PL192618B1 - Płatew sprzęgająca - Google Patents

Abstract

1. Platew sprzegajaca, skladajaca sie z wie- lu dolaczonych do siebie na zakladke w kierun- ku wzdluznym drewnianych belek, których na- kladajace sie wzajemnie na siebie obszary koncowe sa polaczone ze soba co najmniej rozmieszczonymi w plaszczyznie przylegania belek srubami, wkreconymi pod katem prostym w kierunku wzdluznych powierzchni belek, znamienna tym, ze sruby (5) sa rozmieszczo- ne liniowo w plaszczyznie rozciagajacej sie w przyblizeniu pod katami prostymi do wzdluz- nej osi belek (2, 3) i sa wkrecone bezposrednio w belki pod ostrym katem w stosunku do przy- legajacych powierzchni (6, 7) drewnianych belek (2, 3), bez nawierconych otworów. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest płatew sprzęgająca, składająca się z wielu dołączonych do siebie na zakładkę w kierunku wzdłużnym drewnianych belek, która jest stosowana jako płatew dachowa budynku.

Płatwie sprzęgające lub tak zwane płatwie krokwiowe utworzone są z dźwigarów jednoprzęsłowych, które poprzez podpory, np. wiązary dachowe są połączone sztywno na zginanie z dźwigarami ciągłymi przez gwoździowanie lub kołkowanie. Poszczególne dźwigary wykonane jako belki drewniane są rozmieszczone z wzajemnym przestawieniem przęsłowo wokół szerokości belki i nakładają się na siebie z reguły w obszarze usytuowanych poniżej podpór lub wiązarów dachowych. Ponieważ potrzebne jest wzajemne sztywne na zginanie łączenie pomiędzy zachodzącymi na siebie obszarami końcowymi, normalnie sworznie nie są dopuszczane jako element łączący z uwagi na swą podatność. W związku z tym zaproponowano, by na przylegających do siebie i zachodzących na siebie zakładkowe powierzchniach obszarów końcowych belek drewnianych wykonać wycięcia, przy czym w wycięciach tych umieszcza się krążkowe elementy łączące, które powinny przejmować siły ścinające pomiędzy oboma zachodzącymi wzajemnie na siebie obszarami końcowymi belek drewnianych. Przy stosowaniu takich elementów mocujących otrzymuje się przede wszystkim połączenie odporne na ścinanie i zginanie. Konieczne są jednak w tego typu połączeniach odpowiednio duże wymiary stosowanych elementów mocujących.

Z FR 865.513 A znane jest połączenie drewniane, przy którym stosuje się skierowane pod kątem ostrym do przylegających do siebie powierzchni drewnianych belek śruby, które wkręca się pod kątem ostrym do kierunku włókien belek drewnianych, tak, że przy obciążeniu wywieranym na połączenie drewniane na śruby działają dodatkowe siły wyciągające i wyrywające.

EP 0 448 915 A opisuje sposób wytwarzania konstrukcji dachowej oraz śrubę do stosowania tego sposobu. Aby nie obciążać pośredniej warstwy izolacji, drewniane belki utrzymywane są w określonym odstępie od usytuowanej poniżej drewnianej konstrukcji wsporczej. Zastosowane śruby działają więc zasadniczo jako element dystansowy pomiędzy dwiema usytuowanymi w odstępie od siebie belkami drewnianymi.

W przypadku znanego elementu łączącego do części płytowych (DD 236 563 A1) przewidziany jest cylindryczny sworzeń, który przy swych obu obszarach końcowych ma dwa odcinki gwintu o różnej średnicy. Tego rodzaju element łączący trzeba wprowadzać w uprzednio wywiercony otwór i ma on służyć przede wszystkim do tego, by łączyć ze sobą w punkcie węzłowym elementy konstrukcji i człony dołączane.

Zadaniem przedmiotowego wynalazku jest opracowanie płatwi sprzęgającej rodzaju wymienionego we wstępie, która będzie miała znacznie lepsze wzajemne mocowanie zachodzących na siebie obszarów końcowych drewnianych belek.

Płatew sprzęgająca według wynalazku, składa się z wielu dołączonych do siebie na zakładkę w kierunku wzdłużnym drewnianych belek, których nakładające się wzajemnie na siebie obszary końcowe są połączone ze sobą co najmniej rozmieszczonymi w płaszczyźnie przylegania belek śrubami, wkręconymi pod kątem prostym w kierunku wzdłużnych powierzchni belek i charakteryzuje się tym, że śruby łączące są rozmieszczone liniowo w płaszczyźnie rozciągającej się w przybliżeniu pod kątami prostymi do wzdłużnej osi belek i są wkręcone bezpośrednio w belki pod ostrym kątem w stosunku do ich przylegających powierzchni, w której nie nawierca się otworów.

Śruby łączące korzystnie są rozstawione kolejno parami rozmieszczonymi wzdłużnie w kolejnych płaszczyznach przecinających się w niewielkiej odległości od siebie.

Rozstawione parami w niewielkim odstępie od siebie śruby łączące, korzystnie są wkręcone od tej samej zewnętrznej płaszczyzny drewnianej belki.

Kolejna krzyżująca się śruba łącząca każdej z rozstawionych w odstępie pary tych śrub, jest wkręcona z oddalonej, zewnętrznej powierzchni obu łączonych ze sobą drewnianych belek, przy czym co najmniej jedna para krzyżujących się śrub łączących, najkorzystniej jest umieszczona w niewielkim odstępie od końca drewnianej belki.

Śruby łączące korzystnie są wkręcone pod kątem 45° w stosunku do powierzchni drewnianych belek tak, że rozmieszczone w odstępach te śruby są wzajemnie rozstawione pod kątem prostym. Co najmniej jedna wkręcona pod kątem ostrym śruba łącząca korzystnie wystaje przez umieszczoną udołu powierzchnię łączonych ze sobą drewnianych belek i swym końcem wchodzi w umieszczony pod spodem drewniany dźwigar.

PL 192 618 B1

W obszarze skrzyżowania pomiędzy płatwą sprzęgającą a umieszczonym poniżej drewnianym dźwigarem dodatkowo do śrub łączących ustawionych pod kątem ostrym, korzystnie co najmniej jedna dodatkowa śruba jest wkręcona równolegle do zwróconych do siebie powierzchni obu nakładających się na siebie obszarów końcowych drewnianych belek.

Co najmniej jedna dodatkowa śruba jest korzystnie przyporządkowana zakładkowemu obszarowi końcowemu belki drewnianej umieszczonej u góry w kierunku pochylenia dachu.

Dzięki takiemu połączeniu śruby mocujące są obciążane siłami rozciągania i ściskania, przy czym siły te są przejmowane przez gwint przewidziany na śrubach. Przy takiej płatwi sprzęgającej w praktyce nie potrzeba wykonywać żadnych robót wstępnych, ponieważ wkręcanie śrub, które są wprowadzane pod kątem ostrym do przylegających do siebie powierzchni belek drewnianych, można wykonać na placu budowy. W takim wykonaniu praktycznie nie ma żadnego obciążenia na zginanie i ścinanie, ale prawie wyłącznie na rozciąganie i ściskanie. Uzyskuje się to zarówno przez użycie śrub jako elementów mocujących jak i przez specjalny sposób wkręcania w płaszczyźnie przebiegającej poprzecznie do powierzchni. Szczególnie dobre działanie uzyskuje się przy wkręcaniu śrub pod kątem ostrym. Ponadto z reguły szybkie i przede wszystkim pewne wzajemne mocowanie belek drewnianych może następować również dlatego, że nie trzeba wiercić otworów na śruby.

Jeszcze lepsze wykonanie uzyskuje się wtedy, gdy stosuje się śruby rozmieszczone równolegle parami w odstępie od siebie lub gdy pary śrub są rozmieszczone w krzyżujących się kierunkach w kolejnych płaszczyznach rozstawionych w odstępie od siebie. Dzięki temu powstaje optymalne połączenie pomiędzy nakładającymi się wzajemnie obszarami końcowymi belek drewnianych, przy czym siły rozciągające i ściskające są w taki sam sposób przenoszone na oba obszary końcowe belek drewnianych.

W jednym z wykonań, śruby stosowane parami, ewentualnie krzyżujące się i usytuowane w odstępie od siebie są wkręcane z tej samej usytuowanej na zewnątrz powierzchni belki drewnianej. W takim przypadku wkręca się po jednym wkręcie z jednej strony raz pod kątem prostym lub w kierunku ukośnym do góry i raz pod kątem prostym lub w kierunku ukośnym do dołu, co stanowi najprostsze rozwiązanie pod względem manipulacji. Wzajemne połączenie drewnianych belek w płatwie sprzęgające można więc zawsze wykonać z tej samej strony.

Jest jednak również możliwość w której pojedyncze i ewentualnie krzyżujące się i usytuowane w odstępie od siebie śruby, wkręca się z oddalonych od siebie, zewnętrznych powierzchni łączonych ze sobą belek drewnianych. Taka odmiana wykonania może być korzystna zależnie od przypadku obciążenia, ale również zależnie od wykonania stosowanych śrub.

W związku z tym jest również możliwe stosowanie jednej lub wielu par ewentualnie krzyżujących się śrub umieszczonych w niewielkim odstępie od końca drewnianej belki. Korzystnie taką odmianę wykonania stosuje się zwłaszcza przy płatwiach sprzęgających o dużych wymiarach i przy długich zachodzących na siebie częściach końcowych belek drewnianych. Na większym obszarze zachodzących wzajemnie na siebie częściach, przewiduje się wtedy kilka odcinków mocowania.

Przez stosowanie śrub jako elementów mocujących można jednak według przedmiotowego wynalazku stworzyć jeszcze wiele dalszych możliwości. W specjalnym wykonaniu jeden lub więcej wkręconych pod kątem ostrym śrub wystaje poprzez usytuowaną pod spodem powierzchnię łączonych ze sobą belek drewnianych i swym lub swymi końcami wchodzi w umieszczony pod spodem dźwigar drewniany. Sposobem według wynalazku można więc nie tylko optymalnie wykonać wzajemne mocowanie nakładających się obszarów końcowych belek drewnianych, ale dodatkowo możliwe jest łączenie płatwi sprzęgającej utworzonej z belek drewnianych takimi samymi śrubami z usytuowanym pod spodem dźwigarem drewnianym. Właśnie wtedy, gdy dla poszczególnych belek drewnianych płatwi sprzęgającej nie przewiduje się zbyt dużych rozpiętości mocowania, w pewnych okolicznościach może wystarczyć łączenie obu zachodzących na siebie obszarów końcowych belek drewnianych praktycznie w jednej operacji ze sobą i równocześnie mocowanie tak utworzonej płatwi sprzęgającej na usytuowanym pod spodem dźwigarze drewnianym. Zawsze można dodatkowo zastosować śruby do połączenia końców zachodzących na siebie obszarów belek drewnianych.

Przy mocowaniu płatwi sprzęgającej z usytuowanym pod spodem dźwigarem drewnianym korzystna postać rozwiązania może również polegać na tym, że w obszarze skrzyżowania pomiędzy płatwią sprzęgającą a usytuowanym pod spodem dźwigarem drewnianym, obok stosowanych pod kątem ostrym śrub lub zamiast nich stosuje się jeden lub więcej śrub równoległych do powierzchni obu zachodzących na siebie obszarów końcowych belek drewnianych. Śruby stosowane równolegle do zwróconych do siebie powierzchni służą praktycznie tylko do wzajemnego mocowania płatwi sprzęga4

PL 192 618 B1 jącej z dźwigarem drewnianym, przy czym chodzi tu głównie o to, aby płatew sprzęgająca nie przechylała się na dźwigarze drewnianym przebiegającym zgodnie z odpowiednim pochyleniem dachu. Potrzebne jest więc tylko odpowiednie dociskanie płatwi sprzęgającej do dźwigara drewnianego.

W związku z tym korzystne jest, kiedy dodatkowe śruby są przyporządkowane zakładkowemu obszarowi końcowemu belki drewnianej usytuowanej u góry w kierunku pochylenia dachu. Uzyskuje się przez to jeszcze mocniejsze zamocowanie w kierunku przechylania, ponieważ mocowanie następuje w najwyższym odcinku w odniesieniu do pochylenia dachu, a najniższy odcinek płatwi sprzęgającej, patrząc w kierunku pochylenia dachu, tworzy dodatkowe podparcie, a więc stanowi odpowiednie ramię dźwigni. Na skutek tego dzięki zastosowanemu śrub potrzebna jest tylko stosunkowo niewielka siła, aby uniemożliwić przechylanie płatwi sprzęgającej.

Optymalne wzajemne mocowanie zachodzących na siebie obszarów końcowych belek drewnianych w płatew sprzęgającą uzyskuje się więc wtedy, gdy stosowane śruby pochylone pod kątem ostrym do powierzchni belek drewnianych tworzą z tą powierzchnią kąt w przybliżeniu 45°, tak że krzyżujące się ze sobą usytuowane w odstępie śruby przebiegają pod kątem prostym względem siebie. Dzięki temu uzyskuje się bardzo równomierny rozdział sił na obu obszarach końcowych belek drewnianych, przy czym również wtedy obie śruby każdej pary są w taki sam sposób obciążane na rozciąganie i ściskanie.

Elementem mocującym stosowanym do łączenia dwóch zachodzących wzajemnie na siebie obszarów końcowych belek drewnianych jest śruba z trzonem, który przynajmniej przy swych obu obszarach końcowych ma odcinki gwintu o różnej średnicy i jednakowym skoku gwintu. Na całej długości śruba ma taki sam skok gwintu, tak że nawet przy dwóch odcinkach gwintu o różnej średnicy, wykonane odcinki gwintu w belkach drewnianych ewentualnie najwyżej muszą być powiększone pod względem średnicy. Właśnie dlatego możliwe jest również przy stosowaniu płatwi sprzęgających optymalne uwzględnianie łączonego obciążenia na rozciąganie i ściskanie.

Przy wkręceniu takich śrub w drewno okazuje się korzystne, gdy rdzeń gwintu następujący po odcinku o mniejszej średnicy jest praktycznie wciskany płasko w już wykonany gwint, tak że trzeba jedynie wytłaczać zwoje gwintu w drewnie. Gwint o większej średnicy kształtuje się w przekroju odpowiednio mniejszego gwintu i w tym obszarze występuje jeszcze silniejsze zgęszczenie drewna wokół śruby. Rozsadzania w obszarach końcowych belek drewnianych unika się jednak również przez to, że uprzednio wkręca się odcinek gwintu o mniejszej średnicy. W ten sposób można również stosować takie śruby bez wstępnego nawiercania, tak że w takim przypadku można uniknąć dodatkowej operacji.

Korzystnie przy wolnym końcu odcinka o większej średnicy wykonany jest wewnętrzny uchwyt dla narzędzia wkręcającego. Dzięki temu może być przenoszony potrzebny moment obrotowy, przy czym pomimo tego istnieje możliwość zagłębienia tego odcinka z wewnętrznym uchwytem aż poniżej zewnętrznej powierzchni belki drewnianej.

Dzięki takim środkom ułatwione jest zagłębianie łba śruby. Ponadto ostatnia para zwojów gwintu w belce drewnianej jest płasko ściskana, przez co następuje dodatkowe zgęszczenie drewna w tym obszarze.

Wynalazek jest dokładniej opisany na podstawie rysunku, na którym fig. 1 przedstawia płatew sprzęgającą w obszarze stosowanego elementu sprzęgającego w przekroju, fig. 2 - śrubę mocującą w widoku, fig. 3 - utworzoną z dwóch przyłożonych do siebie zakładkowe drewnianych belek płatew sprzęgającą, która jest ułożona na drewnianym dźwigarze, przy czym pokazano schematycznie wzajemne mocowanie belek drewnianych śrubami, fig. 4 - widok taki sam jak na fig. 3, w którym schematycznie pokazano połączenie pomiędzy płatwią sprzęgającą a dźwigarem drewnianym, fig. 5 - płatew sprzęgającą z połączeniem według znanego sposobu w przekroju, fig. 6 - płatew sprzęgającą w widoku z boku z umieszczonym pod nią drewnianym dźwigarem, przy czym pokazano zarówno połączenie drewnianych belek płatwi sprzęgającej jak i połączenie płatwi sprzęgającej z drewnianym dźwigarem w znany sposób.

Przy płatwi sprzęgającej 1 dwie połączone ze sobą zakładkowe w kierunku wzdłużnym drewniane belki 2 i 3 są wzajemnie połączone przez elementy mocujące. Płatwie sprzęgające 1 spoczywają na odpowiednich podporach lub na drewnianych dźwigarach 4, które są usytuowane poziomo lub przebiegają zgodnie z pochyleniem dachu. W poniższym opisie jest mowa zawsze o dwóch drewnianych belkach 2 i 3, które połączone ze sobą tworzą płatew sprzęgającą. W ramach wynalazku byłoby jednak również do pomyślenia zastosowanie więcej niż dwóch połączonych ze sobą zakładkowe belek drewnianych, przy czym obszary końcowe belek drewnianych usytuowane są wtedy przykładowo na przemian z jednej i z drugiej strony. W takim przypadku po wzajemnym mocowaniu dwóch nakładająPL 192 618 B1 cych się na siebie obszarów końcowych belek drewnianych dodaje się następną belkę drewnianą i ten zakładkowy obszar końcowy znów mocuje się z następną belką drewnianą tak że zawsze są połączone zachodzące na siebie zakładkowe obszary końcowe dwóch belek drewnianych.

Wzajemne połączenie następuje za pomocą elementów mocujących w postaci śrub 5, które są usytuowane pod kątem ostrym do przylegających do siebie powierzchni 6, 7 drewnianych belek 2, 3 i przynajmniej w przybliżeniu są wkręcone w płaszczyźnie przebiegającej poprzecznie do tych powierzchni 6, 7.

Jak pokazano zwłaszcza na fig. 1 i 3, stosuje się zawsze parami śruby 5, które są ustawione w krzyżujących się kierunkach w płaszczyznach następujących jedna za drugą w niewielkim odstępie. Możliwe jest przy tym, że zawsze tylko jedna para takich śrub 5 jest usytuowana na obu bezpośrednich końcach obszarów końcowych belek drewnianych 2 i 3. Zależnie od przenoszonych sił może być jednak również korzystne zastosowanie dwóch takich par 8 śrub 5, jak pokazano na fig. 3, albo też więcej niż dwóch takich par 8 śrub 5. W postaci wykonania przedstawionej na fig. 1, po jednym z krzyżujących się parami w odstępie śrub 5, wkręca się z oddalonych od siebie zewnętrznych powierzchni 9 i 10 obu łączonych ze sobą belek drewnianych 2, 3. Jest jednak również możliwe wkręcanie krzyżujących się ze sobą parami i stosowanych kolejno w odstępie od siebie śrub z tych samych usytuowanych na zewnątrz powierzchni 9 lub 10 drewnianych belek 2 lub 3.

Kąt wkręcania śrub 5 należy wybierać w zależności od specjalnych przypadków obciążenia, ale szczególnie korzystne okazało się wykonanie, przy którym pochylone pod kątem ostrym do powierzchni 6, 7 belek drewnianych 2, 3 śruby 5 tworzą z powierzchnią 6, 7 kąt a w przybliżeniu 45°. Dzięki temu krzyżujące się ze sobą kolejno w odstępie śruby 5, są względem siebie usytuowane w przybliżeniu pod kątem prostym, na skutek czego siły ciągnące i ściskające na obu drewnianych belkach 2, 3 są przenoszone jednakowo i zapewnione jest przyjmowanie obciążenia przez całą wysokość drewnianych belek 2, 3.

W związku z tym należy wspomnieć, że nie jest bezwarunkowo konieczne wkręcanie śrub 5 z powierzchni 9 i 10 drewnianych belek 2, 3. Możliwe jest wkręcanie tych śrub od górnej strony 11 lub od dolnej stron płatwi sprzęgającej, przy czym trzeba wtedy oczywiście wybrać stosunkowo szeroki, usytuowany na zewnątrz obszar, aby przy wkręcaniu pod kątem ostrym można było odpowiednio zamocować obie drewniane belki 2,3.

Śrubę 5 stosowaną jako element mocujący przedstawiono na fig. 2. Śruba 5 ma co najmniej na obu wolnych obszarach końcowych trzonu gwintowane odcinki 13 i 14, które mają różne średnice D1 lub D2, ale taki sam skok gwintu. Odcinek 14 o większej średnicy D2 ma średnicę D3 rdzenia, która przynajmniej w przybliżeniu odpowiada zewnętrznej średnicy D1 gwintu odcinka 13. Na wolnym końcu odcinka 14 o większej średnicy D2 wykonany jest wewnętrzny uchwyt 15 dla narzędzia wkręcającego. Ten uchwyt dla narzędzia wkręcającego może mieć różne kształty. W przedstawionym wykonaniu na końcu trzonu wyposażonym w wewnętrzny uchwyt 15 przewidziano powiększony względem gwintowanego odcinka o średnicy D4, cylindryczny łeb 16 śruby. Przejście 17 pomiędzy gwintowanym odcinkiem 14 a łbem 16 śruby jest wykonane jako rozszerzenie w kształcie ściętego stożka. Dzięki temu w prosty sposób stworzono możliwość zagłębienia łba 16 śruby bez zbyt silnego poszerzenia gwintowanego otworu, co mogłoby spowodować pęknięcie w tym obszarze drewnianych belek 2,3.

Również możliwe stosowanie śrub 5 o innym kształcie. Należy jedynie zwrócić uwagę na to, aby śruba 5 na obu obszarach końcowych trzonu miała odcinek gwintowany, by w obu łączonych ze sobą drewnianych belkach 2, 3 powstało odpowiednie sprzężenie gwintowane, tak aby mogły być przenoszone niezbędne siły rozciągające i ściskające. Możliwe jest przy tym również dostosowanie do siebie przebiegu obu odcinków gwintowanych, które winny mieć gwint o jednakowym skoku. Możliwe jest również zastosowanie jednego odcinka gwintu na całej długości śruby 5.

Na wolnym końcu śruby 5 wykonane jest wgłębiające ostrze 18 podobne do ostrza śruby do drewna. W ramach wynalazku jest również możliwe zastosowanie pewnego rodzaju ostrza wiercącego lub odpowiedniego wiertła, aby powodować nie tylko rozszerzanie belki drewnianej w celu przyjęcia śruby 5, ale również urabianie wiórów w celu wykonania odpowiedniego otworu na przyjęcie śruby 5. W takim przypadku przy wkręcaniu śruby 5 oddzielane są włókna, przez co zmniejsza się ewentualnie ryzyko rozszczepienia.

Na figurze4 pokazano, że obok mocowania pomiędzy poszczególnymi drewnianymi belkami 2, 3, które tworzą sprzęgającą płatew 1, można utworzyć również mocowanie pomiędzy płatwią sprzęgającą 1 a usytuowanym poniżej dźwigarem drewnianym. Wkręcane pod kątem ostrym śruby 5 wystają poprzez usytuowaną pod spodem powierzchnię 12 obu nałożonych na siebie obszarów końcowych

PL 192 618 B1 drewnianych belek 2, 3 i wchodzą swymi końcami w usytuowany pod spodem drewniany dźwigar 4. W tego rodzaju mocowaniu można również utworzyć prawidłowe zamocowanie pomiędzy sprzęgającą płatwią 1 a drewnianym dźwigarem 4. W związku z tym możliwe jest również zastosowanie w obszarze skrzyżowania pomiędzy sprzęgającą płatwią 1 a drewnianym dźwigarem 4 zamiast lub obok wprowadzanych pod kątem ostrym śrub 5 jednego lub wielu śrub skierowanych równolegle do zwróconych do siebie powierzchni 6, 7. Takie dodatkowe śruby są korzystnie przyporządkowane zakładkowemu obszarowi końcowemu drewnianej belki 2 usytuowanej u góry w kierunku pochylenia dachu. W wystarczającym stopniu uniemożliwia się przez to przechylanie płatwi sprzęgającej.

Na figurach 5 i 6 pokazano jak dotychczas przy stosunkowo kosztownych robotach przeprowadzano mocowanie nakładających się na siebie obszarów końcowych belek drewnianych w celu utworzenia płatwi sprzęgających i jak mocowano te płatwie sprzęgające z usytuowanymi pod nimi dźwigarami drewnianymi. Do połączenia obu drewnianych belek 2 i 3 trzeba było na obu zwróconych do siebie powierzchniach 6 i 7 wykonać wycięcia 19, aby można było włożyć krążkową część 20, która potem przyjmowała obciążenia na ścinanie i zginanie. Za pomocą dodatkowej kotwi 21 przechodzącej przez drewniane belki 2 i 3 powodowano następnie wzajemne mocowanie obu drewnianych belek 2 i 3. W celu przymocowania sprzęgającej płatwi 1 do usytuowanego pod nią drewnianego dźwigara 4 z reguły stosowano narożny kątownik 22 z blachy, który mocowano śrubami zarówno do sprzęgającej płatwi 1 jak i do drewnianego dźwigara 4.

Przy płatwiach sprzęgających wolno stosować gwoździe o gładkim trzonie. Ponieważ ze względu na nachylenie dachu powstają ciągle działające obciążenia na wyciąganie, przy stosowaniu gwoździ o gładkich trzonach nie można jednak wiercić otworów. Przy dużych obciążeniach stosuje się gwoździe specjalne (gwoździe śrubowe, gwoździe rowkowe), które dają się wbijać pneumatycznymi gwoździarkami aż do średnicy 5 mm i do maksymalnej długości 160 mm. Gwoździe o większej średnicy lub o większej długości trzeba wbijać ręcznie, przy czym również nie wolno wiercić otworów. Roboty takie są kosztowne i w pewnych okolicznościach również niebezpieczne, ponieważ z reguły trzeba je przeprowadzać na dużych wysokościach na placu budowy. Oznacza to, że przez opisane środki uzyskuje się znaczne polepszenie wzajemnego łączenia belek drewnianych w płatwie sprzęgającej oraz połączenia pomiędzy płatwiami sprzęgającymi a dźwigarami drewnianymi. Polepsza się nie tylko samo połączenie, ale również manipulowanie, a zwłaszcza manipulowanie na placu budowy, ponieważ w belkach drewnianych nie trzeba wykonywać żadnych dokładnie pasujących wycięć i nie trzeba wiercić żadnych otworów.

Claims (9)

1. Płatew sprzęgająca, składająca się z wielu dołączonych do siebie na zakładkę w kierunku wzdłużnym drewnianych belek, których nakładające się wzajemnie na siebie obszary końcowe są połączone ze sobą co najmniej rozmieszczonymi w płaszczyźnie przylegania belek śrubami, wkręconymi pod kątem prostym w kierunku wzdłużnych powierzchni belek, znamienna tym, że śruby (5) są rozmieszczone liniowo w płaszczyźnie rozciągającej się w przybliżeniu pod kątami prostymi do wzdłużnej osi belek (2, 3) i są wkręcone bezpośrednio w belki pod ostrym kątem w stosunku do przylegających powierzchni (6, 7) drewnianych belek (2, 3), bez nawierconych otworów.

2. Płatew według zastrz. 1, znamienna tym, że śruby (5) są rozstawione kolejno parami umieszczonymi wzdłużnie w kolejnych płaszczyznach przecinających się w niewielkiej odległości od siebie.

3. Płatew według zastrz. 1, albo 2, znamienna tym, że śruby (5), rozstawione parami w niewielkim odstępie od siebie są wkręcone od tej samej strony, zewnętrznej płaszczyzny (9, 10) drewnianej belki (2, 3).

4. Płatew według zastrz. 1, albo 2, albo 3, znamienna tym, że kolejna krzyżująca się śruba (5) każdej z rozstawionych w odstępie pary śrub (5), jest wkręcona z przeciwległej, zewnętrznej strony powierzchni (9, 10) obu łączonych ze sobą drewnianych belek (2, 3).

5. Płatew według zastrz. 1, albo 2, albo 3, znamienna tym, że co najmniej jedna para (8) krzyżujących się śrub (5) jest umieszczona w niewielkim odstępie od końca drewnianej belki (2, 3).

6. Płatew według zastrz. 1, albo 2, albo 3, znamienna tym, że śruby (5) są wkręcone pod kątem 45° w stosunku do powierzchni (6, 7) drewnianych belek (2, 3) tak, że rozmieszczone w odstępach śruby (5) są wzajemnie rozmieszczone pod kątem prostym.

PL 192 618 B1

7. Płatew według zastrz. 1, albo 2, albo 3, znamienna tym, że co najmniej jedna wkręcona pod kątem ostrym śruba (5) wystaje z umieszczonej u dołu powierzchni (12) łączonych ze sobą drewnianych belek (2, 3) i swym wystającym końcem wchodzi w umieszczony pod spodem drewniany dźwigar (4).

8. Płatew według zastrz. 7, znamienna tym, że w obszarze skrzyżowania pomiędzy płatwią sprzęgającą (1) a umieszczonym poniżej drewnianym dźwigarem (4), dodatkowo do śrub (5) ustawionych pod kątem ostrym, co najmniej jedna dodatkowa śruba jest wkręcona równolegle do zwróconych do siebie po wierzchni (6, 7) obu nakładających obszarów końcowych drewnianych belek (2, 3).

9. Płatew według zastrz. 8, znamienna tym, że co najmniej jedna dodatkowa śruba jest przyporządkowana zakładkowemu obszarowi końcowemu belki drewnianej (2, 3) umieszczonej u góry w kierunku po chylenia dachu.