PL192609B1 - Przyrząd do światłolecznictwa - Google Patents

Abstract

1. Przyrzad do swiatlolecznictwa, obejmujacy zewnetrzna obudowe, skladajaca sie z zakon- czonej pierwszym otworem czesci przedniej, w której umieszczona jest obudowa wewnetrzna ze zródlem swiatla, z reflektorem i z polaryzato- rem Brewstera, zlozonym z ukladu równole- glych, polozonych na sobie warstw szklanych, przy czym w czesci wyjsciowej obudowy we- wnetrznej siegajacej do pierwszego otworu obu- dowy zewnetrznej, umieszczony jest filtr swiatla, oraz z czesci tylnej, zakonczonej drugim otwo- rem, w której usytuowany jest wentylator sluzacy do wytwarzania róznicy cisnien miedzy oby- dwoma otworami, znamienny tym, ze uklad szklanych warstw polaryzatora Brewstera (5) sklada sie z ciagnionych plytek szklanych (511) z nierównosciami powierzchniowymi, tworzacymi miedzy plytkami szklanymi (511) wneki (512) o róznych ksztaltach. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy przyrządu do światłolecznictwa.

Przyrządy do światłolecznictwa służą do wspomagania procesów biologicznych poprzez oddziaływanie liniowo spolaryzowanego światła. Stosuje się go również do leczenia fizykalnego w dziedzinie chirurgii jamy ustnej, chirurgii szczękowej i chirurgii twarzy ze względu na zdolność znaczącego przyspieszania gojenia ran tkanki miękkiej.

Publikacja DE 3220218 przedstawia urządzenie i sposób stymulacji procesów biologicznych i aktywizacji komórek za pomocą liniowo spolaryzowanego światła. Polaryzator Brewstera tworzy większa ilość płaszczyznowo równoległych płytek szklanych, wykonanych ze zwykłego przezroczystego szkła, nachylonych pod znanym kątem Brewstera, np. cztery szklane płytki o podwójnej ilości powierzchni odbicia, odbijających około 35% padającego światła. Polaryzator Brewstera mieści się w cylindrycznej obudowie o takiej samej średnicy jak średnica reflektora i bryły soczewki. Cylindryczna obudowa ścięta jest w osi poprzez płaszczyznę pochyłą, a w przecięciu o eliptycznym kształcie umieszczone są szklane płytki. Promienie przechodzą pod kątem rozwartym, odpowiadającym dwukrotnej wartości kąta Brewstera. Liniowo spolaryzowane światło ma w przydatnym kierunku ciągły lub pozornie ciągły rozkład widma. Produkowana przez źródło światła wiązka promieni, pomimo niewątpliwego działania leczniczego, wydziela przy wyższej mocy zbyt dużą ilość ciepła, którego w danym układzie nie można w sposób zadowalający odprowadzić za pomocą powietrza z wentylatora. Kolejnym minusem owego przyrządu jest skomplikowana budowa urządzenia optycznego.

Publikacja WO 96/04958 przedstawia lampę leczniczą z polaryzatorem Brewstera, składającym się z większej ilości bezpośrednio na sobie ułożonych szklanych płytek, wykonanych ze szkła ciągnionego, zapewniających lepsze odprowadzanie ciepła dzięki szczelnemu przywieraniu szklanych płytek oraz dzięki przepływowi powietrza chłodzenia przez wąską szczelinę między osłoną obudowy a układem szklanych płytek polaryzatora Brewstera. Ponieważ przestrzeń świetlna z reflektorem, źródłem światła, płytkami polaryzatora Brewstera i filtrem wyjściowym oddzielona jest od przestrzeni, przez którą przepływa powietrze oraz ze względu na to, że przepływające powietrze nie ma dostępu do przestrzeni między szklanymi płytkami polaryzatora Brewstera, polaryzator nie ulega zanieczyszczeniu kurzem. Powietrze chłodzenia przepływa przez obudowę przyrządu, a następnie wydostaje się na zewnątrz w kierunku innym niż leczone miejsce. Minusem jest złożoność produkcji całego przyrządu, mała sprawność odbicia światła i niemożliwość wykorzystania strumienia powietrza do wspomagania leczniczego działania przyrządu.

Publikacja DE 3733905 przedstawia lampę leczniczą z liniowo spolaryzowanym światłem, w której z reflektora ze źródłem światła rozprzestrzenia się wiązka światła, padająca na polaryzator Brewstera, złożony z większej ilości płaszczyznowo równoległych szklanych płytek, rozmieszczonych obok siebie w określonych, niewielkich odległościach. Szklane płytki zamknięte są za pomocą metalowej płytki, której zewnętrzna ściana wyposażona jest w żebra chłodzące, podobnie jak zewnętrzna strona reflektora. Lampa lecznicza składa się z dwóch rurowych obudów, tworzących nawzajem kąt odpowiadający kątowi Brewstera. Polaryzator Brewstera usytuowany jest w części zgiętej (kolankowej). Druga, prosta część jest szczelnie zamknięta za pomocą optycznej wkładki filtracyjnej. Niedogodnością opisanej lampy leczniczej jest jej złożona konstrukcja, konieczna do osiągnięcia zadowalającej mocy świetlnej.

Publikacja EP 0137005 przedstawia leczniczy przyrząd naświetlający, złożony z cylindrycznej obudowy o zgiętym kształcie. W części zgiętej usytuowane są płytki polaryzatora Brewstera. W jednej, prostej części obudowy mieści się źródło światła z reflektorem, wysyłającym wiązkę światła na płytki polaryzatora Brewstera, od których wiązka promieni odbija się następnie do drugiej prostej części obudowy, zaś przez otwór wyjściowy drugiej prostej części, znajdujący się obok elementu optycznego, którym może być filtr optyczny, wiązka światła wydostaje się na zewnątrz przyrządu. Za reflektorem, w pierwszej prostej części obudowy, znajduje się wentylator. Na skutek jego działania powietrze wsysane jest z obszaru otworu wyjściowego drugiej prostej części, przepływa przez zgiętą część cylindrycznej obudowy, przez szczelinę obwodową wokół reflektora do wentylatora, który wywiewa powietrze na zewnątrz obudowy przez otwory w ścianie czołowej pierwszej prostej części. Wentylator można ustawić tak, by kierunek przepływu powietrza był odwrotny. Wówczas powietrze wsysane jest przez otwory w ścianie czołowej pierwszej prostej części, przepływa przez wentylator, jest przepychane przez szczelinę międzypierścieniową między reflektorem a obudową, następnie opływa wierzchnią płytkę polaryzatora Brewstera, zaś po zmianie kierunku w zgiętej części obudowy przepływa przez

PL 192 609 B1 drugą prostą część, przez międzypierścieniowe otwory wokół elementu optycznego na zewnątrz przyrządu. W trakcie ostatniego opisanego kierunku przepływu powietrze przepływa w kierunku leczonego miejsca i obok niego. Niedogodnością tego przyrządu jest jednak fakt, iż przepływające powietrze w przypadku takiego kierunku przepływu opływa bezpośrednio wierzchnią płytkę polaryzatora Brewstera i napotyka element optyczny, umieszczony w otworze wyjściowym drugiej części i powoduje zanieczyszczanie go kurzem.

Publikacja WO 96/04959 przedstawia lampę świetlną do wysyłania światła liniowo spolaryzowanego, składającą się z obudowy zewnętrznej w kształcie zgiętego cylindra z otworami po obu stronach oraz z obudowy wewnętrznej, również w kształcie zgiętego cylindra, umieszczonej wewnątrz obudowy zewnętrznej. Na jednym końcu obudowy wewnętrznej znajduje się reflektor ze źródłem światła, wysyłającym wiązkę promieni na płytki polaryzatora Brewstera, znajdującego się w obszarze zgięcia cylindrycznego kształtu obudowy wewnętrznej. Wiązka promieni odbija się od płytek polaryzatora Brewstera i wychodzi przez otwór wyjściowy części wyjściowej obudowy wewnętrznej, mającej wylot przy otworze wejściowym obudowy zewnętrznej. Między częścią wyjściową obudowy wewnętrznej a pierwszym wejściowym otworem obudowy zewnętrznej istnieje międzypierścieniowa szczelina, przez którą przepływa do obudowy zewnętrznej powietrze wsysane przez wentylator, umieszczony w drugim, wyjściowym otworze obudowy zewnętrznej. Wentylator wypycha zasysane powietrze przez drugi wyjściowy otwór na zewnątrz z obudowy zewnętrznej. Kierunek przepływu powietrza od leczonego miejsca, przez szczelinę międzypierścieniową między częścią wyjściową obudowy wewnętrznej a pierwszym wejściowym otworem obudowy zewnętrznej koło reflektora, a następnie koło wewnętrznej instalacji elektrycznej do wentylatora, zaś z wentylatora przez otwór w obudowie zewnętrznej na zewnątrz do otoczenia, wydaje się być zjawiskiem niekorzystnym, ponieważ przepływające powietrze nie zostaje wykorzystane do zwiększenia oddziaływania leczniczego. Zasysane powietrze wciąga do szczeliny międzypierścieniowej między częścią wyjściową obudowy wewnętrznej i pierwszym wejściowym otworem obudowy zewnętrznej dużą ilość zanieczyszczeń biologicznych z leczonego miejsca. Owe zanieczyszczenia biologiczne w niepożądanym stopniu nanoszone są i osiadają na wewnętrznej instalacji przyrządu. Jest to zjawisko niepożądane, szczególnie z tego względu, że są to zanieczyszczenia pochodzenia biologicznego, będące źródłem różnych infekcji. Niedogodnością lampy leczniczej, przedstawionej we wspomnianej publikacji, jest również ograniczona moc świetlna i ograniczone działanie lecznicze. Ograniczenie mocy świetlnej i działania leczniczego spowodowane są niewielką sprawnością odbicia światła w polaryzatorze Brewstera. Polaryzator Brewstera, zgodnie ze wspomnianą publikacją, składa się z kilku warstw płyt ze szkła ciągnionego, umieszczonych bezpośrednio jedna na drugiej. Koszty nabycia płyt ze szkła ciągnionego są wysokie. Sprawność odbicia wiązki światła na wspomnianych płytach jest niewielka i dlatego też mała jest moc świetlna wiązki promieni, kierowanej przez otwór wyjściowy części wyjściowej obudowy wewnętrznej w stronę leczonego miejsca. Niski stopień sprawności odbicia wiązki świetlnej od szklanych płytek polaryzatora Brewstera spowodowany jest jakością powierzchni szklanych płytek wykonanych ze szkła ciągnionego, ponieważ płytki te kładzione są w trakcie produkcji w wysokiej temperaturze w urządzeniach do produkcji szkła, albo też poruszają się na płytach prowadzących z cynku. W wysokich temperaturach tafli szklanych cynk przedostaje się do powierzchni obrabianych tafli szkła. Już niewielka ilość cynku w powierzchniowej warstwie szklanej płytki powoduje spadek jej zdolności odbicia. Podobne zjawisko następuje w przypadku produkcji płyt szklanych za pomocą innych metod, wymagających zastosowania płyt prowadzących, które na obecnym poziomie techniki produkowane są wyłącznie z zawartością cynku.

Wreszcie, publikacja CZ 8371 przedstawia polaryzator Brewstera, będący zestawem co najmniej dwóch przylegających do siebie szklanych płytek odbiciowych, do których jednej strony przylega przynajmniej jedna czarna wkładka ograniczająca. Zestaw szklanych płytek umieszczony jest wraz z czarną wkładką ograniczającą w otworze w obudowie i jest unieruchomiony. Zastosowanie jednej czarnej wkładki ograniczającej nie zawsze może odpowiadać różnym odchyłkom wykonania szklanych płytek odbiciowych oraz ich rozciągliwości cieplnej w trakcie pracy przyrządu. W ten sposób powstaje luz między szklanymi płytkami odbiciowymi, co wymaga zastosowania kolejnej czarnej wkładki ograniczającej o innej grubości.

Istotą wynalazku jest przyrząd do światłolecznictwa, złożony z zewnętrznej obudowy, składającej się zarówno z części przedniej, zakończonej pierwszym otworem, w której umieszczona jest obudowa wewnętrzna ze źródłem światła, z reflektorem i z polaryzatorem Brewstera, składającym się z układu równoległych, położonych na sobie szklanych warstw, przy czym w części wyjściowej obudowy wewnętrznej, sięgającej do pierwszego otworu obudowy zewnętrznej, umieszczony jest

PL 192 609 B1 filtr świetlny, oraz z zakończonej drugim otworem części tylnej, w której umieszczony jest wentylator wytwarzający różnicę ciśnienia między obydwoma otworami, charakteryzujący się tym, że układ szklanych warstw polaryzatora Brewstera tworzą ciągnione płytki szklane z nierównościami powierzchniowymi, tworzącymi między płytami wnęki o różnych kształtach.

Korzystnie, układ szklanych płytek po stronie zewnętrznej wyposażono we wkładkę o czarnej powierzchni, na której od strony płytek szklanych znajduje się wyprofilowany wzór.

Korzystnie, polaryzator Brewstera wyposażony jest w pierścień do masażu, umieszczony w części wyjściowej wewnętrznej obudowy i/lub na pierwszym końcu obudowy zewnętrznej.

Korzystnie, pierścień do masażu jest wyposażony w giętkie elementy masujące, w trwałe magnesy lub elektromagnesy do wytwarzania pola magnetycznego na zewnątrz otworu wyjściowego obudowy wewnętrznej.

Korzystnie, pierścień do masażu jest ruchomym elementem wibratora, usytuowanego na części wyjściowej obudowy wewnętrznej i/lub na końcu przedniej części obudowy zewnętrznej. Może to być wibrator osiowy, przy czym pierścień do masażu drga w kierunku osiowym, albo też może to być wibrator obrotowy, i wówczas pierścień do masażu nachyla się wokół osi na przemian w kierunku dodatnim i ujemnym. Korzystnie, polaryzator Brewstera uzupełniony jest wentylatorem, ustawionym na kierunek przepływu powietrza od drugiego otworu obudowy zewnętrznej do jej pierwszego otworu, przy czym w drugim otworze obudowy zewnętrznej może znajdować się filtr powietrza.

Korzystnie, polaryzator Brewstera uzupełniony jest soczewką, umieszczoną wymiennie w części wyjściowej obudowy wewnętrznej w celu skupienia promieni odbijających się od układu szklanych płytek w ognisku, leżącym na zewnątrz obudowy wewnętrznej, na optycznej osi soczewki.

Przyrząd do światłolecznictwa, zgodnie z wynalazkiem, dzięki znacznie większej sprawności odbicia światła, ma większą moc świetlną na wyjściu, a tym samym mniejsze zużycie energii, dzięki korzystnemu kierunkowi przepływu powietrza koło reflektora i zewnętrznej strony płytek polaryzatora Brewstera nagrzewa się w mniejszym stopniu, jest bardziej higieniczny i nie zatyka się zanieczyszczeniami, jednocześnie nie zatyka kurzem ani innymi zanieczyszczeniami elementów optycznych, umieszczonych na wyjściu, dzięki elementom powiązanym z polaryzatorem Brewstera umożliwia poprawę dotychczasowego oddziaływania leczniczego oraz poszerzenie działania o mechaniczny, magnetyczny i optyczny efekt masażu; jego budowa jest prosta, jest łatwiejszy w obsłudze, zaś jego produkcja i montaż są tak samo lub w mniejszym stopniu wymagające i kosztowne.

Przedmiot wynalazku, w przykładzie wykonania, jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój podłużny przyrządu do światłolecznictwa, zgodnie z wynalazkiem, fig. 2 - szczegół przekroju podłużnego szklanych warstw polaryzatora Brewstera, fig. 3 - widok części wyjściowej obudowy wewnętrznej, fig. 4 - przekrój podłużny pierścienia do masażu z elastycznymi elementami masującymi, fig. 5 - podłużny przekrój pierścienia do masażu, z magnesami trwałymi i elektromagnesami, fig. 6 - przekrój podłużny pierścienia do masażu, składającego się z wibratora, zaś na fig. 7 przykład drogi świetlnej wiązki promieni.

Zgodnie z figurą 1 przyrząd do światłolecznictwa składa się z zewnętrznej obudowy 1, wykonanej z tworzywa sztucznego, podzielonej na dwie części połączone podłużnie za pomocą śrub lub za pomocą zapadek i zacisków. Na przekroju podłużnym zewnętrzna obudowa 1 widoczna jest jako podwójna linia zarysu. Obudowa zewnętrzna 1ma w zasadzie kształt zgiętego cylindra, z częścią przednią 120 i częścią tylną 110. W części przedniej 120 dzięki nie zaznaczonym na rysunku żebrom umieszczona jest obudowa wewnętrzna 2, mająca również kształt zgiętego cylindra, w którego zgięciu po stronie zewnętrznej umieszczony jest polaryzator Brewstera 5, składający się z układu ciągnionych płytek szklanych 511, zamocowanych na płytce nośnej 510, osadzonej w obudowie wewnętrznej 2. Obudowa wewnętrzna 2 ma na jednym z końców otwór 211, w którym osadzony jest reflektor 222, służący do skupiania promieni wysyłanych ze źródła światła 223, umocowanego w reflektorze 222 za pomocą cokołu 224 i zasłoniętego częściowo w znany sposób za pomocą drugiego reflektora 221. Na drugim końcu obudowa wewnętrzna 2 przechodzi w część wyjściową 230 z otworem wyjściowym 231. W nie zaznaczonym wgłębieniu części wyjściowej 230 obudowy wewnętrznej 2 usytuowany jest filtr 61, zaś na zewnątrz filtra 61 soczewka 6. Filtr 61 i soczewka 6 umocowane są w części wyjściowej 230 obudowy wewnętrznej 2 za pomocą pierścienia 233 o stosownym kształcie. Na pierścieniu 233 umieszczony jest pierścień do masażu 240, wyposażony w elementy masujące 241. Elementy masujące 241 wykonane są z giętkiego materiału, aby ich kontakt z leczonym miejscem nie powodował podrażnień, ale na odwrót - aby wykonywał pożądany masaż. Przednia część 120 obudowy zewnętrznej 1 stopniowo albo poprzez zgięcie zmienia się w część tylną 110, w której usytuowany jest wentylator 3,

PL 192 609 B1 umieszczony w zewnętrznej obudowie, przykładowo za pomocą żeber wewnętrznych 130. Część tylna 110 obudowy zewnętrznej 1 zakończona jest otworem 111, przed którym znajduje się filtr powietrza 112. Ze sterownika 42 do części tylnej 110 obudowy zewnętrznej 1w stosownym miejscu doprowadzony jest przewód elektryczny 41, prowadzący do tablicy rozdzielczej 40, skąd kable rozprowadzone są następnie do cokołu 224 źródła światła 223 oraz do wentylatora 3. Przyrząd do światłolecznictwa umieszcza się uchwycie 10 za pomocą części tylnej 110. Wentylator zasysa powietrze przez otwór 111, powietrze przepływa przez filtr powietrza 112, przez łopatki wentylatora 3, a następnie przepływa w kierunku reflektora 222 źródła światła 223. Na cokole 224 źródła światła 223 umieszczona jest przysłona powietrzna 225, nadająca właściwy kierunek przepływowi powietrza koło reflektora 222 i doprowadzająca je do okrągłej szczeliny 131 między obudową wewnętrzną 2 a przednią częścią 120 obudowy zewnętrznej 1. Przez ową szczelinę 131 powietrze chłodzenia przepływa wokół polaryzatora Brewstera 5 oraz wzdłuż części wyjściowej 230 obudowy wewnętrznej 2 do pierwszego otworu 121 części przedniej 120 obudowy zewnętrznej 1, zaś przez pierwszy otwór 121 na zewnątrz, w kierunku leczonego miejsca, po obwodzie pierścienia do masażu 240. Promienie światła wysyłane ze źródła światła 223 padają na powierzchnię zwierciadła reflektora 222, a następnie kierują się w postaci skupionej wiązki na powierzchnię szklanych płytek 511 polaryzatora Brewstera 5, od których odbijają się pod znanym kątem Brewstera, a następnie, jako promienie liniowo spolaryzowane, przepływają przez filtr 61. Korzystne jest umieszczenie w kierunku promieni za filtrem 61 soczewki 6, skupiającej promienie w ognisku leżącym na zewnątrz obudowy wewnętrznej 2 na optycznej osi soczewki 6.

Zgodnie z figurą 2 ciągnione płytki szklane 511 tworzą układ, w ramach którego szczelnie do siebie przylegają. Płytki szklane 511 wyprodukowane metodą ciągnienia mają na swej powierzchni płaskie nierówności, więc nie dotykają się na całej powierzchni. Ich grubość może być różna, z doświadczeń wynika, że grubość ta wynosi około 1mm. Płytki nie są samoprzylepne na skutek wilgotności powietrza. W punktach zetknięcia wzajemna odległość sąsiednich płytek szklanych 511 jest zerowa, zaś w obszarze wnęk jest ona zmienna. Między płytkami szklanymi 511 znajdują się wnęki 512 o różnych rozmiarach, na przykład wnęki mikroskopijne, umożliwiające różne załamanie światła. Przy padaniu wiązki promieni na pierwszą ciągnioną szklaną płytkę 511 znaczna część promieni odbija się pod kątem Brewstera. Część promieni przenika przez ciągnioną płytkę szklaną 511 oraz przez wnękę 512 o różnych rozmiarach, i pod wpływem współczynnika załamania światła oraz w zależności od grubości szklanej płytki 511 i wnęki 512 pada pod wspomnianym kątem na drugą płytkę z szeregu szklanych płytek 511. Część owych promieni odbija się pod kątem padania, a część przenika ponownie przez ciągnioną płytkę szklaną 511. Powyższe zjawisko fizyczne powtarza się na każdej kolejnej płytce szklanej 511 i kończy się na czarnej wkładce ograniczającej 520,o plastycznie wyprofilowanej powierzchni 521, przylegającej do ostatniej z ciągnionych płytek szklanych 511. Ciągnione płytki szklane 511 mogą mieć rozmaitą grubość. Poprzez właściwy dobór ciągnionych płytek szklanych 511 osiąga się optymalny efekt polaryzacji. Dzięki temu uzyskuje się wzrost sprawności polaryzatora Brewstera przy jednoczesnym istotnym obniżeniu kosztów wykonania ciągnionych płytek szklanych 511. Czarna wkładka 520 usytuowana jest na płytce nośnej 510, osadzonej we wgłębieniu w otworze obudowy wewnętrznej 2. Dzięki plastycznej wyprofilowanej powierzchni 521 czarna wkładka 520 jest giętka i wyrównuje w stosowny sposób odchyłki wykonania i dylatacje cieplne układu ciągnionych płytek szklanych 511 po ich złożeniu w taki sposób, że płytki te stale szczelnie przylegają do siebie. Plastycznie wyprofilowana powierzchnia 521 czarnej wkładki 520 pozwala również na łatwe oznakowanie wyrobu, ponieważ plastyczna, wyprofilowana powierzchnia 521 jest w trakcie działania urządzenia widoczna, kiedy spogląda się w kierunku przeciwnym do wysyłanego, spolaryzowanego światła.

Figura 3 przedstawia przednią część 120 obudowy zewnętrznej 1, z której pierwszego otworu 121 wystaje pierścień 233 części wyjściowej 230 nie przedstawionej na rysunku obudowy wewnętrznej. Zgodnie z fig. 4 pierścień do masażu 240 w wersji uproszczonej wyposażony jest w giętkie elementy masujące 241. Zgodnie z fig. 5 w korpusie pierścienia do masażu 240 umieszczone są magnesy trwałe 242 lub elektromagnesy 243, połączone z końcówką elektryczną 247 w celu podłączenia zasilania. Zgodnie z fig. 6 pierścień do masażu 240 wyposażony jest w ruchomy element wibratora 248. Wibrator 248 składa się z pierścienia 234, będącego elementem sztywnym, usytuowanym w części wyjściowej 230 obudowy wewnętrznej 2 i/lub w otworze 121 obudowy zewnętrznej 1, następnie składa się przykładowo z giętkiego pasowania 246, z pierścienia do masażu 240, będącego elementem ruchomym, oraz z elementów do wzbudzania drgającego ruchu pierścienia do masażu 240, którymi są na przykład elektromagnesy 243, połączone z końcówką elektryczną 247 do podłączenia zasilania. Przedstawione na rysunku pasowanie giętkie 246 jest tylko przykładowe. Stosuje się także pasowanie

PL 192 609 B1 przylgowe pierścienia do masażu 240 w pierścieniu 234 w celu uzyskania ruchu drgającego w kierunku osiowym lub w celu uzyskania ruchu drgającego obrotowego wokół osi pierścienia do masażu 240. W przypadku zastosowania pierścienia do masażu 240, możliwe jest dokonanie masażu powierzchni leczonego miejsca równocześnie z efektem świetlnym. Przy ruchach krążących lub drgających przyrządu, przy ręcznej obsłudze wykorzystuje się giętkie elementy masujące 241. Sterowanie ręczne można zastąpić przez wibrator, zgodnie z wcześniejszym opisem. W tym wypadku wykorzystuje programowalne funkcje sterownika 42, za pomocą których programowo zwiększa się lub zmniejsza drgania, strumień światła, prędkość przepływu i temperaturę przepływającego powietrza. Istotne dla oddziaływania leczniczego jest także wywiewanie ciepłego powietrza na leczone miejsce, przede wszystkim z tego względu, że zgodnie z wynalazkiem ciepłe powietrze wydmuchiwane jest na zewnątrz koła, jakie tworzy pierścień do masażu 240. W wersji przyrządu do światłolecznictwa, zgodnie z fig. 7 reflektor 222 ma paraboliczną powierzchnię odbicia 252. Naprzeciw paraboloidalnego reflektora 222 usytuowany jest drugi elipsoidalny reflektor 221 o elipsoidalnej powierzchni odbicia 251, przy czym osie optyczne 501 i 502 są identyczne. Źródło światła 223 znajduje się w ognisku pierwotnym F1 części reflektora elipsoidalnego 221, którego ognisko wtórne jest tożsame z ogniskiem F2 reflektora paraboloidalnego 222, względnie z ogniskiem części reflektora paraboloidalnego 222, jeśli jest on podzielony na więcej części. Powierzchnia odbicia 251 reflektora elipsoidalnego 221 jest znacznie mniejsza niż powierzchnia odbicia 252 reflektora paraboloidalnego 222. Taki układ w znacznym stopniu ogranicza rozpraszanie światła, wysyłanego ze źródła światła 223. Wiązka promieni, odbita od polaryzatora Brewstera po przejściu przez filtr 61 skupiana jest za pomocą soczewki 6 w ognisku F3, umieszczonym na osi optycznej 503, na zewnątrz nie przedstawionej na rysunku obudowy wewnętrznej.

Z punktu widzenia uproszczenia produkcji i obniżenia wymogów w dziedzinie dokładności produkcji szklanych płytek, korzystne jest takie wykonanie, w ramach którego polaryzator Brewstera 5 składa się z trzech szklanych płytek 511, pomiędzy którymi na skutek różnych nierówności powierzchni znajdują się nierówne szczeliny, i które zakończone są przynajmniej jedną ograniczającą czarną wkładką 520, a następnie całość włożona jest do otworu w uchwycie 10 i unieruchomiona za pomocą płytki nośnej 510. Wcelu uproszczenia zwiększania lub zmniejszania natężenia napromieniania lub wcelu regulacji rozmiarów napromieniowanej powierzchni korzystną rzeczą jest fakt, iż soczewkę 6 tworzy sferyczne sprzęgło, którego ognisko położone jest na osi optycznej przed obudową, w kierunku wychodzącego światła. Ponadto, w celu udoskonalenia i wzmocnienia działania leczniczego oraz efektów naświetlania i masażu korzystne jest zastosowanie osadzonej na końcu uchwytu 10 zdejmowanej głowicy do masażu, która w części czołowej wyposażona jest w giętkie elementy masujące i która jest sterowana ręcznie i/lub elektrycznie. Głowica do masażu z elementami giętkimi poruszając się po powierzchni skóry poprawia ukrwienie. Wraz z wydmuchiwaniem ciepłego powietrza na leczoną powierzchnię następuje także wyraźne poszerzenie leczniczych działań napromieniowania o dodatkowy efekt masażu. Sterowanie elektryczne głowicy do masażu, np. poprzez działanie wibracyjne, to kolejne udoskonalenie funkcjonowania przyrządu, które zwiększa możliwość jego zastosowania w medycynie i kosmetyce. Natężenie drgań, względnie długość cykli wybranego programu można zdalnie sterować i zmieniać za pomocą przycisków programów i przycisków wzmacniania i osłabiania działania. W celu zwiększenia efektu chłodzenia korzystne jest takie rozwiązanie, w ramach którego wewnątrz obudowy znajdują się podpórki uchwytu 10, przysłona powietrzna 225 przeznaczona do prowadzenia powietrza dostarczanego przez wentylator 3 w celu chłodzenia źródła światła 223 i polaryzatora Brewstera 5. W celu zachowania czystości wsysanego powietrza w przypadku zastosowania hermetycznych elementów optycznych do prowadzenia, polaryzacji i filtracji światła korzystne - szczególnie dla uniknięcia zanieczyszczenia leczonych części powierzchni ciała - jest to, że otwory wylotowe powietrza zasłonięte są wymienialnym filtrem. Ponadto korzystne jest takie rozwiązanie, w ramach którego filtr światła ma odcień barwny, co pozwala na odfiltrowanie niepożądanych składowych widma światła. W celu wykorzystania przyrządu na oddziałach rehabilitacyjnych po zranieniach, operacjach i oparzeniach, celowe jest uproszczenie obsługi przyrządu w taki sposób, że osprzęt elektryczny do wytwarzania światła wyposażony jest w sterownik programu funkcji leczniczych, naświetlania i masażu, sterowanych za pomocą przycisków programów i przycisków wzmacniania i zmniejszania efektów z sygnalizacją świetlną i/lub akustyczną. Pozwala to na wykonywanie zabiegów ambulatoryjnie lub przy łóżku pacjenta, bez niepożądanych skutków ubocznych. Pozwala na to konstrukcja obudowy, udoskonalona wersja polaryzatora Brewstera, łącznie z uproszczeniem szklanych płytek odbiciowych głowicy do masażu, oraz zastosowanie zdalnego sterowania z łatwą obsługą. Czarna wkładka 520 ma wyprofilowaną powierzchnię, spełniającą rolę sprężyny, i elastycznie wyrównującą wpływ odchyłek

PL 192 609 B1 grubości oraz rozszerzalności cieplnej układu szklanych płytek 511 odbiciowych, w ten sposób, że po ich złożeniu ciągle zapewnia ich szczelne przyleganie do siebie w otworze, w obudowie wewnętrznej.

Przyrząd do światłolecznictwa wykorzystuje się nie tylko do stymulacji procesów biologicznych w trakcie leczenia zranień na powierzchni ciała, ale również w innych dziedzinach medycyny, kosmetyki i biologii.

Wykaz oznaczeń obudowa zewnętrzna uchwyt

110 część tylna

111 drugi otwór

112 filtr

120 część przednia

121 pierwszy otwór

130 żebro

131 szczelina obudowa wewnętrzna

211 otwór

221 reflektor elipsoidalny

222 reflektor paraboloidalny

223 źródło światła

224 cokół

225 przysłona powietrzna

230 część wyjściowa

231 otwór wyjściowy

232 wewnętrzne wgłębienie

233 pierścień

234 pierścień

240 pierścień do masażu

241 elementy masujące

242 magnes trwały

243 elektromagnes

244 element sztywny

245 element ruchomy

246 pasowanie giętkie

247 końcówka elektryczna

248 wibrator

251 elipsoidalna powierzchnia odbicia

252 paraboloidalna powierzchnia odbicia wentylator płytka rozdzielcza kabel doprowadzający sterownik polaryzator Brewstera

501 oś optyczna reflektora elipsoidalnego

502 oś optyczna reflektora paraboloidalnego

510 płytka nośna

511 szklane płytki

512 wnęki

520 czarna wkładka

521 wyprofilowana powierzchnia soczewka

F1 ognisko reflektora elipsoidalnego

F2 ognisko reflektora paraboloidalnego

F3 ognisko soczewki

Claims (9)

1. Przyrząd do światłolecznictwa, obejmujący zewnętrzną obudowę, składającą się z zakończonej pierwszym otworem części przedniej, w której umieszczona jest obudowa wewnętrzna ze źródłem światła, z reflektorem i z polaryzatorem Brewstera, złożonym z układu równoległych, położonych na sobie warstw szklanych, przy czym w części wyjściowej obudowy wewnętrznej sięgającej do pierwszego otworu obudowy zewnętrznej, umieszczony jest filtr światła, oraz z części tylnej, zakończonej drugim otworem, w której usytuowany jest wentylator służący do wytwarzania różnicy ciśnień między obydwoma otworami, znamienny tym, że układ szklanych warstw polaryzatora Brewstera (5) składa się z ciągnionych płytek szklanych (511) z nierównościami powierzchniowymi, tworzącymi między płytkami szklanymi (511) wnęki (512) o różnych kształtach.

2. Przyrząd do światłolecznictwa według zastrz. 1, znamienny tym, że układ płytek szklanych (511) wyposażony jest po stronie zewnętrznej we wkładkę (520) o czarnej powierzchni, na której od strony płytek szklanych (511) znajduje się wyprofilowany wzór.

3. Przyrząd do światłolecznictwa według zastrz. 1, znamienny tym, że polaryzator Brewstera (5) wyposażony jest w pierścień do masażu (240), umieszczony w części wyjściowej (230) obudowy wewnętrznej (2) i/lub na końcu części przedniej (120) obudowy zewnętrznej (1).

4. Przyrząd do światłolecznictwa według zastrz. 3, znamienny tym, że pierścień do masażu (240) wyposażony jest w giętkie elementy masujące (241).

5. Przyrząd do światłolecznictwa według zastrz. 3, znamienny tym, że pierścień do masażu (240) wyposażony jest w magnesy (242, 243) służące do wytwarzania pola magnetycznego na zewnątrz otworu wyjściowego (231) obudowy wewnętrznej (2).

6. Przyrząd do światłolecznictwa według zastrz. 5, znamienny tym, że magnesy (242, 243) są trwałe lub ze wzbudzeniem elektrycznym.

7. Przyrząd do światłolecznictwa według zastrz. 4, znamienny tym, że pierścień do masażu (240) jest ruchomym elementem wibratora (248), usytuowanego na części wyjściowej (230) obudowy wewnętrznej (2) i/lub na końcu części przedniej (120) obudowy zewnętrznej (1).

8. Przyrząd do światłolecznictwa według zastrz. 1, znamienny tym, że polaryzator Brewstera (5) uzupełniony jest wentylatorem (3) ustawionym dla kierunku przepływu powietrza od drugiego otworu (111) obudowy zewnętrznej (1) w stronę jej pierwszego otworu (121).

9. Przyrząd do światłolecznictwa według zastrz. 1, znamienny tym, że polaryzator Brewstera (5) uzupełniony jest soczewką (6), umieszczoną w części wyjściowej (230) obudowy wewnętrznej (2) w celu skupienia promieni odbitych od układu płytek szklanych (511) w ognisku, leżącym na zewnątrz obudowy wewnętrznej (2) na optycznej osi soczewki (6).