PL193882B1 - Płyta kotwiąca i sposób montowania podłoża z płytkotwiących i członów mocujących na podłodze - Google Patents

Abstract

1. Plyta kotwiaca, do kotwienia pokrycia dekoracyjnego, majaca górna powierzchnie zasadniczo pokryta elementami do rozlacznego mocowania, znamienna tym, ze ma za- sadniczo plaska dolna czesc oraz zasadniczo plaska górna czesc (3) o takiej samej wielkosci jak dolna czesc, zasadni- czo pokryta haczykami i przesunieta wzgledem dolnej czesci wzdluz jej krawedzi odslaniajac obszar (15) dolnej czesci, oraz ma co najmniej jedna sekcje (7, 21, 41, 53) o zmniejszonej grubosci dla czlonu mocujacego. 15. Sposób montowania podloza z plyt kotwiacych i czlonów mocujacych na podlodze, które to podloze sluzy do przyjecia rozlaczalnego pokrycia dekoracyjnego, nato- miast plyty kotwiace maja górna powierzchnie posiadajaca elementy do rozlacznego mocowania do pokrycia dekora- cyjnego i sekcje o zmniejszonej grubosci o pierwszym obszarze i pierwszym ksztalcie, zas czlony mocujace maja górna powierzchnie posiadajaca elementy do rozlacznego mocowania do pokrycia dekoracyjnego, znamienny tym, ze uklada sie plyty kotwiace (1, 55, 111) na podlodze, wprowadza sie czlony mocujace (31, 51) w sekcje (21) o zmniejszonej grubosci oraz mocuje sie przynajmniej niektóre z czlonów mocujacych (31, 51) do podlogi albo do otaczajacych plyt kotwiacych. PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest płyta kotwiąca i sposób montowania podłoża z płyt kotwiących i członów mocujących na podłodze.

Z opisów EP-A 0161 637, US-A 3 247 638 i DE-A 2 245 915 są znane płyty kotwiące, które mogą być dostarczane jako mały lub duży moduł z uprzednio przymocowanym pokryciem dekoracyjnym lub bez. Te publikacje opisują również płytę kotwiącą jako zespół modułowy, który może tworzyć ciągłą masę płyty kotwiącej. Taka ciągła masa może być utworzona przez mocowanie płyt kotwiących do siebie na zakładkę lub na styk i nałożenie dekoracyjnego pokrycia lub taśmy. Taka masa może swobodnie pływać lub być przymocowana do podłogi.

Celem wynalazku jest opracowanie płyty kotwiącej, do kotwienia pokrycia dekoracyjnego, o budowie umożliwiającej zmniejszenie do minimum mocowania tej płyty do usytuowanego pod spodem podłoża i umożliwiającej zmiany odstępów pomiędzy zespołami płyty kotwiącej, w celu kompensowania zmian atmosferycznych. Celem wynalazku jest również opracowanie dogodnego sposobu montowania podłoża z płyt kotwiących i członów mocujących na podłodze.

Płyta kotwiąca, do kotwienia pokrycia dekoracyjnego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że ma zasadniczo płaską dolną część oraz zasadniczo płaską górną część o takiej samej wielkości jak dolna część, zasadniczo pokrytą haczykami i przesuniętą względem dolnej części wzdłuż jej krawędzi odsłaniając obszar dolnej części, oraz ma co najmniej jedną sekcję o zmniejszonej grubości dla członu mocującego.

Korzystnie, dolna część ma kształt wieloboku, zaś górna część ma kształt podobny do kształtu dolnej części.

W szczególności dolna część ma zasadniczo kształt kwadratu.

Ewentualnie, górna część jest przesunięta względem dolnej części równo wzdłuż dwóch sąsiednich krawędzi, odsłaniając dwa sąsiednie obszary dolnej części.

Korzystnie, płyta ma wycięcie na wylot, przy czym obszar tego wycięcia jest usytuowany wewnątrz sekcji o zmniejszonej grubości.

Ewentualnie sekcja o zmniejszonej grubości jest wyśrodkowana w narożniku dolnej części.

Korzystnie, płyta ma sprężystą podkładkę przyłączoną do dolnej strony.

Ewentualnie, części płyty są ukształtowane w jednym kawałku.

W szczególności, części płyty mają taką samą grubość.

Ewentualnie, części płyty mają różne grubości.

Korzystnie, płyta jest uformowana wtryskowo.

W szczególności, płyta jest uformowana z polipropylenu albo z polietylenu.

Korzystnie sekcja o zmniejszonej grubości jest usytuowana w sąsiedztwie brzegu płyty kotwiącej.

Ewentualnie, sekcja o zmniejszonej grubości jest usytuowana w sąsiedztwie narożnika płyty kotwiącej.

Sposób montowania podłoża z płyt kotwiących i członów mocujących na podłodze, według wynalazku charakteryzuje się tym, że układa się płyty kotwiące na podłodze, wprowadza się człony mocujące w sekcje o zmniejszonej grubości oraz mocuje się przynajmniej niektóre z członów mocujących do podłogi albo do otaczających płyt kotwiących.

Korzystnie, płyty kotwiące układa się na podłodze tak, aby zachodziły na siebie.

Ewentualnie, wprowadza się człony mocujące mniejsze niż pierwsze obszary, a w etapie układania płyt kotwiących na styk na podłożu układa się je tak, że zachowuje się szczelinę pomiędzy sąsiednimi płytami kotwiącymi.

Drugi wariant płyty kotwiącej, do kotwienia pokrycia dekoracyjnego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że płyta kotwiąca ma górną część pokrytą haczykami, przy czym płyta kotwiąca oraz haczyki są uformowane wtryskowo i stanowią jedną część z tworzywa sztucznego, oraz ma sekcję o zmniejszonej grubości.

Korzystnie, płyta ma grubość 0,5-19 mm. Ewentualnie, płyta ma grubość 1,57-19 mm. W szczególności, płyta ma grubość około 3,175 mm.

Korzystnie, płyta ma podkładkę zamocowaną do boku przeciwległego względem boku pokrytego haczykami.

Trzeci wariant płyty kotwiącej, do kotwienia pokrycia dekoracyjnego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że ma uformowaną wtryskowo płytę z tworzywa sztucznego mającą górną poPL 193 882 B1 wierzchnię i dolną powierzchnię, z polipropylenu lub polietylenu o grubości 0,5-19 mm, przy czym górna powierzchnia jest pokryta haczykami systemu mocującego z haczykami i pętelkami.

Ewentualnie, płyta ma grubość 1,57-19 mm. W szczególności, płyta ma grubość około 3,175 mm. Korzystnie, płyta ma sekcję o zmniejszonej grubości dla członu mocującego.

Ewentualnie, do dolnej strony płyta ma przyłączoną sprężystą podkładkę.

Korzystnie, płyta ma człony mocujące.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony, w przykładach wykonania, na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia płytę kotwiącą w prostej postaci ze spodnią poduszką, fig. 2 - płytę kotwiącą w widoku z góry z zakładkowymi krawędziami oprócz wyciętych części dla członów mocujących, fig. 3 człon mocujący do stosowania przy pewnych kształtach geometrycznych płyt kotwiących, fig. 4 - płytę kotwiącą i człon mocujący w częściowym przekroju, fig. 5 - człon mocujący w przekroju z przymocowaną poduszką i zagłębionymi punktami mocowania, fig. 6 - przekrój płyty kotwiącej wzdłuż linii 6-6 zfig. 2, zaś fig. 7 przedstawia widok z góry członu mocującego.

Jak pokazano na fig. 1, opracowano płytę kotwiącą 1, która w tym przypadku ma kształt kwadratu, czyli jeden z korzystnych kształtów. Możliwe jest również, by płyta kotwiąca 1 miała kształt, który może być korzystnie wsparty przez inny podobny element, by utworzyć wzór podłogowy, taki jak np. prostokąt, sześciokąt lub ośmiokąt. Zasadniczo korzystnym kształtem będzie równoboczny wielokąt, ale w pewnych przypadkach może to być również prostokąt. Płyta kotwiąca 1ma górną część 3 z haczykami. Płyta kotwiąca 1 zawiera również poduszkę 5, by zapewnić sprężystość płyty kotwiącej i dekoracyjnego pokrycia, na przykład wykładziny dywanowej położonej na wierzchu płyty kotwiącej. Jednakże amortyzowanie nie jest konieczne do działania płyty kotwiącej 1, ale może być korzystne w zależności od stosowanego pokrycia i przewidzianego zastosowania płyty kotwiącej. W alternatywnych przykładach wykonania poduszka 5 może być zastąpiona strukturą, która zapewni, w przybliżeniu, sprężystość równoważną poduszce 5.

W praktyce, haczyki na górnej warstwie powierzchniowej 3 będą mocowane do pętelek przykrywającej wykładziny dywanowej (nie pokazano), kiedy zostanie zmontowany cały podkład podłogowy z arkuszy płyt kotwiących. Płyta kotwiąca ma grubość A. Odpowiednia grubość A będzie zależeć od przewidzianego zastosowania płyty kotwiącej i może być różna w zależności od rodzaju stosowanego pokrycia. Grubość A nie będzie zasadniczo mniejsza niż 0,5 mm, a zwykle nie będzie mniejsza niż 1,57 mm. Korzystna grubość A wynosi w przybliżeniu 3,175 mm, ale grubość A może wynosić nawet 19 mm, na przykład w sytuacjach, gdzie trzeba zastąpić grubą podłogę lub gdzie trzeba zastosować grubą płytę kotwiącą, by utworzyć powierzchnię równą z sąsiednią powierzchnią. Wycięciem ztej grubości jest sekcja 7 o zmniejszonej grubości, która ma nadany pewien kształt geometryczny, wtym przypadku części koła tak, że w połączeniu z podobnymi stykającymi się płytami kotwiącymi usytuowanymi wzdłuż boków 9 i 11 utworzone będzie 3/4 obszaru wycięcia kołowego. Czwarta płyta kotwiąca ukośnie naprzeciw płyty kotwiącej 1 utworzy pełne koło kołowego wycięcia i otwór 14, jak opisano poniżej. Zwykle ta sekcja o zmniejszonej grubości będzie taka, że grubość płyty kotwiącej w miejscu 13 będzie w przybliżeniu równa połowie całkowitej grubości A płyty kotwiącej. Jednakże grubość płyty kotwiącej w miejscu 13 może być inna niż w przybliżeniu połowa całkowitej grubości A. Ponadto, istnieje obszar 14, który został wycięty z narożnika (wierzchołek kąta utworzonego przez dwa boki kwadratu). Ten obszar 14 również ma pewien kształt geometryczny, w tym przykładzie kształt ćwiartki koła tak, że w połączeniu z innymi płytami kotwiącymi krawędzie płyt kotwiących są usytuowane tak, że ich narożniki spotykają się w wyimaginowanym przecięciu czterech narożników, a drugie mniejsze koło będzie utworzone w kompletnej strukturze płyt kotwiących.

Obszar 14 kołowego wycięcia wewnątrz większej sekcji 7 o zmniejszonej grubości jest tworzony wtedy, gdy cztery podobne płyty kotwiące zetkną się ze sobą, jak pokazano na fig. 2. Następnie można dodać komplementarny człon mocujący, który będzie pasować do kształtu i grubości sekcji o zmniejszonej grubości oraz do kształtu i grubości obszaru wycięcia, jak pokazano na fig. 3 i 4. Ten człon mocujący może być mocowany do sekcji 7 klejem lub przez inne trwałe mocowanie, albo przez rozłączalne mocowanie, np. klejem wrażliwym na nacisk lub za pomocą zespołu haczyków i pętelek. Elementy mocujące, takie jak haczyki i pętelki lub śruba albo gwóźdź, można zastosować do mocowania członów mocujących do podłogi, przez co przytrzymuje się płytę kotwiącą przy podłodze tylko w kilku oddzielnych punktach przez zastosowanie członów mocujących z bezpośrednim mocowaniem do płyt kotwiących lub bez.

Tylko minimalna liczba członów mocujących może wymagać mocowania do podłogi w celu ustabilizowania całego zespołu. Człony mocujące zasadniczo muszą być mocowane do płyty kotwią4

PL 193 882 B1 cej lub do podłogi. W pewnych wypadkach człony mocujące nie są mocowane do podłogi, ale tylko do płyt kotwiących, aby cały zespół mógł pływać swobodnie na podłodze. Jeżeli człony mocujące są mocowane tylko do podłogi, płyty kotwiące mogą jeździć pod nimi. W niektórych instalacjach niektóre człony mocujące będą mocowane do podłogi, natomiast inne człony mocujące są mocowane tylko do płyt kotwiących.

Alternatywnie, jeżeli człony mocujące są mocowane do płyt kotwiących w sekcji 7 klejem lub innymi środkami mocującymi, wówczas cały zespół może swobodnie pływać bez mocowania członów mocujących do podłogi.

Układ modułów płyt kotwiących i członów mocujących, które zachodzą na płyty kotwiące, pokazano na fig. 2. Na fig. 2 pokazano wiele płyt kotwiących 111. W tym przykładzie wszystkie one są kwadratami. Inaczej niż w przykładzie z fig. 1 te płyty kotwiące 111 nie stykają się ze sobą tylko w jednej płaszczyźnie. Płyty kotwiące 111 w tym przykładzie wykonania mają spodni obszar 15, w którym usytuowana jest krawędź 16 części dolnej. Spodni obszar 15 zaznaczono na fig. 2 przez kratkowanie, ale ten spodni obszar 15 jest częścią płyty kotwiącej 111. Spodni obszar 15 jest usytuowany pod przykrywającym obszarem 19 na sąsiedniej płycie. Przykrywający obszar 19 w tym przykładzie przebiega na dwóch bokach każdej płyty, natomiast spodni obszar 15 przebiega na pozostałych dwóch bokach. Przykrywający obszar 19 przykrywa spodni obszar 15 każdej płyty np. wzdłuż obszaru 20 pokazanego na fig. 2 (obszar pomiędzy górną krawędzią zetknięcia przy linii przerywanej). Sekcja 21 o zmniejszonej grubości jest tworzona wokół miejsca, gdzie byłby wierzchołek spodnich krawędzi 15 kwadratu. W takim wypadku wycięcie jest wyśrodkowane nad obszarem zetknięcia, np. w miejscu 23 krawędzi dolnych części płyty kotwiącej. Nie jest on wyśrodkowany nad narożną linią zetknięcia 25 utworzoną przez przykrywające krawędzie przebiegające nad obszarem przykrycia 19. Oprócz sekcji 21 o zmniejszonej grubości (podobnej do sekcji 7 na fig. 1) istnieje całkowicie wycięta część 23.

Figura 3 pokazuje człon mocujący 31, który jest złożony z dolnej części 33, dopasowanej do geometrycznego kształtu wyciętej części 35, pokazanej na fig. 3, to znaczy do kształtu, który będzie tworzony przez wszystkie stykające się elementy 37 dolnych części brzegowych płyty kotwiącej. Ta dolna część 33 będzie zatem normalnie ukształtowana tak, by odpowiadała kształtowi wyciętej części 23 z fig. 2. W tym wypadku jest to zwykłe koło. Będzie to korzystny kształt, chociaż oczywiście możliwe są również wielokąty lub inne kształty, a górna część 39 członu mocującego nie musi być tego samego kształtu, co wycięta część 35.

Górna część 39 członu mocującego będzie ukształtowana tak, by była zgodna z sekcją 41 o zmniejszonej grubości. Znów jest to koło, ale mógłby być inny kształt, zwłaszcza kształt równobocznego wielokąta. Na fig. 3 człon mocujący może być mocowany do płyty kotwiącej w sekcji 41 o zmniejszonej grubości, a zatem stanowi mocowanie pomiędzy czterema sąsiednimi modułami płyt kotwiących. Zwykle, jeżeli człony mocujące są mocowane do podłogi, ale nie do płyt kotwiących, promień dolnej części 33 będzie mniejszy niż promień wyciętej części 35, a promień górnej części 39 członu mocującego będzie mniejszy niż promień sekcji 41 o zmniejszonej grubości, aby umożliwić atmosferyczną rozszerzalność płyt kotwiących.

Kiedy człony mocujące mają być tylko mocowane do płyt kotwiących (umożliwiając, by płyty kotwiące i człony mocujące podłoża swobodnie pływały na podłodze), nie jest potrzebna wycięta część 35 w płycie kotwiącej i odpowiednia dolna część 33 w członie mocującym. W takim wypadku, dolna powierzchnia górnej części 39 członu mocującego będzie mocowana do sekcji 41 o zmniejszonej grubości.

Figura 4 przedstawia zastosowanie członów mocujących 31 z fig. 3 z kotwiącymi płytami 111 z fig. 2. Człony mocujące 31 pokazano w częściowym przekroju. Specjalny człon mocujący 113 pokazano umieszczony wewnątrz koła 115 utworzonego przez narożniki czterech sąsiednich kotwiących płyt 111.

Człony mocujące 31 mogą być mocowane do podłoża za pomocą śruby 42, jak pokazano na fig. 7, albo płyta kotwiąca może pozostawać swobodnie pływająca, jeżeli istnieje wystarczająca masa do zapewnienia stabilności, zwłaszcza gdy do płyty kotwiącej przymocowane jest przykrywające dekoracyjne pokrycie, takie jak wykładzina dywanowa. Przestrzeń 119 może być utrzymywana w otworze 121 na śrubę, jeżeli promień otworu 121 na śrubę jest większy niż promień śruby 42, co umożliwia ruch członów mocujących 31.

Jak pokazano na fig. 5, możliwe jest wpuszczenie śruby. W takim wypadku, jeżeli płyta kotwiąca ma poduszkę 45, znajduje się sztywna warstwa 43 przymocowana do poduszki 45. Korek 47 wyjmuje

PL 193 882 B1 się ze sztywnej warstwy 43 i poduszki 45. Po wkręceniu śruby w podłoże, korek 47 z powrotem wkłada się, by utworzyć gładką powierzchnię górną poduszki i płyty kotwiącej, albo też korek można po prostu wypełnić materiałem poduszki lub innym odpowiednim materiałem.

Figura 6 jest przekrojem wzdłuż linii 6-6 z fig. 2. Przedstawiono tu człony mocujące 51, które przykrywają sekcje o zmniejszonej grubości 53 na kotwiących płytach 55. Kotwiąca płyta 55 może swobodnie jeździć pomiędzy dwoma członami mocującymi 51, zwłaszcza jeśli istnieje pewna tolerancja lub odstęp wbudowany pomiędzy płyty kotwiące 55 a człony mocujące 51, jak opisano powyżej. W takim wypadku człony mocujące 51 byłyby normalnie mocowane do podłoża za pomocą śruby (nie pokazano). Możliwe jest również mocowanie członów mocujących częściowo lub całkowicie do płyt kotwiących 55 przez mocowanie sekcji 53 o zmniejszonej grubości, a w takim wypadku niekiedy może nie być konieczności mocowania członów mocujących 51 do podłoża zamiast pozostawienia płyt kotwiących 55 i członów mocujących 51 pływających na podłożu.

Mocowanie członów mocujących w narożniku zmniejsza liczbę potrzebnych punktów mocowania, ponieważ każdy człon mocujący zachodzi na cztery płyty w jednym narożniku. Ponieważ narożniki płyt kotwiących stanowią obszar osłabienia (jak podano powyżej), istnieje mniejsze prawdopodobieństwo nieciągłości lub przerwania przy takim systemie mocowania. Ponadto, ponieważ potrzeba mniej punktów mocowania, istnieje mniejsze pogorszenie integralności płyty kotwiącej, gdyż jest mniej otworów w płycie kotwiącej. Wreszcie, ponieważ człony mocujące przytrzymują płyty kotwiące do dołu bez konieczności mocowania ich do podłogi, pozwala to na umożliwienie ruchu płyt kotwiących względem członów mocujących, łącznie z umożliwieniem rozszerzalności atmosferycznej.

Chociaż opisano człony mocujące, rozwiązanie według wynalazku może być wykorzystywane przez zastosowanie sekcji o zmniejszonej grubości wzdłuż krawędzi modułowej płyty kotwiącej oraz zastosowanie wyciętego obszaru wewnątrz sekcji o zmniejszonej grubości, by utworzyć strukturę do stosowania opisanych członów mocujących w tym miejscu. Sekcja o zmniejszonej grubości otaczająca obszar wycięcia może być również usytuowana w innym miejscu wewnątrz płyty kotwiącej, w celu zastosowania członów mocujących w takim punkcie wewnętrznym.

W tych przykładach wykonania, gdzie moduły płyt kotwiących są mocowane do podłogi tylko poprzez człony mocujące, moduły płyt kotwiących można łatwo usuwać i wymieniać, jeżeli są uszkodzone lub wymagają naprawy.

Moduły zazwyczaj są kwadratowe, korzystnie w zakresie od 120x120 cm do 60x60 cm, chociaż moduły poza tym zakresem są również funkcjonalne.

Moduły płyt kotwiących mogą być wytwarzane z wytłaczanego lub formowanego materiału, w którym dwa kawałki są spojone cieplnie, by utworzyć element przykrywający i element spodni. Płyty takie mogą być cięte przy użyciu przymiaru lub przyrządu przytrzymującego. Moduły płyt kotwiących mogą być cięte matrycowo. Warstwa haczyków może być cieplnie spojona z powierzchnią górnego arkusza. Alternatywnie kompletny moduł (ewentualnie zawierający haczyki i dwie warstwy modułu) może być formowany wtryskowo przy użyciu formy jedno- lub dwu-, albo wieloetapowej z zastosowaniem materiałów takich jak polipropylen lub polietylen.

Obszary przykrywające lub spodnie modułów mogą być wyposażone w środki do rozłącznego lub trwałego mocowania, a obszary spodnie mogą po prostu leżeć pod spodem i wspierać obszary przykrywające bez żadnego mocowania. Alternatywnie, moduły mogą również być wykonane z odpowiednimi zderzakami i wcięciami ustalającymi położenie (nie pokazano) w części przykrywającej i części spodniej modułów, aby pomagać w utrzymywaniu modułów razem i ustawianiu ich podczas montażu.

We wszystkich wypadkach, gdzie przewidziane są systemy pętelek lub haczyków, haczyki mogą być tymczasowo przykryte twardym przykryciem ślizgowym, jak omówiono w zgłoszeniu patentowym US nr 08/850.726, albo miękkim przykryciem, jak przedstawiono w opisie US 4.822.658, aby tymczasowo uniemożliwiać przedwczesne sprzężenie haczyków z pętelkami.

Claims (28)

1. Płyta kotwiąca, do kotwienia pokrycia dekoracyjnego, mająca górną powierzchnię zasadniczo pokrytą elementami do rozłącznego mocowania, znamienna tym, że ma zasadniczo płaską dolną część oraz zasadniczo płaską górną część (3) o takiej samej wielkości jak dolna część, zasadniczo pokrytą haczykami i przesuniętą względem dolnej części wzdłuż jej krawędzi odsłaniając obszar (15)

PL 193 882 B1 dolnej części, oraz ma co najmniej jedną sekcję (7, 21, 41, 53) o zmniejszonej grubości dla członu mocującego.

2. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że dolna część ma kształt wieloboku, zaś górna część (3) ma kształt podobny do kształtu dolnej części.

3. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że dolna część ma zasadniczo kształt kwadratu.

4. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że górna część (3) jest przesunięta względem dolnej części równo wzdłuż dwóch sąsiednich krawędzi, odsłaniając dwa sąsiednie obszary dolnej części.

5. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że ma wycięcie (23) na wylot, przy czym obszar tego wycięcia (23) jest usytuowany wewnątrz sekcji (7, 21, 41, 53) o zmniejszonej grubości.

6. Płyta kotwiąca według zastrz. 1 albo 5, znamienna tym, że sekcja (7, 21, 41, 53) o zmniejszonej grubości jest wyśrodkowana w narożniku dolnej części.

7. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że do dolnej strony ma przyłączoną sprężystą podkładkę (5, 45).

8. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że części są ukształtowane w jednym kawałku.

9. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że części mają taką samą grubość.

10. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że części mają różne grubości.

11. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że jest uformowana wtryskowo.

12. Płyta kotwiąca według zastrz. 11, znamienna tym, że jest uformowana z polipropylenu albo z polietylenu.

13. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że sekcja (7, 21, 41, 53) o zmniejszonej grubości jest usytuowana w sąsiedztwie brzegu płyty kotwiącej.

14. Płyta kotwiąca według zastrz. 1, znamienna tym, że sekcja (7, 21, 41, 53) o zmniejszonej grubości jest usytuowana w sąsiedztwie narożnika płyty kotwiącej.

15. Sposób montowania podłoża z płyt kotwiących i członów mocujących na podłodze, które to podłoże służy do przyjęcia rozłączalnego pokrycia dekoracyjnego, natomiast płyty kotwiące mają górną powierzchnię posiadającą elementy do rozłącznego mocowania do pokrycia dekoracyjnego i sekcję o zmniejszonej grubości o pierwszym obszarze i pierwszym kształcie, zaś człony mocujące mają górną powierzchnię posiadającą elementy do rozłącznego mocowania do pokrycia dekoracyjnego, znamienny tym, że układa się płyty kotwiące (1, 55, 111) na podłodze, wprowadza się człony mocujące (31, 51) w sekcje (21) o zmniejszonej grubości oraz mocuje się przynajmniej niektóre z członów mocujących (31, 51) do podłogi albo do otaczających płyt kotwiących.

16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że płyty kotwiące (111) układa się na podłodze tak, aby zachodziły na siebie.

17. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że wprowadza się człony mocujące (31, 51) mniejsze niż pierwsze obszary, a w etapie układania płyt kotwiących na styk na podłożu układa się je tak, że zachowuje się szczelinę pomiędzy sąsiednimi płytami kotwiącymi.

18. Płyta kotwiąca, do kotwienia pokrycia dekoracyjnego, mająca górną powierzchnię zasadniczo pokrytą elementami do rozłącznego mocowania, znamienna tym, że ma górną część pokrytą haczykami, przy czym płyta kotwiąca oraz haczyki są uformowane wtryskowo i stanowią jedną część z tworzywa sztucznego, oraz ma sekcję (7, 21, 41, 53) o zmniejszonej grubości.

19. Płyta kotwiąca według zastrz. 18, znamienna tym, że ma grubość 0,5-19 mm.

20. Płyta kotwiąca według zastrz. 19, znamienna tym, że ma grubość 1,57-19 mm.

21. Płyta kotwiąca według zastrz. 20, znamienna tym, że ma grubość około 3,175 mm.

22. Płyta kotwiąca według zastrz. 18, znamienna tym, że ma podkładkę (5) zamocowaną do boku przeciwległego względem boku pokrytego haczykami.

23. Płyta kotwiąca, do kotwienia pokrycia dekoracyjnego, mająca górną powierzchnię zasadniczo pokrytą elementami do rozłącznego mocowania, znamienna tym, że ma uformowaną wtryskowo płytę z tworzywa sztucznego mającą górną powierzchnię i dolną powierzchnię, z polipropylenu lub polietylenu o grubości (A) 0,5-19 mm, przy czym górna powierzchnia jest pokryta haczykami systemu mocującego z haczykami i pętelkami.

24. Płyta kotwiąca według zastrz. 23, znamienna tym, że ma grubość 1,57-19 mm.

25. Płyta kotwiąca według zastrz. 24, znamienna tym, że ma grubość około 3,175 mm.

PL 193 882 B1

26. Płyta kotwiąca według zastrz. 25, znamienna tym, że ma sekcje (7, 21, 41, 53) o zmniejszonej grubości dla członu mocującego.

27. Płyta kotwiąca według zastrz. 23, znamienna tym, że do dolnej strony ma przyłączoną sprężystą podkładkę (5, 45).

28. Płyta kotwiąca według zastrz. 23, znamienna tym, że ma człony mocujące (31, 51).