PL193097B1 - Ramię górniczego kombajnu ścianowego - Google Patents

Abstract

1. Ramię górniczego ścianowego kombajnu zamocowane wychylnie jednym końcem do kadłuba kombajnu i zaopatrzone z drugiego końca w bębnowy urabiający organ, wygięte w płaszczyźnie prostopadłej do osi wychyłu, znamienne tym, że wygięcie (6) znajduje się poniżej prostej (3) przechodzącej przez oś (4) urabiającego organu (7) i przez oś (5) sworznia (9) łączącego ramię (8) z kadłubem (10) kombajnu, przy czym wygięcie (6) jest zwrócone wklęsłą stroną ku prostej (3).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest ramię górniczego kombajnu ścianowego zamocowane wychylnie jednym końcem do kadłuba kombajnu i zaopatrzone z drugiego końca w bębnowy urabiający organ. Ramię jest przeznaczone zwłaszcza do niskich kombajnów.

Znane z polskiego opisu patentowego nr 173 003 ramię kombajnu ma kształt prostej belki zamocowanej wychylnie jednym końcem do kadłuba kombajnu i zaopatrzone z drugiego końca w urabiający organ. Dzięki wychylności ramię ustawia się pod różnym kątem do płaszczyzny posuwu kombajnu, przy czym przy urabianiu przy spągu końce ramienia z urabiającym organem znajdują się poniżej osi mocowania ramienia do kadłuba kombajnu. Wówczas pomiędzy ramieniem i spągiem oraz przednią ścianą kadłuba kombajnu powstaje wolna przestrzeń w kształcie trójkąta z ostrym kątem przy wierzchołku po stronie urabiającego organu. Przez tę przestrzeń pod ramieniem jest przepychany urobek z obszaru działania urabiającego organu w kierunku ścianowego przenośnika. Przepychanie urobku w kierunku równoległym do osi obrotu urabiającego organu następuje pod działaniem urabiającego organu, który ma śrubowo zwinięte wewnętrzne płaty spełniające zadanie urządzenia transportującego urobek. Tak więc urobek jest przepychany w części pod ramieniem w obszarze wyznaczonym przez poprzeczny kołowy zarys urabiającego organu, czyli w obszarze, gdzie omawiana trójkątna wolna przestrzeń pod ramieniem jest najwęższa, bo w obszarze wierzchołka tego trójkąta o ostrym kącie. Druga część urobku jest przemieszczana w stronę przenośnika ponad ramieniem. Mała wolna przestrzeń pod ramieniem stanowi duże utrudnienie przy przemieszczaniu urobku od urabiającego organu na ścianowy przenośnik. Jest to szczególne utrudnienie w kombajnach niskich, w których przy prostym ramieniu przestrzeń pod ramieniem jest szczególnie niska i przez to powoduje tamowanie przepływającego urobku. Znane z polskiego opisu patentowego P 299 098 ramię ma taki kształt, iż przy dolnym położeniu urabiającego organu przestrzeń pod ramieniem w obszarze urabiającego organu jest powiększona. Znane ramię jest proste, a powiększenie wysokości przestrzeni pod ramieniem osiągnięto przez umieszczenie osi urabiającego organu poniżej osi symetrii ramienia. Takie ukształtowanie ramienia ułatwia przepychanie urobku pod ramieniem od urabiającego organu do ścianowego przenośnika, ale ramię takie jest pod tym względem skuteczne tylko w wysokich kombajnach przeznaczonych do urabiania pokładów dużej miąższości. Znane z polskiego opisu patentowego nr 169 550 ramię kombajnu jest uformowane, w widoku z boku, wzdłuż linii łamanej złożonej z dwóch odcinków. Ta linia łamana leży przy tym powyżej prostej przechodzącej przez oś wychyłu ramienia względem kadłuba kombajnu i przez oś obrotu urabiającego organu. Przez to wolna przestrzeń pod ramieniem w obszarze poprzecznego zarysu urabiającego organu jest większa niż przy prostym ramieniu. Jednakże ramię o tym kształcie bocznego zarysu może być stosowane tylko do wysokich kombajnów przeznaczonych do pracy w grubych pokładach, gdyż ramię o tym kształcie ma stosunkowo dużą wysokość i przez to nie mieści się w niskim pokładzie.

Celem wynalazku jest ramię przeznaczone do kombajnów pracujących w niskich pokładach, które ułatwia transport urobku z urabiającego organu na ścianowy przenośnik.

Ramię według wynalazku, przeznaczone do górniczego ścianowego kombajnu, zamocowane wychylnie jednym końcem do kadłuba kombajnu i zaopatrzone z drugiego końca w bębnowy urabiający organ, wygięte w płaszczyźnie prostopadłej do osi wychyłu charakteryzuje się tym, że wspomniane wygięcie znajduje się poniżej prostej przechodzącej przez oś urabiającego organu i przez oś sworznia łączącego ramię z kadłubem kombajnu, przy czym wymienione wygięcie jest zwrócone wklęsłą stroną do wspomnianej prostej. W korzystnym rozwiązaniu ramię ma górną ścianę segmentu z urabiającym organem nachyloną w dół w stronę ścianowego przenośnika. W szczególnym rozwiązaniu wspomniana górna ściana przedniego segmentu ramienia jest wydłużona w daszek sięgający poza zarys ramienia ponad przestrzeń między ramieniem i przenośnikiem. W szczególnym rozwiązaniu ramię ma koniec przedniego segmentu odgięty ku górze, co tworzy końcowy segment, w którym jest osadzony urabiający organ. W korzystnym rozwiązaniu ramię ma przednią część w formie klina o ścianach równoległych do osi urabiającego organu i rozchylonych od strony tej osi.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia ramię w widoku z boku oraz fragment kadłuba kombajnu, a fig. 2 jest poprzecznym przekrojem płaszczyzną A-A przez ramię.

Ramię 8 składa się z trzech zasadniczych segmentów, a to z przedniego segmentu 1, skośnego segmentu 2 i mocującego segmentu 20, przy czym korzystnie przedni segment 1 może być na końcu

PL 193 097B1 odgięty ku górze, tworząc w tej części końcowy segment 19. W przednim segmencie 1 jest osadzony urabiający organ 7 z osią 4 obrotu. Gdy przedni segment 1 jest na końcu odgięty ku górze w formie końcowego segmentu 19, urabiający organ 7 jest osadzony w końcowym segmencie 19. Koniec ramienia 8 od strony urabiającego organu 7, czyli koniec przedniego segmentu 1 lub końcowego segmentu 19, jest korzystnie ukształtowany w formie klina 15 o ścianach równoległych do osi 4 urabiającego organu 7, który to klin 15 ma ściany rozchylone od strony osi 4. W miejscu łączenia skośnego segmentu 2 z mocującym segmentem 20 jest w ramieniu 8 osadzony silnik 12 napędzający urabiający organ 7 za pośrednictwem zębatej przekładni znajdującej się wewnątrz ramienia 8. W górnej części mocującego segmentu 20 jest osadzony sworzeń 9 w osi 5, który to sworzeń 9 łączy wychylnie ramię 8 z kadłubem 10 kombajnu. Oś 5 jest usytuowana równolegle do płaszczyzny 11 posuwu kombajnu, czyli wychylanie ramienia 8 następuje w płaszczyźnie prostopadłej do płaszczyzny 11, a zatem prostopadłej do spągu 24. W dolnej części mocujący segment 20 ma otwór 21, równoległy do osi 5, służący do mocowania siłownika 25 do wychylania ramienia 8 wokół osi 5. Nachylenie przedniego segmentu 1 do skośnego segmentu 2 jest korzystnie tak dobrane, iż gdy ramię 8 zajmuje dolne skrajne położenie, przedni segment 1 jest równoległy do płaszczyzny 11 posuwu kombajnu, którą to płaszczyznę 11 wyznacza element ścianowego przenośnika 18, po którym to elemencie przemieszcza się kombajn w ruchu posuwu wzdłuż ścianowego wyrobiska. Długość skośnego ramienia 2 i jego nachylenie do przedniego segmentu 1 dobiera się tak, aby dolna ściana 26 poziomego segmentu 1 znajdowała się możliwie jak najbliżej spągu 24 przy skrajnym dolnym położeniu ramienia 8. Chodzi o to, aby zgodnie z celem wynalazku nadspągowa przestrzeń 23, między dolną ścianą 26 przedniego segmentu 1 a spągiem 24 była możliwie jak najmniejsza, co powoduje, że górna ściana 14 ramienia 8 leży stosunkowo nisko nad spągiem 24. Aby osiągnąć jak największe obniżenie przedniego segmentu 1 nad spągiem 24, korzystnie przedni segment 1 jest na końcu odgięty ku górze w utworzony w ten sposób krańcowy segment 19, do którego jest zamocowany urabiający organ 7. Powierzchnia spągu 24 jest tworzona przez najniższy punkt obwodu urabiającego organu 7, zatem odgięcie ku górze końca przedniego segmentu 1 umożliwia umieszczenie osi 4 na zwiększonej wysokości ponad dolną ścianą 26 ramienia 8, co skutkuje obniżeniem położenia dolnej ściany 26 i zarazem górnej ściany 14 w kierunku spągu 24, czyli zmniejszeniem wysokości nadspągowej przestrzeni 23. Ukształtowanie ramienia 8 ma na celu ułatwienie przepływu urobku z urabiającego organu 7 na ścianowy przenośnik 18 ponad górną ścianą 14 przedniego segmentu 1. Z tego względu korzystnie górna ściana 14 jest nachylona w dół w stronę ścianowego przenośnika 18. Korzystnie część górnej ściany 14 jest przedłużona w stronę ścianowego przenośnika 18 w formie daszku 16. Używane w opisie określenia wyżej, niżej, w górę, w dół odnoszą się do położenia względem spągu 24 ścianowego wyrobiska.

Urabiający organ 7 wykonuje w czasie pracy ruch złożony z ruchu obrotowego wokół osi 4 i ruchu postępowego wraz z całym kombajnem wzdłuż spągu 24. W wyniku tego ruchu urabiające elementy, jak na przykład skrawające noże, umieszczone na pobocznicy urabiającego organu 1 odspajają od calizny pokładu urobek. Kawałki urobku wpadają do wnętrza urabiającego organu 7. We wnętrzu urabiającego organu 7 znajdują się śrubowo zwinięte płaty, które na skutek wirowego ruchu wokół osi 4 organu 7 transportują urobek wzdłuż osi 4 w stronę ramienia 8. Ta część urobku, która opuszcza urabiający organ 7 w jego dolnej części, w krótkim czasie wypełnia niską nadspągową przestrzeń 23 pod przednim segmentem 1 ramienia 8 oraz przestrzeń między urabiającym organem i przedniego segmentu 1 do wysokości górnej ściany 14 przedniego segmentu 1. Zgromadzony tu urobek tamuje dalszy jego wypływ w dolnej części organu 7. Wobec tego ta część urobku, która zatamowana nie mogła opuścić organu 7, pozostaje w jego wnętrzu i zostaje uniesiona do góry i dopiero, gdy zostaje uniesiona ponad górną ścianę 14 ramienia 8, opuszcza wnętrze organu 7, jednocześnie przepychając w stronę ścianowego przenośnika 18 ten urobek, który w tym momencie zalegał ponad górną ścianą 14 przedniego segmentu 1 ramienia 8. Część urobku zepchniętego z górnej ściany 14 wpada do przestrzeni 17 między ramieniem 18 i przenośnikiem 18 i po zapełnieniu tej przestrzeni następne porcje urobku zostają spychane nad górną powierzchnią 13 bocznego profilu ścianowego przenośnika 18 do rynny przenośnika. Dzięki niskiemu położeniu przedniego segmentu 1 ramienia 8 nad spągiem 24, a przez to niskiej nadspągowej przestrzeni 23 w krótkim czasie zatkanej urobkiem tamującym dalszy przepływ urobku tą drogą, urobek jest unoszony przez urabiający organ 7 w górę i zostaje przepchany ponad przednim segmentem 1 na ścianowy przenośnik 18 przy stosunkowo mniejszych oporach, niż gdyby ten urobek był przepychany przez nadspągową przestrzeń 23, następnie był unoszony do góry w przestrzeni 17 i dopiero tu przesypywany nad górną powierzchnią 13 bocznego profilu przenośnika

PL 193 097B1 do jego rynny. Tak więc dzięki szczególnej budowie ramienia 8 według wynalazku przepychanie urobku z urabiającego organu 7 na przenośnik 18 odbywa się przy mniejszych oporach, co poprawia załadunek urobku, a przez to mniej urobku pozostaje na spągu 24 po przejściu kombajnu.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Ramię górniczego ścianowego kombajnu zamocowane wychylnie jednym końcem do kadłuba kombajnu i zaopatrzone z drugiego końca w bębnowy urabiający organ, wygięte w płaszczyźnie prostopadłej do osi wychyłu, znamienne tym, że wygięcie (6) znajduje się poniżej prostej (3) przechodzącej przez oś (4) urabiającego organu (7) i przez oś (5) sworznia (9) łączącego ramię (8) z kadłubem (10) kombajnu, przy czym wygięcie (6) jest zwrócone wklęsłą stroną ku prostej (3).
2. 2. Ramię według zastrz. 1, znamienne tym, że ma górną ścianę (14) przedniego segmentu (1) nachyloną w dół w stronę ścianowego przenośnika (18).
3. 3. Ramię według zastrz. 1, znamienne tym, że ma przednią część w formie klina (15) o ścianach równoległych do osi (4) urabiającego organu (7) i rozchylonych od strony tej osi (5).
4. 4. Ramię według zastrz. 1, znamienne tym, że ma górną ścianę (14) przedniego segmentu (1) ramienia (8) wydłużoną w daszek (16) sięgający poza zarys ramienia ponad przestrzeń (17) między przednim segmentem (1) ramienia (8) a ścianowym przenośnikiem (18).
5. 5. Ramię według zastrz. 1, znamienne tym, że ma koniec przedniego segmentu (1) odgięty ku górze, co tworzy końcowy segment (19), w którym jest osadzony urabiający organ (7).