PL195044B1 - Urządzenie do pobierania płynów ustrojowych - Google Patents

Abstract

Urzadzenie do pobierania plynów ustrojo- wych, z rurka do pobierania, która na swoim przednim koncu posiada kopule z dajacym sie przekluc korkiem dla nasadzanej na kopule tulei prowadzacej, która na powierzchni zwró- conej do kopuly posiada igle z wezykiem gu- mowym, a na powierzchni odwróconej od kopu- ly posiada element laczacy albo przednia czesc igly o dwóch koncach, znamienne tym, ze tule- ja prowadzaca (2), wykonana z nieodksztalcal- nego materialu, na swoim przednim koncu, znajdujacym sie przed obszarem uchwyto- wym (8), posiada podatny odcinek (6), a kopu- la (10) w stosunku do srednicy wewnetrznej tulei prowadzacej (2) posiada w obszarze polacze- nia (11, 13) wieksza srednice tak, ze tuleja pro- wadzaca (2) w polozeniu uzytkowym urzadzenia otacza z zamknieciem silowym kopule (10). PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do pobierania płynów ustrojowych.

Znane urządzenie do pobierania płynów ustrojowych zawiera rurkę do pobierania, która na swoim przednim końcu posiada kopułę z dającym się przekłuć korkiem dla nasadzanej na kopułę tulei prowadzącej, która na powierzchni zwróconej do kopuły posiada igłę z wężykiem gumowym, a na powierzchni odwróconej od kopuły posiada element łączący albo przednią część igły o dwóch końcach.

Takie urządzenia są wykorzystywane przykładowo zarówno do pobierania krwi z pojemnika lub z worka dawcy krwi, jak również do pobierania próbek z zasobnika, przykładowo moczu. Przy tym we wszystkich wyżej wymienionych przypadkach istnieje tego rodzaju problem, że osłaniający igłę wężyk gumowy, zsuwający się w rodzaju harmonijki podczas nasadzania tulei prowadzącej na kopułę, wywiera siłę sprężystą, oddziaływującą przeciwnie do siły mocującej tulei prowadzącej na kopule, która może doprowadzić do tego, że tuleja prowadząca jest odpychana od kopuły kołpaka. W celu wyeliminowania powyższego problemu są stosowane odpowiednie środki zaradcze.

W przypadku urządzenia do pobierania krwi, znanego z opisu nr DE 3 049 503 C, kopuła zamykająca rurkę do pobierania, posiada cylindryczny kołpak, wystający w kierunku osiowym. Przedni koniec kołpaka jest osłonięty dającą się przebić zatyczką zamykającą, która przylega do zaopatrzonej w pionowy otwór środkowy płytki czołowej kopuły i jest przytrzymywana przez kołnierz, wywinięty na jej przednim końcu. Tuleja prowadząca, która jest umieszczona osiowo przesuwnie i obracalnie na kopule ma postać rurki, która na swoim przednim końcu mocuje w elemencie mocującym igłę o dwóch końcach, zaopatrzoną z obu stron w krawędź tnącą. Koniec igły wystający z tulei prowadzącej służy do wprowadzania w żyłę, natomiast jej tylny koniec tak daleko wchodzi do tulei prowadzącej, że podczas nasadzania tulei prowadzącej na rurkę do pobierania, przebija on zatyczkę zamykającą. Tylny koniec igły, wchodzący do tulei prowadzącej jest osłonięty wężykiem gumowym w rodzaju worka na takiej długości, że w przypadku nasadzonego wężyka krawędź tnąca tylnego końca igły nie styka się z jego dnem.

Aby pomimo siły sprężystej wężyka gumowego, tuleja prowadząca była utrzymana w swoim położeniu na kopule, to w celu połączenia igły o dwóch końcach z kopułą, jest ona zaopatrzona w wystającą z boku krzywkę mocującą, do której przyporządkowane są szczelinowe wybrania w tulei prowadzącej. Za pomocą krzywki mocującej, wprowadzonej do jednej z rozmieszczonych na obwodzie szczelin, można uzyskać obrotową blokadę w rodzaju zamknięcia bagnetowego, osadzoną na kopule tulei prowadzącej. Tego rodzaju obrotowa blokada zapewnia niezawodne połączenie zestawionych części urządzenia do pobierania krwi, jednak zwiększa nakłady na jego wytworzenie.

Ponadto procesy nasadzania i blokowania tulei prowadzącej powodują to, że najpierw krzywka mocująca musi pokryć się ze szczeliną prowadzącą poprzez obracanie rurki do pobierania za pomocą zamykającej kołpak śruby lub zatyczki, co wymaga „poszukującej” manipulacji, ponieważ części muszą być celowo ułożone na wprost względem siebie.

Z opisu nr DE 692 25 609 T2 jest znana obudowa ochronna dla igły wkręconej w uchwyt. Aby można było przekręcić obudowę ochronną wokół uchwytu, obudowa ochronna z pierścieniem, posiadającym wewnętrzny obwodowy rowek, jest umieszczona zamknięciem kształtowym na zgrubieniu, ukształtowanym na kopule uchwytu.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie urządzenia do pobierania, które odznaczałoby się prostym i niezawodnym w obsłudze złączem wtykowym dla obu zestawianych części, które wymagałoby mniejszych nakładów na wytwarzanie, a jednocześnie powodowałoby prostszą manipulację, umożliwiającą wytworzenie siły mocującej między tuleją prowadząca a kopułą, która byłaby większa od przeciwnie działającej siły sprężystej wężyka gumowego.

Zadanie to zostało rozwiązane według wynalazku dzięki temu, że tuleja prowadząca wykonana z nieodkształcalnego materiału, na swoim przednim końcu, znajdującego się przed obszarem uchwytowym posiada podatny odcinek, a kopuła w stosunku do średnicy wewnętrznej tulei prowadzącej posiada w obszarze połączenia większą średnicę tak, że tuleja prowadząca w położeniu użytkowym urządzenia otacza z zamknięciem siłowym kopułę.

Zgodnie z wynalazkiem, proporcje średnicy odpowiednich obszarów na kopule i tulei prowadzącej, do współdziałania podatnego odcinka tulei prowadzącej i kopuły, w celu wytworzenia wymaganej siły mocującej dla osadzenia tulei prowadzącej na kopule kołpaka, można uzyskać poprzez zwiększenie średnicy kopuły, przykładowo przez utworzenie zgrubienia, cylindra, żebra, stożka, segmentów lub tym podobnych elementów. Dzięki tym cechom według wynalazku można uzyskać wiele zalet. Dzięki

PL 195 044 B1 ograniczonej długości podatnego odcinka, w odniesieniu do całkowitej długości tulei prowadzącej, uzyskano siłę zacisku, służącą do niezbędnego jej przylegania, natomiast dostatecznie dużą część długości tulei prowadzącej jest niezmiennie twarda, a tym samym nieelastyczna, dzięki czemu powstaje obszar uchwytowy, nie odkształcający się podczas łączenia i odłączania rurki do pobierania, a także nie mający wpływu na siłę zaciskową. Tak więc, rozszerzenie powstałe dzięki częściowo zwiększonej średnicy kopuły oddziałuje wyłącznie na ograniczonym odcinku tulei prowadzącej poza jej obszarem uchwytowym.

Częściowe rozszerzenie tulei prowadzącej umożliwia dokładniejsze określenie i ustalenie wymaganej przyczepności, przy czym połączenie z zamknięciem siłowym jest mocniejsze od siły sprężystości wężyka gumowego, co uniemożliwia odpychanie tulei prowadzącej od kopuły. Pomimo stosunkowo niewielkiej średnicy, jaką posiadają części utworzonego złącza wtykowego (tulei prowadzącej i kopuły), można uzyskać samozaciskające zamocowanie, przy czym uzyskuje się łatwiejsze jego złączenie niż ma to miejsce w przypadku tradycyjnego połączenia ze stożkiem Luer'a. Zbędna jest „poszukująca” manipulacja, ponieważ nie jest konieczne celowe ułożenie części.

W celu zachowania podatności tulei prowadzącej w obszarze poza twardym obszarem chwytowym, przykładowo przy niezmienionej wobec pozostałego obszaru tulei prowadzącej grubości ścianki, na przednim końcu tulei prowadzącej znajduje się korzystnie co najmniej jedna szczelina wzdłużna, której głębokość określa w zasadzie długość podatnego odcinka. Szczelina lub szczeliny powodują to, że zazwyczaj nieodkształcalny sztywny materiał posiada z jednej strony konieczną elastyczność dla łatwej manipulacji tulei prowadzącej, a z drugiej strony zapewnia niezbędną siłę mocującą wobec siły sprężystej wężyka gumowego.

Alternatywnie, zamiast wykonanych szczelin, podatny odcinek tulei prowadzącej może posiadać cienkie ścianki i/lub może być wykonany z takiego materiału, że uzyskuje się żądaną siłę mocującą. Jeśli kopuła jest ukształtowana z pierścieniowym zgrubieniem zewnętrznym lub z odcinkiem stożkowym, zwiększającym zewnętrzną średnicę kopuły wobec średnicy wewnętrznej tulei prowadzącej, to podczas wytwarzania kopuły lub kołpaka posiadającego kopułę możliwe jest zastosowanie formowania wtryskowego, bez użycia kosztownych narzędzi suwakowych.

Również za pomocą krzywek, umieszczonych w jednakowym odstępie na obwodzie kopuły lub tylko za pomocą jednej krzywki, podatny odcinek tulei prowadzącej, w celu przylegającego zamocowania, jest rozszerzany podczas nasadzania, dzięki czemu tuleja prowadząca tworzy połączenie z zamknięciem siłowym z kopułą, a tym samym uzyskuje się kontrolowane wstępne naprężenie lub siłę mocującą.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia rurkę do pobierania z tuleją prowadzącą, w rozłożeniu, fig. 2 - widok ogólny tulei prowadzącej, nasadzonej na kopułę rurki do pobierania według fig. 1, fig. 3 - inne wykonanie rurki do pobierania i tulei prowadzącej, w rozłożeniu, fig. 4 - widok ogólny tulei prowadzącej według fig. 3, nasadzonej na kopułę rurki do pobierania, fig. 5 - tuleję prowadzącą, w przekroju wzdłuż linii V-V według fig. 3, fig. 6 - inną postać wykonania rurki do pobierania i tulei prowadzącej, w rozłożeniu, fig. 7 - widok ogólny tulei prowadzącej według fig. 6, nasadzonej na kopułę rurki do pobierania a fig. 8 - tuleję prowadzącą, w przekroju wzdłuż linii VIII-VTII według fig. 6.

Urządzenie do pobierania krwi według fig. 1 i 2 posiada rurkę do pobierania 1 zakończoną kopułą 10, na której w położeniu użytkowym urządzenia jest osadzana tuleja prowadząca 2, przykładowo wykonana ze stożkiem Luer'a, która zawiera igłę 5, osłoniętą przez wężyk gumowy 3 i posiadającą ostrą krawędź tnącą 4.

W innych wariantach wykonania tulei prowadzącej, na powierzchni odwróconej od kopuły umieszczony jest element łączący lub przednia część igły o dwóch końcach.

Zwrócony do rurki do pobierania 1 koniec tulei prowadzącej 2 posiada podatny odcinek 6, utworzony w postaci pierścienia 7, mającego mniejszą grubość ścianki od grubości ścianki pozostałej części tulei prowadzącej 2. Powyżej podatnego odcinka 6 tuleja prowadząca 2 jest wykonana ze sztywnego tworzywa sztucznego tak, że utworzony jest nie odkształcany obszar uchwytowy 8, bardzo korzystny do wykonywania manipulacji podczas przyłączania i zdejmowania rurki do pobierania 1.

Rurka do pobierania 3 jest zamknięta od góry kołpakiem 9 zakończonym kopułą 10, która począwszy od połowy swojej długości posiada w porównaniu do średnicy wewnętrznej tulei prowadzącej 2 większą średnicę w postaci stożkowego odcinka 11.

W gotowym do działania położeniu urządzenia do pobierania (fig. 2), tuleja prowadząca 2 jest osadzona na kopule 10 rurki do pobierania 1. Podczas osadzania tulei prowadzącej 2 na kopule 10,

PL 195 044 B1 igła 5 swoją krawędzią tnącą 4 przechodzi przez nie przedstawioną zatyczkę, osadzoną od góry w kołpaku 9, do wnętrza rurki do pobrania 3, przy czym wężyk gumowy 3, przez który uprzednio również przeniknęła krawędź tnąca 4 igły 5 zmniejsza się w swej długości w rodzaju harmonijki. Przyleganie tulei prowadzącej 2 do kopuły 10 uzyskuje się dzięki stożkowemu odcinkowi 11, rozszerzającemu podatny odcinek 6 tulei prowadzącej 2, która tym samym otacza z zamknięciem siłowym kopułę 10.

Postacie wykonania urządzeń do pobierania według fig. 3-5 lub fig. 6-8 odróżniają się od urządzenia według fig. 1 i 2 jedynie konstrukcyjnymi zmianami w podatnym odcinku 6 tulei prowadzącej 2 lub kopuły 10 kołpaka 9 rurki do pobierania 1. Wspólną cechą wszystkich postaci wykonania jest to, że powiększona średnica kopuły 10 rozszerza podatny odcinek 6 tulei prowadzącej 2, dzięki czemu nasadzona tuleja prowadząca 2 jest połączona zamknięciem siłowym z kopułą 10.

W przypadku urządzenia do pobierania krwi według fig. 3-5, podatność odcinka 6, znajdującego się przed obszarem chwytowym 8 tulei prowadzącej 2 uzyskuje się dzięki czterem szczelinom wzdłużnym 12 (fig. 5), umieszczonym w jednakowym odstępie, które tworzą między sobą podatne skrzydełka 14. Kopuła 10 posiada w obszarze połączenia z tuleją prowadzącą 2 pierścieniowe zgrubienie zewnętrzne 13, które rozszerza dzięki szczelinom 12 podatny odcinek 6 tulei prowadzącej 2 podczas jej nasadzania na kopułę (fig. 4), dzięki czemu tuleja prowadząca 2 jest ustalona na rurce do pobierania 1 z zamknięciem siłowym, przy użyciu siły mocującej, która jest większa od działającej przeciwnie sile sprężystej materiału tulei prowadzącej 2.

Odmiana urządzenia do pobierania według fig. 6-8 posiada również tuleję prowadzącą 2 ze szczelinami wzdłużnymi 12 i odchodzące od niej skrzydełka 14, jak zostało to przedstawione w związku z fig. 3-5.

W celu rozszerzenia podatnego odcinka 6 podczas nasadzania tulei prowadzącej 2 na kopułę 10 kołpaka 9 rurki do pobierania 1, odpowiednio do postaci wykonania według fig. 1 i 2, kopuła 10 również posiada odcinek stożkowy 11 o powiększonej średnicy.

We wszystkich przykładach wykonania elementy 11, 13 kołpaka 10 tworzą obszar połączenia z tuleją prowadzącą 2

Niezależnie od tego, w jaki sposób ukształtowany jest obszar połączenia 11, 13 kopuły 10 kołpaka 3 przyporządkowany do odcinka 6 tulei prowadzącej 2, w każdym przypadku uzyskuje się siłę zaciskową, konieczną do niezawodnego zamocowania tulei prowadzącej 2 i to nawet wówczas, gdy zamiast współpracującego stożka 11 lub zgrubienia zewnętrznego 13, umieszczone są jedynie wzniesienia punktowe. Ponadto, należy również zauważyć, że podatność odcinka 6 korzystnie wyrównuje ewentualne tolerancje produkcyjne, co wpływa korzystnie na proces wytwarzania urządzenia.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Urządzenie do pobierania płynów ustrojowych, z rurką do pobierania, która na swoim przednim końcu posiada kopułę z dającym się przekłuć korkiem dla nasadzanej na kopułę tulei prowadzącej, która na powierzchni zwróconej do kopuły posiada igłę z wężykiem gumowym, a na powierzchni odwróconej od kopuły posiada element łączący albo przednią część igły o dwóch końcach, znamienne tym, że tuleja prowadząca (2), wykonana z nieodkształcalnego materiału, na swoim przednim końcu, znajdującym się przed obszarem uchwytowym (8), posiada podatny odcinek (6), a kopuła (10) w stosunku do średnicy wewnętrznej tulei prowadzącej (2) posiada w obszarze połączenia (11, 13) większą średnicę tak, że tuleja prowadząca (2) w położeniu użytkowym urządzenia otacza z zamknięciem siłowym kopułę (10).