PL194780B1 - Element rury okładzinowej z zamykanym otworem służący do wykonywania izolacji złącza odcinków rur i sposób uszczelniania i izolacji złącza odcinków rur - Google Patents

Abstract

1. Element rury okladzinowej z zamykanym otwo- rem sluzacy do wykonywania izolacji zlacza odcin- ków rur, którego przynajmniej czesci koncowe sa kurczliwe pod wplywem ciepla, znamienny tym, ze z powierzchnia czesci obwodu elementu rury okla- dzinowej (11) zespojona jest nakladka (12, 16), przy czym element rury okladzinowej (11) zawiera two- rzywo sztuczne, które jest przynajmniej czesciowo usieciowane, zas nakladka (12, 16) zawiera tworzy- wo sztuczne, które jest przynajmniej czesciowo nie usieciowane w porównaniu z tworzywem sztucznym elementu rury okladzinowej (11). PL PL PL PL

Description

W znanych Zgłaszającemu przypadkach okładzin tego rodzaju problemem jest wykonanie zamknięcia okładziny korkiem.

W publikacji zgłoszenia PCT dokonanego na rzecz obecnego Zgłaszającego, z dnia 22 maja 1998 r., pod numerem WO 98/21517, ujawniono różne rodzaje okładzin stanowiących stosunkowo nie usieciowaną warstwę, z którą można stopić korek. W jednym przypadku zastosowano stosunkowo nie usieciowaną rurę wewnętrzną stopioną z usieciowaną rurą zewnętrzną. Nie zawsze jednak takie rozwiązanie jest wygodne.

Element rury okładzinowej z zamykanym otworem służący do wykonywania izolacji złącza odcinków rur, którego przynajmniej części końcowe są kurczliwe pod wpływem ciepła, według wynalazku charakteryzuje się tym, że z powierzchnią części obwodu elementu rury okładzinowej zespojona jest nakładka, przy czym element rury okładzinowej zawiera tworzywo sztuczne, które jest przynajmniej częściowo usieciowane, zaś nakładka zawiera tworzywo sztuczne, które jest przynajmniej częściowo nie usieciowane w porównaniu z tworzywem sztucznym elementu rury okładzinowej.

Nakładka jest korzystnie zespojona z powierzchnią ciągłej, nie perforowanej części elementu rury okładzinowej.

W nakładce i przylegającej do niej części elementu rury okładzinowej korzystnie wykonany jest otwór.

Element może mieć kształt tulei rurowej, ewentualnie ma postać tulei nakładanej, zawierającej wkładkę, która jest przynajmniej częściowo kurczliwa w kierunku skurczu tulei pod wpływem ciepła, przy czym tuleja nakładana jest przystosowana do uformowania w tuleję rurową przez połączenie jej krawędzi.

Nakładka korzystnie ma obwód zasadniczo zaokrąglony patrząc w kierunku promieniowym elementu.

W innym wariancie nakładka ma kształt zasadniczo kołowy.

W kolejnym wariancie wynalazku element ma dwie nakładki rozmieszczone w odstępach wzdłuż osi tulei rurowej, zaś każda nakładka znajduje się w pewnej odległości od końców tulei w stronę jej środka.

Może zawierać pasek o kształcie wydłużonym, umieszczony wzdłuż osi tulei.

Każda nakładka korzystnie znajduje się na promieniowo zewnętrznej powierzchni tulei.

Również korzystnie nakładka ma powierzchnię zewnętrzną o promieniu krzywizny co najmniej większym, niż promień krzywizny tulei, korzystnie powierzchnię zewnętrzną płaską.

W kolejnym wariancie wynalazku każda nakładka znajduje się na promieniowo wewnętrznej powierzchni tulei.

W jeszcze innym wariancie każda nakładka znajduje się na części elementu, która jest zagłębiona względem przyległej, pozostałej powierzchni elementu.

Korzystnie, każda nakładka ma szerokość od około 15 mm do około 120 mm, ewentualnie każda nakładka ma szerokość od około 30 mm do około 60 mm.

Sposób uszczelniania i izolacji złącza odcinków rur, przy czym każda rura jest pozbawiona izolacji na swym końcu przy spawanym złączu, w którym nakłada się na spawane złącze element rury okładzinowej w kształcie tulei, którego przynajmniej części końcowe są kurczliwe pod wpływem ciepła, układa się element rury okładzinowej tak, że oba jego końce zachodzą na część okładziny rury wystającą na zewnątrz poza koniec rury sąsiedniej, według wynalazku charakteryzuje się tym, że - stosuje się element rury okładzinowej, z którego ciągłą, nie perforowaną częścią powierzchni zespojona jest nakładka rozciągająca się na części obwodu elementu, przy czym element i nakładka wykonane są z tworzywa sztucznego, tworzywo elementu jest przynajmniej częściowo usieciowane a tworzywo nakładki jest stosunkowo nie usieciowane przynajmniej w porównaniu z tworzywem elementu,

PL 194 780 B1

- obkurcza się pod wpływem ciepła końcowe części elementu i zespaja się je z przylegającymi częściami izolacji,

- wykonuje się otwór przechodzący przez nakładkę, tworząc kanał umożliwiający dostęp z zewnątrz do wewnątrz elementu, po czym przez ten otwór wlewa się płynny prekursor kompozycji piankowej,

- pozostawia się prekursor do spienienia i utwardzenia, a następnie zamyka się otwór korkiem.

Korzystnie, korek stapia się stosując docisk z krawędzią otworu w nakładce.

Stopień usieciowania określa się korzystnie konwencjonalną metodą frakcji żelowej.

W przypadku, gdy nakładka stanowi fragment ścianki, na przykład ścianki zewnętrznej, która jest płaska lub ma większy promień krzywizny niż okładzina, ułatwione jest mocowanie korków, na przykład korków mocowanych mechanicznie, do otworu wykonanego w nakładce i w okładzinie.

Ponadto nakładka dodaje ściance grubości, co ułatwia stapianie korka lub jego mechaniczne mocowanie, czy też zamykanie mechanicznie mocowanego korka w otworze wykonanym w nakładce i w okładzinie.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1,2, 3, 4 i 5 przedstawiają przekroje podłużne przez pięć różnych przykładów realizacji elementu rury okładzinowej według wynalazku, zaopatrzonego w nakładki; fig. 1A, 2A, 3A, 4A i 5A przedstawiają schematycznie widoki izometryczne elementów okładzin z fig. od 1 do 5, odpowiednio; fig. 6 przestawia częściowy, schematyczny przekrój poprzeczny przez element rury okładzinowej według wynalazku, wraz z zamknięciem z korka; pos. I przestawia częściowy, schematyczny przekrój poprzeczny przez znany element rury okładzinowej, wraz z mechanicznym zamknięciem z korka.

Odpowiadające sobie części oznaczono na poszczególnych rysunkach tymi samymi numerami.

Na fig. 1 i 1A przedstawiono okładzinę 10, zawierającą jednoczęściową tuleję 11, wykonaną z usieciowanego tworzywa sztucznego, które jest kurczliwe wzdłuż obwodu. Z tuleją 11 zespojona jest przynajmniej jedna, a zwykle dwie nakładki 12. Nakładki 12 wykonane są zwykle z arkuszowego tworzywa sztucznego, które korzystnie jest nie usieciowane lub mniej usieciowane niż materiał tulei 11. Przykładowo, tuleja i nakładki mogą zawierać poliolefinę lub mieszankę poliolefin. Nakładki 12 są zwykle rozmieszczone wzdłuż osi w pewnej odległości od końców tulei 11, w stronę jej środka.

Nakładki mają korzystnie kształt zaokrąglony i nie mają narożników, które miałyby skłonność do unoszenia się wskutek poddania tulei obciążeniu gruntem. Najkorzystniej, nakładki są okrągłe, co ułatwia ich nakładanie na tuleję i przyczynia się do oszczędności materiału ponieważ otwór i korek zwykle są okrągłe.

Sposoby wykonywania tulei 11 są same w sobie znane specjalistom. Taki sposób opisano na przykład w wymienionej publikacji PCT nr WO 98/21517.

Sposoby zespajania nakładek 12 z tuleją 11 mogą być ogólnie podobne do sposobów stosowanych przy wykonywaniu stosunkowo nie usieciowanego elementu wewnętrznej rury, opisanego w WO 98/21517, poza tym, że stosuje się nieciągłe nakładki 12, które zespajane są z zewnętrzną powierzchnią tulei. Nakładki można nałożyć na tuleję przed lub po rozprężaniu. Nakładki 12, jeżeli są stosunkowo nie usieciowane, można na przykład stopić lub zgrzać z tuleją 11, zaś jeżeli są usieciowane, można je zespoić z tuleją 11 za pomocą konwencjonalnego środka klejącego, ewentualnie nakładki 12 można najpierw zespoić za pomocą konwencjonalnego środka klejącego a następnie stopić lub zgrzać z tuleją 11. Dla specjalisty oczywiste jest, że można tu zastosować wiele różnych technologii zgrzewania, w tym zgrzewanie w podwyższonej temperaturze i ciśnieniu, zgrzewanie tarciowe, wyoblanie, zgrzewanie indukcyjne, itd.

W jednym z przykładów sposobu wykonywania okładziny, kurczliwą pod wpływem ciepła tuleję 11 podgrzewa się tak, by się skurczyła na składanym trzpieniu, który jest dostatecznie gruby, aby tuleja 11 miała jeszcze możliwość dalszego skurczenia się po usunięciu trzpienia.

Następnie, po nałożeniu nakładek 12, całość umieszcza się w piecu w celu stopienia nakładek 12 z tuleją 11. Po ostudzeniu całości składa się trzpień i zdejmuje się z niego kompletną okładzinę 10.

Na fig. 2 przedstawiono kolejny przykład wykonania okładziny 13, w którym nakładki 12 rozmieszczone są we wgłębieniach powierzchni tulei 11 tak, że powierzchnie nakładek 12 znajdują się w zasadzie w płaszczyźnie powierzchni tulei 11. Układ taki ma tę zaletę, że mniejsze są naprężenia spowodowane obciążeniem gruntem.

Okładzinę 13 można wykonać na przykład następująco. Nakładki 12 nakłada się na usieciowaną tuleję 11 i całość umieszcza w cylindrycznej formie zawierającej dwa lub więcej odcinków. Następnie podgrzewa się całość, zamykając jednocześnie końcówki tulei 11 i wprowadzając parę lub powietrze do wnętrza tulei 11 przez otwory znajdujące się w środkach zamykających tuleję. Dzięki temu

PL 194 780 B1 tuleja 11 wraz z nakładkami 12 rozpręża się w kierunku na zewnątrz, dopasowując się do wewnętrznego kształtu formy. Po szybkim ochłodzeniu całości otwiera się odcinki formy i wyjmuje z nich gotową okładzinę 13.

Na fig 3 przedstawiono dalszy przykład wykonania okładziny 14, w którym zamiast dwóch oddzielnych nakładek 12 zastosowano nakładkę w postaci wydłużonego paska 16 umieszczonego wzdłuż osi tulei 11. W tym przypadku istnieje pewna swoboda rozmieszczania otworu lub otworów, które mają być wykonane w nakładce 16, w przypadku gdy długości zaizolowanych lub nie zaizolowanych końcówek izolowanej rury mogą być różne.

Okładzina 14 przedstawiona na fig. 3 może być wykonana sposobem opisanym powyżej w odniesieniu do okładziny 10 z fig. 1 i 1A, z tą różnicą, że nakładkę w postaci paska zespaja się z zewnętrzną powierzchnią tulei 11 przed jej podgrzaniem i rozprężaniem.

Na fig. 4 i 4A przedstawiono kolejny przykład wykonania okładziny 17, w którym nakładki zespojono z wewnętrzną stroną tulei 11. Okładzinę taką można wykonać dociskając nakładki 12 do wewnętrznej strony usieciowanej, nie rozprężonej tulei 11, podgrzewając całość w celu zespojenia nakładek z tuleją 11 a następnie podgrzewając i rozprężając tuleję 11 sposobem konwencjonalnym.

Następny przykład wykonania okładziny 18 pokazany jest na fig. 5 i 5A. Nakładka 16 w postaci paska zespojona jest z wewnętrzną stroną tulei 11. Okładzina może być wykonana w zasadzie podobnie do okładziny 17 z fig. 4 i 4A, z tą różnicą, że nakładka 16 w postaci paska zespajana jest z wewnętrzną stroną tulei 11 przed rozprężaniem.

Zaletą okładzin 17 i 18 przedstawionych na fig. 4 i 5 jest to, że powstają w nich zasadniczo mniejsze naprężenia spowodowane obciążenie gruntem, niż w okładzinach z nakładkami nałożonymi po zewnętrznej stronie tulei.

Chociaż okładziny szczegółowo opisane powyżej w zasadzie zawierają tuleje 11, które są kurczliwe pod wpływem ciepła na całej swej długości, można również oczywiście zastosować w ramach wynalazku okładziny, w których nakładki zespojone są z tuleją, która jest kurczliwa tylko przy końcach. Takie tuleje i sposoby ich wykonania są dobrze znane specjalistom i opisane zostały na przykład w brytyjskim zgłoszeniu patentowym nr 284804 z dnia 1 lipca 1987 dokonanym na rzecz Tjaerekopagniet Danske.

W praktyce, opisane powyżej okładziny 10 do 18 można zastosować do wykonywania izolowanych połączeń miedzy odcinkami izolowanych rur w zasadzie sposobem opisanym szczegółowo w naszym, wymienionym wyżej, międzynarodowym zgłoszeniu patentowym opublikowanym pod numerem WO 98/21517.

W tym przypadku zazwyczaj każdy odcinek rury jest przy swym końcu pozbawiony izolacji, zaś te nie zaizolowane końce są ze sobą spawane. Kurczliwą pod wpływem ciepła tuleję 11 nakłada się na złącze w taki sposób, że oba końce tulei 11, znajdujące się na zewnątrz od nakładek 12 lub paskowej nakładki 16, zachodzą na część izolacji sąsiedniej rury, w kierunku na zewnątrz od końca rury przylegającej.

W obszarze między wewnętrzną stroną każdego końca tulei 11 a materiałem izolacyjnym, który znajduje się na zewnątrz rury, można umieścić uszczelnienie, klej lub inny odpowiedni materiał zabezpieczający przed przeciekami, gdy końce okładziny od 10 do 18 zostaną ogrzane w celu obkurczenia ich na zewnątrz izolacji rury.

Przez jedną lub przez obie nakładki 12 (lub w obszarze lub oddzielnych obszarach wzdłuż paska w przypadku nakładki 16) wierci się otwór. Wywiercone otwory przechodzą przez przylegającą do nakładki ściankę tulei 11, tworząc kanał umożliwiający dostęp z zewnątrz do wewnątrz okładziny takiej jak okładzina 10. Korzystnie, wierci się dwa otwory tak, by można było wlać płynny prekursor przez jeden z otworów, podczas gdy drugi służy jako odpowietrznik.

Po nalaniu płynnego prekursora i utwardzeniu pianki zamyka się otwory za pomocą korka z tworzywa sztucznego. W przypadku, gdy nakładka 12 lub 16 jest zgrzewalna, to znaczy gdy jest nie usieciowana lub mniej usieciowana, niż materiał tulei 11, korek można podgrzać, aby stopił się lub zgrzał z odsłoniętym brzegiem nakładki 12 lub 16 na krawędzi otworu wykonanego w nakładce. Ewentualnie, można zastosować mechanicznie zamykany korek, co szczegółowo opisano poniżej.

W rozwiązaniu według wynalazku, można zastosować nakładkę 12, taką jak widać na fig. 6, której zewnętrzna powierzchnia 28 jest płaska lub przynajmniej ma większy promień krzywizny, niż tuleja 11, jak widać na fig. 6, co umożliwia właściwy styk nakładki 12 ze spodem 27 główki 24 korka 23.

Pos. I przedstawia znaną okładzinę 21 zawierającą tuleję 11, która ma otwór 22 na piankę, zamykany korkiem 23 o powiększonej główce 24 i trzonie 26, który sprzęga się mechanicznie zamykając

PL 194 780 B1 otwór 22 znanym sposobem. Zamknięcie polega na ścisłym styku główki 24 korka 23 z powierzchnią tulei 11. Styk ten można zwykle osiągnąć w przypadku okładzin 21 o dużych średnicach, na przykład większych niż 160 mm, lecz przy mniejszych średnicach okładziny, na przykład mniejszych niż 125 mm, lub na przykład 63 mm, promień krzywizny tulei 11 jest zbyt mały, aby uzyskać ścisły styk i między spodem 27 główki 24 a tuleją 21 pozostaje szczelina, co widać na pos. I.

Spłaszczoną nakładkę 12 można uzyskać umieszczając na niej na przykład sztywny metalowy dysk tej samej wielkości i kształtu, co nakładka 12, a następnie rozprężając tuleję 11 i nakładkę wewnątrz zewnętrznego trzpienia.

Ewentualnie, można po rozprężaniu umieścić tuleję 11 ze znajdującą się na niej nakładką 12 w niewielkiej prasie z podgrzewaczem, który stapia nakładkę 12 z tuleją 11 i jednocześnie spłaszcza górną stronę nakładki 12. Sztywność i grubość nakładki 12 po stopieniu z tuleją 11 ułatwia wypłaszczenie krzywizny tego fragmentu tulei, który zawiera nakładkę 12. Oczywiście, spłaszczoną nakładkę może stanowić nakładka 16 w postaci paska.

Kolejną zaletą nakładki 12 lub 16 jest to, że zwiększa ona grubość ścianki tulei 11 w miejscu, w którym będzie wkładany korek 23.

Grubość ścianki okładzin stosowanych do rur o małych średnicach może wynosić od 1,0 do 3,0 mm, często od 1,5 do 2,5 mm. Przy takiej grubości ścianki niemożliwe może być zapewnienie dostatecznej powierzchni styku dla uzyskania właściwego zgrzania korka z boczną ścianką otworu wykonanego w tulei. Niewłaściwy zgrzew zwiększa ryzyko naruszenia lub uszkodzenia korka w przypadku poddania orurowania dynamicznym obciążeniom gruntem. Zastosowanie nakładki 12 lub 16 na okładzinach cienkościennych zmniejsza problem niedostatecznej powierzchni zgrzewu.

Ponadto, w przypadku zastosowania korka mocowanego mechanicznie, takiego jak korek 23, ścianka tulei o grubości od 1,0 do 3,0 mm może być zbyt cienka, aby możliwe było pewne mocowanie korka 23 w tulei. Jednak dzięki zastosowaniu nieciągłych, czyli krążkowych nakładek 12 lub nakładek 16 w postaci paska, uzyskuje się grubość ścianki dostateczną dla zapewnienia pewnego mocowania korka 23 w tulei 11.

Obecnie uważa się, że otwory będą wykonywane w nakładkach i tulei w trakcie instalacji okładziny, na budowie. Możliwe jest jednak wykonywanie otworów w fabryce.

Korzystnie, każda nakładka 12 lub nakładka 16 w kształcie paska ma szerokość od 15 do 120 mm, zwłaszcza około 30 do 60 mm i może być o około 5 mm szersza z obu stron niż korek. Korki mają zazwyczaj od około 20 mm do 50 mm średnicy, najczęściej zaś około 35 mm.

Znane jest stosowanie nakładek zachodzących na krawędzie tulei owijanych tak, że nakładka połączona jest ze znajdującą się pod nią tuleją, lub stosowanie nakładek w miejscach przerwania lub dziur występujących w okładzinie. Jednak w rozwiązaniu według wynalazku, nakładka lub nakładki nie są nakładane na krawędzie lub dziury w okładzinie, lecz na obszary oddalone od krawędzi, tak więc tuleja rozciąga się poza nakładkę we wszystkie strony a nakładka nałożona jest na ciągłą, nie perforowaną część powierzchni tulei. Ponadto, podczas gdy znane nakładki nie są perforowane, w rozwiązaniu według wynalazku, w nakładce jak również w przylegającej do niej części okładziny wykonuje się otwory leżące jeden nad drugim.

Pomimo, że powyższy szczegółowy opis wraz z odniesieniem do rysunków dotyczy rozprężanych tulei rurowych, kurczliwych pod wpływem ciepła, należy rozumieć, że nakładkę lub nakładki 12 lub 16 można stosować do kurczliwych pod wpływem ciepła tulei zakładanych. Na przykład można je zespoić z ciągłą, nie perforowaną częścią powierzchni konwencjonalnej tulei zakładanej, zawierającej wkładkę, która jest przynajmniej częściowo kurczliwa pod wpływem ciepła w kierunku skurczu i którą można w całości lub częściowo ukształtować jako tuleję rurową łącząc jej jedną krawędź z drugą, oddaloną od niej krawędzią w kierunku skurczu. Takie tuleje są dobrze znane, a opisano je na przykład w amerykańskich opisach patentowych 4472468 (Tailor et al), 5175032 (Steele et al) i 5411777 (Steele et al) i w związku z tym nie wymagają szczegółowego opisu w niniejszym tekście.

Poniżej podano kilka przykładów ilustrujących wynalazek.

P r zykła d 1

Z polietylenu o dużej gęstości wytłoczono rurę o grubości ścianki 2,0 mm i wewnętrznej średnicy 119 mm. Została ona usieciowana za pomocą wiązki elektronów tak, że uzyskano frakcję żelową (stopień usieciowania) 50%. Z arkusza polietylenu o dużej gęstości i o grubości 2,0 mm wycięto okrągłe nakładki o średnicy 45 mm.

Zastosowanym do wykonania rury i nakładek polietylenem o dużej gęstości był NOVACOR (znak towarowy) HEY449A firmy Nova Chemicals.

PL 194 780 B1

Z wytłoczonej rury wycięto odcinek o długości 750 mm i umieszczono na nim centralnie nakładki w odległości 330 mm od siebie. Nakładki te zostały przymocowane za pomocą taśmy nakładanej na gorąco o szerokości 50 mm.

Następnie rurę umieszczono w piecu w temperaturze 140°C na 30 minut, po czym umieszczono ją w rozprężaczu. Do rury wdmuchano powietrze rozprężając ją w zewnętrznym trzpieniu metalowym, który został ochłodzony. Po 3 minutach chłodzenia trzpień zdjęto. Uzyskana rozprężona okładzina miała zespojone dwie nakładki, tak jak widać na fig. 2 i 2A.

Przez nakładki i przez znajdujące się pod nimi ścianki rury przewiercono otwory o szerokości 35 mm, tworząc przelotowe otwory, w których umieszczono i zgrzano korki HDPE firmy ABB L.C. Moller.

P r z y k ł a d 2

Powtórzono czynności z przykładu 1 z tą różnicą, że arkusz, z którego wycięto nakładki był laminowany z klejem w następujący sposób:

- HDPE jak w przykładzie 1, o grubości 1,5 mm;

- laminowana taśma przylepna FUSABOND (znak towarowy) 482 firmy DuPont, o grubości 0,5 mm.

Z takiego arkusza wycięto nakładki o średnicy 45 mm i nałożono je na okładzinę, a następnie zgrzano korki tak, jak w przykładzie 1.

P r z y k ł a d 3

Zastosowano taki sam materiał na rurę i nakładkę, jak w przykładzie 1. Wycięto nakładkę w kształcie paska o wymiarach 45 mm x 350 mm, którą umieszczono centralnie wewnątrz rury i dociśnięto dwoma metalowymi prętami. Całość umieszczono w piecu w temperaturze 160°C na 30 minut, aby stopić nakładkę z rurą okładzinową.

Następnie rurę wyjęto z pieca i rozprężono. Gotowa rura miała wewnątrz nakładkę w kształcie paska, jak na fig. 5 i 5A.

P r z y k ł a d 4

Powtórzono czynności z przykładu 1 z tą różnicą, że po umieszczeniu na okładzinie okrągłych nakładek o średnicy 45 mm, na każdej z nakładek położono stalowy dysk o grubości 2 mm i średnicy 45 mm i dyski te przymocowano za pomocą taśmy nakładanej na gorąco. Całość rozpężono tak, jak w przykładzie 1. W miejscach, w których stalowe dyski stykały się z zakrzywionym zewnętrznym trzpieniem, narzuciły płaski kształt nakładkom, podczas gdy pozostała powierzchnia okładziny dopasowała się do zakrzywionego kształtu trzpienia. Po ochłodzeniu zdjęto trzpień i dyski, uzyskując okładzinę z dwiema płaskimi nakładkami.

Claims (15)

1. Element rury okładzinowej z zamykanym otworem służący do wykonywania izolacji złącza odcinków rur, którego przynajmniej części końcowe są kurczliwe pod wpływem ciepła, znamienny tym, że z powierzchnią części obwodu elementu rury okładzinowej (11) zespojona jest nakładka (12, 16), przy czym element rury okładzinowej (11) zawiera tworzywo sztuczne, które jest przynajmniej częściowo usieciowane, zaś nakładka (12, 16) zawiera tworzywo sztuczne, które jest przynajmniej częściowo nie usieciowane w porównaniu z tworzywem sztucznym elementu rury okładzinowej (11).

2. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że nakładka (12, 16) zespojona jest z powierzchnią ciągłej, nie perforowanej części elementu rury okładzinowej (11).

3. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że w nakładce (12, 16) i przylegającej do niej części elementu rury okładzinowej (11) wykonany jest otwór.

4. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że ma kształt tulei rurowej.

5. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że ma postać tulei nakładanej, zawierającej wkładkę, która jest przynajmniej częściowo kurczliwa w kierunku skurczu tulei pod wpływem ciepła, przy czym tuleja nakładana jest przystosowana do uformowania w tuleję rurową przez połączenie jej krawędzi.

6. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że nakładka (12) ma obwód zasadniczo zaokrąglony patrząc w kierunku promieniowym elementu.

7. Element według zaostrz. 6, znamienny tym, że nakładka ma kształt zasadniczo kołowy.

8. Element według zastrz. 4 albo 5, albo 6, albo 7, znamienny tym, że ma dwie nakładki (12) rozmieszczone w odstępach wzdłuż osi tulei rurowej, zaś każda nakładka (12) znajduje się w pewnej odległości od końców tulei w stronę jej środka.

PL 194 780 B1

9. Element wedługzastrz.4 albo 5,znamienny tym, zż nakładka (16)zawiera pasek o kształcie wydłużonym, gmineacaoay wakłge ozi tulni.

10. Element według zastrz. 4 albo, albo 5, albo 6, albo 7, znamienny tym, żer każda nakładSs (12, 16) anιjdujn zię nl promieniowo anwnęraandj aowinaachni tulni.

11. Elemenn według zastrz. 10, znamienny tym. że nakładka (12, 16) ma powierzchnię zewnętraną o aaominniu Saaywiany co ndjmnidj więSzaym, niż aaominń Saaywiany tulni, Soaayzrnin powinr^chnię anwnęraaną płlzSą.

12 .Elnmnnr wndług alztra. 4 llOo 5, llOo 6, llOo 7, nnaminnny tym, żn Sdżdd ndSłddSd (12, 16) anljdujn zię nl aaominniowo wdwnęrazndj aowinaachni tulni.

13. Elemektwedług ζη&ιζ. 5, znamienny tym, ke kalżdkaSłaSda 5 11, 51) annjdujeaię an acaści dldmdnru (11), Stora jnzr adgłęOiond waględnm azaylngłnj, aoaozrdłdj aowinaachni dldmdnru.

14. Elemenn według zas^z. 1, znamienny tym, że każda nakSadka (12, 16) ma szerokość od oSoło 15 mm do oSoło 120 mm.

15. Elemenn według zas^z. 1, znamienny tym, że każda nakSadka (12, 16) ma szerokość od oSoło 30 mm ło oSoło )0 mm.

D. Sposzb uuzccelniania i izolacci ztącca odcćnków zur, prz. ccam kaśża zura j onz poobowiona iaollcji nl zwym Sońcu azay zadwdnym ałącau, w Stóaym

- ndSłddd zię nl zadwdnn ałącan nlnmnnt aury oSłddainownj w Szatdłcin tulni, Stóango aanyndjmninj caęści Sońcown zą Suacaliwn aoł waływnm cinałl, uSłddd zię nlnmnnt auay oSłddainownj tlS, żn oOs jngo Sońcn adchodaą nl caęść oSłddainy auay wyztljącą nl anwnątaa aoal Soninc auay zązindninj, znai^ny ty,, żn

- ztozujn zię nlnmnnt auay oSłιdainownj (11), a Stóango ciągłą, nin anrfoaowlną caęścią aowinaachni anzaojonl jnzt nιSłιdSι roaciągljącl zię nl caęści oOwołu nlnmnntu (11), aray caym nlnmnnt (11) i nιSłιdSι (12, D) wySonlnn zą a twoanywl zatucanngo, twoaaywo nlnmnntu (11) jnzt araynljmninj caęściowo uzinciowlnn l twornywo nιSłιdSi (12, D) jnzt ztozunSowo nin uzinciowlnn arnynljmninj w aoaównlniu a twornywnm nlnmnntu (11),

- oOSuacal zię aoł waływnm cinałl Sońcown caęści nlnmnntu (11) i anzaljl zię jn a araylngljącymi caęścilmi iaollcji, wySonujn zię otwór aannchodaący arana nιSłιdSę (12, D), twoaaąc Slnlł umożliwiljący doztęa a anwnątra ło wnwnątra nlnmnntu (11), ao caym arana tnn otwór wlnwl zię atynny arnSuazor Somaoaycji ailnSownj,

- aoaoztlwil zię arnSuazor ło zainninnil i utwιadanniι, l nlztęanin almySl zię otwór SoaSinm (23).

17. Spoozb weclług ζο^ιζ. 56, znamienny tym, żż kaszk 523) szapia sżę szc^i^i^jj^c dociaZ z kSzwęłaią otworu w nιSłιdcn (12, D).