PL194423B1 - Węzeł wzmacniający w spawanych złączach wielko- i równośrednicowych trójników rurowych i sposób jego wykonania - Google Patents

Abstract

1. Wezel wzmacniajacy w spawanych zlaczach wielko- i równosrednicowych trójników rurowych, tworzony na krawedzi styku laczonych elementów rurowych, posiadaja- cy zebro wzmacniajace usytuowanego na linii styku tych elementów i spoine ciagla trwale laczaca zestawiane czesci zlacza wykonana na obwodzie rury, znamienny tym, ze wezel utworzony jest na styku trzech rurowych elementów (1, 2, 3), dwóch elementów przewodu glównego, pilota (1) i lacznika (2), których osie tworza miedzy soba kat zakrzy- wienia (a) i jednego elementu przewodu odgaleznego, odnogi (3), której os tworzy z osia pilota kat odgalezienia (ß), oraz zebra wzmacniajacego przestrzennie uksztalto- wanego w ksztalcie litery Y zlozonego z trzech plaskich pólpierscieni (4, 5, 6), zasadniczo o zarysie eliptycznym, przy czym przekroje otworu pólpierscieni (4, 5, 6) sa nie wieksze od przekroju otworu przyciecia koncówek rurowych elementów (1, 2, 3), zas stale wymiary grubosci (b) i wyso- kosci (h) pólpierscieni (4, 5, 6) stanowia wielokrotnosc grubosci (g) scianki rury, natomiast zebro (3) umieszczone jest rozdzielajaco pomiedzy koncówkami laczonych ele- mentów (1, 2, 3) i polaczone jest z nimi spoinami, ze- wnetrzna (7) i wewnetrzna (8), wykonanymi spawem cia- glym obwodowym po kazdej stronie zebra od zewnetrznej i wewnetrznej strony trójnika. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest konstrukcja węzła wzmacniającego w spawanych złączach wielkoi równośrednicowych trójników rurowych, zwłaszcza w trójnikach prostych z odgałęzieniem 90°. Przedmiotem wynalazku jest także sposób wykonywania węzła wzmacniającego w spawanych złączach wielko- i równośrednicowych trójników rurowych. Rozwiązanie znajduje szczególne zastosowanie w przemyśle petrochemicznym, energetycznym, hutniczym, chemicznym.

Konwencjonalne układy rurociągów składają się z wydłużonych prostych przewodów i dużej liczby różnych rozgałęzień rurowych umożliwiających rozprowadzanie przewodów w różne strony. W układach rurociągów z zastosowaniem rozgałęzień rurowych szczególnie istotny jest problem wytrzymałości złącza spawanego w trójnikach rurowych. W przypadku potrzeby uzyskania złącza rurowego o gwarantowanej wytrzymałości w miejscu utworzonego połączenia spawanego stosuje się nakładki lub lokalne pogrubienia ścianki rury. Znane są wzmocnienia żebrowe połączeń rurowych w postaci kształtowych żeber wzmacniających usytuowanych na zewnętrznej powierzchni łączonych rur na linii ich styku. Żebro wzmacniające powoduje zmniejszenie maksymalnych naprężeń w połączeniu rurowym. Przykłady takich rozwiązań znane są z polskiego opisu zgłoszeniowego wzoru użytkowego W-104871(Int.Cl.6 F16L 41/02) oraz w literaturze fachowej np. z książki S. Schwaigerer, G.Muhlenbeck, Festigkeitsbewerbungen im Dampfkessel-, Behalter-, Rohrleitungsbau, Springer Verlag, Berlin, Heidelberg, N.York, Tokio 1997 r., str. 72-73.

Wykonanie trójników rur wielkośrednicowych dokonuje się poprzez ukształtowanie otworu bocznego w przewodzie głównym i uformowanie przystającej do otworu końcówki przewodu odgałęzienia wraz z ewentualnym fazowaniem krawędzi elementów łącza oraz spawanie zestawionych elementów ściegiem ciągłym jedno- lub wielowarstwowym aż do uzyskania pożądanej spoiny złącza.

Celem rozwiązania jest opracowanie zoptymalizowanej konstrukcji węzła spawanego o dużej wytrzymałości i podanie sposobu wykonywania takiego węzła w spawanych trójnikach.

Węzeł wzmacniający w spawanych złączach wielkośrednicowych trójników rurowych tworzony jest na krawędzi styku łączonych elementów rurowych. Posiada on żebro wzmacniające usytuowanego na linii styku tych elementów i spoinę ciągłą trwale łączącą zestawiane części złącza wykonaną na obwodzie rury.

Istota rozwiązania polega na tym, że węzeł utworzony jest na styku trzech rurowych elementów, dwóch elementów przewodu głównego, pilota i łącznika, których osie tworzą między sobą kąt zakrzywienia i jednego elementu przewodu odgałęźnego, odnogi, której oś tworzy z osią pilota kąt odgałęzienia, oraz żebra wzmacniającego przestrzennie ukształtowanego spawaniem w kształcie litery Y. Żebro złożone jest z trzech płaskich półpierścieni, zasadniczo o zarysie eliptycznym, przy czym przekroje otworu półpierścieni są nie większe od przekroju otworu przycięcia końcówek rurowych elementów, zaś stałe wymiary grubości i wysokości półpierścieni stanowią wielokrotność grubości ścianki rury. Żebro umieszczone jest rozdzielająco pomiędzy końcówkami łączonych elementów i połączone jest z nimi spoinami, zewnętrzną i wewnętrzną, wykonanymi spawem ciągłym obwodowym po każdej stronie żebra od zewnętrznej i wewnętrznej strony trójnika. Zwykle zewnętrzna i wewnętrzna spoina wykonana jest jako pachwinowa. Korzystnym jest gdy węzeł ma stały stosunek grubości żebra do grubości ścianki rury, optymalnie wynoszący 3, a także stały stosunek wysokości żebra do grubości ścianki rury, optymalnie wynoszący 10. W szczególnym złożeniu żebro może mieć otwór równy przekrojowi otworu przycięcia końcówek elementów rurowych, oraz zukosowane krawędzie otworu żebra, przy czym wewnętrzna spoina trójnika wykonana jest wtedy jako spoina typu Y V, zaś zewnętrzna spoina trójnika wykonana jest jako spoina pachwinowa. Węzeł dla jednej z typowych postaci trójnika prostego z odgałęzieniem prostopadłym, tworzony jest na styku trzech elementów rurowych, dwóch elementów przewodu głównego, pilota i łącznika, których osie leżą na jednej prostej i jednego elementu przewodu odgałęźnego, odnogi, której oś tworzy z osią pilota kąt 90°, oraz żebra wzmacniającego o zarysie eliptyczno-kołowym przestrzennie ukształtowanego w kształcie symetrycznej litery Y. Żebro złożone jest z trzech płaskich półpierścłeni, jednego półpierścienia o kołowym zarysie dla złącza pilot-łącznik i dwóch bliźniaczych półpierścieni o zarysie eliptycznym odpowiednio dla złącza pilot-odnoga i łącznik-odnoga.

Zaletą rozwiązania jest zoptymalizowanej konstrukcji złącze pod kątem minimalizacji ciężaru oraz obniżenia kosztów wykonania i transportu. Wytrzymałość takiego węzła w trójniku jest nie mniejsza niż wytrzymałość prostego odcinka rurociągu.

PL 194 423 B1

Sposób wykonania węzła wzmacniającego w spawanych złączach wielko- i równośrednicowych trójników rurowych polega na zespawaniu przygotowanych części obwodową spoiną ciągłą.

Istota sposobu polega na tym, że w fazie przygotowawczej kształtuje się części złącza tj.:

- w jednej części rurowej kształtuje się końcówkę elementu przewodu głównego, pilota poprzez jego przycięcie na połowie obwodu rury dla złącza pilot-łącznik pod kątem równym połowie kąta zakrzywienia osi głównej trójnika, a na drugiej połowie obwodu rury dla złącza pilot-odnoga przycięcie pod kątem równym połowie kąta odgałęzienia,

- w drugiej części rurowej kształtuje się końcówkę elementu przewodu głównego, łącznika, poprzez jego przycięcie na połowie obwodu rury dla złącza pilot-łącznik pod kątem równym połowie kąta zakrzywienia osi głównej trójnika, a na drugiej połowie obwodu rury dla złącza łącznikodnoga przycięcie pod kątem dopełniającym stanowiącym różnicę kąta prostego i połowy sumy kątów zakrzywienia i odgałęzienia,

- w trzeciej części rurowej kształtuje się końcówkę elementu przewodu odgałęźnego, odnogi, poprzez jej przycięcie na połowie obwodu rury dla złącza pilot-odnoga pod kątem równym połowie kąta odgałęzienia, a na drugiej połowie obwodu rury dla złącza łącznik-odnoga przycięcie pod kątem dopełniającym stanowiącym różnicę kąta prostego i połowy sumy kątów zakrzywienia i odgałęzienia, z pozostawieniem łysinki większej od grubości żebra,

- jako czwartą część wykonuje się płaski półpierścień dla złącza pilot-łącznik o przekroju otworu nie większym od przekroju otworów końcówek rurowych tego złącza, o stałym wymiarze grubości i wysokości półpierścienia oraz o powiększonym obwodzie o ustalony technologicznie występ,

- a jako piątą i szóstą część wykonuje się dwa płaskie półpierścienie odpowiednio dla złącza pilot-odnoga i łącznik-odnoga o przekroju otworu nie większym od przekroju otworu przycięcia końcówek rurowych, o stałym wymiarze grubości i wysokości półpierścienia oraz o niepełnym obwodzie o ustalone technologicznie wcięcie,

- w drugiej fazie wykonuje się żebro wzmacniające poprzez zespawanie końcówek płaskich półpierścieni zestawianych w formę przestrzenną ukształtowaną w kształcie litery Y.

W trzeciej dwuetapowej fazie wpierw zestawia się elementy przewodu głównego, pilot i odnogę, z żebrem centrując ten zestaw na wewnętrznej średnicy głównej osi trójnika i wstawiając pomiędzy łączone elementy wkładki dystansowe zapewniające centrowanie i zachowanie szczeliny technologicznej, po czym wstępnie sczepia się żebro z tymi elementami spoiną punktową w kilku punktach na obwodzie. Następnie w drugim etapie dostawia się do wykonanego uprzednio zestawu element przewodu odgałęźnego i sczepia się go z nim spoiną punktową, po czym usuwa się wkładki dystansowe.

W czwartej końcowej fazie sczepiony zestaw poddaje się operacji ostatecznego spawania spoiną ciągłą po każdej stronie żebra od zewnętrznej i wewnętrznej strony trójnika dla uzyskania spoiny o pełnym przetopie.

W przypadku wykonywania trójników z wystającym do środka żebrem, otwór żebra wykonuje się mniejszy od przekroju otworu przycięcia końcówek elementów o wielkość równą co najmniej grubości ścianki rury, natomiast ciągłe spoiny wykonuje się od zewnętrznej i wewnętrznej strony trójnika jako pachwinowe.

W przypadku natomiast licowania średnicy wewnętrznej trójnika, otwór żebra wykonuje się jako równy przekrojowi otworu przycięcia końcówek elementów rurowych, a krawędzie otworu żebra ukosuje się na szerokość zapewniającą uzyskanie wewnętrznej spoiny o grubości co najmniej połowy grubości ścianki rury. W tym przypadku spoinę wewnętrzną trójnika wykonuje się jako spoinę typu Y V, natomiast zewnętrzną spoinę trójnika wykonuje się jako spoinę pachwinową.

Zaletą sposobu jest możliwość wykonywania wzmocnionych złącz na placu budowy rurociągu ze stypizowanych części, bez potrzeby stosowania skomplikowanego oprzyrządowania. W technologii tej nie wymaga się ukosowania krawędzi segmentów rur. W szczególnym przypadku, gdy wymaga się zachowania gładkiego przekroju wewnętrznego trójnika, ukosuje się jedynie krawędzie otworu żebra, co jest wykonawczo prostsze i może być przegotowane w warsztacie. Łączny przekrój uzyskanej spoiny jest większy niż przekrój rury, przez co wytrzymałość spoiny łączącej segment rurowy z żebrem jest nie mniejsza niż wytrzymałość rury.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania zobrazowano na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia widok ogólny trójnika rozgałęźnego, fig. 2 - plan przycięcia końcówek rurowych trójnika rozgałęźnego, fig. 3 - przekrój wzdłużny trójnika prostego z odgałęzieniem 90° z żebrem wystającym do wnętrza, fig. 4 - analogiczny przekrój jak na fig. 3 z żebrem zlicowanym ze średnicą wewnętrzną trójnika,

PL 194 423 B1 fig. 5 - plan sytuacyjny przekrojowy elementów trójnika prostego z odgałęzieniem 90°, fig. 6 - widok półpierścienia kołowego pokazanego na fig. 5, fig. 7 - widok półpierścienia eliptycznego pokazanego na fig. 5 fig. 8 - przekrój zespawanego żebra z wkładkami dystansowymi, fig. 9 - schemat wstępnego sczepienia żebra z elementami przewodu głównego, a fig. 10 - schemat końcowego sczepienia żebra z elementem przewodu odgałęźnego.

Przykład I

Trójnik prosty z odgałęzieniem 90° o średnicy wewnętrznej D = 1000 mm posiada węzeł utworzony z trzech elementów 1, 2, 3 rurowych wykonanych z rury o grubości g = 10 mm, składający się z dwóch bliźniaczych części, pilota 1 i łącznika 2, i jednej symetrycznej części, odnogi 3, oraz zespawanego żebra o konstrukcji przestrzennej w kształcie litery Y, złożonego z trzech płaskich półpierścieni 4, 5, 6. Żebro ma jeden półpierścień 4 o kołowym zarysie otworu dla złącza pilot 1 - łącznik 2 i dwa półpierścienie 5, 6 o zarysie eliptycznym dla pozostałych złącz. Przekrój otworu żebra jest mniejszy promieniowo od przekroju otworu przycięcia końcówek rurowych elementów 1,2, 3 o występ żebra do wnętrza trójnika k = g = 10 mm. Żebro ma stały wymiar grubości b = 3 g = 30 mm i wysokości h = 10 g = 100 mm. Żebro umieszczone jest rozdzielająco pomiędzy końcówkami łączonych elementów 1,2, 3 rurowych i połączone jest z nimi spoinami 7, 8 pachwinowymi o grubości min. 5 mm wykonanymi od zewnętrznej i wewnętrznej strony trójnika.

Przykład II

Trójnik jak w przykładzie I ma eliptyczno-kołowe żebro o przekroju otworu równym przekrojowi otworu przycięcia końcówek elementów 1, 2, 3 rurowych. Żebro umieszczone jest rozdzielająco pomiędzy końcówkami łączonych elementów 1, 2, 3, a jego otwór jest zlicowany ze średnicą wewnętrzną D trójnika. Żebro to ma zukosowane krawędzie otworu pod kątem 45° na szerokości 0,7 g = 7 mm, dla zapewnienia grubości spoiny typu Υ V co najmniej 0,5 g oraz zespawane jest spoinami 7, 8 wykonanymi od zewnętrznej strony trójnika jako spoina 7 pachwinowa o grubości min. 5 mm i wewnętrznej strony jako spoina 8 typu Υ V o grubości min. 5 mm.

Przykład III

Sposób wykonania węzła wzmacniającego w spawanym złączu trójnika prostego z odgałęzieniem 90° wykonywanego z rury ze szwem o średnicy 1000 mm polega na tym, że:

- kształtuje się jednakowe końcówki pilota 1 i łącznika 2 poprzez ich przycięcie pod kątem 45° na ponad pełnym obwodzie rury o wielkość uskoku n uwzględniającą grubość g żebra i szczelinę spawalniczą s, przy czym skośne przycięcie dokonuje się w tych elementach po przeciwnej stronie szwu rury,

- kształtuje się końcówkę odnogi 3 poprzez jej symetryczne przycięcie pod kątem 45° na niepełnym obwodzie rury z pozostawieniem łysinki m większej od grubości b żebra, przy czym szew rury oddalony jest od łysinki m co najmniej o 3 grubości g rury,

- wykonuje się jeden płaski półpierścień 4 o kształcie kołowym o przekroju otworu nie większym od przekroju otworu przycięcia końcówek pilota 1 łącznika 2, o stałym wymiarze grubości b i wysokości h półpierścienia oraz o powiększonym obwodzie o wartość występu e równym w przybliżeniu 1,4 grubości żebra,

- wykonuje się dwa płaskie półpierścienie 5, 6 o kształcie eliptycznym o przekroju otworu nie większym od przekroju otworu przycięcia końcówek odnogi 3, o stałych wymiarach grubości b wysokości h półpierścieni oraz o niepełnym obwodzie o wartość wcięcia f równego w przybliżeniu 0,7 grubości g rury,

- wykonuje się żebro wzmacniające z otworem jak w przykładzie I lub II poprzez zespawanie spoiną 9 końcówek wykonanych półpierścieni w formę przestrzenną ukształtowaną w kształcie symetrycznej litery Y,

- zestawia się na pryzmach 12 rurowe elementy przewodu głównego, pilot 1 i łącznik 2, z żebrem, centruje się zestaw na wewnętrznej średnicy D głównej osi trójnika, wstawiając pomiędzy łączone elementy 1, 2 wkładki 10 dystansowe zapewniające centrowanie i zachowanie szczeliny technologicznej s w granicach 1-3 mm, po czym wstępnie sczepia się żebro z elementami 1, spoiną 11 punktową w kilku punktach na obwodzie rury,

- dostawia się do wykonanego uprzednio zestawu odnogę 3 i sczepia się ją z nim spoinami 11 punktowymi,

- usuwa się wkładki 10 dystansowe z punktowo zespawanego trójnika,

PL 194 423 B1 usuwa się wkładki 10 dystansowe z punktowo zespawanego trójnika, a na na koniec sczepiony zestaw poddaje się operacji końcowego spawania spoiną 7, 8 ciągłą po każdej stronie żebra od zewnętrznej i wewnętrznej strony trójnika dla uzyskania spoiny o pełnym przetopie.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Węzeł wzmacniający w spawanych złączach wielko- i równośrednicowych trójników rurowych, tworzony na krawędzi styku łączonych elementów rurowych, posiadający żebro wzmacniające usytuowanego na linii styku tych elementów i spoinę ciągłą trwale łączącą zestawiane części złącza wykonaną na obwodzie rury, znamienny tym, że węzeł utworzony jest na styku trzech rurowych elementów (1, 2, 3), dwóch elementów przewodu głównego, pilota (1) i łącznika (2), których osie tworzą między sobą kąt zakrzywienia (a) i jednego elementu przewodu odgałęźnego, odnogi (3), której oś tworzy z osią pilota kąt odgałęzienia (β), oraz żebra wzmacniającego przestrzennie ukształtowanego w kształcie litery Y złożonego z trzech płaskich półpierścieni (4, 5, 6), zasadniczo o zarysie eliptycznym, przy czym przekroje otworu półpierścieni (4, 5, 6) są nie większe od przekroju otworu przycięcia końcówek rurowych elementów (1, 2, 3), zaś stałe wymiary grubości (b) i wysokości (h) półpierścieni (4, 5, 6) stanowią wielokrotność grubości (g) ścianki rury, natomiast żebro (3) umieszczone jest rozdzielająco pomiędzy końcówkami łączonych elementów (1, 2, 3) i połączone jest z nimi spoinami, zewnętrzną (7) i wewnętrzną (8), wykonanymi spawem ciągłym obwodowym po każdej stronie żebra od zewnętrznej i wewnętrznej strony trójnika.
2. 2. Węzeł według zastrz. 1, znamienny tym, że zewnętrzna spoina (7) i wewnętrzna spoina (8) wykonana jest jako pachwinowa.
3. 3. Węzeł według zastrz. 1, znamienny tym, że stosunek grubości (b) żebra do grubości (g) ścianki rury jest stały, korzystnie ma wartość 3.
4. 4. Węzeł według zastrz. 1, znamienny tym, że stosunek wysokości (h) żebra do grubości (g) ścianki rury jest stały, korzystnie ma wartość 10.
5. 5. Węzeł według zastrz. 1, znamienny tym, że żebro ma otwór równy przekrojowi otworu przycięcia końcówek elementów (1, 2, 3), a krawędzie otworu żebra (3) są zukosowane, przy czym zewnętrzna spoina (7) trójnika wykonana jest jako spoina pachwinowa, zaś wewnętrzna spoina (8) trójnika wykonana jest jako spoina typu Y V.
6. 6. Węzeł według zastrz. 1, znamienny tym, że węzeł utworzony jest na styku trzech elementów rurowych, dwóch elementów przewodu głównego, pilota (1) i łącznika (2), których osie leżą na jednej prostej i jednego elementu przewodu odgałęźnego, odnogi (3), której oś tworzy z osią pilota kąt 90°, oraz żebra wzmacniającego o zarysie eliptyczno-kołowym przestrzennie ukształtowanego w kształcie symetrycznej litery Y, złożonego z trzech płaskich półpierścieni (4, 5, 6), jednego półpierścienia (4) o kołowym zarysie dla złącza pilot (1) - łącznik (2) i dwóch bliźniaczych półpierścieni (5, 6) o zarysie eliptycznym odpowiednio dla złącza pilot (1) - odnoga (3) i łącznik (2) - odnoga (3).
7. 7. Sposób wykonania węzła wzmacniającego w spawanych złączach wielko- i równośrednicowych trójników rurowych polegający na zespawaniu przygotowanych części obwodową spoiną ciągłą, znamienny tym, że:

   - kształtuje się końcówkę elementu przewodu głównego, pilota (1) poprzez jego przycięcie na połowie obwodu rury dla złącza pilot (1) - łącznik (2) pod kątem równym połowie kąta zakrzywienia (a) osi głównej trójnika, a na drugiej połowie obwodu rury dla złącza pilot (1) - odnoga (3) przycięcie pod kątem równym połowie kąta odgałęzienia (β),

   - kształtuje się końcówkę elementu przewodu głównego, łącznika (2) poprzez jego przycięcie na połowie obwodu rury dla złącza pilot (1) - łącznik (2) pod kątem równym połowie kąta zakrzywienia (a) osi głównej trójnika, a na drugiej połowie obwodu rury dla złącza łącznik (2) - odnoga (3) przycięcie pod kątem dopełniającym stanowiącym różnicę kąta prostego i połowy sumy kątów zakrzywienia (a) i odgałęzienia (β),

   - kształtuje się końcówkę elementu przewodu odgałęźnego, odnogi (3) poprzez jej przycięcie na połowie obwodu rury dla złącza pilot (1) - odnoga (3) pod kątem równym połowie kąta odgałęzienia (β), a na drugiej połowie obwodu rury dla złącza łącznik (2) - odnoga (3) przycięcie pod kątem dopełniającym stanowiącym różnicę kąta prostego i połowy sumy kątów zakrzywienia (a) i odgałęzienia (β), z pozostawieniem łysinki m większej od grubości b żebra,

   PL 194 423 B1

   - wykonuje się płaski półpierścień (4) dla złącza pilot (1) - łącznik (2) o przekroju otworu nie większym od przekroju otworów końcówek rurowych tego złącza, o stałym wymiarze grubości (b) i wysokości (h) półpierścienia oraz o powiększonym obwodzie o występ e,

   - wykonuje się dwa pozostałe płaskie półpierścienie (5 i 6) odpowiednio dla złącza pilot (1) - odnoga (3) i łącznik (2) - odnoga (3) o przekroju otworu nie większym od przekroju otworu przycięcia końcówek rurowych tych złącz, o stałym wymiarze grubości (b) i wysokości (h) półpierścienia oraz o niepełnym obwodzie o wcięcie f,

   - wykonuje się żebro wzmacniające poprzez zespawanie końcówek płaskich półpierścieni (4, 5, 6) zestawianych w formę przestrzenną ukształtowaną w kształcie litery Y,

   - zestawia się elementy (1, 2) przewodu głównego z żebrem, centrując zestaw na wewnętrznej średnicy D głównej osi trójnika oraz wstawiając pomiędzy łączone elementy wkładki (10) dystansowe zapewniające centrowanie i zachowanie szczeliny technologicznej (s), po czym wstępnie sczepia się żebro z elementami (1, 2) spoiną (11) punktową w kilku punktach na obwodzie,

   - następnie dostawia się do wykonanego uprzednio zestawu element przewodu odgałęźnego (3) i sczepia się go z nim spoiną punktową (11), po czym usuwa się wkładki (10) dystansowe,

   - a na koniec sczepiony zestaw poddaje się operacji ostatecznego spawania spoiną (7, 8) ciągłą po każdej stronie żebra od zewnętrznej i wewnętrznej strony trójnika dla uzyskania spoiny o pełnym przetopie.
8. 8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że otwór żebra wykonuje się mniejszy od przekroju otworu przycięcia końcówek elementów (1, 2, 3) o wielkość (k) równą co najmniej grubości (g) ścianki rury, natomiast ciągłe spoiny (7, 8) wykonuje się od zewnętrznej i wewnętrznej strony trójnika jako pachwinowe.
9. 9. Sposób według zastrz. 8, znamienny tym, że otwór żebra wykonuje się jako równy przekrojowi otworu przycięcia końcówek elementów (1,2, 3) rurowych, a krawędzie otworu żebra ukosuje się na szerokość zapewniającą uzyskanie wewnętrznej spoiny (8) o grubości co najmniej 0,5 grubości (g) ścianki rury, którą wykonuje się jako spoinę typu Y V, natomiast zewnętrzną spoinę (7) trójnika wykonuje się jako spoinę pachwinową.