PL192975B1 - Układ głowic zdalnego rażenia do wybuchowego formowania jednolitego pocisku i wysokoenergetycznych odłamków - Google Patents

Abstract

1. Układ głowic zdalnego rażenia do wybuchowego formowania jednolitego pocisku i wysokoenergetycznych odłamków, składający się z dwóch rodzajów głowic, z których każda utworzona jest z obudowy, z wkładki umieszczonej wewnątrz obudowy i usytuowanej w pobliżu jej czoła, z denka osadzonego w tylnej części tej obudowy, z materiału wybuchowego umieszczonego w każdej z obudów pomiędzy wkładką a denkiem, przy czym głowica pierwszego rodzaju zawiera jeden środek zapłonowy, zaś głowica drugiego rodzaju zawiera kilka środków zapłonowych, znamienny tym, że środek zapłonowy (4) głowicy (1) pierwszego rodzaju umieszczony jest w pobliżu wierzchołka wkładki (6a) tej głowicy (1), a środki zapłonowe (5) głowicy 2 drugiego rodzaju, usytuowane promieniowo, osadzone są w denku (9) tej głowicy (2) w pobliżu jego zewnętrznej krawędzi, zaś podłużne osie (23) symetrii obudów (7) głowic (1, 2) obu rodzajów, usytuowane równolegle, oddalone są od siebie w odległości większej niż długość promieni rozrzutu odłamkowych części szkodliwych, głowic (1, 2) zakłócających generowanie wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku i kilku wysokoenergetycznych odłamków (53, 54, 55a, 55b, 55c) w początkowej fazie ich formowania, natomiast środki zapłonowe (4, 5) głowic (1, 2) obu rodzajów są środkami wysokonapięciowymi (4, 5), połączonymi równolegle z zewnętrznym środkiem inicjującym (3), a każda z obudów (6a, 6b) jest bezpieczna ze względu na bardzo mały zasięg rażenia odłamkami.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest układ głowic zdalnego rażenia do wybuchowego formowania jednolitego pocisku i wysokoenergetycznych odłamków, używany do niszczenia nisko lecących samolotów, śmigłowców oraz opancerzonych wozów bojowych, w tym również wozów bojowych pokrytych pancerzem reaktywnym.

Ładunki kumulacyjne wykazują efekt działania kierunkowego, którego skutki silnie zależą od konstrukcji całej głowicy. Wnęka w ładunku materiału wybuchowego może mieć różny kształt. Najczęściej jest to stożek, hemisfera lub czasza kulista o małej wysokości. Pokrycie powierzchni wnęki wkładką, wykonaną z metalu, szkła, ceramiki lub innego ciała stałego znacznie zwiększa efekt kierunkowego działania ładunku kumulacyjnego. Wkładki stożkowe o dużej wysokości, czyli o małym kącie rozwarcia oraz wkładki hemisferyczne generują strumienie kumulacyjne o prędkości czoła od 4 do 8 km/s. Natomiast wkładki o małej wysokości generują kilka szybkich odłamków lub w pewnych przypadkach jednolite ciało, zwane wybuchowo formowanym pociskiem, oznaczonym skrótowo EFP. Prędkość takiego pocisku może osiągnąć wartość z zakresu 2-3 km/s.

W znanej głowicy do wybuchowego formowania pocisków, utworzonej z obudowy cylindrycznej, denka z poosiowym otworem, przesłony inercyjnej i wkładki, utrzymującej ładunek materiału wybuchowego umieszczonego w obudowie, zapalnik, osadzony w otworze poosiowym denka, inicjuje detonację materiału wybuchowego. Układ formowania frontu fali detonacyjnej, utworzony z zapalnika imateriału wybuchowego wypełniającego obszar wewnętrzny denka wraz z soczewką detonacyjną służy do odpowiedniego ukształtowania frontu fali detonacyjnej. W przypadku inicjacji punktowej kształt frontu fali detonacyjnej jest w przybliżeniu sferą, której środek pokrywa się z punktem inicjacji detonacji. Natomiast zastosowana soczewka detonacyjna pozwala uzyskać toroidalny kształt frontu fali detonacyjnej, ułatwiający odpowiednie ukształtowanie pocisku.

Działanie soczewki detonacyjnej jest następujące. Zapalnik inicjuje na osi detonację materiału wybuchowego. Pala detonacyjna propaguje się w materiale wybuchowym z prędkością 6-8 km/s, zaś prędkość fali uderzeniowej w przesłonie inercyjnej, wykonanej z plastyku, wynosi około 2 km/s. Przesłona inercyjna zapobiega osiowej inicjacji detonacji w głównym ładunku materiału wybuchowego i kieruje falę detonacyjną na brzeg głowicy. Ciśnienie produktów detonacji generuje wprawdzie falę uderzeniową w przesłonie inercyjnej, lecz wymiary i właściwości tej przesłony są tak dobrane, że zanim fala uderzeniowa pokona jej grubość, fala detonacyjna w materiale wybuchowym zdąży obiec dookoła przesłonę inercyjną i zainicjować na jej obwodzie detonację głównego materiału wybuchowego, służącego do napędzenia wkładki. Ciśnienie produktów detonacji napędza i deformuje materiał wkładki. Kształt powstającego pocisku silnie zależy od konstrukcji ładunku materiału wybuchowego, kształtu wkładki oraz położenia punktu inicjacji detonacji.

Znany jest kształtowy ładunek wybuchowy z soczewką detonacyjną kształtującą falę, opisany w opisie patentowym USA nr 5565 644. Głowica, zawierająca kształtowy ładunek wybuchowy i soczewkę detonacyjną ma obudowę o eliptycznej ścianie wewnętrznej, która w istocie jest symetryczna względem podłużnej osi symetrii głowicy. Punkt inicjacji detonacji, czyli zapalnik, umieszczony jest poosiowo w dolnej części obudowy. Materiał wybuchowy umieszczony jest pomiędzy eliptyczną ścianą wewnętrzną obudowy a wkładką, która to wkładka może mieć kształt półkuli, paraboloidy, elipsoidy, gruszki lub tuby gramofonowej. Materiał wkładki może stanowić miedź, aluminium, zubożony uran, wolfram, tantal lub inny materiał. Wkładka połączona jest z wewnętrzną ścianą obudowy za pomocą pierścienia. W pobliżu wklęsłego wierzchołka wewnętrznej ściany obudowy umieszczona jest soczewka płasko-wypukła, tworząca łącznie z zapalnikiem układ formowania frontu fali detonacyjnej. Soczewka detonacyjna powoduje zogniskowanie rozbieżnej fali detonacyjnej i przetworzenie jej na falę quasi-stożkową, której wierzchołek znajduje się w punkcie usytuowanym na podłużnej osi symetrii głowicy, od zewnętrznej strony wkładki. W ten sposób soczewka detonacyjna dostosowuje falę detonacyjna do uderzenia na całą powierzchnię wkładki w tym samym czasie. W efekcie fala stożkowa o zwiększonej energii nadaje prędkość metalicznemu strumieniowi kumulacyjnemu, którego elementy przemieszczają się równolegle do osi materiału wybuchowego.

Znany jest ponadto układ wytwarzania kształtowych pocisków wybuchowych, opisany w opisie patentowym USA nr 4 982 667. Układ ten zawiera obudowę o wewnętrznej powierzchni cylindrycznej, która to obudowa wypełniona jest materiałem wybuchowym i uszczelniona od strony czołowej wkładką, a od strony tylnej denkiem. Wkładka ma kształt wklęsłego krążka o małej grubości ściany i jest utworzona na przykład ze stali, miedzi lub ciężkiego metalu. Wkładka ma niehomogeniczność, polegaPL 192 975 B1 jącą na zniekształceniach falistych krążka. Zniekształcenia te usytuowane są promieniowo, a ich wierzchołki zbiegają się ku środkowi krążka i są oddalone od tego środka w założonej odległości, natomiast krzywe, tworzące fale, łączą się z obwiednią kolistą tego krążka. Zewnętrzna powierzchnia obudowy ma kształt regularnego wieloboku, na przykład sześciokąta lub ośmiokąta tak, że w narożach zewnętrznej powierzchni obudowy ściany mają największą grubość. W denku obudowy usytuowany jest poosiowo zapalnik, którego poszczególne punkty inicjacji detonacji, stanowiące części tego zapalnika, mające różną energię zapłonu lub różne opóźnienie zapłonu, są rozmieszczone symetrycznie w pobliżu krawędzi obwiedniowej tego denka.

Kiedy zawartość ładunku wybuchowego jest zdetonowana, fala detonacyjna, mająca kształt quasi-sferyczny, najpierw uderza na środek krążka, gdzie zaczyna się deformacja wkładki, natomiast wszystkie inne obszary zewnętrzne krążka są uderzane falą detonacyjna z małym opóźnieniem czasowym tak, że początkowo krążek jest wygięty w środku, zaś później następuje deformacja zniekształceń falistych krążka, tworzących w fazie końcowej pojedyncze, regularnie rozstawione fałdy, działające jako środki usterzające, stabilizujące pocisk.

Znany jest poza tym nabój kumulacyjny o kierunkowym efekcie wybuchu, opisany w polskim opisie patentowym nr 140 102. Nabój kumulacyjny zawiera obudowę, materiał wybuchowy umieszczony w tej obudowie, zapalnik umieszczony w denku tej obudowy oraz wkładkę, mającą kształt wyciśniętego stożka, umieszczoną w części czołowej obudowy. Obudowa naboju kumulacyjnego i metalowa wkładka są precyzyjnie wycentrowane na wspólnej osi symetrii, na której jest również usytuowany zapalnik. Stożek jest zróżnicowany i wyciśnięty w formie, bezpośrednio z walcowanego na gorąco arkusza z czystej miedzi bez dopuszczenia do znacznego ostygnięcia arkusza po walcowaniu na gorąco. Zróżnicowanie stożka polega na tym, że wypukłość ścianki stożka, której grubość jest jednakowa w obrębie powierzchni całego stożka, mierzona od ścianki stożka prostego o jednakowym kącie stożkowym jest mniejsza niż grubość pozostałej części ścianki tego stożka i stanowi w przybliżeniu połowy grubości pozostałej części stożka. Kształt obudowy, w pobliżu jej czołowej części, jest cylindryczny, a następnie zwęża się przyjmując kształt stożka ściętego. Wskutek kształtu obudowy i kształtu miedzianego stożka, kąt uderzenia fali detonacyjnej na powierzchnię stożka miedzianego jest prawie stały, a różnice w przyśpieszeniu pomiędzy częściami masy naboju kumulacyjnego są minimalne, przy czym fala detonacyjna tego naboju jest quasi-sferyczna.

Znane dotychczas głowice kumulacyjne oraz głowice do wybuchowego formowania pocisków charakteryzują się tym, że pierwsze z nich generują strumień kumulacyjny, a drugie generują pocisk, stanowiący jednolite ciało.

Celem wynalazku jest skonstruowanie takiego układu głowic zdalnego rażenia, który generuje wybuchowo formowany, jednolity pocisk i kilka wysokoenergetycznych odłamków i separuje przebiegi ich formowania po trajektoriach.

Układ głowic zdalnego rażenia do wybuchowego formowania jednolitego pocisku i wysokoenergetycznych odłamków, według wynalazku składający się z dwóch rodzajów głowic, z których każda utworzona jest z obudowy, z wkładki umieszczonej wewnątrz obudowy i usytuowanej w pobliżu jej czoła, z denka osadzonego w tylnej części tej obudowy, z materiału wybuchowego umieszczonego w każdej z tych obudów pomiędzy wkładką a denkiem, przy czym głowica pierwszego rodzaju zawiera jeden środek zapłonowy, zaś głowica drugiego rodzaju zawiera kilka środków zapłonowych, charakteryzuje się następującymi środkami technicznymi, ich ukształtowaniem i funkcjonalnym połączeniem. Środek zapłonowy głowicy pierwszego rodzaju umieszczony jest w pobliżu wierzchołka wkładki tej głowicy. Środki zapłonowe głowicy drugiego rodzaju, usytuowane promieniowo, osadzone są w denku tej głowicy w pobliżu jej zewnętrznej krawędzi. Podłużne osie symetrii obudów głowic obu rodzajów, usytuowane równoległe, oddalone są od siebie w odległości większej niż długość promieni rozrzutu odłamkowych części szkodliwych głowic, zakłócających generowanie wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku i kilku wysokoenergetycznych odłamków w początkowej fazie ich formowania, środki zapłonowe głowic obu rodzajów są środkami wysokonapięciowymi, połączonymi równolegle z zewnętrznym środkiem inicjującym. Każda z obudów jest bezpieczna ze względu na bardzo mały zasięg rażenia odłamkami. Wysokonapięciowe środki zapłonowe głowic obu rodzajów stanowią zapalniki wysokonapięciowe. Zewnętrzny środek inicjujący stanowi zewnętrzny blok decyzyjny.

Zaletą układu głowic zdalnego rażenia do wybuchowego formowania jednolitego pocisku i wysokoenergetycznych odłamków jest jego szczególnie duża skuteczność niszczenia środków bojowych, w tym również wozów bobowych pokrytych pancerzem reaktywnym.

PL 192 975B1

Przedmiot wynalazku, w przykładzie wykonania, uwidoczniony jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia uproszczony układ głowic zdalnego rażenia do wybuchowego formowania jednolitego pocisku i wysokoenergetycznych odłamków, fig. 2 - ogólną konstrukcję głowicy bez środka zapłonowego, w przekroju poosiowym, fig. 3 - obudowę głowicy, przedstawionej na fig. 2, wykonanej z duraluminium, w przekroju poosiowym, fig. 4 - obudowę głowicy, przedstawionej na fig. 2, wykonaną z pierwszego kompozytu, w przekroju poosiowym, fig. 5 - obudowę głowicy przedstawionej na fig. 2, wykonaną z drugiego kompozytu, w przekroju poosiowym, fig. 6 - przebieg generowania wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku, w przekroju wzdłuż jego trajektorii, fig. 7 - przebieg generowania wysokoenergetycznych odłamków, w przekroju wzdłuż ich trajektorii, fig. 8 - wykres krawędziowy rozkładu ciśnienia w produktach detonacji przy obwodowej inicjacji materiału wybuchowego, a)-po czasie 10 μs, b) - po czasie 15 μs, c) po czasie 20 μs, a fig, 9 - wykres krawędziowy rozkładu ciśnienia w produktach detonacji przy punktowej inicjacji materiału wybuchowego, a) - po czasie 10 μs, b) - po czasie 15 μs, c) - po czasie 20 μs.

Układ głowic zdalnego rażenia do wybuchowego formowania jednolitego pocisku i wysokoenergetycznych odłamków (fig. 1) utworzony gest z dwóch głowic 1, 2 pierwszego i drugiego rodzaju i ze środka inicjującego, zewnętrznego 3 bezpośrednio oddziaływującego na wysokonapięciowe środki zapłonowe 4, 5 tych głowic 1, 2, przy czym zewnętrzny środek inicjujący 3 stanowi zewnętrzny układ decyzyjny 3, natomiast środek zapłonowy 4 głowicy 1 pierwszego rodzaju stanowi pierwszy wysokonapięciowy zapalnik 4, zaś wysokonapięciowe środki zapłonowe 5 głowicy 2 drugiego rodzaju stanowią drugie wysokonapięciowe zapalniki.

Ogólna konstrukcja każdej z głowic 1, 2 przedmiotowego układu wykonana jest podobnie z wyjątkiem krzywizny symbolicznie przedstawionej wkładki 6. Obudowa 2 (fig. 2) ma kształt cylindra zpierścieniowym kołnierzem zaczepowym 8, ustalającym położenie wkładki 6, osadzonej wewnątrz tej obudowy 7, przy czym wkładka 6a głowicy 1 pierwszego rodzaju ma kształt czaszy kulistej o dużej wysokości, natomiast wkładka 6b głowicy 2 drugiego rodzaju ma również kształt czaszy kulistej, ale omałej wysokości. Wkładki 6a,6b mają jednolitą grubość ścianki i wykonane są z miedzi albo z żelaza „ARMGO”, albo z tantalu. Wkładka 6, symbolizująca wkładki 6a, 6b, usytuowana jest centrycznie, wierzchołkiem skierowanym ku środkowi obudowy 7. W tylnej części obudowy 2 osadzone jest denko koliste 9 odwustopniowej powierzchni walcowej, przylegające ściśle zewnętrzną powierzchnią walcową o dużej średnicy do wewnętrznej powierzchni walcowej obudowy 7.Położenie denka 4, usytuowanego centrycznie wewnątrz obudowy 7, ustalone jest za pomocą pierścienia dociskowego 10, wciśniętego pomiędzy wewnętrzną powierzchnię walcową obudowy 2 a zewnętrzną powierzchnię walcową omałej średnicy denka 9. Wewnątrz obudowy 7, pomiędzy wkładką 6 i denkiem 9 jest umieszczony materiał wybuchowy 11, zwany w dalszej części opisu skrótowo MW 11. Obudowa 2 wykonana jest z jednolitego duraluminium 12 (fig. 3) albo z pierwszego kompozytu 13 (fig. 4), albo z drugiego kompozytu 14 (fig. 5). Pierwszą wewnętrzną warstwę 15 pierwszego kompozytu 13stanowi duraluminium, drugą warstwę 16 - laminat kawlarowy, trzecią warstwę 17 - laminat aramidowy, czwartą, zewnętrzną warstwę 18 stanowi laminat szklany. Pierwszą wewnętrzną warstwę 19 drugiego kompozytu 14 stanowi laminat szklany, drugą warstwę 20 -laminat kawlarowy, trzecią warstwę21 - laminat aramidowy, a czwartą, zewnętrzną warstwę22 stanowi laminat szklany.

Denko 9i pierścień dociskowy 10 wykonane są z tego samego materiału co i obudowa 7.Obudowy 7wykonane z duraluminium 12 albo z pierwszego kompozytu 13,albo z drugiego kompozytu14 są lekkie, ale wytrzymują wytworzenie fal detonacyjnych i ukierunkowanie ich frontów na wkładki 6a, 6b w pierwszej fazie generacji kilku wysokoenergetycznych odłamków przez głowicę 1 pierwszego rodzaju, jak również w pierwszej fazie generacji wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku przez głowicę 2 drugiego rodzaju, następnie rozrywają się na małe części o minimalnej sile rażenia, dlatego każda z tych obudów 6a, 6b jest bezpieczna ze względu na bardzo mały zasięg rażenia odłamkami. Pierwszy etap reakcji wybuchu MW 11 w głowicy 1 pierwszego rodzaju powoduje pierwszy wysokonapięciowy zapalnik 4, który umieszczony jest w pobliżu wierzchołka wkładki 6a, na podłużnej osi symetrii obudowy 7 tejgłowicy 1. Pierwszy etap reakcji wybuchu MW 11 w głowicy 2 drugiego rodzaju powodują drugie wysokonapięciowe zapalniki 5, które usytuowane są promieniowo i osadzone w denku tej głowicy 2 w pobliżu jego zewnętrznej krawędzi kolistej. Pierwsze etapy reakcji wybuchów MW 11 wobu głowicach 1, 2 następują jednocześnie pod wpływem inicjacji detonacji MW 11 przez zewnętrzny blok decyzyjny 3 bezpośrednio oddziaływujący na równolegle połączone zapalniki wysokonapięciowe 4, 5 odnośnych głowic 1, 2, przy czym podłużne osie symetrii 23 obudów 7tych głowic 1, 2 są usytuowane równolegle i oddalone od siebie w odległości większej niż długość promieni rozrzutu

PL 192 975 B1 szkodliwych części odłamkowych obu głowic 1, 2, zakłócających generowanie wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku i kilku wysokoenergetycznych odłamków w początkowej fazie ich formowania.

Tak więc, przedmiotowy układ głowic (fig. 1) generuje jednocześnie wybuchowo formowany, jednolity pocisk (fig. 6, a3)i kilka wysokoenergetycznych odłamków (fig. 7, b3).

Dla przypadku, gdy głowica 2 drugiego rodzaju generuje wybuchowo formowany, jednolity pocisk, a obudowa 7 tej głowicy 2 wykonana jest z jednolitego duraluminium 12 (fig. 3), przedstawiono wybiórczo w przekroju krawędziowym trzy fazy rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 11.

W pierwszej, wybiórczej fazie (fig. 8a) rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 11, to jest po 10 μs od chwili inicjacji detonacji MW11, wyróżnia się: front 24 fali detonacyjnej; początkowe ciśnienie 25na froncie 24 fali detonacyjnej; bardzo wysoki (obcięty z braku miejsca) przyrost 26 ciśnienia na froncie 24 fali detonacyjnej, wywołany przez efekty kumulacyjne na podłużnej osi symetrii 23 obudowy 7, tym samym na osi ładunku MW 1; front 27 fali uderzeniowej, odbitej od osi ładunku MW11 oraz front 28 fali uderzeniowej, odbitej od obudowy 7. W drugiej, wybiórczej fazie (fig. 8b)rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 11, to jest po 15 μs od chwili inicjacji detonacji MW 11, rozkład ciśnienia osiąga wynikowe apogeum 29, przy czym odróżnienie nawzajem nakładających się frontów, to jest frontu 24 fali detonacyjnej, frontu 22 fali uderzeniowej odbitej od osi ładunku MW 11 i frontu 28 fali uderzeniowej odbitej od obudowy 7 jest bardzo trudne. Wtrzeciej, wybiórczej fazie (fig. 8c)rozkładu ciśnienia wproduktach detonacji MW 11, to jest po 20 μs od chwili inicjacji detonacji MW 11, rozkład ciśnienia jest już bardzo wyrównany i ma trzy wyróżniające się fronty: quasi-kulisty front 30; pierścieniowy front 31 oraz dzwonowy front 32 o krótkiej tworzącej i dużym kącie rozwarcia.

Quasi-kulisty front 30 ciśnienia najpierw oddziaływuje na wierzchołek wkładki 6b, a następnie na wewnętrzną, przywierzchołkową część 33 powierzchni tej wkładki 6b z niewielkim opóźnieniem, wynikającym z jej wypukłości, tworząc w pierwszej fazie a1 (fig. 6) formowania jednolitego pocisku jego czołową część 34 o kształcie zaokrąglonego walca. Pierścieniowy front 31 ciśnienia oddziaływuje na drugą część wewnętrznej powierzchni wkładki 6b, tworząc część cylindryczną 36 jednolitego pocisku. Dzwonowy front 2 ciśnienia oddziaływuje na trzecią część 37wewnętrznej powierzchni wkładki 6btworząc ściętostożkową część 38 jednolitego pocisku o dużym kącie rozwarcia. Wybuchowo formowany, jednolity pocisk, poruszając się po swojej trajektorii w wyniku działania produktów detonacji MW 11, przybiera w pośredniej fazie a2 formowania w ogólnym zarysie kształt nieforemnego stożka o ostrym kącie rozwarcia, aby w końcowej fazie lotu a3 osiągnąć kształt docelowy. Tak wybuchowo uformowany, jednolity pocisk osiąga w końcowej fazie lotu prędkość 2484 m/s.

Dla przypadku, gdy głowica 1 pierwszego rodzaju generuje kilka wysokoenergetycznych odłamków (fig. 7), a obudowa 7 tej głowicy 1 wykonana jest również z jednolitego duraluminium 12 (fig. 3), przedstawiono wybiórczo w przekroju krawędziowym trzy fazy rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 11. W pierwszej, wybiórczej fazie (fig. 9 a)rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 11, to jest po 10 μs od chwili inicjacji detonacji MW 11 wyróżnia się: front 39 fali detonacyjnej; początkowe ciśnienie 40 na froncie fali detonacyjnej; front 42 fali uderzeniowej odbitej od bocznej ściany obudowy 7 ifront 41fali uderzeniowej odbitej od wkładki 6a. W drugiej, wybiórczej fazie (fig. 9b)rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 11, to jest po 15 μs od chwili inicjacji detonacji MW 11, rozkład ciśnienia osiąga wynikowe apogeum 43z wyraźną dominacją frontu 39fali detonacyjnej i frontu 41 fali uderzeniowej odbitej od wkładki 6a, przy czym odróżnienie nawzajem nakładających się frontów, to jest frontu 39fali detonacyjnej, frontu 41 fali uderzeniowej odbitej od wkładki 6a i frontu 42 fali uderzeniowej odbitej od bocznej ściany obudowy 7 jest bardzo trudne. W trzeciej, wybiórczej fazie (fig. 9c) rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 11, to jest po 20 μs od chwili inicjacji detonacji MW 11, rozkład ciśnienia jest już bardzo wyrównany i ma w przekroju krawędziowym trzy wyróżniające się fronty: quasi-kulisty front 44 o średnicy mniejszej niż ma to miejsce w przypadku generacji jednolitego pocisku, pierścieniowy front 45o krótkiej tworzącej i ostrym kącie rozwarcia, lecz mniejszym niż ma to miejsce w przypadku generacji jednolitego pocisku oraz dzwonowy front 46 o długiej tworzącej i kącie rozwarcia większym niż ma to miejsce w przypadku generacji jednolitego pocisku.

Quasi-kulisty front 44 ciśnienia w produktach detonacji MW 11 oddziaływuje na pierwszą, wierzchołkową część 47wewnętrznej powierzchni wkładki 6a, tworząc w pierwszej fazie b1generacji wysokoenergetycznych odłamków część 49 czołową tych odłamków o kształcie pękniętego grzybka. Pierścieniowy front 45 ciśnienia oddziaływuje na drugą, przywierzchołkową część 48 wewnętrznej powierzchni wkładki 6a, tworząc zdeformowaną ścianę stożkową 50 wysokoenergetycznych odłamków obardzo dużym kącie rozwarcia. Dzwonowy front 46 ciśnienia oddziaływuje na trzecią, przybrzegową część wewnętrznej powierzchni wkładki 6a, tworząc sinusoidalne obrzeże 52 wysokoenergetycznych

PL 192 975B1 odłamków. Wysokoenergetyczne odłamki, poruszając się początkowo po trajektoriach w wyniku działania produktów detonacji MW 11, w pośredniej fazie b2 ich formowania ulegają deformacji pod wpływem gradientów prędkości, aby w końcowej fazie b3 formowania rozerwać się na kilka dużych, wysokoenergetycznych odłamków 53, na kilka średniej wielkości wysokoenergetycznych odłamków 54 i na kilkanaście małych, wysokoenergetycznych odłamków, wyodrębnionych grupowo 55a, 55b, 55c, poruszających się po równoległych trajektoriach, przy czym duże, wysokoenergetyczne odłamki 53 osiągają prędkość 2177 m/s, średniej wielkości, wysokoenergetyczne odłamki 54 osiągają prędkość 2496 m/s, a pierwsza grupa 55a wysokoenergetycznych, małych odłamków osiąga prędkość 2515 m/s, druga grupa 55b -2716 m/s, zaś trzecia grupa 55c osiąga prędkość 2932 m/s.

W przypadku głowic 1, 2, mających obudowę 7 wykonaną z pierwszego kompozytu 13 lub z drugiego kompozytu 14, doboru kształtów ich wkładek 6a, 6b, ich mas i krzywizn powierzchni, długości ładunków MW 11 oraz wysokonapięciowych zapalników 4,5 dokonuje się stosując metody fizyki komputerowej.

Przedmiotowy układ głowic zdalnego rażenia, będący składową częścią układów mechanicznych pocisków zdalnego rażenia, jest szczególnie przydatny do niszczenia opancerzonych wozów bojowych, pokrytych pancerzem reaktywnym.

Claims (3)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Układ głowic zdalnego rażenia do wybuchowego formowania jednolitego pocisku i wysokoenergetycznych odłamków, składający się z dwóch rodzajów głowic, z których każda utworzona jest z obudowy, z wkładki umieszczonej wewnątrz obudowy i usytuowanej w pobliżu jej czoła, z denka osadzonego w tylnej części tej obudowy, z materiału wybuchowego umieszczonego w każdej z obudów pomiędzy wkładką a denkiem, przy czym głowica pierwszego rodzaju zawiera jeden środek zapłonowy, zaś głowica drugiego rodzaju zawiera kilka środków zapłonowych, znamienny tym, że środek zapłonowy (4) głowicy (1) pierwszego rodzaju umieszczony jest w pobliżu wierzchołka wkładki (6a) tej głowicy (1), a środki zapłonowe (5) głowicy 2 drugiego rodzaju, usytuowane promieniowo, osadzone są w denku (9) tej głowicy (2)w pobliżu jego zewnętrznej krawędzi, zaś podłużne osie (23) symetrii obudów (7) głowic (1, 2) obu rodzajów, usytuowane równolegle, oddalone są od siebie w odległości większej niż długość promieni rozrzutu odłamkowych części szkodliwych, głowic (1, 2) zakłócających generowanie wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku i kilku wysokoenergetycznych odłamków (53, 54, 55a, 55b, 55c) w początkowej fazie ich formowania, natomiast środki zapłonowe (4, 5) głowic (1, 2) obu rodzajów są środkami wysokonapięciowymi (4, 5), połączonymi równolegle z zewnętrznym środkiem inicjującym (3), a każda z obudów (6a, 6b) jest bezpieczna ze względu na bardzo mały zasięg rażenia odłamkami.
2. 2. Układ głowic według zastrz. 1, znamienny tym, że wysokonapięciowe środki zapłonowe (4, 5) głowic (1, 2) obu rodzajów stanowią zapalniki wysokonapięciowe (4, 5).
3. 3. Układ głowic według zastrz. 1, znamienny tym, że zewnętrzny środek inicjujący (3) stanowi zewnętrzny blok decyzyjny (3).