnią wewnętrzną wieży rozprowadzającej (20) a powierzchnią zewnętrzną stożka rozprowadzającego (25) mającego otwarty koniec o największej średnicy podaje się ziarna materiału ściernego o lepszej jakości, a następnie do kolejnych kanałów pomiędzy przeciwległymi powierzchniami odpowiednich stożków rozprowadzających (21, 25) mających otwarte końce o zmniejPL 192 393 B1 szających się średnicach podaje się ziarna materiału ściernego o gorszej jakości zmniejszającej się wraz ze wzrostem odległości od obrzeża tarczy ściernej (13).

9. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że ziarna materiału ściernego przepływające do dołu przez wieżę rozprowadzającą (1, 20) przepuszcza się przez ekrany (3, 22) rozmieszczone w odstępach wzdłuż wieży rozprowadzającej (1, 20) i na całej jej szerokości wspomagając równomierne rozprowadzenie ziaren materiału ściernego na powierzchni osadzania ziarna.

10. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że ziarna materiału ściernego przepływające do dołu przez wieżę rozprowadzającą (1, 20) przepuszcza się przez odmierzający ekran (4, 23) umieszczony przy dolnym otwartym końcu wieży rozprowadzającej (1, 20)

11. Sposób według zastrz. 9 albo 10, znamienny tym, że wstrząsa się co najmniej jednym z ekranów (3, 4, 22, 23) podczas przepuszczania przez nie ziaren materiału ściernego.

12. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że jako powierzchnię osadzania ziarna stosuje się tarczę z materiału podłożowego pokrytą warstwą tworzącą z nieutwardzonej żywicy, a osadzając na niej ziarna materiału ściernego kształtuje się powierzchnię główną pierwszą tarczy ściernej (13).

13. Sposób według zastrz. 6, znamienny tym, że po ukształtowaniu warstwy ziaren materiału ściernego na powierzchni osadzania ziaren przemieszcza się powierzchnię osadzania ziaren w strefę osadzania do położenia naprzeciwko tarczy (12) z materiału podłożowego pokrytej warstwą tworzącą z nieutwardzonej żywicy i ziarna materiału ściernego z powierzchni osadzania osadza się na tarczy (12) z materiału podłożowego pokrytej warstwą tworzącą z nieutwardzonej żywicy kształtując powierzchnię główną pierwszą tarczy ściernej (13).

14. Sposób według zastrz. 13, znamienny tym, że ziarna materiału ściernego z powierzchni osadzania osadza się elektrostatycznie na tarczy (12) z materiału podłożowego pokrytej warstwą tworzącą z nieutwardzonej żywicy.

15. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że powierzchnię główną pierwszą tarczy ściernej (13) kształtuje się z obszarem ściernym głównym i obszarem centralnym, przy czym obszar ścierny główny kształtuje się jako zawierający równomierną warstwę ziaren materiału ściernego przyklejonych do powierzchni głównej pierwszej i pokrywających tylko zewnętrzną część obwodową powierzchni głównej pierwszej od obrzeża tarczy ściernej (13) do punktu usytuowanego w odległości odco najmniej 10% do 50% długości promienia do środka tarczy ściernej (13), zaś obszar centralny kształtuje się jako pokrywający resztę powierzchni głównej pierwszej.