PL193151B1 - Sposób wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych - Google Patents

Abstract

1. Sposób wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych ze stopu włóknotwórczego poliestru zawierającego w swej strukturze biocyd, znamienny tym, że biocyd w postaci preparatu przeciwgrzybowego, jak klotrymazol czy ketokonazol i/lub preparatu przeciwbakteryjnego, jak sole srebra, miesza się w temperaturze 20-60°C przez co najmniej 10 minut z nośnikiem polimerowym, jak poliester, kopoliester i/lub nośnikiem nieorganicznym, jak węglan wapniowy czy węglan magnezowy, ewentualnie w obecności substancji ułatwiających przyczepność, jak polioksyetylenodiole czy polioksypropylenodiole, przy stosunku wagowym biocydu do nośnika wynoszącym od 1:100 do 1:0,01, korzystnie od 1:10 do 1:0,1, po czym do otrzymanej mieszaniny dodaje się włóknotwórczy poliester, a następnie całość stapia się w temperaturze 275-290°C formując włókna znanymi sposobami, przy czym zawartość biocydu w stopie wynosi co najmniej 0,01% wagowego, korzystnie 0,1-2% wagowych. 3. Sposób wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych ze stopu włóknotwórczego poliestru zawierającego w swej strukturze biocyd, znamienny tym, że biocyd w postaci preparatu przeciwgrzybowego, jak klotrymazol czy ketokonazol i/lub preparatu przeciwbakteryjnego, jak sole srebra, w ilości 0,5-20% wagowych miesza się w temperaturze 20-100°C, korzystnie 20-60°C w czasie nie krótszym niż 1 minuta, korzystnie 10-20 minut z granulatem nośnika polimerowego, jak poliester czy kopoliester, zawierającym ewentualnie 0,1-50% wagowych nośnika nieorganicznego, jak węglan wapniowy czy węglan magnezowy, ewentualnie w obecności substancji ułatwiających przyczepność, jak polioksyetylenodiole czy polioksypropylenodiole, w ilości nie mniejszej niż 0,1% wagowego, korzystnie 0,4-1% wagowego, po czym mieszaninę poddaje się regranulacji w temperaturze 200-270°C, a wytworzony koncentrat w ilości 0,02-25% wagowych miesza się z granulatem włóknotwórczego poliestru, a następnie otrzymaną mieszaninę stapia się formując w temperaturze 275-290°C włókna znanymi sposobami.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych.

Bioaktywne włókna poliestrowe posiadają zdolność niszczenia lub hamowania rozwoju chorobotwórczych mikroorganizmów. Włókna te są zwykle nośnikami substancji aktywnej tzw. biocydu o właściwościach przeciwgrzybowych lub przeciwbakteryjnych, zapobiegają rozwojowi chorobotwórczych bakterii, grzybów i pierwotniaków, a jednocześnie sprzyjają tłumieniu procesów zapalnych, spowodowanych patogenną mikroflorą. Praktyczne działanie włókien bioaktywnych opiera się na kontrolowanym uwalnianiu biocydu z włókna. Włókna bioaktywne znajdują zastosowanie głównie w medycynie i profilaktyce, ale również wykorzystywane są do produkcji wyrobów codziennego użytku i wyrobów technicznych. Z udziałem włókien bioaktywnych wytwarza się materiały opatrunkowe, nici chirurgiczne, wyroby włókiennicze odporne na gnicie (dekoracyjne, obiciowe czy odzieżowe) oraz materiały filtracyjne typu włókniny.

Znane są z monografii „Volokna specjalnogo naznaczenija, Moskva Izd. Chimija, s. 138-207, 1971 oraz z monografii „Volokna z osobymi svojstvami, Moskva, Izd. Chimija, s. 142-190, 1980, z publikacji w „Przeglądzie Włókienniczym, nr 7, 1979, s. 396 a także z polskiego patentu nr Pl 130 834 i polskich zgłoszeń patentowych nr Pl 306 315 i Pl 306 638, metody wytwarzania włókien bioaktywnych polegające na modyfikacji gotowych włókien lub wyrobów włókienniczych wytwarzanych z ich udziałem, sposobem chemicznym poprzez powiązanie biocydu z tworzywem polimerowym, na przykład metodą szczepiania. W celu nadania wyrobom włókienniczym właściwości biocydowych stosuje się również nasycanie lub powlekanie ich odpowiednimi preparatami antybakteryjnymi lub antygrzybowymi. Jednakże biocydy naniesione metodą impregnacji nie utrzymują się długo na wyrobach i dość szybko wydzielają się w czasie użytkowania lub w procesie prania.

Z patentu amerykańskiego nr US 4,784,909 znane są włókna poliestrowe o silnych właściwościach grzybobójczych i jednocześnie dezodorujących zapachy pochodzące zarówno od związków chemicznych, takich jak: amoniak, aminy, siarkowodór czy merkaptany, jak i wywoływanych przez bakterie. Włókna te wytwarzane są z dwóch składników w układzie otoczka-rdzeń. W otoczce znajduje się kopolimer etylenu i kwasu akrylowego, a rdzeń stanowi poliester, w którym umieszczono drobno sproszkowaną miedź. Skuteczność tłumienia zapachu jest duża dzięki chemicznemu wiązaniu substancji zapachowej, zaś regeneracje takiego włóknistego dezodorantu następuje przez wypranie i wysuszenie. Z tego rodzaju włókien wytwarza się różne materiały medyczne i higieniczne, materiały filtracyjne, prześcieradła, wkładki do obuwia, maty dla zwierząt, wypełnienia w konstrukcjach budowlanych i samochodowych, a także dezodorany do lodówek, bielizny, wykładzin i odzieży.

Znane są także z amerykańskiego patentu nr US,4,775,585 bakteriobójcze włókna poliestrowe Bactekiller zawierające dodatek zeolitu podstawionego jonami srebra lub miedzi. Stosowany w tych włóknach modyfikator oparty jest na sproszkowanym glinokrzemianie o rozmiarach cząstek umożliwiających niezakłócony przebieg procesu formowania włókien.

Z publikacji w czasopiśmie „Medical Textiles, nr 8, s. 6, 1990r. znane są bioaktywne cięte włókna poliestrowe Diolen Bactekiller zawierające sproszkowany zeolit, którego mikropory wypełnione są aktywnym tlenem. Zapobiega on rozwojowi w wyrobach włókienniczych wszelkiego rodzaju bakterii, pleśni i grzybów chorobotwórczych. Włókna przeznaczone są do wypełnień poduszek, kołder i śpiworów, na tkaniny pościelowe, odzież sportową, a także na środki opatrunkowe.

Znane sposoby wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych nie zapewniają otrzymania włókien charakteryzujących się optymalną aktywnością antymikrobową o przedłużonym, kontrolowanym działaniu. Ponadto włókna te charakteryzują się znacznie gorszymi parametrami mechanicznymi niż włókna standardowe.

Sposób wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych ze stopu włóknotwórczego poliestru zawierającego w swej strukturze biocyd, według wynalazku polega na tym, że biocyd w postaci preparatu przeciwgrzybowego, jak klotrymazol czy ketokonazol, i/lub preparatu przeciwbakteryjnego, jak sole srebra, miesza się w temperaturze 20-60°C przez co najmniej 10 minut z nośnikiem polimerowym, jak poliester, kopoliester i/lub nośnikiem nieorganicznym, jak węglan wapniowy czy węglan magnezowy, ewentualnie w obecności substancji ułatwiających przyczepność, jak polioksyetylenodiole czy polioksypropylenodiole, przy stosunku wagowym biocydu do nośnika wynoszącym od 1:100 do 1:0,01, korzystnie od 1:10 do 1:0,1. Do otrzymanej mieszaniny dodaje się włóknotwórczy poliester, a następnie całość stapia się w temperaturze 275-290°C formując włókna znanymi sposobami, przy czym zawartość biocydu w stopie wynosi co najmniej 0,01% wagowego, korzystnie 0,1-2% wagowych.

PL 193 151 B1

Sposób wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych ze stopu włóknotwórczego poliestru zawierającego w swej strukturze biocyd, według wynalazku polega także na tym, że biocyd w postaci preparatu przeciwgrzybowego, jak klotrymazol czy ketokonazol i/lub preparatu przeciwbakteryjnego, jak sole srebra, w ilości 0,5-20% wagowych miesza się w temperaturze 20-100°C, korzystnie 20-60°C w czasie nie krótszym niż 1 minuta, korzystnie 10-20 minut z granulatem nośnika polimerowego, jak poliester czy kopoliester, zawierającym ewentualnie 0,1-50% wagowych nośnika nieorganicznego, jak węglan wapniowy czy węglan magnezowy, ewentualnie w obecności substancji ułatwiających przyczepność, jak polioksyetylenodiole czy polioksypropylenodiole, w ilości nie mniejszej niż 0,1% wagowego, korzystnie 0,4-1% wagowego. Następnie mieszaninę poddaje się regranulacji w temperaturze 200-270°C, a wytworzony koncentrat, w ilości 0,02-25% wagowych, miesza się z granulatem włóknotwórczego poliestru, po czym mieszaninę stapia się formując w temperaturze 275-290°C włókna znanymi sposobami lub stopiony koncentrat, w ilości 0,02-25% wagowych, wprowadza się do stopu włóknotwórczego poliestru na drodze mieszania i/lub wtrysku, a następnie w temperaturze 275-290°C formuje się włókna znanymi sposobami.

W sposobach według wynalazku biocyd może stanowić mieszanina preparatu przeciwgrzybowego i preparatu przeciwbakteryjnego, w której stosunek wagowy składników wynosi od 0,1:10 do 10:0,1.

Włókna wytwarzane sposobem według wynalazku charakteryzują się przedłużonym, kontrolowanym działaniem przeciwmikrobowym, zarówno przeciwbakteryjnym jak i przeciwgrzybowym. Tego rodzaju charakterystyka włókien jest wynikiem stosowania nośnika polimerowego pozwalającego na stopniowe wydzielanie substancji bioaktywnej w ilości dostosowanej do istniejącego zagrożenia. Czynnikami decydującymi o stopniu spowolnienia substancji bioaktywnych jest rodzaj stosowanego nośnika, stopień jej powiązania z tworzywem m.in. wiązaniami wodorowymi, struktura cząsteczkowa, nadcząsteczkowa i morfologiczna zarówno włóknotwórczego poliestru jak i nośnika, a także rodzaj środowiska, do którego następuje uwalnianie.

Zastosowanie nośników polimerowych zawierających biocydy, zarówno przylegające do ich powierzchni jak i znajdujące się w tworzywie nośników w wyniku procesu stapiania, umożliwia równomierne wprowadzenie biocydów do tworzywa modyfikowanego włókna poliestrowego. Stosowane biocydy ulegają stopieniu w temperaturze formowania włókien lub wytwarzania koncentratu na nośnikach polimerowych, bądź tworzą stabilną, subtelną zawiesinę w stopie polimeru.

Zaletą bioaktywnych włókien poliestrowych wytwarzanych sposobem według wynalazku jest trwały efekt przeciwmikrobowy nie ulegający osłabieniu w następstwie użytkowania czy prania, w przeciwieństwie do włókien impregnowanych biocydami. Ponadto włókna te charakteryzują się właściwościami mechanicznymi nie odbiegającymi w istotny sposób od standardowych włókien poliestrowych. Ich wytrzymałość zawiera się w granicach ± 15% w stosunku do włókien standardowych.

Włókna poliestrowe bioaktywne wytwarzane sposobem według wynalazku znajdują zastosowanie do wytwarzania bioaktywnych włókienniczych wyrobów dziewiarskich, sanitarnych czy technicznych.

Właściwości przeciwbakteryjne wobec Escherichia colii właściwości przeciwgrzybowe wobec Aspergillus niger, Penicylinum finiculosum i Candida albicans włókien poliestrowych bioaktywnych wytwarzanych sposobem według wynalazku oznaczano zmodyfikowaną metodą zgodnie z normą ISO -846. Do oceny właściwości przeciwbakteryjnych włókien wobec Gram-ujemnych bakterii Escherichia coli wykorzystywano podłoże Dextrose Broth firmy Difco z dodatkiem 0,7% agarozy. Badanie prowadzono na szalkach Petriego, a ocenę aktywności przeprowadzono po 24 i 48 godzinach inkubacji w temperaturze 37°C. Obserwowano strefę zahamowania wzrostu murawy bakteryjnej wokół wiązki włókien o masie 0,05g i długości 5 cm. O dobrych właściwościach antybakteryjnych włókien świadczyła strefa zahamowania nie mniejsza niż 2 mm. Ocenę aktywności antygrzybowej wobec pleśni Aspergillus niger i Penicylinum finiculosum prowadzono na szalkach Petriego z mineralnym podłożem stałym, zaszczepionym powierzchniowo zawiesiną zarodników. Wiązkę włókien o masie 0,05 g i długości 5 cm umieszczono na powierzchni podłoża i prowadzono inkubację w 27°C. Po 24 i 48 godzinach inkubacji obserwowano strefę zahamowania wzrostu pleśni wokół wiązki włókien. Obecność wokół wiązki włókien strefy zahamowania nie mniejszej niż 2 mm świadczyła o właściwościach antygrzybowych włókien. Badania aktywności antygrzybowej włókien wobec Candida albicans prowadzono na szalkach Petriego ze stałym podłożem agarowym Sabourada, na które posiewano 25000/ml blastoporów Candida albicans. Po 1 godzinie inkubacji w temperaturze 37°C, na powierzchni agaru umieszczano próbki włókien o masie 50 mg. Po inkubacji w czasie 23 godzin w temperaturze 37°C

PL 193 151B1 oceniano strefę zahamowania wzrostu grzybów wokół próbki, a także pod nią. Wokół włókien o dobrych właściwościach antygrzybowych obserwowano strefę zahamowania wzrostu grzyba nie mniejszą niż 2 mm.

Przedmiot wynalazku ilustrują przedstawione poniżej przykłady nie ograniczając jego zakresu.

P r z y k ł a d I. Do mieszalnika obrotowego wprowadzono suchy granulat kopoliestrowy w ilości 25 części wagowych oraz 1 część wagową ketokonazolu ((±)-cis-1-acetylo-4-{4-[[2-(2,4-dichlorofenylo)-2(1H-imidazol-1-ilometylo)-1,3-dioksolan-4-ylo]-metoksy]-fenylo}-piperazyny) i całość mieszano przez 15 minut. Z uzyskanej mieszaniny wytłoczono żyłkę na wytłaczarce ślimakowej w temperaturze 240°C, którą po schłodzeniu granulowano i suszono. 26 części wagowych wytworzonego granulowanego koncentratu biocydu w kopoliestrze wymieszano z 175 częściami wagowymi granulatu włóknotwórczego politereftalanu etylenowego. Następnie z przygotowanej mieszaniny formowano włókno na przędzarce rusztowej w temperaturze 280°C z prędkością 500 m/min. Wytworzone włókno surowe poddano rozciąganiu w kąpieli wodnej o temperaturze 55°C stosując rozciąg 4-krotny.

Otrzymano cięte włókna poliestrowe o masie liniowej 5,54 dtex, wytrzymałości właściwej 33,0 cN/tex i wydłużeniu 64,4%. Włókna poddano ocenie aktywności antygrzybowej wobec pleśni Penicylium finiculosum. Stwierdzono, że strefa zahamowania wzrostu pleśni wokół wiązki włókien wynosiła 10-20 mm. Włókna poddano również ocenie aktywności antygrzybowej wobec Candida albicans. Stwierdzono aktywność mikostatyczną wobec Candida albicans, przy czym strefa zahamowani wzrostu grzybów wynosiła 3-4 mm.

Dla porównania w analogicznych warunkach wytworzono włókna cięte ze standardowego politereftalanu etylenowego. Otrzymano włókna o masie liniowej 5,7 dtex, wytrzymałości właściwej 41,9 cN/tex i wydłużeniu 73,4%, które poddano również ocenie aktywności antygrzybowej. Nie zaobserwowano strefy zahamowania wzrostu pleśni Penicylium finiculosum i grzybów Candida albicans wokół wiązki niemodyfikowanych włókien poliestrowych.

P r z y k ł a d II. Do mieszalnika obrotowego zawierającego 0,2 części wagowej siarczanu srebra wprowadzono 0,5 części wagowej węglanu wapnia. Całość mieszano przez 15 minut, a następnie dodano 10 części wagowych granulatu kopoliestrowego, po czym z mieszaniny na wytłaczarce ślimakowej wytłoczono żyłkę w temperaturze 250°C. Żyłkę po schłodzeniu zgranulowano, wysuszono i tak wytworzony koncentrat wymieszano z 40 częściami wagowymi granulatu włóknotwórczego politereftalanu etylenowego o masie cząsteczkowej 18500, a następnie formowano włókno w temperaturze 290°C z szybkością 600 m/min.

Otrzymano modyfikowane włókna poliestrowe typu ciętego, które po 4-krotnym rozciągnięciu w kąpieli wodnej o temperaturze 55°C charakteryzowały się masą liniową 8,2 dtex, wytrzymałością właściwą 29,6 cN/tex i wydłużeniem 70,2%. Włókna poddano ocenie aktywności antybakteryjnej wobec Gram-ujemnych bakterii Escherichia coli. Strefa zahamowania wzrostu murawy bakteryjnej wokół włókien wynosiła 1 -2mm.

P r z y k ł a d III. Na urządzeniu compounderowym w temperaturze 275°C wytworzono 20% koncentrat siarczanu srebra w politereftalanie etylenowym o masie cząsteczkowej 22000. 1 część wagową koncentratu umieszczono w mieszalniku i mieszano w temperaturze 60°C z 15 częściami wagowymi politereftalanu etylenowego o masie cząsteczkowej 18000. Następnie z uzyskanej mieszaniny granulatów formowano w temperaturze 285°C modyfikowane ciągłe włókna poliestrowe.

Otrzymano włókna, które po 4-krotnym rozciągnięciu na ogrzewanej galecie charakteryzowało się masą liniową 73,6 dtex, wytrzymałością właściwą 36,4 cN/tex i wydłużeniem 25,3%. Włókna poddano ocenie aktywności antybakteryjnych wobec Gram-ujemnych bakterii Escherichia coli. Strefa zahamowania wzrostu murawy bakteryjnej wokół włókien wynosiła 1-4 mm.

P r z y k ł a d IV. Do mieszalnika obrotowego zawierającego 2 części wagowe suchego granulatu politereftalanu etylenowego o masie cząsteczkowej 18500 wprowadzono 0,1 części wagowej ketokonazolu ((±)-cis-1-acetylo-4-{4-[[2-(2,4-dichlorofenylo)-2(1H-imidazol-1-ilometylo)-1,3-dioksolan4-ylo]-metoksy]-fenylo}-piperazyna) oraz 0,1 części wagowej siarczanu srebra, po czym całość mieszano przez 10 minut. Następnie dodano 18 części wagowych granulatu politereftalanu etylenowego i mieszano przez kolejne 10 minut. Z tak przygotowanej mieszaniny formowano włókno na przędzarce ekstruderowej w temperaturze 285°C, z prędkością 1000 m/min. Wytworzone surowe włókno poddano 4-krotnemu rozciągnięciu na ogrzewanej galecie.

Otrzymano modyfikowane ciągłe włókna poliestrowe o masie liniowej 60,5 dtex, wytrzymałości właściwej 38,5 cN/tex i wydłużeniu 21,9%. Włókna poddano ocenie aktywności antygrzybowej wobec pleśni Penicylinum finiculosum oraz ocenie aktywności przeciwbakteryjnej wobec E. coli. Strefa

PL 193 151 B1 zahamowania wzrostu pleśni wokół wiązki włókien wynosiła 8-10 mm. Włókna poddano również aktywności antygrzybowej wobec Candida albicans. Stwierdzono aktywność mikostatyczną wobec Candida albicans, przy czym strefa zahamowania wzrostu grzybów wynosiła 3-4 mm. Strefa zahamowania wzrostu murawy bakteryjnej wokół włókien wynosiła 1-2 mm.

Dla porównania w analogicznych warunkach wytworzono włókna ciągłe z czystego politereftalanu etylenowego. Otrzymano włókna o masie liniowej 60 dtex, wytrzymałości właściwej 48,3 cN/tex i wydłużeniu 17,6%. Włókna te nie wykazywały aktywności wobec Penicylinum finiculosum, Candida albicans oraz wobec E. coli.

P r z y k ł a d V. Jeden z ekstruderów przędzarki dwuekstruderowej zasilano 20% koncentratem siarczanu srebra w politereftalanie etylenowym. W drugim ekstruderze w temperaturze 290°C stapiano poliester o masie cząsteczkowej 18000. Dozowano obydwa stopy do zestawu filierowego, tak, aby na 1 część wagową stopionego koncentratu przypadało 10 części wagowych stopionego politereftalanu etylenowego.

Otrzymano modyfikowane cięte włókna poliestrowe, które po 4-krotnym rozciągnięciu w kąpieli wodnej o temperaturze 90°C charakteryzowało się masą liniową 13,2 dtex, wytrzymałością właściwą 28,4 cN/tex i wydłużeniem 50%. Włókna poddano ocenie aktywności antybakteryjnych wobec Gram-ujemnych bakterii Escherichia coli. Strefa zahamowania wzrostu murawy bakteryjnej wokół włókien wynosiła 2-5 mm.

P r z y k ł a d VI. Do mieszalnika wprowadzano 0,1 części wagowej węglanu magnezowego oraz 0,1 części wagowej siarczanu srebra oraz 0,1 części wagowej ketokonazolu i całość mieszano przez 10 minut. Następnie dodano 2 części wagowe granulatu kopoliestrowego oraz 0,4 części wagowej polioksyetylenodiolu o nazwie handlowej Polikol 400. Całość mieszano przez następne 15 minut. Z uzyskanej mieszaniny na wytłaczarce ślimakowej w temperaturze 200°C wytłoczono żyłkę, którą po schłodzeniu granulowano. 2,2 części wagowych wytworzonego koncentratu wymieszano z 5 częściami wagowymi granulatu politereftalanu etylenowego o masie cząsteczkowej 17500 i z uzyskanej mieszaniny formowano włókna jak w przykładzie I.

Otrzymano modyfikowane cięte włókna poliestrowe o masie liniowej 5,8 dtex, wytrzymałości właściwej 29,8 cN/tex i wydłużeniu 60%. Włókna poddano ocenie aktywności antybakteryjnej wobec Gram-ujemnych bakterii Escherichia coli. Strefa zahamowania wzrostu murawy bakteryjnej wokół wiązki włókien o masie 0,05 g i długości 5 cm wynosiła 3 mm. Włókna te poddano również ocenie aktywności antygrzybowej wobec pleśni Penicylium finiculosum. Stwierdzono, że strefa zahamowania wzrostu pleśni wokół wiązki włókien wynosiła 10-15 mm. Równolegle przeprowadzono badania aktywności antygrzybowej włókien wobec Candida albicans. Stwierdzono aktywność mikostatyczną wobec Candida albicans, przy czym strefa zahamowania wzrostu grzybów wynosiła 2-4 mm.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych ze stopu włóknotwórczego poliestru zawierającego w swej strukturze biocyd, znamienny tym, że biocyd w postaci preparatu przeciwgrzybowego, jak klotrymazol czy ketokonazol i/lub preparatu przeciwbakteryjnego, jak sole srebra, miesza się w temperaturze 20-60°C przez co najmniej 10 minut z nośnikiem polimerowym, jak poliester, kopoliester i/lub nośnikiem nieorganicznym, jak węglan wapniowy czy węglan magnezowy, ewentualnie w obecności substancji ułatwiających przyczepność, jak polioksyetylenodiole czy polioksypropylenodiole, przy stosunku wagowym biocydu do nośnika wynoszącym od 1:100 do 1:0,01, korzystnie od 1:10 do 1:0,1, po czym do otrzymanej mieszaniny dodaje się włóknotwórczy poliester, a następnie całość stapia się w temperaturze 275-290°C formując włókna znanymi sposobami, przy czym zawartość biocydu w stopie wynosi co najmniej 0,01% wagowego, korzystnie 0,1-2% wagowych.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że biocyd stanowi mieszanina preparatu przeciwgrzybowego i preparatu przeciwbakteryjnego, w której stosunek wagowy składników wynosi od 0,1:10 do 10:0,1.
3. 3. Sposób wytwarzania bioaktywnych włókien poliestrowych ze stopu włóknotwórczego poliestru zawierającego w swej strukturze biocyd, znamienny tym, że biocyd w postaci preparatu przeciwgrzybowego, jak klotrymazol czy ketokonazol i/lub preparatu przeciwbakteryjnego, jak sole srebra, w ilości 0,5-20% wagowych miesza się w temperaturze 20-100°C, korzystnie 20-60°C w czasie nie krótszym niż 1 minuta, korzystnie 10-20 minut z granulatem nośnika polimerowego, jak poliester czy

   PL 193 151B1 kopoliester, zawierającym ewentualnie 0,1-50% wagowych nośnika nieorganicznego, jak węglan wapniowy czy węglan magnezowy, ewentualnie w obecności substancji ułatwiających przyczepność, jak polioksyetylenodiole czy polioksypropylenodiole, w ilości nie mniejszej niż 0,1% wagowego, korzystnie 0,4-1% wagowego, po czym mieszaninę poddaje się regranulacji w temperaturze 200-270°C, a wytworzony koncentrat w ilości 0,02-25% wagowych miesza się z granulatem włóknotwórczego poliestru, a następnie otrzymaną mieszaninę stapia się formując w temperaturze 275-290°C włókna znanymi sposobami.
4. 4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że stopiony koncentrat w ilości 0,02-25% wagowych wprowadza się do stopu włóknotwórczego poliestru na drodze mieszania i/lub wtrysku, a następnie w temperaturze 275-290°C formuje się włókna znanymi sposobami.
5. 5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że biocyd stanowi mieszanina preparatu przeciwgrzybowego i preparatu przeciwbakteryjnego, w której stosunek wagowy składników wynosi od 0,1:10 do 10:0,1.