PL196032B1

PL196032B1 - Sposób zmniejszania zawartości organicznych związków siarki we frakcji benzyny krakowej o pełnym zakresie wrzenia

Info

Publication number: PL196032B1
Application number: PL02368811A
Authority: PL
Inventors: Willibrord A. Groten
Original assignee: Catalytic Distillation Tech; Catalytic Distillation Technologies
Priority date: 2001-12-12
Filing date: 2002-11-04
Publication date: 2007-11-30
Also published as: US20040188327A1; PL368811A1; RO121858B1; RU2004121185A; ZA200404086B; CN1604956A; MXPA04005669A; CN1325611C; RU2285033C2; WO2003050207A1; WO2003050207A8

Abstract

1. Sposób zmniejszenia zawartosci orga- nicznych zwiazków siarki we frakcji benzyny krakowej o pelnym zakresie wrzenia zawieraja- cej olefiny, diolefiny, merkaptany, tiofeny i inne organiczne zwiazki siarki, znamienny tym, ze obejmuje nastepujace etapy: (a) rozdzial frakcji benzyny krakowej o pel- nym zakresie wrzenia na trzy frakcje obejmuja- ce frakcje lekkiej benzyny krakowej, frakcje posrednia benzyny krakowej i ciezka benzyne krakowa; (b) poddanie ciezkiej benzyny krakowej hydroodsiarczaniu w pierwszym reaktorze do hy- droodsiarczania zawierajacym katalizator hydro- odsiarczania; i (c) polaczenie odcieku z pierwszego reakto- ra do hydroodsiarczania z posrednia benzyna krakowa i poddanie polaczonej frakcji hydrood- siarczaniu wdrugim reaktorze do hydroodsiar- czania. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy sposobu równoczesnego frakcjonowania i poddawania frakcji benzyny o pełnym zakresie wrzenia działaniu wodoru. Bardziej szczegółowo, frakcję benzyny o pełnym zakresie wrzenia rozdziela się na benzynę lekką (o niskiej temperaturze wrzenia), benzynę o średnim zakresie temperatury wrzenia i benzynę ciężką (o wysokiej temperaturze wrzenia). Benzyna o każdym zakresie temperatury wrzenia jest oddzielnie poddawana przetwarzaniu dla osiągnięcia łącznej wymaganej zawartości siarki.

Frakcje z destylacji ropy naftowej zawierają różnorodne organiczne związki chemiczne. Ogólnie frakcje określa się przez ich zakresy temperatury wrzenia, które określają kompozycje składników. Przetwarzanie frakcji również wpływa na ich skład. Na przykład, produkty z procesów krakingu katalitycznego lub krakingu termicznego zawierają zarówno duże stężenia materiałów olefinowych jak i materiałów nasyconych (alkany) i wielonienasyconych (diolefiny). Dodatkowo, te związki mogą być niektórymi z różnych izomerów tych związków. Na kompozycję benzyny nie poddanej obróbce, takiej jak przychodzi z reaktora destylacyjnego surowca lub benzyny z pierwszej destylacji, wpływa przede wszystkim źródło surowca. Benzyny z parafinowych źródeł surowca mają więcej nasyconych związków prostołańcuchowych lub cyklicznych. Na ogół większość „słodkich” (o niskiej siarce) surowców i benzyn jest parafinowa. Surowce naftenowe zawierają więcej związków nienasyconych oraz cyklicznych i policyklicznych. Surowce o wyższej zawartości siarki częściej bywają naftenowe. Obróbka różnych surowych strumieni benzyn może się nieco różnić zależnie od ich składu spowodowanego źródłem surowca.

Benzyna reformowana lub reformat ogólnie nie wymaga dalszej obróbki z wyjątkiem być może destylacji lub ekstrakcji rozpuszczalnikiem dla wydzielenia cennego produktu aromatycznego. Benzyny reformowane zasadniczo nie mają zanieczyszczeń siarkowych dzięki surowości ich wstępnej obróbki przed procesem i samego procesu. Benzyna krakowa, taka jak przychodzi z krakingu katalitycznego ma stosunkowo wysoką liczbę oktanową wynikającą z zawartych wniej związków olefinowych i aromatycznych. W niektórych przypadkach ta frakcja razem ze znaczącą porcją oktanu może stanowićaż połowę benzyny w zbiorniku rafinerii.

Materiał o zakresie temperatury wrzenia benzyny w produkcie krakowanym katalitycznie aktualnie tworzy znaczącą część (=1/3) ilości benzyny produkowanej w Stanach Zjednoczonych Ameryki i dostarcza największą porcję siarki.

Zanieczyszczenia siarkowe mogą wymagać usunięcia, zwykle przez działanie wodoru, wcelu spełnienia wymagań dla produktu lub zapewnienia zgodności z przepisami środowiskowymi.

Najbardziej popularnym sposobem usuwania związków siarki jest hydroodsiarczanie (HDS), w którym destylat z ropy naftowej jest przepuszczany nad stałym specjalnym katalizatorem zawierającym metal uwodorniający osadzony na podłożu tlenku glinu. Dodatkowo znaczne ilości wodoru znajdują się w surowcu zasilającym. Następujące równania ilustrują reakcje w typowej jednostce HDS.

(1) RSH + H2 RH + H2S (2)RCl+ H2 RH + HCl (3)RN + 2H2 RH + NH3 (4) RCOOH + 2H2 RH + 2H2O

Typowe warunki operacyjne dla reakcji HDS są następujące:

Temperatura, °C 315-415 (600 - 780°F)

Ciśnienie, kPas 4140-20700 (600 -3000 psig)

Szybkość recyklingu H2, jednostki SCF/beczkę 1500 -3000

Dodatek świeżego H2, jednostki SCF/beczkę 700 -1000

Reakcja z wodorem organicznych związków siarki w rafinowanym strumieniu, nad katalizatorem z utworzeniem H2S, jest typowo nazywana hydroodsiarczaniem. Oddziaływanie wodorem jest szerszym pojęciem, które obejmuje także nasycenie olefin i aromatów i reakcje organicznych związków azotu z wytworzeniem amoniaku. Jednakże hydroodsiarczanie jest nim objęte i czasem jest po prostu określane jako oddziaływanie wodorem.

Po zakończeniu oddziaływania wodoru, produkt może być frakcjonowany lub po prostu odparowany rzutowo dla uwolnienia siarkowodoru i zebrania odsiarczonej benzyny.

W dodatku do dostarczania wysokooktanowej mieszanki składników benzyny krakowe są często używane jako źródła olefin i w innych procesach, takich jak eteryfikacja. Warunki oddziaływania

PL 196 032 B1 wodorem na frakcje benzyny dla usunięcia siarki powodują również nasycenie pewnych związków olefinowych we frakcji benzyny obniżając liczbę oktanową i powodując stratę źródła olefin.

Przedstawiono różne propozycje usuwania siarki z pozostawieniem bardziej pożądanych olefin. Ponieważ olefiny w benzynie krakowej są głównie w jej niżej wrzącej frakcji i zanieczyszczenia zawierające siarkę mają tendencję do zbierania się we frakcji wyżej wrzącej najbardziej popularnym rozwiązaniem było wstępne frakcjonowanie przed oddziaływaniem wodorem. Wstępne rozfrakcjonowanie wytwarza benzynę o niższym zakresie wrzenia, która wrze w zakresie od C5 do około 120°C (250°F) i benzynę o wyższym zakresie wrzenia, która wrze w zakresie od około 120 do 246°C (250 - 475°F).

Przeważające lekkie lub niżej wrzące związki siarki są merkaptanami, podczas gdy cięższe lub wyżej wrzące związki są tiofenami i innymi związkami heterocyklicznymi. Rozdział tylko przez frakcjonowanie nie usunie merkaptanów. Jednakże, w przeszłości merkaptany były często usuwane przez procesy utleniające związane z przemywaniem ługiem. Połączenie utleniającego usuwania merkaptanów z następującym frakcjonowaniem i działaniem wodorem na cięższą frakcję ujawniono w opisie patentowym USA Nr5 320 742. W utleniającym usuwaniu merkaptanów są one przekształcane w odpowiednie siarczki.

W dodatku do oddziaływania na lżejszą porcję benzyny dla usunięcia merkaptanów lżejszą frakcje tradycyjnie używano jako surowiec zasilający do instalacji reformingu katalitycznego dla zwiększenia liczby oktanowej jeśli to konieczne. Lżejsza frakcja może być również poddana dalszemu rozdziałowi dla oddzielenia wartościowych olefin C5 (amylenów), które są używane w przygotowaniu eterów. Równoczesna obróbka i frakcjonowanie produktów zropy naftowej, włącznie z benzyną, szczególnie ciekłą katalitycznie krakowaną benzyną (benzyna FCC) są ujawnione w opisach patentowych USANr5 510 568; 5 597 476; 5 779 883; 5 807 477i6 083 378.

Na przykład opis patentowy USA Nr 5 510 568 ujawnia benzynę FCC o pełnym zakresie wrzenia poddaną działaniu wodoru w reaktorze do rozczepiania, który zawiera katalizator do tioeteryfikacji lżejszej frakcji. Merkaptany w lekkiej frakcji reagują z zawartymi wniej diolefinami (tioeteryfikacja) z wytworzeniem wyżej wrzących siarczków, które są usuwane jako pozostałość wraz z ciężką (wyżej wrzącą) benzyną FCC.

Stwierdzono, że frakcja lekkiej benzyny FCC rozczepiana w reaktorze do rozczepiania zawiera właśnie oprócz lekkiej frakcji również merkaptany i znaczącą ilość tiofenów. Merkaptany w tej frakcji mogą być usunięte przez tioeteryfikację. Całkowita zawartość siarki we frakcji tiofenowej jest stosunkowo niska i co ważniejsze nie wymaga takiego surowego traktowania jak związki siarkowe we frakcji ciężkiej do przekształcenia tiofenu w H2S, dlatego jest mniej prawdopodobne, że olefiny we frakcji tiofenowej zostaną uwodornione.

Zaletą obecnego wynalazku jest to, że siarka może być usunięta z lekkiej frakcji strumienia do cięższej frakcji strumienia bez znacznej straty olefin. Zasadniczo całość siarki we frakcji cięższej jest przekształcona w H2S przez hydroodsiarczanie i łatwo oddestylowana z węglowodorów. Także, siarka w środkowej frakcji ulegnie również obniżeniu.

Streszczenie wynalazku

W skrócie obecny wynalazek stanowi sposób usuwania siarki ze strumienia ciekłej krakowej benzyny o pełnym zakresie wrzenia dla uzyskania wyższych standardów usunięcia siarki, przez rozczepienie lekkiej frakcji strumienia i poddanie obróbce składników zasilającej benzyny sposobem, który zabezpiecza olefiny podczas najkorzystniejszego usuwania związków siarki.

Korzystnie sposób obejmuje etapy:

(a) rozdział strumienia krakowej benzyny o pełnym zakresie wrzenia na trzy frakcje obejmujące lekką frakcję benzyny krakowej, korzystnie wrzącej w zakresie od C5 do około 65°C (150°F), pośrednią frakcję benzyny krakowej korzystnie wrzącej w zakresie od około 65°C do około 120°C (150 - 250°F), ciężką benzynę krakową korzystnie wrzącą w zakresie od około 120°C do około 230°C (250 - 450°F);

(b) poddanie ciężkiej benzyny krakowej hydroodsiarczaniu w pierwszym reaktorze do odsiarczania zawierającym katalizator hydroodsiarczania;

(c) połączenie wycieku z pierwszego reaktora do hydroodsiarczania z pośrednią benzyną krakową i poddanie połączonego strumienia hydroodsiarczaniu w drugim reaktorze do hydroodsiarczania.

Zaletą tego układu są zmniejszone rozmiary i koszty kapitałowe kolumnowego reaktora destylacyjnego do hydroodsiarczania. Poziom rekombinowanych merkaptanów wchodzących do kolumnowego reaktora destylacyjnego jest obniżony. Końcowo możliwa jest oszczędność w oktanie dzięki łagodniejszemu traktowaniu frakcji olefin bogatych w tiofen.

PL 196 032 B1

Krótki opis rysunków

Figura 1 jest uproszczonym wykresem przepływu w jednej realizacji wynalazku.

Figura 2 jest uproszczonym wykresem przepływu w alternatywnej realizacji wynalazku posiadającej wstępną obróbkę przez tioeteryfikację.

Szczegółowy opis wynalazku

Surowiec zasilający w sposobie obejmuje zawierającą siarkę frakcję z ropy naftowej, która wrze w zakresie wrzenia benzyny. Surowce zasilające tego typu zawierają lekką benzynę mającą zakres wrzenia od około wrzenia C5 do 165°C (330°F) i benzyny o pełnym zakresie wrzenia posiadające zakres wrzenia od wrzenia od C5 do 215°C (420°F). Ogólnie sposób jest użyteczny dla benzyny o zakresie wrzenia materiału z produktów katalitycznego krakowania, ponieważ zawierają one pożądane olefiny i niechciane związki siarki. Surowe benzyny mają bardzo mało materiału olefinowego i jeśli źródło surowca nie jest „kwaśne”, bardzo mało siarki.

Zawartość siarki we frakcjach krakowanych katalitycznie będzie zależała zarówno od zawartości siarki w surowcu zasilającym kraking jaki od zakresu wrzenia wybranej frakcji używanej jako zasilanie procesu. Lżejsze frakcje będą miały mniejszą zawartość siarki niż frakcje wyżej wrzące. Początkowa frakcja benzyny zawiera większość wysokooktanowych olefin ale stosunkowo mało siarki. Składniki siarkowe w początkowej frakcji stanowią głównie merkaptany i typowymi związkami z nich są: merkaptan metylowy (metanotiol) (temperatura wrzenia 6°C) (43°F), merkaptan etylowy (etanotiol) (temperatura wrzenia 37°C) (99°F), merkaptan n-propylowy (propanotiol-1) (temperatura wrzenia 68°C) (154°F), merkaptan izo-propylowy (propanotiol-2) (temperatura wrzenia 57-60°C) (35 - 140°F), merkaptan izobutylowy (2-metylopropanotiol-1) (temperatura wrzenia 88°C) (190°F), merkaptan tert-butylowy (temperatura wrzenia 64°C) (147°F), merkaptan n-butylowy (butanotiol-1) (temperatura wrzenia 98°C) (208°F), merkaptan sec-butylowy (temperatura wrzenia 95°C) (203°F) i 3-merkaptano-heksan (temperatura wrzenia 57°C) (135°F). Typowe związki siarkowe stwierdzone w cięższej frakcji wrzącej zawierają cięższe merkaptany, siarczki tiofenu i dwusiarczki.

Reakcja tych merkaptanów z zawartymi w benzynie olefinami jest zwana tioeteryfikacją i jej produkty stanowią wyżej wrzące siarczki. Katalizatorem odpowiednim do reakcji diolefin z merkaptanami jest 0,4% wagowych Pd na kulkach Al2O3 (tlenku glinu) o wymiarach 7 do 14 mesh, dostarczany przez Sϋd-Chemie, oznaczony jako G-68C-1. Typowe fizyczne i chemiczne własności katalizatora, jaki jest dostarczany przez producenta są następujące:

Tabe l a I

Oznaczenie	G-68C-1
Postać	kulki
Nominalny wymiar	7x12 mesh
% wagowy Pd	0,4±0,03
Nośnik	tlenek glinowy o wysokiej czystości (99,0-99,5)

Innym katalizatorem używanym do reakcji merkaptan-diolefina jest Ni na tlenku krzemu/tlenku glinu w postaci wytłoczek, dostarczany przez Sϋd-Chemie, oznaczany jako C46-7-03RS. Typowe własności fizycznei chemiczne katalizatora jak podaje wytwórca są następujące:

Tabe l a II

Oznaczenie	C46-7-03RS
Postać	wytłoczki
Nominalny wymiar	1/16”
% wagowy Ni	52±4
Nośnik	tlenek krzemu/tlenek glinu

PL 196 032 B1

Szybkość podawania wodoru do reaktora musi być wystarczająca do utrzymania reakcji, ale uważa się ją za „skuteczną ilość wodoru”, ponieważ ten termin jest używany tutaj. Stosunek molowy wodoru do diolefin i acetylenów w surowcu wynosi co najmniej 1,0 do 1,0 i korzystnie 2,0 do 1,0.

Innym używanym sposobem usuwania merkaptanów z lekkiej benzyny jest proces mokrego przemywania ługiem. W takim procesie lekka benzyna styka się z ługiem sodowym. Merkaptany solubilizują do wodnej fazy ługu. Następnie merkaptany reagują z wytworzeniem dwusiarczków. Ilość ekstrachowanego merkaptanu jest ograniczona rozpuszczalnością merkaptanu w roztworze ługu sodowego. Katalizator, który jest użyteczny do reakcji hydroodsiarczania zawiera metale grupy VIII takie jak kobalt, nikiel, pallad, same lub w kombinacji z innymi metalami takimi jak molibden lub wolfram, na odpowiednim nośniku, którym może być tlenek glinu, tlenek krzemu-tlenek glinu, tlenek tytanu-tlenek cyrkonu lub podobne. Normalnie metale są dostarczane jako tlenki metali osadzone na wytłoczkach lub kulkach i jako takie na ogół nie są użyteczne jako struktury destylacyjne.

Katalizatory zawierają komponenty z metali z V, VIB, VIII grupy układu okresowego lub ich mieszaniny. Zastosowanie układu destylacyjnego zmniejsza dezaktywację i zapewnia dłuższe działanie niż instalacje do uwodorniania ze stałym złożem znane w stanie techniki. Metal grupy VIII zapewnia zwiększoną ogólną średnią aktywność. Korzystne są katalizatory zawierające metal z grupy VIB taki jak molibden i z grupy VIII taki jak kobalt lub nikiel. Katalizatory odpowiednie do reakcji hydroodsiarczania zawierają kobalt-molibden, nikiel-molibden i nikiel-wolfram. Metale na ogół występują jako tlenki osadzone na podłożu takim jak tlenek glinu, tlenek krzemu-tlenek glinu lub podobnych. Metale ulegają redukcji do siarczków zarówno podczas stosowania jak i przed użyciem przez wystawienie na działanie strumieni zawierających związki siarki. Katalizator może również katalizować uwodornienie olefin i poliolefin zawartych w lekkiej benzynie krakowej i w mniejszym stopniu izomeryzację niektórych olefin. Uwodornienie, szczególnie mono-olefin w lżejszej frakcji może nie być pożądane.

Typowe korzystne warunki reakcji tioeteryfikacji w standardowym reaktorze ze stałym złożem obejmuje temperatury w zakresie od 75 do 205°C (170 - 400°F), ciśnienia od 1000 do 2000 kPas (145 - 290 psia) i godzinową objętościową szybkość cieczy od 1do 10 objętości benzyny/objętość katalizatora/godzinę.

Własności typowego katalizatora hydroodsiarczania przedstawiono w tabeli III poniżej.

Tabe la III

Producent	Criterion Catalyst Co.
Oznaczenie	C-448
Postać	wytłoczki trójpłaszczyznowe
Nominalny wymiar	średnica 1,2 mm
Metal, procenty wagowe
Kobalt	2 - 5%
Molibden	5 - 20%

Typowo katalizator jest w formie wytłoczek o średnicy 1/8, 1/16 lub 1/32 cala i stosunku L/D od 1,5 do 10. Katalizator może również być w formie kulek mających te same średnice. Mogą one być bezpośrednio ładowane do standardowych reaktorów ze stałym złożem, które posiadają struktury podtrzymujące i rozdziału reagentów. Warunki reakcji usuwania siarki tylko w standardowym reaktorze ze stałym złożem znajdują się w zakresie 260 - 370°C (500 - 700°F) pod ciśnieniem między 2760 -6900 kPas (400 -1000 psig).

Czasy przebywania określane jako ciekła szybkość przestrzenna na godzinę typowo wynoszą na ogół pomiędzy 1,0 i 10,0. Benzyna przy prostym przepuszczaniu w reakcji ze stałym złożem może być w fazie gazowej lub ciekłej zależnie od temperatury i ciśnienia z całkowitym ciśnieniem i ilością doprowadzanego gazowego wodoru dostosowanymi do uzyskania ciśnienia cząstkowego wodoru w zakresie 690 -4830 kPas (100 -700 psia.). Operacja hydroodsiarczania przez proste przepuszczanie przez złoże stałe jest dobrze znana w stanie techniki.

Odnosząc się teraz do rysunku Fig. 1 przedstawiony jest na nim uproszczony wykres jednej z realizacji wynalazku w schematycznej formie. Zasilająca benzyna wchodzi do reaktora rozczepiającego 10 przez przewód 101. Lekka benzyna zawierająca głównie frakcję C5 jest odbierana na szczycie

PL 196 032 B1 przez przewód 102. Lekka benzyna zawiera także większość merkaptanów i nieco innych organicznych związków siarki. Pośrednia frakcja benzyny wrząca w zakresie od C6 do około 150°C (300°F) jest odbierana przez przewód 104 jako boczny strumień. Pośrednia frakcja benzyny zawiera przeważnie tiofeny wraz z kilkoma merkaptanami. Ciężka benzyna wrząca w zakresie 150-230°C (300-450°F) jest odbierana jako pozostałość destylacyjna przewodem 106. Ciężka benzyna może zawierać trochę tiofenu lecz zasadniczo zawiera trudniej wrzące organiczne związki siarki, które dla lepszego określenia są nazywane innymi organicznymi związkami siarki.

Lekka benzyna w przewodzie 102 jest poddawana przemywaniu wodnym ługiem dla usunięcia merkaptanów w reaktorze 20 i odbierana jako produkt przez przewód 103 dla zastosowania przede wszystkim jako surowiec do procesu otrzymywania eteru tert-amylo metylowego. Pozostałość destylacyjna z przewodu 106 jest poddawana hydroodsiarczaniu w reaktorze 40 wodorem dodanym do procesu przewodem 107. W reaktorze 40 zasadniczo cały tiofen i większość innych organicznych związków siarki zostaje przekształcona w siarkowodór, który może być łatwo usunięty przez odparowywanie rzutowe lub destylację. Odciek z reaktora 40 jest połączony z pośrednią frakcją benzyny w przewodzie 104 i przesyłany do drugiego reaktora do hydroodsiarczania 30, gdzie dodawany jest wodór przewodem 105 dla wykończenia reakcji. Zasadniczo tiofen w pośredniej frakcji benzyny i pozostałe organiczne związki siarki w ciężkiej benzynie zostają przekształcone w siarkowodór. Połączone produkty benzynowe są odbierane z reaktora 30 przewodem 109.

Odnosząc się do rysunku Fig. 2 to pokazano na nim drugą realizację wynalazku. Cała zasilająca benzyna jest wprowadzana przewodem 101 do rektora 20, gdzie diolefiny w benzynie reagują z merkaptanami do otrzymania siarczków. Odciek z reaktora 20 jest wprowadzany przewodem 102 do reaktora do rozczepiania benzyny 10, gdzie jest ona rozczepiana na trzy frakcje. Lekka benzyna zawierająca głównie węglowodory C5 jest odbierana na szczycie przewodem 103. Ponieważ merkaptany usunięto w reaktorze do tioeteryfikacji lekka benzyna zawiera bardzo mało organicznej siarki. Pośrednia frakcja benzyny wrząca w zakresie od C6 do około 150°C (300°F) jest odbierana przewodem 104 jako boczny strumień. Pośrednia frakcja benzyny zawiera przeważnie tiofeny wraz z niektórymi merkaptanami. Ciężka benzyna wrząca w zakresie od 150 do 230°C (300-450°F) jest odbierana jako pozostałość destylacyjna przewodem 106. Ciężka benzyna może zawierać trochę tiofenu, lecz zasadniczo zawiera wyżej wrzące organiczne związki siarki, które dla lepszego określenia są nazywane innymi organicznymi związkami siarki.

Pozostałość destylacyjna z przewodu 106 jest poddawana hydroodsiarczaniu w reaktorze 40 wodorem dodanym do procesu przewodem 107. W reaktorze zasadniczo cały tiofen i większość innych organicznych związków siarki zostaje przekształcona w siarkowodór, który może być łatwo usunięty przez odparowanie rzutowe lub destylacją. Odciek z reaktora 40 jest połączony z pośrednią frakcją benzyny w przewodzie 104 i wprowadzany do drugiego reaktora do hydroosiarczania 30, gdzie wodór jest dodawany przewodem 105 dla zakończenia reakcji. Zasadniczo tiofen w pośredniej frakcji benzyny i pozostałe organiczne związki siarki w ciężkiej benzynie są przekształcone w siarkowodór. Połączone produkty benzynowe są pobierane z reaktora 30 przewodem 109.

Claims

1. Sposób zmniejszenia zawartości organicznych związków siarki we frakcji benzyny krakowej o pełnym zakresie wrzenia zawierającejolefiny, diolefiny, merkaptany, tiofeny i inne organiczne związki siarki, znamienny tym, że obejmuje następujące etapy:

(a) rozdział frakcji benzyny krakowej o pełnym zakresie wrzenia na trzy frakcje obejmujące frakcję lekkiej benzyny krakowej, frakcję pośrednią benzyny krakowej i ciężką benzynę krakową;

(b) poddanie ciężkiej benzyny krakowej hydroodsiarczaniu w pierwszym reaktorze do hydroodsiarczania zawierającym katalizator hydroodsiarczania; i (c) połączenie odcieku z pierwszego reaktora do hydroodsiarczania z pośrednią benzyną krakową i poddanie połączonej frakcji hydroodsiarczaniu w drugim reaktorze do hydroodsiarczania.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że lekka benzyna krakowa zawiera zasadniczo całość merkaptanów i jest poddawana procesowi przemywania ługiem na mokro, podczas gdy zawartewniej merkaptany przekształca się w siarczki, a następnie siarczki te usuwa się.