PL196157B1 - Urządzenie do przeprowadzania transakcji finansowych - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie do przeprowadzania transak- cji finansowych, majace karte zawierajaca pro- gramowalna pamiec i pasek magnetyczny oraz majace przenosny terminal, znamienne tym, ze programowalna pamiec (18) karty (12) za- wiera dane odpowiadajace wielu rachunkom, natomiast przenosny terminal (14) jest sprzegal- ny z mozliwoscia rozprzegania z ta karta (12), przy czym przenosny terminal (14) posiada czlon (48) odczytywania danych rachunku z pamieci (18) karty (12), czlon (42) wejsciowy do wybierania danych z pamieci (38) odpo- wiadajacych jednemu z wielu rachunków oraz czlon (44) zapisu magnetycznego na pasku magnetycznym (16) karty (12) znamion odpo- wiadajacych danym wybranego rachunku. PL PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do przeprowadzania transakcji finansowych.

Najbardziej powszechnie używanym obecnie typem kart debetowych i kredytowych są karty typu mającego pasek magnetyczny. Standardowy format wykorzystywany dla takich kart obejmuje znamiona na przedniej stronie karty, znamiona takie identyfikują właściciela karty, numer rachunku, typ karty, instytucję, która kartę wydała, datę ważności oraz ewentualnie inne informacje. Znamiona takie są prezentowane za pomocą wypukłych liter i cyfr, które mogą być wykorzystywane do wykonywania odcisku na formularzu kopiującym z kalką lub bez kalki. Tylna strona takich kart ma zamocowany pasek magnetyczny. Pasek magnetyczny zawiera wiele ścieżek informacji. Informacje te obejmują znamiona magnetyczne odpowiadające zestawowi informacji podanych na przedniej części karty oraz inne informacje wykorzystywane do przeprowadzania transakcji elektronicznych. Karty z paskiem magnetycznym są powszechnie stosowane do takich typów kart kredytowych jak MasterCard®, VISA®, Discover®, American Express®, Diner's Club® i inne.

Większość ludzi nosi również karty debetowe, które pozwalają im na dostęp do ich rachunków bieżących i oszczędnościowych przy wykorzystaniu zautomatyzowanych urządzeń bankowych. Niektóre karty debetowe funkcjonują również jako karty kredytowe. Większość używanych dzisiaj kart debetowych to karty z paskiem magnetycznym, podobne w formacie do kart kredytowych.

Ze względu na wygodę używania kart kredytowych i debetowych, wiele osób nosi wiele takich kart w swoich portfelach. W związku z finansowymi korzyściami związanymi z wydawaniem i zasilaniem kart kredytowych, wielu użytkownikom karty oferują różne banki, kluby, organizacje typu towarzystw lub bractw oraz organizacje handlowe. W wyniku tego zjawiska nie jest niezwykłym, że jedna osoba ma kilka różnych rachunków MasterCard® i VISA®. Daje to konsumentom możliwość korzystania z premii takich jak korzystne rozliczenia za częste przeloty oraz rabaty oferowane przez sponsorów kart. Posiadanie wielu różnych kart umożliwia również konsumentom skorzystanie z limitów kredytowych na wszystkich posiadanych kartach. Choć posiadanie wielu kart kredytowych i debetowych jest korzystne dla konsumentów, wymaga jednak od nich, by nosili przy sobie wiele kart. Wystawia to również konsumentów na większe ryzyko w przypadku zagubienia lub skradzenia ich portfela lub portmonetki z wszystkimi kartami kredytowymi lub debetowymi.

Większość osób nosi również pewną liczbę innych przedmiotów lub kart, które zawierają znamiona do odczytywania przez maszynę. Często obejmują one na przykład kartę ubezpieczenia zdrowotnego, wskazującą, że dana osoba jest członkiem danego systemu ubezpieczeniowego. Karty takie często są kartami z paskiem magnetycznym, podobnymi do kart kredytowych. Alternatywnie, takie karty ubezpieczenia zdrowotnego mogą mieć znamiona w postaci kodu kreskowego lub inne wizualne znamiona, które mogą być odczytane przez skaner. Niektóre karty ubezpieczenia zdrowotnego zawierają zarówno znamiona wizualne jak i magnetyczne. Osoby należące do danego systemu ubezpieczeniowego mogą identyfikować się i swój rachunek dla potrzeb służb medycznych poprzez pokazanie karty, która może zostać odczytywana lub skanowana przez stosowne urządzenia.

Ludzie zwykle noszą również karty innego rodzaju, mające znamiona wizualne lub magnetyczne. Mogą one obejmować na przykład karty biblioteczne, karty identyfikacyjne lub karty dostępu, pracownicze i studenckie karty identyfikacyjne, karty prawa jazdy i licencji zawodowych lub innego rodzaju przedmioty podobne do kart. Znamiona magnetyczne lub wizualne na tych kartach są zwykle odczytywane po przedstawieniu ich przez użytkownika karty celem zidentyfikowania osoby jako upoważnionego użytkownika usług lub pomieszczeń.

Inny typ karty stanowi karta wartości zgromadzonej zwykle nazywana kartą „smart”. Karty wartości zgromadzonej są podobne w budowie do kart kredytowych i debetowych w tym, że mają stronę przednią z wypukłymi znamionami identyfikacyjnymi, które mogą być przenoszone na wieloczęściowy formularz kopiujący z kalką lub bez kalki. Karty takie zwykle zawierają pasek magnetyczny zawierający znamiona magnetyczne, które umożliwiają posługiwanie się taką kartą jak jakąkolwiek inną kartą kredytową lub debetową. Karty wartości zgromadzonej zawierają również programowalną pamięć zamontowaną na karcie. Taka programowalna pamięć gromadzi dane odpowiadające wartości gotówkowej. Wartość na karcie wartości zgromadzonej może być wykorzystana w postaci gotówki przez użytkownika, celem nabywania towarów lub usług. Dane o przechowywanej wartości na karcie są również często kodowane lub przechowywane z zastosowaniem pewnych systemów, by zapobiec defraudacji lub naruszeniu.

PL 196 157 B1

Karty wartości zgromadzonej, podobnie jak karty kredytowe i debetowe, wymagają od konsumenta interakcji ze stacjonarnym urządzeniem terminalowym, by mogły zostać wykorzystane. Na przykład, w przypadku kart kredytowych, kredyt uzyskuje się, gdy konsument przedstawia swoją kartę sprzedawcy. Sprzedawca (o ile transakcja nie jest przeprowadzana ręcznie) korzysta z punktu sprzedaży lub terminalu elektronicznego przekazywania funduszy, by obciążyć daną kwotą rachunek konsumenta i zapisać ją na dobro rachunku sprzedawcy. Podobnie, wykorzystanie karty debetowej wymaga, by użytkownik przedstawił swoją kartę w zautomatyzowanym urządzeniu bankowym takim jak bankomat. Bankomat działa dodając lub odejmując kwoty do lub od rachunku użytkownika jako fundusze zdeponowane lub otrzymane przez użytkownika. Podobnie, karty wartości zgromadzonej są wykorzystywane w połączeniu ze stacjonarnym urządzeniem terminalowym, takim jak elektroniczny terminal przekazywania funduszy lub zautomatyzowane urządzenie bankowe, które ma specjalne możliwości obsługiwania danego typu kart wartości zgromadzonej. Terminal modyfikuje informacje o wartości, przechowywane w pamięci na karcie, by odzwierciedlić dodanie lub odjęcie wartości przez nią reprezentowanej w miarę jak przeprowadzane są kolejne transakcje.

Konieczność wykorzystania stacjonarnego urządzenia terminalowego do przeprowadzania transakcji jest zwykle niewygodna. Większość sprzedawców przyjmuje jedynie pewne rodzaje kart kredytowych. Umiejscowienie bankomatu przyjmującego kartę debetową instytucji finansowej danej osoby bywa trudne. Zwykle użycie „obcej” kraty w bankomacie innego banku wiąże się ze znacznym obciążeniem za usługę. Trudno jest też znaleźć handlowca lub bankomat, którzy mogą obsługiwać karty wartości zgromadzonej.

Istnieje zatem zapotrzebowanie na urządzenie, które może zmniejszyć liczbę kart kredytowych, debetowych i innych lub przedmiotów podobnych do kart, jakie dana osoba musi nosić ze sobą, przez co uzyskuje korzyści z noszenia wszystkich takich kart i przedmiotów pojedynczo. Istnieje także zapotrzebowanie na urządzenie, które zmieni charakter znamion na karcie tak, by nadać pojedynczej karcie możliwość bycia używaną jako substytut jednej z wielu kart kredytowych, debetowych lub innych.

Na koniec, istnieje także zapotrzebowanie na urządzenie do przeprowadzania transakcji przy wykorzystaniu karty wartości zgromadzonej, nie wymagające od użytkownika interakcji ze stacjonarnym urządzeniem terminalowym jak zautomatyzowane urządzenie bankowe, elektroniczna kasa lub terminal elektronicznego przekazywania funduszy.

Celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które umożliwiałoby użytkownikowi używanie pojedynczej karty do przeprowadzania transakcji z wykorzystaniem wielu rachunków użytkownika.

Dalszym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które może być używane w miejsce wielu kart kredytowych, debetowych i innych kart oraz przedmiotów.

Dalszym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które selektywnie wyświetla wizualne znamiona odtworzone z karty lub przedmiotu, które to wizualne znamiona mogą być odczytywane przez osoby lub urządzenie.

Dalszym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które może przenosić wartość na lub z karty wartości zgromadzonej bez wykorzystania stacjonarnego urządzenia terminalowego.

Dalszym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które jest zwarte, przenośne i lekkie.

Dalszym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które może być konfigurowane w sposób zgodny z kształtem typowej portmonetki, portfela lub etui na klucze i które może spełniać ich funkcje oraz funkcje związane z przeprowadzaniem transakcji.

Dalszym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które autoryzuje operację w oparciu o fizyczną charakterystykę upoważnionego użytkownika.

Dalszym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które zawiera nadające się do ładowania źródło zasilania.

Dalszym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, które jest ekonomiczne w produkcji i łatwe w obsłudze.

Urządzenie do przeprowadzania transakcji finansowych, mające kartę zawierającą programowalną pamięć i pasek magnetyczny oraz mające przenośny terminal, według wynalazku charakteryzuje się tym, że programowalna pamięć karty zawiera dane odpowiadające wielu rachunkom, natomiast przenośny terminal jest sprzęgalny z możliwością rozprzęgania z tą kartą, przy czym przenośny terminal

PL 196 157 B1 posiada człon odczytu danych rachunku z pamięci karty, człon wejściowy do wybierania danych z pamięci odpowiadających jednemu z wielu rachunków oraz człon zapisu magnetycznego na pasku magnetycznym karty znamion odpowiadających danym wybranego rachunku.

Korzystnie, przenośny terminal posiada ponadto człon selektywnego odczytu znamion z przedmiotu znajdującego się przy terminalu, a także człon zapisywania pamięci, zapisujący do pamięci karty dane odpowiadające znamionom odczytanym z przedmiotu.

W szczególności, człon odczytu przedmiotu zawiera czytnik paska magnetycznego.

Ewentualnie, człon odczytu przedmiotu zawiera czytnik kodu kreskowego.

Ewentualnie, przenośny terminal zawiera wyświetlacz, a pamięć karty zawiera przechowywane dane odpowiadające co najmniej jednemu kodowi kreskowemu odczytanemu przez czytnik kodu kreskowego, przy czym wyświetlacz, posiada element odtwarzający na wyświetlaczu kod kreskowy odpowiadający kodowi kreskowemu przechowywanemu w pamięci.

W szczególności, pamięć karty zawiera dane odpowiadające wielu kodom kreskowym, a człon wejściowy terminalu posiada element wybierający dane odpowiadające jednemu z wielu przechowywanych kodów kreskowych, natomiast wyświetlacz posiada element odtwarzający, w odpowiedzi na wprowadzane do członu wejściowego dane, wybrany kod kreskowy.

Ewentualnie, urządzenie zawiera ponadto skaner odczytujący wiele kodów kreskowych z wielu przedmiotów, natomiast terminal posiada element selektywnie odtwarzający, w odpowiedzi na wprowadzane do członu wejściowego dane, kody kreskowe na wyświetlaczu.

Korzystnie, przenośny terminal zawiera człon selektywnego wprowadzania wyznacznika przedmiotu, natomiast człon odczytu przedmiotu posiada element zapisujący w pamięci karty dane odpowiadające zarówno wyznacznikowi jak i znamionom przedmiotu.

W szczególności, w pamięci karty znajdują się dane odpowiadające wyznacznikowi przedmiotu oraz znamionom przedmiotu, przechowywane w relacji przyporządkowania.

Korzystnie, pamięć karty zawiera dane odpowiadające kodowi dostępu, natomiast terminal posiada element umożliwiający zapisywanie przez człon zapisywania pamięci, w odpowiedzi na wprowadzenie kodu dostępu przez człon wejściowy, do pamięci karty danych odpowiadających znamionom odczytanym z przedmiotu.

Korzystnie, przenośny terminal posiada człon kasowania magnetycznego, selektywnie kasujący znamiona na pasku magnetycznym karty.

Ewentualnie, pamięć karty zawiera dane odpowiadające kodowi dostępu, wprowadzanemu poprzez człon wejściowy terminalu, natomiast terminal posiada element umożliwiający, w odpowiedzi na wprowadzenie kodu dostępu, odczytanie danych rachunku przez człon odczytu danych rachunku.

W szczególności, kod dostępu zawiera dane biometryczne, a człon wejściowy zawiera czytnik biometryczny.

Korzystnie, terminal zawiera ponadto procesor połączony operacyjnie z członem odczytywania pamięci, członem zapisu magnetycznego oraz członem wejściowym, a pamięć karty zawiera instrukcje, natomiast człon odczytywania pamięci posiada element odczytujący instrukcje z karty, w odpowiedzi na wprowadzane do członu wejściowego dane, przy czym procesor posiada element uruchamiający, w odpowiedzi na odczytane instrukcje, człon zapisu magnetycznego, zapisujący znamiona odpowiadające wybranemu rachunkowi na pasku magnetycznym karty.

W szczególności, terminal zawiera wyświetlacz połączony operacyjnie z procesorem, a instrukcje na karcie obejmują dane odpowiadające co najmniej jednemu komunikatowi zachęty instruującemu użytkownika podczas działania terminalu, natomiast procesor posiada element powodujący, w odpowiedzi na wprowadzane do członu wejściowego dane, odtworzenie przez wyświetlacz komunikatu zachęty.

W szczególności, dane przechowywane w pamięci karty zawierają dane odpowiadające ikonom, natomiast te ikony są odtwarzane z komunikatami zachęty na wyświetlaczu.

Korzystnie, pamięć karty zawiera ponadto dane odpowiadające adresowi, a człon odczytujący terminalu posiada element do odczytu tego adresu, przy czym terminal posiada element powodujący komunikowanie się członu komunikacyjnego z miejscem odpowiadającym takiemu adresowi.

Korzystnie, przenośny terminal zawiera wyświetlacz, a pamięć karty zawiera przechowywane dane odpowiadające co najmniej jednemu podpisowi, przy czym wyświetlacz posiada element odtwarzający, w odpowiedzi na wprowadzane do członu wejściowego dane, na wyświetlaczu podpis odpowiadający podpisowi przechowywanemu w pamięci karty.

PL 196 157 B1

Ewentualnie, urządzenie zawiera ponadto zasilane energią słoneczną źródło zasilania połączone operacyjnie z terminalem.

Urządzenie według wynalazku umożliwia użytkownikowi noszenie przy sobie pojedynczej karty, którą użytkownik może wykorzystać w miejsce wielu kart lub innych przedmiotów, które w przeciwnym przypadku musiałby nosić przy sobie. Urządzenie według wynalazku umożliwia użytkownikowi przenoszenie kwot pomiędzy kartą wartości zgromadzonej a jego innymi rachunkami bez potrzeby wykorzystania stacjonarnego terminalu, takiego jak terminal w punkcie sprzedaży lub zautomatyzowane urządzenie bankowe.

Przedmiot wynalazku został uwidoczniony, w przykładach wykonania, na rysunku, na którym fig.1 przedstawia widok z góry jednego z przykładów wykonania urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych, zawierającego wielofunkcyjną kartę oraz przenośny terminal, fig. 2 - rzut aksonometryczny jednowymiarowy przenośnego terminalu typu pokazanego na fig. 1, fig. 3 - rzut aksonometryczny jednowymiarowy przenośnego terminalu pokazanego na fig. 2, w połączeniu z układem portfela, fig. 4 - widok schematyczny elementów składowych przenośnego terminalu oraz systemu, poprzez który odbywa się komunikacja tego przenośnego terminalu, fig. 5-14 - widok przykładowych komunikatów wyboru funkcji, dzięki którym użytkownik może wybierać funkcje, które mają zostać wykonane przy użyciu urządzenia do przeprowadzania transakcji, fig. 15-24 - przykłady komunikatów wyświetlanych przez przenośny terminal, związanych z ciągiem operacji logicznych dla dodania nowego typu karty do programowalnej pamięci na karcie wielofunkcyjnej, fig. 25-31 - serię komunikatów wyświetlanych przez przenośny terminal, związanych z ciągiem operacji logicznych dla usuwania karty z programowalnej pamięci na karcie wielofunkcyjnej, fig. 32-42 - komunikaty wyświetlane przez przenośny terminal, związane z ciągiem operacji logicznych dla wpisywania wybranych informacji o karcie na magnetyczny pasek karty wielofunkcyjnej, fig. 43-52 - komunikaty wyświetlane przez przenośny terminal, związane z ciągiem operacji logicznych dla dodawania kodu kreskowego do programowalnej pamięci na karcie wielofunkcyjnej, fig. 53-56 - komunikaty wyświetlane przez przenośny terminal, związane z ciągiem operacji logicznych dla wyświetlania kodu kreskowego odpowiadającego informacjom przechowywanym w programowalnej pamięci na karcie wielofunkcyjnej, fig. 57-61 - komunikaty wyświetlane przez przenośny terminal, związane z ciągiem operacji logicznych dla usuwania kodu kreskowego z programowalnej pamięci na karcie wielofunkcyjnej, fig. 62 i 63 - komunikaty wyświetlane przez przenośny terminal, związane z ciągiem operacji logicznych dla sprawdzania przechowywanej wartości gotówkowej reprezentowanej przez dane przechowywane w programowalnej pamięci na karcie wielofunkcyjnej, fig. 64-74 - komunikaty wyświetlane przez przenośny terminal, związane z ciągiem operacji logicznych dla przekazywania wartości gotówkowej do programowalnej pamięci na karcie wielofunkcyjnej, fig. 75-88 - komunikaty wyświetlane przez przenośny terminal, związane z ciągiem operacji logicznych dla przenoszenia kwot z programowalnej pamięci na karcie wielofunkcyjnej do wybranego rachunku użytkownika, zaś fig. 89-95 przedstawiają komunikaty wyświetlane przez przenośny terminal, związane z ciągiem operacji logicznych dla upewniania się, że użytkownik jest upoważniony do korzystania z tego terminalu.

Odnosząc się teraz do rysunku, a w szczególności do fig. 1, pokazano tam urządzenie do przeprowadzania transakcji finansowych, w jednym z preferowanych przykładów wykonania wynalazku, ogólnie określone jako 10. Urządzenie to zawiera kartę wielofunkcyjną 12 oraz przenośny terminal 14. Przenośny terminal oraz karta wielofunkcyjna mogą być łączone i rozłączane w sposób omówiony dalej, by umożliwiać przeprowadzanie wielu funkcji i transakcji.

Wielofunkcyjna karta 12 korzystnie ma układ i wymiary typowej karty kredytowej i debetowej. Zawiera ona magnetyczny pasek 16 na swej tylnej stronie. Pasek magnetyczny może przechowywać znamiona magnetyczne podobnie jak paski magnetyczne na zwykłych kartach debetowych, kredytowych i temu podobnych. Podobnie jak paski na takich kartach, pasek magnetyczny 16 jest również korzystnie zdolny do zawierania w sobie znamion magnetycznych usuniętych za pomocą głowicy kasującej lub podobnego urządzenia i zachowane lub zapisane w nim nowe znamiona.

Wielofunkcyjna karta 12 zawiera na sobie programowalną pamięć 18. Programowalna pamięć 18 zawiera wiele elektrycznych lub innych styków 20, które są dostępne z przodu karty. W preferowanym przykładzie wykonana, karta i programowalna pamięć są takiego typu i o takiej konfiguracji, jak jest to dostępne w handlu od wielu dostawców w tym Diebold, Incorporated. Styki 20 oraz pasek magnetyczny 16 są umiejscowione w określonych miejscach na karcie, by karta mogła być wykorzystywana w wielu urządzeniach. Oczywiście w innych przykładach wykonania wynalazku, mogą być wykorzystywane niekonwencjonalne orientacje i konfiguracje paska magnetycznego oraz styków programowalnej pamięci.

PL 196 157 B1

Jak wyjaśniono dalej, karta wielofunkcyjna 12 jest przeznaczona do używania jako substytut wielu różnego rodzaju kart kredytowych, debetowych i innych. Tym niemniej, w przykładach wykonania urządzenia według wynalazku, karta 12 może zawierać informacje na swej przedniej lub tylnej stronie, by identyfikować szczególnego użytkownika, do którego ta karta należy, instytucję, która kartę wydała oraz inne dane. W niektórych przykładach wykonania urządzenia, przednia strona karty może zawierać wypukłe cyfry i litery odpowiadające jakiemuś rachunkowi karty kredytowej, a z których można wykonywać odcisk na formularzu kopiującym z kalką lub bez kalki. Na przykład, informacja na przedniej stronie karty może odpowiadać karcie MasterCard®, VISA®, American Express®, Discovery®, Novus®, Diner's Club® lub innym kartom użytkownika. Umożliwia to wykorzystanie wielofunkcyjnej karty jako zwykłej karty kredytowej użytkownika przy nabywaniu towarów lub usług w zakładach, które wykorzystują obsługę ręczną transakcji dokonywanych za pomocą karty kredytowej. Oczywiście, choć w omawianym przykładzie wykonania na przedniej stronie karty wielofunkcyjnej mogą być zawarte znamiona typowej karty kredytowej, w innych przykładach wykonania na karcie mogą być przedstawione znamiona szczególne.

Przenośny terminal 14 zawiera wyświetlacz 22 na swojej przedniej ściance. W jednej z preferowanych postaci przedmiotowego wynalazku, wyświetlacz 22 stanowi wyświetlacz typu LCD lub inny stosowny wyświetlacz, który może być wykorzystywany do wyświetlania słów, elementów graficznych i innych wizualnych znamion w sposób dalej opisany. Przenośny terminal 14 ponadto zawiera człon wejściowy, który może być wykorzystywany do wprowadzania informacji przez użytkownika. W pokazanym przykładzie wykonania, człon wejściowy zawiera ręczny człon wejściowy, który składa się z wielu przycisków. Przyciski te zawierają przycisk 24 przeglądania w górę oraz przycisk 26 przeglądania w dół. Te przyciski przeglądania w górę i w dół 24, 26, które mogą być w niniejszym dokumencie określane jako odpowiednio „przycisk w górę” i „przycisk w dół”, są naciskane przez użytkownika do selektywnego wyświetlania informacji na wyświetlaczu.

Człon wejściowy zawiera przycisk zatwierdzający 28. Przycisk zatwierdzający jest używany w sposób opisany dalej do zapoczątkowania wykonania funkcji opowiadającej informacji wyświetlanej na wyświetlaczu 22. Terminal 14 zawiera przycisk wł/wył 30. Przycisk 30 jest korzystnie używany w sposób dalej opisany do rozpoczęcia transakcji lub określenia zakończenia transakcji oraz do wyłączenia terminalu. Człon wejściowy złożony z przycisków wprowadzania ręcznego 24, 26, 28 i 30 jest jedynie przykładowy, a inne przykłady wykonania mogą zawierać inne układy członów wejściowych ręcznych oraz innych rodzajów.

Jak pokazano na fig. 2, przenośny terminal 14 zawiera szczelinę 32. Szczelina 32 korzystnie przebiega przez korpus terminalu i ma takie wymiary, że może przez nią być przesuwana karta wielofunkcyjna 12. Jedna z postaci przenośnego terminalu zawiera zewnętrzny człon odczytu 34 przedmiotów, umiejscowiony na zewnątrz korpusu terminalu. W jednej z postaci wynalazku ten zewnętrzny człon odczytu przedmiotów jest czytnikiem kodu kreskowego, umożliwiającym odczytywanie kodu kreskowego z kart i innych przedmiotów, by informacje odpowiadające takim wizualnym znamionom mogły być odczytane i przechowywane w pamięci karty wielofunkcyjnej.

Elementy składowe zawarte w jednym z przykładów wykonania przenośnego terminalu 14 zostały schematycznie pokazane na fig. 4. Terminal 14 zawiera procesor 26, który jest operacyjnie połączony z innymi członami przenośnego terminalu. Procesor 36 jest również połączony z pamięcią 38. Pamięć 38 może być pamięcią nietrwałą lub trwałą, zdolną do przechowywania i odtwarzania danych uzyskiwanych z lub przekazywanych do procesora 36.

Procesor 36 jest operacyjnie połączony z innymi członami składowymi przenośnego terminalu 14. Te człony składowe zostały przedstawione schematycznie na fig. 4 i są wskazaniem członów składowych oprzyrządowania i oprogramowania połączonych operacyjnie z procesorem. Człony składowe obejmują człon wyświetlający 40. Człon wyświetlający 40 zawiera wyświetlacz 22 oraz inne oprzyrządowanie i oprogramowanie, umożliwiające przedstawianie na wyświetlaczu wizualnych odpowiedzi na działanie procesora 36. Ręczny człon wejściowy 42 odpowiada ręcznemu członowi wejściowemu, który w opisanej postaci terminalu zawiera przyciski 24, 26, 28 i 30. Człon 42 zawiera oprzyrządowanie i oprogramowanie umożliwiające komunikowanie informacji wprowadzanych przez użytkownika za pomocą przycisków do procesora, aby ten procesor mógł w odpowiedzi na nie wykonać funkcje przenośnego terminalu.

Przenośny terminal 14 zawiera dalej człon 44 odczytywania i zapisywania na pasku magnetycznym. W preferowanej postaci wynalazku człon ten zawiera głowice magnetyczne, które działają selektywnie odczytując magnetyczne znamiona z paska karty oraz zapisują na nim te magnetyczne

PL 196 157 B1 znamiona. Powinno być zrozumiałym, że choć człon 44 wykazuje te funkcje jako połączone, w rzeczywistości przedstawia dwie oddzielne funkcje. Są to funkcje odczytywania znamion magnetycznych z karty i zapisywania znamion magnetycznych na pasku karty. Funkcje te mogą być oddzielone w innych przykładach wykonania. Człon 44 zawiera niezbędne oprzyrządowanie i interfejsy programowe do procesora 36, by wykonywać te funkcje w sposób omówiony dalej.

Człon 46 kasowania danych z paska magnetycznego jest dalej schematycznie pokazany jako część przenośnego terminalu na fig. 4. Ten człon kasowania danych z paska magnetycznego zawiera głowicę kasującą lub inne porównywalne urządzenie oraz oprzyrządowanie i oprogramowanie, które mogą być wykorzystywane do selektywnego kasowania lub też usuwania znamion magnetycznych z paska magnetycznego karty wielofunkcyjnej. W niektórych przykładach wykonania tego wynalazku, człon kasowania danych z paska magnetycznego może być połączony z elementami, których funkcją jest odczytywanie i zapisywanie znamion na pasku magnetycznym kart. W preferowanej postaci wynalazku głowice mające za zadanie odczytywanie, zapisywanie i kasowanie znamion na pasku magnetycznym z kart kredytowych, są usytuowane wewnątrz terminalu 14 i przy szczelinie 32. Umożliwia to wykonywanie funkcji odczytywania, zapisywania i kasowania podczas przesuwania karty ręcznie przez urządzenie. W innych przykładach wykonania inne sposoby mogą być zastosowane do odczytywania, zapisywania i kasowania danych na pasku magnetycznym.

Jak pokazano na fig. 4, przenośny terminal 14 dalej zawiera człon odczytywania/zapisu 48 pamięci karty. Człon 48 służy do odczytywania i zapisu danych w pamięci programowalnej 18 na karcie wielofunkcyjnej 12. W pokazanym przykładzie wykonania, funkcje odczytywania i zapisywania pamięci zostały połączone. Są to jednak oddzielne funkcje i mogą być one wykonywane za pomocą oddzielnych układów oprzyrządowania i oprogramowania. Człon 48 zawiera również elektryczne styki, które są umieszczone przy szczelinie 32 w przenośnym terminalu. Te elektryczne styki są tak skonfigurowane, by łączyć się ze stykami 20, które umożliwiają komunikację z programowalną pamięcią 18 karty wielofunkcyjnej 12. Człon 48 zawiera oprzyrządowanie i oprogramowanie wymagane do odczytywania danych z i zapisywania danych w programowalnej pamięci na karcie.

Przenośny terminal 14 w pokazanym przykładzie wykonania zawiera skaner 50. Skaner 50 może być skanerem kodu kreskowego lub podobnym urządzeniem do odczytywania wizualnych znamion z przedmiotu. Skaner 50 zawiera dalej oprzyrządowanie oraz oprogramowanie niezbędne do komunikacji z procesorem 36 oraz innymi elementami przenośnego terminalu. Choć pokazany przykład wykonania przenośnego terminalu zawiera człony odczytu przedmiotu, służące do odczytywania znamion paska magnetycznego, znamion wizualnych oraz znamion przechowywanych w programowalnej pamięci kart, inne przykłady wykonania wynalazku mogą zawierać inne rodzaje członów odczytu przedmiotu. Podobnie, inne rodzaje członów odczytu przedmiotu mogą być włączone zależnie od konkretnego zastosowania przenośnego terminalu.

Na przykład, w niektórych przykładach wykonania skaner 50 może być skanerem nadającym się do skanowania i odczytywania znamion zapisanych. Mogą one obejmować podpis upoważnionego użytkownika. Dane odpowiadające takiemu podpisowi mogą być wprowadzone i przetworzone przez urządzenie skanujące oraz przechowywane w programowalnej pamięci karty. Podpis może być wtedy odtwarzany na wyświetlaczu lub transmitowany w oddalone miejsce do celów identyfikacji upoważnionego użytkownika lub uwierzytelnienia transakcji.

Alternatywne przykłady wykonania mogą zawierać człon czytający dane biometryczne. Czytnik 47 biometryczny może zawierać elementy oprzyrządowania i oprogramowania, które mogą być wykorzystywane do wykrywania cech charakterystycznych użytkownika, które unikalnie identyfikują osobę jako upoważnionego użytkownika. W niektórych przykładach wykonania, czytnik 47 biometryczny może zawierać element do odczytu odcisków palców. Alternatywnie, czytnik może zawierać wejściowe urządzenie akustyczne, które może być wykorzystywane do identyfikowania głosu użytkownika. Alternatywnie, mogą być użyte wizualne czytniki identyfikujące unikalne cechy wizualne, lub też połączenie cech identyfikacyjnych. Programowalna pamięć karty korzystnie zawiera dane odpowiadające identyfikacyjnym cechom biometrycznym upoważnionego użytkownika lub użytkowników. Te przechowywane dane są wykorzystywane do umożliwienia upoważnionym użytkownikom karty korzystania z terminalu z kartą, przy czym inne osoby nie mogą dokonywać żadnych operacji.

Terminal 14, w pokazanym przykładzie wykonania, zawiera człon 52 komunikacyjny. Człon 52 komunikacyjny może zawierać modem lub inne urządzenia komunikacyjne, które mogą funkcjonować selektywnie pod kontrolą procesora, aby komunikować się z innymi systemami lub urządzeniami umiejscowionymi na zewnątrz i korzystnie oddalonymi od terminalu przenośnego. W niektórych przykładach

PL 196 157 B1 wykonania człon 52 komunikacyjny może zawierać łącznik do komunikacji przez sieć 54 do komputera lub też podobne urządzenie w oddalonym miejscu, schematycznie wskazane jako 56. Połączenie do miejsca oddalonego jest korzystnie selektywnie dokonywane w oparciu o adres wykorzystywany przez człon 52 komunikacyjny, by selektywnie komunikować sięz pożądanym oddalonym miejscem.

W jednej z postaci urządzenia według wynalazku człon komunikacyjny zawiera modem typu bezprzewodowego. W takim przykładzie wykonania układ 54 zawiera układ telefonu komórkowego, który umożliwia komunikację z siecią transakcji. Dokonywane jest to poprzez komputery usytuowane pod jednym lub więcej oddalonymi adresami, a do których możliwy jest dostęp na numer telefonu, który służy jako adres. Alternatywnie, człon 52 komunikacyjny może komunikować się przez typowy telefoniczny port dostępu, który obejmuje łącznik telefoniczny na korpusie przenośnego terminalu. W innych przykładach wykonania sieć 54 komunikacyjna może zawierać komunikacyjne sieci wewnętrzne lub sieci publiczne takie jak internet, które selektywnie umożliwiają komunikowanie się terminalu przenośnego z wybranymi węzłami w sieci. W takim środowisku adresy, z którymi komunikuje się przenośny terminal są adresami węzłami sieci, które mogą poprawnie otrzymywać komunikaty o transakcjach.

Jak pokazano na fig. 4, przenośny terminal zawiera źródło zasilania wskazane schematycznie jako 58. Źródło zasilania 58 może zawierać dowolne stosowne źródło zasilania elementów składowych przenośnego terminalu. Stosowne źródła zasilania mogą obejmować ładowalne lub nie ładowalne baterie lub przyłącza do zewnętrznych źródeł zasilania takich jak zapalniczka w samochodzie. Źródło zasilania 58 może również zawierać źródło energii odnawialnej, takie jak płytka ogniwa słonecznego 60, która może być używana do pozyskiwania energii światła słonecznego lub innego dostępnego źródła światła.

Jak pokazano na fig. 3, przenośny terminal 14 może być połączony integralnie z obudową przenośną 62, która może przyjmować kształt portfela. Alternatywnie, obudowa przenośna może być takiego typu, że spełnia inne funkcje, tak jak portmonetka, osobisty notes cyfrowy, notebook, etui na klucze, urządzenie przywoławcze, telefon komórkowy lub inne elementy noszone przez użytkownika. Jak zademonstrowano, w przypadku obudowy przenośnej 62 pokazanej na fig. 3, przenośny terminal 14 może być połączony w urządzenie typu portfela, zawierające przestrzenie do przechowywania karty wielofunkcyjnej oraz innych kart kredytowych i identyfikacyjnych. Obudowa przenośna może też zawierać przestrzenie do przechowywania gotówki, kluczy i innych przedmiotów w taki sposób jak w typowym portfelu. Podobnie, obudowa przenośna 62 może zawierać powierzchnię wsporczą do płytki ogniwa słonecznego 60 oraz inne cechy i elementy przydatne użytkownikowi. Niewielkie wymiary i możliwość przenoszenia terminalu 14 według preferowanego przykładu wykonania umożliwiają włączenie go w dowolne z wielu urządzeń typu obudowy przenośnej, przy czym te urządzenia nadal spełniają swoje tradycyjne i/lub nie tradycyjne funkcje.

W preferowanej postaci urządzenia według wynalazku, przenośny terminal 14 działa tak, by wypełniać wiele funkcji. Funkcje te są przeprowadzane w oparciu o instrukcje, które mogą być zawarte w całości lub w części w programowalnej pamięci 18 karty wielofunkcyjnej 12. Procesor 36 przenośnego terminalu 14 wykonuje etapy instrukcji w odpowiedzi na dane wprowadzane przez użytkownika karty i przenośnego terminalu. W przykładach wykonania wynalazku pamięć 38 w połączeniu z przenośnym terminalem może również zawierać pewne zaprogramowane instrukcje, które są na stałe w nich przechowywane, aby ułatwić pewne operacje terminalu. Programowalna pamięć na karcie również korzystnie zawiera dane odpowiadające rachunkom, znamionom, kodom dostępu, wartościom pieniężnym, elementom graficznym, danym dotyczącym umiejscowienia i innym informacjom, które są wykorzystywane podczas działania urządzenia.

W jednym z preferowanych przykładów wykonania urządzenia według wynalazku, funkcje, które mogą być wykonane, obejmują dodanie nowej karty do pamięci. Dokonywane jest to poprzez odczytywanie informacji z paska magnetycznego istniejącej odpowiedniej karty przez przenośny terminal i zachowywanie ich w programowalnej pamięci karty wielofunkcyjnej. Informacje te mogą być później odtwarzane, a znamiona magnetyczne mogą być wpisane na pasku magnetycznym karty wielofunkcyjnej.

Inną funkcją wykonywaną w przykładowym urządzeniu według wynalazku jest selektywne usuwanie danych karty z pamięci na tej karcie. Może to być dokonywane na przykład wtedy, gdy użytkownik nie życzy sobie już korzystać z karty wielofunkcyjnej jako substytutu danej karty.

Kolejną funkcją przykładu wykonania urządzenia według wynalazku jest wpisywanie znamion przechowywanych w pamięci karty z paskiem magnetycznym na pasek magnetyczny karty wielofunkcyjnej lub ewentualnie na inną kartę z paskiem magnetycznym.

PL 196 157 B1

Kolejną funkcją, wykonywaną w przykładach wykonania urządzenia według wynalazku, jest dodawanie wizualnych znamion, takich jak kod kreskowy, do pamięci karty wielofunkcyjnej. Podobnie, kolejną funkcją jest usuwanie kodu kreskowego lub innych wizualnych znamion przechowywanych w pamięci. Dalszą funkcją jest wyświetlanie jednego z wybranych wizualnych znamion takich jak kod kreskowy lub podpis użytkownika, które są przechowywane w pamięci karty.

Innymi funkcjami przykładów wykonania urządzenia według wynalazku jest przeprowadzanie finansowych transakcji bez potrzeby wykorzystania terminalu stacjonarnego. Funkcje takie obejmują sprawdzanie odpowiednika gotówkowego wartości przechowywanej w pamięci karty wielofunkcyjnej. Kolejną transakcją jest przenoszenie wartości przechowywanej w pamięci karty wielofunkcyjnej na inny rachunek. Transfer funduszy z rachunku do pamięci programowalnej karty wielofunkcyjnej, by mogły być wykorzystane jako ekwiwalent gotówkowy, stanowi kolejną transakcję, która może być dokonywana przez przykładowe urządzenie według wynalazku.

Różne funkcje, które mogą wypełniać opisane przykłady wykonania urządzenia do przeprowadzania transakcji finansowych oraz związane z nimi operacje logiczne, zostaną teraz opisane w odniesieniu do fig. 5-95, które ujawniają etapy transakcji przeprowadzane przez użytkownika podczas wypełniania różnych funkcji. W opisanej postaci urządzenia, programowalna pamięć 18 na karcie zawiera dane opowiadające komunikatom zachęty. Gdy karta wielofunkcyjna 12 jest przesuwana przez terminal tak, by znajdujące się na niej styki 20 mogły być odczytane przez złącza członu 48 odczytywania/zapisu pamięci karty, przechowywane instrukcje zawierające komunikaty zachęty oraz związane z nimi operacje logiczne mogą być odczytane. Procesor 36 uruchamia wtedy człon wyświetlający 40, by selektywnie wyświetlać komunikaty zachęty na wyświetlaczu 22 terminalu 14.

W preferowanej postaci urządzenia według wynalazku, zapewnione są środki bezpieczeństwa celem upewnienia się, ze jedynie właściwy upoważniony użytkownik może posługiwać się tym systemem. Może to zostać dokonane poprzez wymaganie wprowadzenia przez użytkowania kodu dostępu, który jest znany tylko jemu, zanim umożliwiony zostanie dostęp do funkcji terminalu. Ten kod dostępu może być zaprogramowany w programowalnej pamięci 18 przy zastosowaniu oddzielnego członu terminalowego. Alternatywnie, mogą zostać wprowadzone warunki wykonywania programu umożliwiającego wybranie swojego kodu dostępu przy pierwszym użyciu karty wielofunkcyjnej w połączeniu z przenośnym terminalem. Program ten może być przechowywany w pamięci terminalu lub na karcie. W alternatywnych przykładach wykonania, karta zawiera dane biometryczne dotyczące upoważnionych użytkowników. Dane biometryczne użytkownika są wprowadzane poprzez czytnik 47 biometryczny. Na przykład, gdy czytnik 47 zawiera czytnik odcisków palca, użytkownik może umieścić określony palec przy czytniku. Jeżeli wprowadzane dane odpowiadają upoważnionemu użytkownikowi, można uruchomić terminal. W niektórych przykładach wykonania użytkownik może skanować pojedynczy odcisk palca, by uzyskać dostęp do urządzenia. Szczególny wybrany palec użytkownika może być wybrany przez niego samego i tylko jemu jest on znany. W innych przykładach wykonania może być potrzebne odczytanie w określonej kolejności wielu odcisków palców z jednej lub obu rąk. Zwiększa to poziom bezpieczeństwa.

Jedną z postaci ciągu operacji logicznych związanego z upewnieniem się, że z urządzenia według wynalazku korzysta upoważniony użytkownik, zademonstrowano w związku z fig. 89-95. Przy zapoczątkowaniu działania terminalu, użytkownik musi najpierw umieścić kartę wielofunkcyjną 12 w szczelinie 32 przenośnego terminalu 14. Karta jest korzystnie wkładana do szczeliny w sposób umożliwiający połączenie elektrycznych złącz związanych z członem 48 ze stykami 20 na karcie. Szczelina odpowiada dokładnie szerokości karty i służy jako prowadnica do ustalenia pozycji karty podczas przesuwania przez tę szczelinę. Można umieścić palec sprężynowy lub inny zwalniany ogranicznik przy szczelinie, by zatrzymać kartę we właściwej głębokości w terminalu celem uzyskania połączenia styków. Użytkownik korzystnie wie dzięki doświadczeniu, jak wkładać kartę do szczeliny w celu uzyskania tego połączenia. Alternatywnie, instrukcje wydrukowane na przedniej części karty i/lub na terminalu mogą wyjaśniać użytkownikowi, jak włożyć kartę. Pamięć 38 w terminalu 14 również może zawierać dane odpowiadające komunikatom wyświetlanym na ekranie 22, które poinstruują użytkownika jak prawidłowo włożyć kartę wielofunkcyjną.

Dla celów tego przykładu, znakiem rozpoczęcia działania dla użytkownika jest wyświetlenie komunikatu 100 pokazane na fig. 89. Komunikat 100 stanowi pusty ekran, wskazujący, że terminal jest wyłączony. Gdy użytkownik naciśnie przycisk wł/wył 30, wyświetlony zostanie komunikat 102 pokazany na fig. 90. Komunikat 102 korzystnie zawiera zachętę, która poleca użytkownikowi wprowadzenie jego kodu dostępu.

PL 196 157 B1

Wprowadzenie osobistego kodu dostępu użytkownika zademonstrowano na fig. 91-94. Przy wprowadzaniu kodu dostępu pokazanego przykładu wykonania, użytkownik widzi najpierw komunikat 104 pokazany na fig. 91. Komunikat 104 zawiera siedem pozycji, w które użytkownik może wprowadzić znaki alfabetyczne lub numeryczne tworzące kod dostępu. Naciśnięcie przycisku w górę 24 podczas wyświetlania komunikatu 104 rozpoczyna proces przeglądania w pierwszej pozycji do wprowadzenia kodu dostępu. Powoduje to, że w komunikacie pierwsza pozycja zamienia sięw literę „a”. Pokazano to na fig. 92 jako komunikat 106. Ponowne naciśnięcie przycisku w górę 24 (lub przytrzymanie go) zmienia pierwszy znak w literę „B”, jak wskazano w komunikacie 108 na fig. 93. Użytkownik może przesuwać się do kolejnych liter poprzez przytrzymanie lub powtarzające się naciskanie przycisku w górę, przez co przegląda alfabet i/lub wartości numeryczne, aż pożądany pierwszy znak kodu dostępu zostanie wyświetlony w pierwszej pozycji. Oczywiście użytkownik może przeglądać w tył poprzez naciśnięcie przycisku w dół. Wtym przykładzie „B” jest pierwszym znakiem kodu dostępu użytkownika, a użytkownik zaznacza ten fakt przez naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28, jak schematycznie pokazano na fig. 93.

Po wprowadzeniu pierwszego znaku, użytkownik wybiera drugi znak kodu dostępu w podobny sposób. l znów dokonuje się to poprzez selektywne przyciskanie przycisków w górę i w dół 24 i 26, aż zostanie wyświetlony pożądany znak alfabetyczny lub numeryczny w drugiej pozycji. Gdy pożądany znak zostanie wyświetlony w drugiej pozycji, użytkownik naciska przycisk zatwierdzający 26, by przejść do następnego znaku. Zostało to pokazane jako komunikat 110 na fig. 94. W pokazanym przykładzie wykonania użytkownik może prowadzić do siedmiu znaków jako kod dostępu. Tym niemniej, w preferowanym przykładzie wykonania użytkownik może nie potrzebować siedmiu znaków i po prostu wybrać pozostawienie pewnych znaków jako pustych. W pokazanym przykładzie wykonania kod dostępu użytkownika stanowi pięcioliterowe słowo „broom”, a dwa ostatnie znaki pozostawiono jako puste. Po tym, jak użytkownik potwierdzi to przez naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28, by zostawić dwa ostatnie miejsca puste, wyświetlony zostanie komunikat 112 pokazany na fig. 95.

W komunikacie 112 użytkownikowi daje się opcję albo zmiany jego kodu dostępu albo przejścia do głównego menu. Użytkownik może wybrać opcję zmiany kodu dostępu przez naciśnięcie przycisku w górę 24. Wtedy użytkownik zostanie poprowadzony przez serię komunikatów zachęty, celem wprowadzenia nowego kodu dostępu. Ta seria komunikatów zachęty może przeprowadzić użytkownika przez stosowne etapy zgodnie z instrukcjami przechowywanymi w pamięci na karcie lub w terminalu, celem wprowadzenia nowego kodu. W alternatywnych przykładach wykonania urządzenia, jako kod dostępu może być wykorzystywany identyfikator biometryczny. W takim systemie użytkownik będzie otrzymywał komunikaty zachęty na wyświetlaczu 40, by wprowadzić identyfikacyjne dane biometryczne do czytnika 47 biometrycznego. Na przykład, jeżeli czytnik biometryczny jest czytnikiem odcisków palców, użytkownik może być zachęcany do przystawienia uprzednio wybranego palca do czytnika. Czytnik 47 odczytuje wtedy odcisk palca i wytwarza stosowne sygnały do porównywania wprowadzanych danych z danymi przechowywanymi na karcie. Jeżeli dane wprowadzane odpowiadają upoważnionemu użytkownikowi, użytkownik zostaje upoważniony do dalszego posługiwania się terminalem. Użytkownikowi może zostać podana opcja zmiany danych biometrycznych, takich jak dodanie danych dla kolejnego upoważnionego użytkownika lub zmiana palca wykorzystywanego do dostarczania danych związanych z odciskami palców w procesie uzyskiwania dostępu lub wykorzystania sekwencji odcisków palców w celu uzyskania dostępu.

Alternatywnie przykłady wykonania mogą wykorzystywać inne procesy i kryteria do uzyskiwania dostępu do danych na karcie. Gdy użytkownik we właściwy sposób uzyskał dostęp, może mu być przedstawiona opcja zmiany kodu dostępu lub innych procedur oznaczania. Jednak dla celów tego przykładu wykonania, użytkownik wybiera opcję wyświetlenia głównego menu, która to opcja jest wybierana przez naciśnięcie przycisku w dół 26, jak wskazano schematycznie na fig. 95.

Komunikaty zachęty na fig. 5-15 reprezentują menu główne pokazujące różne transakcje, które mogą być przeprowadzane za pomocą urządzenia. Fig. 5 pokazuje komunikat 64, zawierający komunikat pytający użytkownika czy życzy sobie dodać nową kartę do pamięci karty wielofunkcyjnej. W pokazanym przykładzie wykonania fakt, że dodatkowe opcje są dostępne przez przeglądanie w górę lub przeglądanie w dół, zostaje wskazany przez strzałkę z podwójnym grotem, znajdującą się przy wyświetlanym tekście. Poprzez naciśnięcie przycisku w dół 26, jak pokazano schematycznie, użytkownik może przesunąć się do komunikatu 66 pokazanego na fig. 6. Komunikat ten wskazuje możliwość wyboru transakcji usunięcia jakiejś karty z pamięci. Ponowne naciśnięcie tego przycisku powoduje, że wyświetlacz terminalu podaje komunikat 68 pokazany na fig. 7. Komunikat ten zawiera

PL 196 157 B1 zachętę odpowiadającą transakcji, w której dane przechowywane w programowalnej pamięci karty wielofunkcyjnej zostaną zapisane na pasku magnetycznym.

Przeglądanie za pomocą przycisku w dół 26 przy komunikacie 68 powoduje wyświetlenie komunikatu 70z fig. 8. Komunikat 70 zawiera zachętę odpowiadającą transakcji, w której kod kreskowy jest dodawany do programowalnej pamięci karty wielofunkcyjnej. Fig. 9 ujawnia komunikat 72, który może być wyświetlany przez przeglądanie za pomocą przycisku w dół od komunikatu 70. Komunikat 72 odpowiada usuwaniu kodu kreskowego z pamięci karty wielofunkcyjnej. Komunikat 74 pokazany na fig. 10 zawiera zachętę dla użytkownika, która umożliwia wybór transakcji, w której mogą zostać wyświetlone kody kreskowe przechowywane w pamięci.

Figura 11 pokazuje komunikat 76, zawierający zachętę odpowiadającą transakcji, w której użytkownik może sprawdzić wartość gotówkową reprezentowaną przez dane przechowywane w programowalnej pamięci karty. Dane takie odpowiadają wartości gotówkowej umożliwiającej użycie karty wielofunkcyjnej w sposób identyczny jak gotówka. Z fig. 11 użytkownik może przesunąć się do komunikatu 78 pokazanego na fig. 12, który zachęca użytkownika do wybrania dostępnej transakcji, w której wartość może zostać przekazana z przechowywanej wartości na karcie wielofunkcyjnej. Fig. 13 pokazuje komunikat 80 z zachętą, która umożliwia użytkownikowi wybranie transakcji, w której wartość zostanie przeniesiona do pamięci karty wielofunkcyjnej.

W preferowanej postaci urządzenia według wynalazku, zachęty w komunikatach głównego menu umożliwiają przeglądanie do tyłu do poprzednich komunikatów albo przez naciśnięcie przycisku w górę albo przycisku w dół. Jak pokazano na fig. 13, poprzez naciśnięcie przycisku w dół z komunikatu 80 użytkownik powoduje ponowne wyświetlenie komunikatu początkowego 64. Oczywiście użytkownik może poruszać się w górę lub w dół poprzez naciskanie przycisków 26 i 24, przez co może wybrać jakąkolwiek z transakcji dostępnych w menu głównym. Dla celów pierwszego przykładu, jeżeli użytkownik życzy sobie dodać nową kartę do pamięci, może ręcznie nacisnąć przycisk zatwierdzający 28 urządzenia wejściowego, jak przedstawiono schematycznie na fig. 14. Naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28 przy komunikacje 64 powoduje, że procesor 36 zaczyna wykonywać instrukcje przechowywane w programowalnej pamięci karty i/lub pamięci 38 terminalu, by dodać nową kartę do pamięci.

Czynność ta rozpoczyna się jak schematycznie przedstawiono na fig. 15 przy komunikacie 64. Fig. 15 jest identyczna z fig. 14, a komunikat w niej powtórzono dla jasności. W odpowiedzi na naciśnięcie przez użytkownika przycisku zatwierdzającego 28, zostanie pokazany komunikat 80 w rodzaju pokazanego na fig. 16. Komunikat ten zawiera zachętę, która zachęca użytkownika do zidentyfikowania rodzaju karty, która ma być dodana. Pamięć karty wielofunkcyjnej lub terminalu korzystnie zwiera dane odpowiadające ikonom ważniejszych typów kart. Mogą one zawierać na przykład ikony odpowiadające logo dla MasterCard®, VISA®, American Express®, Novus®, Discovery®, i/lub innych typów kart, których wprowadzenie przez użytkownika jest bardziej prawdopodobne. W komunikacie 80 wyświetlane jest logo MasterCard® jako przykład, a strzałka wskazuje, że możliwy jest wybór innych rodzajów poprzez naciśnięcie przycisku w dół 26.

Po naciśnięciu przycisku w dół przy komunikacie 80, zostanie wyświetlony komunikat 82 pokazany na fig. 17. Ten komunikat zachęty zawiera wyznacznik i logo karty VISA® i pozwala użytkownikowi wskazać, że kartą, która ma być dodana jest karta VISA®. Strzałki przy logo VISA® wyświetlanym w komunikacie, skierowane w górę i w dół, wskazują, że użytkownik może naciskać przyciski w górę i w dół, by wyświetlić inne typy kart. Dla potrzeb tego przykładu, zakłada się, że kartą, którą użytkownik chce dodać do pamięci jest karta VISA®. Aby to wskazać, użytkownik naciska przycisk zatwierdzający 28, jak pokazano na fig. 17.

W trakcie działania opisanego przykładu wykonania, użytkownik jest teraz proszony o wprowadzenie identyfikatora karty, by wyróżnić ten szczególny typ karty VISA®, który ma być dodany do pamięci. Dokonuje się to poprzez komunikat 84, który zachęca użytkownika do wprowadzenia wielu znaków alfabetycznych lub numerycznych, które posłużą jako wyznacznik do identyfikowania tej konkretnej karty. Jak pokazano na fig. 18, opisany interfejs umożliwia użytkownikowi wybieranie liter alfabetu do zidentyfikowania tego konkretnego rodzaju karty. Na przykład, poprzez naciśnięcie i przytrzymanie przycisków w górę i w dół, użytkownik może przeglądać litery alfabetu, aż znajdzie pierwszą literę wyznacznika, który chce wprowadzić. Gdy ta litera zostanie wyświetlona, może on wprowadzić ją jako pierwszą literę wyznacznika poprzez naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28. Może wtedy przejść do następnej litery wyznacznika i wybrać ją za pomocą przycisków w górę i w dół. Gdy użytkownik życzy sobie wprowadzić spację, może zostawić puste miejsce, które jest korzystnie zawarte jako opcja początkowa. W przypadku komunikatu 84, wyznacznikiem jest BP VISA, który może być wyznacznikiem

PL 196 157 B1 dla karty VISA® wydanej przez British Petroleum. Gdy użytkownik wprowadzi pożądany wyznacznik, wszelkie zostawione pozycje mogą zostać po prostu puste poprzez powtórne przyciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28. Po wypełnieniu wszystkich pozycji wprowadzanie wyznacznika zostaje zakończone.

Komunikat 86 pokazany na fig. 19 wskazuje wprowadzenie alternatywnego wyznacznika. W tym komunikacie wprowadzanym wyznacznikiem jest „KEY_BANK_ATM”. Może to na przykład wskazywać, że wprowadzana karta jest kartą debetową, odpowiadającą rachunkowi użytkownika w Key Bank. Należy rozumieć, że dany używany wyznacznik jest jedynie w gestii użytkownika i użytkownik może swobodnie stosować własną terminologię opisową lub też tylko sobie znany tajny kod do identyfikowania swoich różnych kart. W preferowanej postaci urządzenia zadowalające zabezpieczenie dostępu do pamięci na karcie wielofunkcyjnej zapewnia możliwość stosowania przez użytkownika terminologii opisowej jako wyznacznika, jeżeli użytkownik tego sobie życzy.

Gdy wyznacznik zostanie już wprowadzony, instrukcje odczytane z pamięci na karcie lub w terminalu powodują wyświetlenie komunikatu 88 na wyświetlaczu 22, co pokazano na fig. 20. Komunikat 88 zawiera komunikat zachęty do usunięcia karty wartości zgromadzonej z połączenia z przenośnym terminalem 14. Gdy terminal wykrywa, że karta wartości zgromadzonej została wyjęta przez rozłączenie styków na niej z przenośnym terminalem, wyświetlany jest komunikat 90 pokazany na fig. 21. Komunikat 90 zawiera zachętę dla użytkownika do przesunięcia oryginalnej karty BP VISA® przez przenośny terminal. Jak pokazano w preferowanej postaci urządzenia według wynalazku, wyświetlacz dalej wizualnie instruuje użytkownika, jak przesunąć oryginalną kartę przez terminal, by została właściwie odczytana przez urządzenie czytnika paska magnetycznego. W odpowiedzi na komunikat 90 użytkownik korzystnie przesuwa swoją oryginalną kartę przez szczelinę 32 w przenośnym terminalu. Po stwierdzeniu prawidłowego odczytu z paska magnetycznego na karcie, wyświetlony zostanie komunikat 92 pokazany na fig. 22. Komunikat 92 wskazuje użytkownikowi, że pasek został prawidłowo odczytany i że można ponownie włożyć kartę wielofunkcyjną przednią stroną do góry.

Przechowywane instrukcje mogą zawierać warunek procedury wyłącznika czasowego. W przypadku gdy użytkownik nie przejdzie do następnego etapu w danym momencie transakcji, wyłącznik czasowy przywróci główne menu w terminalu lub spowoduje stan wyłączenia. Takiej procedurze wyłącznika czasowego mogą towarzyszyć stosowne komunikaty zachęty dla użytkownika, by powiadomić go, że terminal wykonuje procedurę wyłączenia lub powrotu do głównego menu.

Jeżeli przy komunikacie 92 użytkownik wprowadzi ponownie kartę wielofunkcyjną do szczeliny 32, ciąg operacji logicznych powoduje wyświetlenie komunikatu 94 pokazanego na fig. 23. Komunikat 94 zachęca użytkownika do zdecydowania, czy życzy sobie dodać kartę BP VISA do pamięci karty wielofunkcyjnej. Jak pokazano na fig. 94, komunikat ten zawiera domyślną odpowiedź „tak” ze strzałką znajdującą się obok, która to strzałka wskazuje, że użytkownik może zmienić odpowiedź na inną niż domyślna poprzez naciśnięcie przycisku w dół 26. W tym przykładzie użytkownik życzy sobie dodać kartę do pamięci karty wielofunkcyjnej, a wtedy naciska przycisk zatwierdzający 28 przy wyświetlonym komunikacie 94. Skutkuje to wyświetleniem komunikatu 96 pokazanego na fig. 24, co wskazuje, że funkcja została wypełniona ze skutkiem pozytywnym. Użytkownik może nacisnąć przycisk 30 raz, by wyłączyć terminal, lub dwukrotnie, by powrócić do głównego menu.

Operacje logiczne związane z usuwaniem informacji dotyczących karty z pamięci karty wielofunkcyjnej zostaną teraz zademonstrowane w odniesieniu do fig. 25-31. Proces ten rozpoczyna się przy komunikacie 98. Komunikat 98 odpowiada komunikatowi 66 pokazanemu na fig. 6 głównego menu. Aby wybrać tę operację, użytkownik naciska przycisk zatwierdzający 28, jak pokazano schematycznie na fig. 25. Powoduje to wyświetlenie komunikatu 114 pokazanego na fig. 26.

Komunikat 114 zachęca użytkownika do wybrania, która z kart przechowywanych w programowalnej pamięci na karcie ma być usunięta. Karty są określane poprzez wyświetlane wyznaczniki, które uprzednio zostały wprowadzone przez użytkownika. Komunikat 114 wyświetla najpierw jedną z tych kart, które mają wyznacznik „KEY_BANK_ATM”. Strzałki przy wyznaczniku sygnalizują, że użytkownik może wybrać inne karty poprzez naciśnięcie przycisku w górę lub w dół. Jak pokazano na fig. 26, użytkownik naciska przycisk w dół 26, który powoduje przejście do komunikatu 116 na wyświetlaczu, pokazanego na fig. 27. Komunikat 116 wyświetla następny wyznacznik karty, którym jest „MBNA_MC”, a który został wcześniej wprowadzony przez użytkownika do określenia karty MBNA MasterCard. Przyjmując, że użytkownik życzy sobie wybrać tę kartę jako kartę, która ma być usunięta, naciska on przycisk zatwierdzający 28, jak schematycznie pokazano na fig. 27. Naciśnięcie przycisku zatwierdzającego przy komunikacie 116 powoduje wyświetlenie komunikatu potwierdzającego 118 pokazanego na fig. 28. Komunikat ten zachęca użytkownika do potwierdzenia, że chce on usunąć tę kartę. Strzałka

PL 196 157 B1 wyświetlana przy opcji domyślnej, którą jest „tak”, wskazuje użytkownikowi, że może on przejść do innej opcji naciskając przycisk w dół.

W komunikacie 118 pokazanym na fig. 28, jeżeli użytkownik naciśnie przycisk zatwierdzający 28, jak schematycznie tam pokazano, terminal wyświetli komunikat 120 pokazany na fig. 29, w którym terminal podaje informację, że karta została usunięta.

Alternatywnie, jeżeli przy komunikacie 118 pokazanym na fig. 28 użytkownik naciśnie przycisk w dół 26, jak schematycznie pokazano na fig. 30, zostanie wyświetlony komunikat 122 pokazany na fig. 21. Komunikat 122 pokazuje, że wybrana karta nie zostanie usunięta, a naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28 przy tym komunikacie spowoduje powrót terminalu do menu głównego. Alternatywnie, przy komunikacie 122, naciśnięcie przycisku w górę 24 spowoduje powrót do komunikatu 118. Należy rozumieć, że przechowywane, zaprogramowane instrukcje umożliwiają użytkownikowi poprawienie błędów popełnionych podczas obsługi urządzeń wejściowych terminalu.

Wykonanie etapów, które umożliwiają urządzeniu według wynalazku konfigurowanie karty wielofunkcyjnej, by mogła być używana jako substytut dowolnej z wielu oryginalnych kart kredytowych lub debetowych z paskiem magnetycznym, zostanie teraz wyjaśnione w nawiązaniu do fig. 32-42. Operacje logiczne wykonywane do wypełnienia tych funkcji rozpoczynają się od komunikatu 124. Komunikat 124 jest identyczny z komunikatem 68 z głównego menu. Jak pokazano schematycznie w nawiązaniu do fig. 32, naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28 przy komunikacie 124 powoduje wyświetlenie komunikatu 126 pokazanego na fig. 33. Komunikat 126 zawiera zachętę, by użytkownik zidentyfikował kartę w pamięci, której identyfikacyjne znamiona mają być przeniesione na pasek magnetyczny karty wielofunkcyjnej. Użytkownik może przeglądać wyznaczniki dla kart przechowywanych w pamięci, poprzez naciskanie przycisków 24 i 26.

Jak wskazano w komunikacie 128 na fig. 34, użytkownik wybiera dane karty przechowywane w relacji przyporządkowania z wyznacznikiem „BP VISA” w pamięci karty wielofunkcyjnej, poprzez przeglądanie za pomocą przycisków, aż ten wyznacznik zostanie wyświetlony, a następnie naciska przycisk zatwierdzający 28.

W odpowiedzi na wybranie konkretnej karty w pamięci, znamiona odpowiadające magnetycznym znamionom karty „BP VISA”, które były przechowywane w pamięci karty wielofunkcyjnej, zostaną przeniesione do pamięci 38 terminalu. Podobnie, instrukcje, które procesor będzie musiał wykonać, by wypełnić etapy zapisywania znamion magnetycznych na karcie wielofunkcyjnej zostaną czasowo przeniesione do pamięci terminalu, przez co te etapy będą mogły zostać wykonane przy pamięci karty wielofunkcyjnej odłączonej od terminalu.

Po załadowaniu niezbędnych informacji do pamięci terminalu, zostanie wyświetlony komunikat 130 pokazany na fig. 35. Komunikat 130 zawiera zachętę, instruującą użytkownika, by usunął kartę wielofunkcyjną z połączenia z przenośnym terminalem. Po wykryciu odłączenia karty wielofunkcyjnej, przenośny terminal poda komunikat 132 pokazany na fig. 36. Komunikat 132 zawiera zachętę, by użytkownik przesunął kartę wartości zgromadzonej przez szczelinę 32 w terminalu. Zachęta ta korzystnie zawiera instrukcje co do orientacji karty i paska magnetycznego. Służy to temu, by znamiona poprzednio zapisane na pasku magnetycznym karty magnetycznej zostały usunięte.

W odpowiedzi na komunikat 132, użytkownik korzystnie przesuwa kartę wielofunkcyjną przez przenośny terminal tak, że pasek magnetyczny przechodzi przez obszar w szczelinie w połączeniu z głowicą kasującą, która czyści pasek magnetyczny. Po wykryciu, że karta została przesunięta przez terminal, przenośny terminal wyświetla komunikat 134 pokazany na fig. 37. Wykrywanie to może zostać dokonane przez palec sprężynowy w szczelinie lub inne, stosowne, wrażliwe na obecność paska lub karty urządzenie w szczelinie.

Następnie przenośny terminal działa pod kontrolą procesora oraz instrukcji przechowywanych w pamięci 38, by wyświetlić komunikat 136 pokazany na fig. 38. Komunikat 136 zawiera zachętę obejmującą instrukcję dla użytkownika, by przesunął teraz kartę wielofunkcyjną przez szczelinę 32 w odmiennej orientacji, by magnetyczne znamiona odpowiadające wybranej karcie BP VISA mogły być zapisane na pasku magnetycznym karty wielofunkcyjnej. Należy zauważyć, że w pokazanym przykładzie wykonania orientacja karty do kasowania paska i zapisywania znamion na pasek są odmienne. Dzieje się tak dlatego, że inna głowica jest wykorzystywana do kasowania, a inna do odczytywania i zapisywania. W alternatywnych przykładach wykonania pojedyncza głowica może spełniać zarówno funkcję kasowania jak i zapisywania lub alternatywnie, wiele głowic może zostać ustawionych osiowo w szczelinie, by kartę można było przesuwać w ten sam sposób do wypełniania funkcji kasowania, odczytywania i zapisywania.

PL 196 157 B1

Preferowana postać urządzenia według wynalazku zawiera stosowne czujniki oraz instrukcje, by w przypadku niewłaściwego włożenia karty wielofunkcyjnej, wyświetlany był komunikat taki jak komunikat 138 pokazany na fig. 39. Może to być dokonane w oparciu o wykrywanie przez palec czujnika karty, gdy głowica magnetyczna nie wykrywa karty, co wskazuje na niewłaściwe zorientowanie karty, albo też w inny sposób. Komunikat ten jest wyświetlany, przez co użytkownik, jeżeli zacznie wkładać kartę w niewłaściwy sposób, zostaje zachęcony do dokonania poprawki. Usunięcie karty może powodować powrót terminalu do komunikatu 136 lub porzucenia sekwencji instrukcji, jak poprzez wyświetlenie komunikatu 140 pokazanego na fig. 42.

Jeżeli jednak karta została przesunięta przez przenośny terminal we właściwy sposób, zostanie pokazany komunikat 142 pokazany na fig. 40. Komunikat wskazuje, że znamiona odpowiadające magnetycznym znamionom oryginalnej karty BP VISA zostały zapisane na pasku magnetycznym karty wielofunkcyjnej. Z komunikatu 142 terminal przechodzi teraz do wyświetlenia komunikatu 144 pokazanego na fig. 41, wskazując, że transakcja została zakończona, a użytkownik może wyłączyć przenośny terminal przez naciśnięcie przycisku wł/wył 30.

Jeżeli z jakiegoś powodu podczas dokonywania transakcji został wykryty błąd, korzystnie pojawia się komunikat 140 pokazany na fig. 42. Użytkownik może wtedy wybrać albo opcję ponowienia próby transakcji zapisania materiału na karcie poprzez naciśnięcie strzałki w górę, albo może wyjść z operacji poprzez naciśnięcie strzałki w dół, co spowoduje powrót terminalu do głównego menu. Alternatywnie, w preferowanym przykładzie wykonania wynalazku, naciśnięcie przycisku wł/wył 30 przy komunikacie 140 stanowi również odpowiedni sposób zakończenia transakcji.

Zakładając, że dane wybranej karty zostały zapisane na pasku magnetycznym karty wielofunkcyjnej 12, użytkownik może teraz wziąć kartę wielofunkcyjną, by przedstawić ją przy dowolnym standardowym terminalu transakcyjnym, który obsługuje karty z takim paskiem magnetycznym. Na przykład, jeżeli użytkownik życzy sobie obciążyć swój rachunek BP VISA za towary lub usługi, może przedstawić kartę handlowcowi, który przesuwa pasek przez punkt terminalu sprzedaży, elektroniczną kasę lub inny stosowny terminal. Skutkuje to obciążeniem rachunku BP VISA użytkownika za te towary lub usługi. Podobnie, jeżeli użytkownik życzy sobie otrzymać gotówkę z bankomatu i obciążyć tym swój rachunek BP VISA, może włożyć do bankomatu kartę wielofunkcyjną. Bankomat może być obsługiwany w zwykły sposób, tak jak byłby obsługiwany przy wykorzystaniu oryginalnej karty BP VISA.

Karta wielofunkcyjna może być tak skonfigurowana, by zawierać podpis użytkownika w obszarze na przedniej stronie karty. Umożliwi to handlowcowi przyjęcie karty i porównanie podpisu użytkownika na potwierdzeniu transakcji z podpisem użytkownika na karcie. Alternatywnie, lub dodatkowo, w pamięci karty może być przechowywana kopia podpisu użytkownika. Użytkownik mógłby wyświetlać kopię swojego podpisu na ekranie terminalu, by handlowiec mógł zweryfikować ten podpis. Alternatywnie, dane podpisu mogą być transmitowane przez urządzenie komunikacyjne takie jak modem lub nadajnik na podczerwień, czy też w inny sposób wczytywane z terminalu do systemu handlowca, by handlowiec mógł pobierać elektroniczne dane podpisu z terminalu z danymi transakcji.

W alternatywnych sposobach działania, handlowiec może wykorzystać system elektronicznego przechwytywania podpisu do potwierdzeń transakcji. W takim systemie system komputerowy handlowca może zawierać oprogramowanie do porównywania sygnałów generowanych przez rzeczywisty podpis użytkownika na elektronicznej podkładce do podpisów z danymi podpisu przechowywanymi na karcie. Porównania takie dostarczyłyby wskazówek, gdzie dane podpisu nie odpowiadają sobie w stopniu dostatecznym, co może sugerować, że użytkownik karty nie jest użytkownikiem upoważnionym.

Po zakończeniu transakcji użytkownik może wybrać pozostawienie danych paska magnetycznego dla wybranej karty na pasku. Alternatywnie, użytkownik może wybrać zmianę paska magnetycznego na inną kartę. Na przykład, jeżeli karta wielofunkcyjna ma wytłoczone dane na przedniej stronie, odpowiadające jednej konkretnej karcie, użytkownik może wybrać przywrócenie znamion paska magnetycznego, by odpowiadały znamionom wytłoczonym na przedniej stronie karty. Alternatywnie, użytkownik może wybrać całkowite skasowanie danych paska magnetycznego, co może być wykonane poprzez ponowne włożenie karty wielofunkcyjnej do terminalu i powtórzenie etapów związanych z zapisywaniem danych karty na pasek magnetyczny do punktu w tych etapach, kiedy znamiona magnetyczne są kasowane z paska magnetycznego. Użytkownik może wtedy porzucić tę procedurę poprzez naciśnięcie przycisku wł/wył, przez co pasek karty zostanie nie zapisany. W przykładach, gdzie żadne informacje nie są wytłoczone na przedniej stronie karty wielofunkcyjnej, użytkownicy mogą uznać to za korzystne, ponieważ karta wielofunkcyjna nie ma absolutnie żadnej wartości jako karta kredytowa lub debetowa, dopóki nie zostanie odpowiednio wprowadzony kod dostępu.

PL 196 157 B1

Urządzenie według wynalazku może być też wykorzystywane do selektywnego zapisywania i wyświetlania wizualnych znamion takich jak kod kreskowy. Funkcje te przedstawiono graficznie i wyjaśniono związany z nimi ciąg operacji logicznych w nawiązaniu do fig. 43-61.

Figura 43 pokazuje komunikat 146. Komunikat 146 jest identyczny z komunikatem 70 pokazanym na fig. 8 głównego menu. Aby wybrać tę funkcję, użytkownik naciska przycisk zatwierdzający 28 przy głównym menu, jak pokazano schematycznie na fig. 43. Po komunikacie 146 pokazywany jest komunikat 148, jak pokazano na fig. 44. Komunikat 148 zachęca użytkownika do wprowadzenia ID kodu kreskowego lub wyznacznika odpowiadającego kodowi kreskowemu, który ma być odczytany z przedmiotu. Dokonuje się to w sposób podobny do wprowadzania wyznaczników dla kart kredytowych lub debetowych lub wprowadzania kodu dostępu. Użytkownik przegląda znaki alfabetyczne i numeryczne poprzez naciskanie przycisków w górę i w dół 24 i 26, jak przedstawiono w komunikatach 150 i 152 pokazanych odpowiednio na fig. 45 i 46, do chwili gdy we właściwej pozycji zostanie wyświetlony pożądany znak. Po uzyskaniu pożądanego znaku, naciska się przycisk zatwierdzający 28, a wtedy użytkownik przechodzi do następnego znaku.

Dla potrzeb tego przykładu, zakłada się, że użytkownik zamierza skanować kod kreskowy karty identyfikacyjnej usług medycznych, którą użytkownik zdecydował się określić jako „BLU_CROSS_ID”. Pokazano to za pomocą komunikatu 154 na fig. 47. Użytkownik wskazuje, że uzupełnił wyznacznik, zaciskając przycisk 28 dostateczną liczbę razy, by oznaczyć jako puste wszelkie pozostałe pozycje do wprowadzania znaków.

Gdy terminal zostanie powiadomiony o wprowadzeniu całego ID, ciąg operacji logicznych powoduje wyświetlenie zachęty pokazanej w komunikacie 156 na fig. 48. Zachęta ta instruuje użytkownika, by skanował kod paskowy z przedmiotu takiego jak jego karta Blue Cross®. Proces ten uruchamia działanie skanera 50. Użytkownik przysuwa wtedy swoją kartę identyfikacyjną do członu skanującego w obudowie przenośnego terminalu, a procesor działa w odpowiedzi na przechowywane instrukcje i przechwytuje dane kodu kreskowego na karcie. Gdy dane kodu kreskowego zostaną przechwycone, wyświetlony zostaje komunikat 158 pokazany na fig. 49. Jak poprzednio omówiono, jeżeli kod kreskowy nie może być odczytany lub nie zostaje odczytany w wystarczającym czasie, instrukcje mogą obejmować warunki powrotu terminalu do komunikatu 146 lub wyświetlenia komunikatu takiego jak komunikat 160 pokazany na fig. 52, w którym użytkownik uzyskuje opcję albo wyjścia albo ponowienia próby skanowania kodu kreskowego.

Zakładając, że kod kreskowy został poprawnie odczytany, jak wskazuje komunikat 158, terminal wyświetla następnie komunikat 162 pokazany na fig. 50, zachęcający użytkownika do określenia, czy życzy sobie dodać ten kod kreskowy do pamięci na karcie wielofunkcyjnej. Podobnie jak w przypadku poprzednich zachęt, wartością domyślną jest „tak”, użytkownik może jednak zmienić wartość domyślną na „nie” poprzez naciśnięcie przycisku 26. Dla potrzeb tego przykładu zakłada się, że użytkownik życzy sobie dodać kod kreskowy dla swojej medycznej karty identyfikacyjnej do pamięci, co czyni naciskając przycisk 28 w odpowiedzi na komunikat 162. W odpowiedzi na naciśnięcie przez użytkownika przycisku zatwierdzającego, zostanie wyświetlony komunikat 164 pokazany na fig. 51. Użytkownik może wtedy wyłączyć terminal przez naciśnięcie przycisku 30.

Należy rozumieć, że choć rodzaj znamion wizualnych dodawanych do pamięci karty wielofunkcyjnej w podanym przykładzie stanowi kod kreskowy przyporządkowany systemowi medycznemu, mogą być dodawane kody kreskowe innego typu. Na przykład karta wielofunkcyjna może być wykorzystywana do przechowywania danych odpowiadających kodowi kreskowemu związanemu z prawem jazdy, studencką kartą identyfikacyjną, pracowniczą kartą dostępu, kartą biblioteczną lub dowolnemu innemu rodzajowi kodu kreskowego. Ponadto, system może być konfigurowany tak, by odczytywał i przechowywał innego rodzaju znamiona wizualne, które można odczytywać, przechowywać i odtwarzać.

Kiedy użytkownik życzy sobie wykorzystać terminal do wyświetlenia jednego z kodów kreskowych lub innych znamion przechowywanych w pamięci, może to zrobić z komunikatu 166 pokazanego na fig. 53. Komunikat 166 jest identyczny z komunikatem 74w menu głównym. Aby kontynuować wyświetlanie wybranego kodu kreskowego, użytkownik naciska przycisk zatwierdzający 28, jak pokazano schematycznie.

W odpowiedzi na wybranie przez użytkownika operacji wyświetlania kodu kreskowego z głównego menu, terminal wyświetla komunikat 168 pokazany na fig. 54. Komunikat 168 prosi użytkownika o zidentyfikowanie kodu kreskowego, który życzy sobie wyświetlić. Użytkownik może wybrać wyznaczniki dla różnych kodów kreskowych przechowywanych w pamięci karty wielofunkcyjnej. Dokonuje się to przy użyciu przycisków w górę i w dół w terminalu.

PL 196 157 B1

Zakładając dla potrzeb tego przykładu, że użytkownik życzy sobie wyświetlić ID swojego systemu medycznego, wyznaczniki dla różnych przechowywanych znamion kodu kreskowego są przeglądane poprzez naciskanie przycisków do chwili, gdy zostanie wyświetlony wyznacznik ID systemu medycznego, co zostało przedstawione w komunikacie 170 na fig. 55. W odpowiedzi na naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28, procesor działa tak, by odtworzyć dane odpowiadające kodowi kreskowemu w pamięci i wyświetlić reprodukcję kodu kreskowego w terminalu. Przedstawia to komunikat 172 na fig. 56. Wyświetlana reprodukcja kodu kreskowego może być skanowana z wyświetlacza 22 przenośnego terminalu przy użyciu skanera lub podobnego urządzenia do odczytywania kodu kreskowego, co schematycznie pokazano jako skaner 174 na fig. 56. W ten sposób użytkownik może zidentyfikować siebie dla potrzeb jednostki świadczącej usługi medyczne, jako uczestnik systemu usług medycznych, i może on wprowadzić swoje dane identyfikacyjne w konwencjonalny sposób przy użyciu tego samego skanera jak wykorzystywany do skanowania zwykłej karty identyfikacyjnej. Po zakończeniu procesu skanowania, użytkownik przerywa wyświetlanie kodu kreskowego poprzez naciśnięcie przycisku wł/wył 30.

Kody kreskowe, które poprzednio były przechowywane w pamięci związanej z kartą wielofunkcyjną, mogą również być z niej selektywnie kasowane. Można tego dokonać na przykład wtedy, gdy zwykła karta użytkownika zostanie wymieniona tak, że związane są z nią nowy kod kreskowy lub inne wizualne znamiona. Alternatywnie, użytkownik może po prostu życzyć sobie przerwania korzystania z tej konkretnej karty. Może się tak zdarzyć na przykład w przypadku karty bibliotecznej, z której użytkownik korzystał w mieście, gdzie poprzednio mieszkał. Od czasu przeprowadzki użytkownik nie korzysta już z tej biblioteki. Podobnie, użytkownik może usunąć dane swojego prawa jazdy, gdy uzyskuje nowe prawo jazdy.

Usuwanie kodu kreskowego z pamięci przedstawiono poprzez ciąg operacji logicznych związany z fig. 57-61. Komunikat 176 odpowiada komunikatowi 72 w menu głównym i zawiera zachętę umożliwiającą użytkownikowi wybranie operacji logicznych zawiadujących usuwaniem kodu kreskowego z pamięci. Użytkownik wybiera tę transakcję poprzez naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28. Wyświetlany jest wtedy komunikat 178. który prosi użytkownika o zidentyfikowanie kodu kreskowego, który użytkownik życzy sobie usunąć z pamięci. Użytkownik wybiera kod kreskowy poprzez naciskanie przycisków w górę i w dół 24 i 26. Jak pokazano na fig. 59, użytkownik wybiera kartę, która ma przyporządkowany wyznacznik „CLE_LIB_CARD”, przechowywany w związku z nią w pamięci karty wielofunkcyjnej. Przedstawia to komunikat 180. Naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 30 podczas wyświetlania wyznacznika kodu kreskowego powoduje wyświetlenie komunikatu 182 pokazanego na fig. 60. Komunikat 182 pyta użytkownika czy rzeczywiście życzy on sobie usunąć ten konkretny kod kreskowy. Użytkownik może zmienić ustawienie domyślne przez naciśnięcie przycisku w dół. Jak schematycznie pokazano na fig. 60, zakładając, że użytkownik życzy sobie usunąć ten konkretny kod kreskowy z pamięci, użytkownik naciska przycisk zatwierdzający 28. Powoduje to wyświetlenie pokazanego na fig. 61 komunikatu 184 na terminalu przenośnym. Komunikat ten obejmuje zachętę do wskazania, że kod kreskowy został usunięty. Użytkownik może teraz wyjść z operacji naciskając przycisk wł/wył 30.

Choć opisany przykład wykonania przedstawia zawiadywanie przechowywaniem i odtwarzaniem wizualnych znamion odpowiadających kodowi kreskowemu, inne przykłady wykonania wynalazku mogą wytwarzać inne postaci znamion wizualnych. Może to obejmować znamiona wizualne, które mają być odczytywane przez urządzenia dla celów identyfikacyjnych, jak również znamiona odczytywane przez ludzkie oko. Dowolna postać znamion, które mogą być odczytywane, przechowywane w pamięci karty wielofunkcyjnej i wyświetlane na terminalu przenośnym może być stosowana w urządzeniu według wynalazku. Jak poprzednio omówiono, podpis użytkownika jest kolejnym przykładem znamion wizualnych, które mogą być przechowywane i selektywnie odtwarzane. Znamiona takie mogą być też przesyłane przez terminal do odległego układu i wykorzystywane do weryfikacji autentyczności transakcji lub do innych celów.

Preferowana postać urządzenia według wynalazku działa też jako system karty wartości zgromadzonej oraz urządzenie do przeprowadzania transakcji, które zawiaduje przechowywaniem ekwiwalentu wartości dla wartości gotówkowej w pamięci karty wielofunkcyjnej, a także transferem wartości pomiędzy kartą a różnymi rachunkami. Programowalna pamięć 18 na karcie wielofunkcyjnej 12 może w sobie zawierać dowolną z pewnej liczby publicznych lub wewnętrznych systemów do przechowywania informacji odpowiadających wartości gotówkowej. Sposób przechowywania wartości powinien być kompatybilny z innymi terminalami, które mogą odczytywać pamięć i przesyłać dane

PL 196 157 B1 odpowiadające wartości do i z pamięci, a jednocześnie obsługiwać transfer funduszy pomiędzy rachunkami użytkownika oraz jednostek dostarczających towary, usługi lub gotówkę.

Należy rozumieć, że karta wielofunkcyjna urządzenia według wynalazku może przechowywać wartość w jednej z wielu form wewnętrznych systemów. Na przykład karta może mieć zachowaną wartość gotówkową przechowywaną i przyporządkowaną systemowi Mondex®. Może mieć różną wartość gotówkową przechowywaną i przyporządkowaną systemowi VISA® CASH. Karta ta również może przechowywać dane odpowiadające wartościom gotówkowym dowolnego z innych wielu systemów. Choć urządzenie według wynalazku zostanie opisane w odniesieniu do karty, której wartość odpowiadająca gotówce jest na niej przechowywana w odniesieniu do pojedynczego systemu, mogą być wykorzystywane wielorakie schematy. W podanym dalej opisie, gdzie kwoty mogą być przenoszone pomiędzy rachunkami użytkownika, przenoszenie kwot pomiędzy jednym wewnętrznym systemem wartości zgromadzonej, przechowywanym w programowalnej pamięci karty a innym wewnętrznym systemem przechowywanym na karcie, jest również możliwe do przeprowadzenia w urządzeniu według wynalazku. Transfery takie mogą być dokonywane w sposób podobny do transferów pomiędzy rachunkami prowadzonych przez terminal, jak opisano dalej, choć należy rozumieć, że w takich przypadkach procesor w przenośnym terminalu wykonuje dodatkowe czynności, by zmniejszać i zwiększać różne kwoty wartości zgromadzonej przechowywane w pamięci karty.

Aby ułatwić takie transakcje będzie również pożądanym, by przenośny terminal łączył się z różnymi oddalonymi miejscami, co zapewnia drogę dla elektronicznych systemów i sieci transakcji, zapewniających właściwe zaksięgowanie funduszy. Na przykład komunikacja będzie dokonywana zróżnymi odległymi systemami, by zapewnić podanie wskazań, że użytkownik przelał wartość gotówkową na swojej karcie z jednego systemu karty wartości zgromadzonej na inny.

Jedną z często wykorzystywanych funkcji wykonywanych przez użytkownika w związku z urządzeniem według wynalazku jest sprawdzanie wartości zgromadzonej odpowiadającej gotówce, przechowywanej w programowalnej pamięci karty wielofunkcyjnej. Przedstawiono to za pomocą ciągu operacji logicznych opisanych w związku z fig. 62 i 63. Fig. 62 pokazuje komunikat 186. Komunikat 186 odpowiada komunikatowi 76 z głównego menu. Komunikat 186 zachęca użytkownika do podania, czy życzy on sobie sprawdzić bilans wartości zgromadzonej na karcie wielofunkcyjnej. Aby tego dokonać, użytkownik naciska przycisk zatwierdzający 28. W odpowiedzi na wybranie przez użytkownika tego punktu z głównego menu, odczytywana jest pamięć karty, a procesor 36 powoduje wyświetlenie na przenośnym terminalu komunikatu 188 pokazanego na fig. 63. Komunikat ten wskazuje użytkownikowi bieżącą wartość gotówkową przechowywaną na karcie. Jeżeli karta wielofunkcyjna zawiera systemy wartości zgromadzonej dla wielu różnych programów, mogą być przewidziane komunikaty pośrednie zachęcające użytkownika do wybrania jednego z systemów wartości zgromadzonej, które są użyte na karcie. Jak pokazano na fig. 63, gdy użytkownik zakończył wyświetlanie kwot wartości zgromadzonej, może on wyjść z tej funkcji przez naciśnięcie przycisku wł/wył 30.

Przenoszenie funduszy do pamięci karty wartości zgromadzonej przedstawiono na fig. 64-67. Fig. 64 pokazuje komunikat 190. Komunikat 190 odpowiada komunikatowi 80 z fig. 13 menu głównego. Użytkownik wybiera transakcję, która obejmuje transfer wartości na jego kartę wartości zgromadzonej (którą jest karta wielofunkcyjna) poprzez naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28 podczas wyświetlania komunikatu 190.

Celem przeniesienia wartości odpowiadającej wartości gotówkowej do pamięci karty wielofunkcyjnej, musi zostać zidentyfikowane źródło pieniędzy, które mają zostać przelane. Jest to dokonywane przez procesor działający w odpowiedzi na instrukcje przechowywane na karcie i wyświetlający komunikat 192 pokazany na fig. 65. Komunikat 192 zachęca użytkownika do zidentyfikowania źródła pieniędzy, które mają być dodane do pamięci karty. Użytkownik może wybrać źródło naciskając przyciski w górę i w dół, co powoduje możliwość wybrania różnych źródeł spośród dostępnych funduszy. Źródła takie mogą obejmować pieniądze przechowywane w systemach wartości zgromadzonej w pamięci samej karty. W przypadku komunikatu 192, jeżeli użytkownik wskazuje, że chce, by źródłem jego funduszy była karta BP VISA, określa to naciskając przycisk zatwierdzający 28, gdy zostanie wyświetlony wyznacznik tej karty.

Gdy zostanie wyznaczone źródło funduszy, wyświetlany jest komunikat 194 pokazany na fig. 66. Komunikat ten zachęca użytkownika do wprowadzenia sumy pieniędzy, która ma być dodana do karty. Użytkownik dokonuje tego przez wprowadzenie ilości numerycznej w sposób podobny do tego, w jaki poprzednio wprowadzane były kody i wyznaczniki. Tym niemniej, w preferowanej postaci urządzenia według wynalazku, w tym etapie mogą być wprowadzane jedynie cyfry. Użytkownik wprowadza

PL 196 157 B1 wartość numeryczną przez przeglądanie do konkretnej, pożądanej wartości numerycznej i naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28. Powoduje to, że operacje logiczne programu przechodzą do kolejnej wartości. Po wprowadzeniu wszystkich znaków wartości, jak przedstawiono za pomocą komunikatu 196 na fig. 67, użytkownik jest zachęcany poprzez komunikat 198 pokazany na fig. 68 do określenia, czy chce dodać tę wpisaną ilość do swojej karty wartości zgromadzonej. Jak pokazano za pomocą komunikatu 198, wartością domyślną jest „tak”, tym niemniej użytkownik może ją zmienić na „nie” poprzez naciśnięcie przycisku w dół. Dla celów tego przykładu zakłada się, że użytkownik życzy sobie dodać tę sumę, co wskazuje naciskając przycisk zatwierdzający 28.

W odpowiedzi na wskazanie użytkownika, że życzy sobie dodać tę sumę do danych odpowiadających wartości w pamięci karty wielofunkcyjnej, procesor w odpowiedzi na instrukcje przechowywane w pamięci karty, zawiaduje kontaktem z oddalonym miejscem stosownym do uzyskania funduszy z rachunku BP VISA użytkownika i wskazaniem, że ta suma została przeniesiona na kartę wartości zgromadzonej użytkownika. W jednej z postaci urządzenia według wynalazku dokonywane jest to przez procesor, który powoduje wybieranie przez człon 52 komunikacyjny numeru oddalonego miejsca. Dokonuje się to przy wykorzystaniu stosownego adresu do dokonywania połączenia, który jest korzystnie przechowywany w pamięci karty. W tym przypadku adresem może być numer telefonu. W alternatywnych postaciach wynalazku adresem, który wykorzystuje element komunikacyjny do skontaktowania się ze stosownym oddalonym miejscem może być adres węzła lub adres TCP/IP w systemie komputerowym takim jak prywatna sieć wewnętrzna czy systemie publicznym takim jak internet. Konkretne ujęcie tego zagadnienia zależy od charakteru systemu, w którym przenośny terminal 14 ma działać.

Przenośny terminal wymienia komunikaty z oddalonym miejscem a systemem komputerowym w nim, przez co obciąża rachunek użytkownika na kwotę, która ma być przeniesiona jako wartość gotówkowa na kartę wartości zgromadzonej. Alternatywnie, terminal może kontaktować się z wieloma miejscami, by wskazać zarówno obciążenie rachunku użytkownika, jak i śledzić wpisy księgowe, by zostało zapisane, że użytkownik ma teraz takie fundusze dostępne w swoim konkretnym systemie wartości zgromadzonej. Różne komunikaty transakcji są przesyłane pomiędzy jednym lub więcej miejscami oddalonymi a przenośnym terminalem, by dokonać tego przeniesienia funduszy. Komunikaty te mogą być w formacie ISO 8583 lub jego stosownym wariancie, czy też innych stosownych formatach dla komunikatów systemów wewnętrznych odpowiedniego rodzaju, by dokonać przeniesienia funduszy i zapisania tej operacji. W jednym z preferowanych przykładów wykonania, gdy oddalony terminal łączy się z adresem, na wyświetlaczu przenośnego terminalu wyświetlany jest komunikat 200 pokazany na fig. 69. Gdy oddalony terminal wymienia komunikaty z oddalonymi miejscami celem przeniesienia funduszy po ustaleniu połączenia, wyświetlacz oddalonego terminalu może pokazać komunikat 202 pokazany na fig. 70, by wskazać postęp transakcji.

Jeżeli transakcja zostanie pozytywnie zakończona, oddalony terminal wyświetla komunikat 204 pokazany na fig. 71, by wskazać, że transakcja została przyjęta. Operacje logiczne powodują wtedy wyświetlenie komunikatu 206. Komunikat 206, który pokazano na fig. 72 pokazuje użytkownikowi nowy bilans wartości zgromadzonej przechowywany na karcie wielofunkcyjnej.

Jeżeli z jakiegoś powodu terminal nie jest w stanie ustalić połączeń z oddalonym miejscem, albo dlatego, że nie jest w stanie ustalić samego połączenia, albo z powodu jakiejś usterki, może być wyświetlony komunikat 208 pokazany na fig. 73. Komunikat ten zachęca użytkownika do zdecydowania się na ponowienie transakcji lub wyjście z operacji. Podobnie użytkownik może zdecydować się na wyłączenie terminalu przez naciśnięcie przycisku wł/wył 30. Alternatywnie, prośba użytkownika o przeniesienie funduszy może zostać załatwiona odmownie przez oddalone miejsce, na przykład dlatego, że wtedy użytkownik przekroczyłby swój limit kredytowy. W takich okolicznościach instrukcje przechowywane na karcie wielofunkcyjnej są odbierane z oddalonego miejsca, co powoduje wyświetlenie przez terminal komunikatu 210 pokazanego na fig. 74. Komunikat ten pokazuje użytkownikowi, że odmówiono przeprowadzenia transakcji, a jego bilans kart pozostaje w wysokości poprzednich sum. Oczywiście użytkownik może swobodnie ponownie próbować dokonać transakcji przy wykorzystaniu innego źródła funduszy, lub alternatywnie, przenieść fundusze z innego systemu wartości zgromadzonej, przechowywanego w pamięci karty.

Preferowana postać urządzenia według wynalazku umożliwia również przenoszenie wartości z karty wartości zgromadzonej na jeden z rachunków użytkownika. Może to obejmować na przykład rachunki bieżące lub oszczędnościowe, które użytkownik ma w instytucjach finansowych. Alternatywnie, mogą one obejmować przenoszenie wartości z jednego systemu wartości zgromadzonej, przechowywanego

PL 196 157 B1 na karcie na inny system wartości zgromadzonej, przechowywany na karcie. Transfer wartości z karty wartości zgromadzonej rozpoczyna się w preferowanym przykładzie wykonania wynalazku od komunikatu 212 pokazanego na fig. 75. Komunikat 212 odpowiada komunikatowi 78 w menu głównym. Naciśnięcie przycisku zatwierdzającego przy tym komunikacie powoduje, że procesor wykonuje różne instrukcje na karcie wielofunkcyjnej, przyporządkowane tej transakcji.

Przy dokonywaniu przeniesienia z karty użytkownik jest następnie zachęcany poprzez komunikat 214 pokazany na fig. 76 do zidentyfikowania przeznaczenia funduszy. Aby tego dokonać użytkownik korzysta z przycisków w górę i w dół, by wybrać jedno z dostępnych miejsc przeznaczenia. W tym przypadku użytkownik wybrał rachunek przyporządkowany wyznacznikowi „KEY_BANK_ATM”. Wyboru tego dokonał naciskając przycisk zatwierdzający 28.

Jak pokazano na fig. 77, użytkownik musi następnie wprowadzić sumę, która ma być przeniesiona z pamięci karty wartości zgromadzonej na wyznaczony rachunek. Użytkownik musi wprowadzić sumę, która jest pokazana w komunikacie 216. Wprowadzenie sumy jest dokonywane w sposób poprzednio opisany, przez użycie przycisków w górę i w dół oraz przycisku zatwierdzającego. W przypadku tego przykładu, użytkownik przeprowadza sumę do przeniesienia wynoszącą 200 USD, jak pokazano w komunikacie 218 na fig. 78.

W odpowiedzi na wprowadzenie przez użytkownika sumy przeniesienia, terminal następnie zawiaduje wyświetleniem komunikatu 220 pokazanego na fig. 79, w którym użytkownik jest proszony o potwierdzenie, że życzy sobie dokonać transferu na ten konkretny rachunek. W sytuacji gdy użytkownik uzyskuje fundusze z instytucji finansowych lub innych źródeł, gdzie może mieć wiele rachunków, użytkownik może być zachęcony przez dodatkowe komunikaty do wybrania konkretnych rachunków, które mogą być utrzymywane w instytucjach będących źródłami funduszy. Zademonstrowano to na fig. 80 i 81. Na przykład w komunikacie 222 użytkownik jest najpierw zachęcany do określenia, czy chce dokonać przeniesienia funduszy do oszczędności. Poprzez naciśnięcie przycisku w dół użytkownik może spowodować wyświetlenie komunikatu 224, w którym następnie jest pytany czy woli przenieść fundusze na rachunek bieżący. Dla potrzeb tego przykładu przyjmuje się, że użytkownik życzy sobie przenieść fundusze na rachunek bieżący, który wybiera naciskając przycisk 28, jak pokazano na fig. 81.

Gdy użytkownik przenosi fundusze na lub z rachunku karty debetowej, wymagane jest wprowadzenie numeru PIN unikalnie przyporządkowanego rachunkowi użytkownika, aby uzyskać dostęp. Charakter rachunku zidentyfikowanego przez użytkownika jako miejsce przeznaczenia lub źródło funduszy wskazuje zasadniczo, że wymagany jest numer PIN, by zyskać dostęp do tego rachunku. Instrukcje przechowywane w pamięci na karcie lub w pamięci terminalu mogą spowodować pojawienie się komunikatów z wprowadzeniem numeru PIN i/lub wyborem różnych rachunków, które mają być wyświetlone, gdy zostanie wybrany konkretny rachunek.

W tym przykładzie, ponieważ rachunek bankowy wymagający wprowadzenia numeru PIN został określony jako miejsce przeznaczenia funduszy, przechowywane instrukcje spowodują wyświetlenie komunikatu 226 pokazanego na fig. 82. Komunikat 226 zachęca użytkownika do wprowadzenia numeru PIN. Użytkownik wprowadza swój numer PIN albo poprzez znaki alfabetyczne albo numeryczne w sposób poprzednio opisany do wprowadzania wyznaczników i wartości numerycznych do terminalu oddalonego. Gdy użytkownik zakończył wprowadzanie swojego numeru PIN, jak pokazano poprzez komunikat 228 na fig. 83, otrzymuje komunikat z prośbą o potwierdzenie wprowadzonego numeru PIN. Potwierdzenie wprowadzonego numeru w odpowiedzi na ten komunikat dokonuje się przez naciśnięcie przycisku zatwierdzającego 28. W przykładach wykonania, gdzie wykorzystywany jest czytnik biometryczny, dane biometryczne mogą być wykorzystywane oprócz lub zamiast PIN do zidentyfikowania użytkownika przez oddalony system. Alternatywnie, numer PIN użytkownika może być przechowywany na karcie. Jeżeli użytkownik po raz pierwszy zidentyfikował się za pomocą kodu dostępu lub danych biometrycznych, by móc posługiwać się terminalem i kartą, poziom bezpieczeństwa można uznać za wystarczający, by PIN był przywoływany z pamięci i podawany przez terminal. Alternatywnie, użytkownik może być proszony o wprowadzanie danych biometrycznych, a w odpowiedzi na wprowadzenie właściwych danych biometrycznych, PIN jest pozyskiwany z pamięci karty i wyświetlany przez terminal.

Po wprowadzeniu danych niezbędnych do dokonania transakcji, użytkownik jest pytany, czy życzy sobie dalszego prowadzenia transakcji. Jak pokazano na fig. 84, pojawia się komunikat 230, który zachęca użytkownika do potwierdzenia, że życzy sobie, aby transakcja została dokonana. Potwierdzenie dokonywane jest poprzez naciśnięcie przycisku zatwierdzającego. W odpowiedzi na tę czynność, oddalony terminal kontaktuje się ze stosownym adresem komputerowym, by przenieść fundusze na docelowy rachunek. Gdy jest to wykonywane, wyświetlane są komunikaty 232 i 235 pokazane na

PL 196 157 B1 fig. 85 i 86. Jak omówiono poprzednio, kontakt może odbywać się poprzez system telefoniczny lub przez sieć komputerową pod stosowny adres.

Jeżeli transakcja zostanie pozytywnie zakończona, instrukcje powodują wyświetlenie komunikatu 236 pokazanego na fig. 87. W preferowanej postaci urządzenia według wynalazku instrukcje powodują następnie wyświetlenie komunikatu 237, który pokazuje użytkownikowi sumę wartości pozostałej na karcie.

Choć mogą być wykorzystywane różne sposoby komunikowania się pomiędzy oddalonym terminalem a oddalonymi miejscami, w jednym z preferowanych przykładów wykonania, jest pożądanym, by człon komunikacyjny zawierał modem bezprzewodowy. Ten bezprzewodowy modem umożliwia komunikację w sieci telefonii komórkowej. Zapewnione jest stosowne kodowanie do zwiększenia bezpieczeństwa. Umożliwia to użytkownikowi przenoszenie funduszy pomiędzy kartą wielofunkcyjną a różnymi własnymi rachunkami z dowolnego, dogodnego miejsca, gdzie użytkownik akurat się znajduje. Może to być szczególnie korzystne, gdy użytkownik zorientuje się, że potrzebuje gotówki, a nie ma zautomatyzowanego urządzenia kasowego ani dostępnej linii telefonicznej. Użytkownik może wtedy załadować wartość gotówkową na kartę wielofunkcyjną, by móc dokonać transakcji.

Ponadto, choć urządzenie według wynalazku zostało opisane jako wykorzystywane do dokonywania transakcji z wartości przechowywanej na karcie na różne rachunki użytkownika, mogą być też używane takie postaci urządzenia, które przenoszą fundusze z karty wartości zgromadzonej jednego użytkownika na kartę wartości zgromadzonej innego użytkownika. Umożliwia to użytkownikom dokonywanie ekwiwalentów transakcji gotówkowych z wykorzystaniem kart wartości zgromadzonej. W takich okolicznościach, terminal kontaktowałby się ze stosownymi oddalonymi miejscami do zapisania przeniesienia funduszy do celów księgowania, jeżeli to jest potrzebne. Alternatywnie, jeżeli będzie zapewnione dostateczne bezpieczeństwo, elektroniczne informacje odpowiadające wartości gotówkowej mogą być uznawane za dostatecznie samoidentyfikujące, by nie było potrzebne niezależne księgowanie wartości gotówkowej w zewnętrznym systemie.

Alternatywne postaci urządzeń według wynalazku mogą być też wykorzystywane w różny sposób. Na przykład, system według wynalazku umożliwia upoważnionemu użytkownikowi tworzenie duplikatów kart kredytowych lub debetowych, które mogą zostać powierzone zaufanym przyjaciołom lub członkom rodziny na pewien czas. Umożliwi to tym osobom dostęp do funduszy użytkownika, gdy jest to potrzebne. Może to być dogodne na przykład wtedy, gdy członkowie rodziny są w podróży i są oddaleni od pierwotnego użytkownika karty.

Jak zostało przedstawione, preferowana postać urządzenia według wynalazku umożliwia użytkownikowi korzystanie ze znacznej liczby kart kredytowych, debetowych oraz innych różnych postaci kart i przedmiotów mających znamiona, bez potrzeby noszenia tych kart przy sobie. Dzięki temu użytkownik może trzymać takie karty w domu lub w innym bezpiecznym miejscu, gdzie istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że zostaną zagubione lub skradzione.

Co więcej, preferowany przykład wykonania jest wysoce elastyczny pod względem konfiguracji. Może obsługiwać pewną liczbę różnego typu transakcji zależnie od instrukcji przechowywanych w pamięci karty wielofunkcyjnej i/lub przenośnego terminalu. Dzięki temu urządzenie według wynalazku w wysokim stopniu i łatwo nadaje się do zaadaptowania do przeprowadzania różnych dodatkowych typów transakcji, czy to finansowych czy innych.

Tak zatem, nowe urządzenie do przeprowadzania transakcji finansowych według wynalazku spełnia wyżej określone cele, eliminuje trudności związane z używaniem wcześniejszych urządzeń i systemów, rozwiązuje problemy oraz umożliwiają osiągnięcie pożądanych rezultatów opisanych w niniejszym dokumencie.

Claims (19)

1. Urządzenie do przeprowadzania transakcji finansowych, mające kartę zawierającą programowalną pamięć i pasek magnetyczny oraz mające przenośny terminal, znamienne tym, że programowalna pamięć (18) karty (12) zawiera dane odpowiadające wielu rachunkom, natomiast przenośny terminal (14) jest sprzęgalny z możliwością rozprzęgania z tą kartą (12), przy czym przenośny terminal (14) posiada człon (48) odczytywania danych rachunku z pamięci (18) karty (12), człon (42) wejściowy do wybierania danych z pamięci (38) odpowiadających jednemu z wielu rachunków oraz człon (44) zapisu magnetycznego na pasku magnetycznym (16) karty (12) znamion odpowiadających danym wybranego rachunku.

PL 196 157 B1

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że przenośny terminal (14) posiada ponadto człon (34) selektywnego odczytu znamion z przedmiotu znajdującego się przy terminalu (14), a także człon (48) zapisu pamięci, zapisujący do pamięci (18) karty (12) dane odpowiadające znamionom odczytanym z przedmiotu.

3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że człon (34) odczytu przedmiotu zawiera czytnik (44) paska magnetycznego (16).

4. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że człon (34) odczytu przedmiotu zawiera czytnik kodu kreskowego.

5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że przenośny terminal (14) zawiera wyświetlacz (22), a pamięć (18) karty (12) zawiera przechowywane dane odpowiadające co najmniej jednemu kodowi kreskowemu odczytanemu przez czytnik kodu kreskowego, przy czym wyświetlacz (22), posiada element odtwarzający na wyświetlaczu (22) kod kreskowy odpowiadający kodowi kreskowemu przechowywanemu w pamięci (18).

6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że pamięć (18) karty (12) zawiera dane odpowiadające wielu kodom kreskowym, a człon (42) wejściowy terminalu (14) posiada element wybierający dane odpowiadające jednemu z wielu przechowywanych kodów kreskowych, natomiast wyświetlacz (22) posiada element odtwarzający, w odpowiedzi na wprowadzane do członu (42) wejściowego dane, wybrany kod kreskowy.

7. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że zawiera ponadto skaner (50) odczytujący wiele kodów kreskowych z wielu przedmiotów, natomiast terminal (14) posiada element selektywnie odtwarzający, w odpowiedzi na dane wprowadzane do członu (42) wejściowego, kody kreskowe na wyświetlaczu (22).

8. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że przenośny terminal (14) zawiera człon (28) selektywnego wprowadzania wyznacznika przedmiotu, natomiast człon (34) odczytu przedmiotu posiada element zapisujący w pamięci (18) karty (12) dane odpowiadające zarówno wyznacznikowi jak i znamionom przedmiotu.

9. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że w pamięci (18) karty (12) znajdują się dane odpowiadające wyznacznikowi przedmiotu oraz znamionom przedmiotu, przechowywane w relacji przyporządkowania.

10. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że pamięć (18) karty (12) zawiera dane odpowiadające kodowi dostępu, natomiast terminal (14) posiada element umożliwiający zapisywanie przez człon (48) zapisu pamięci, w odpowiedzi na wprowadzenie kodu dostępu przez człon (42) wejściowy, do pamięci (18) karty (12) danych odpowiadających znamionom odczytanym z przedmiotu.

11. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że przenośny terminal (14) posiada człon (46) kasowania magnetycznego, selektywnie kasujący znamiona na pasku magnetycznym (16) karty (12).

12. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że pamięć (18) karty (12) zawiera dane odpowiadające kodowi dostępu, wprowadzanemu poprzez człon (42) wejściowy terminalu (14), natomiast terminal (14) posiada element umożliwiający, w odpowiedzi na wprowadzenie kodu dostępu, odczytanie danych rachunku przez człon (48) odczytywania danych rachunku.

13. Urządzenie według zastrz. 12, znamienne tym, że kod dostępu zawiera dane biometryczne, a człon (42) wejściowy zawiera czytnik biometryczny (47).

14. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że terminal (14) zawiera ponadto procesor (36) połączony operacyjnie z członem (48) odczytywania pamięci, członem (44) zapisu magnetycznego oraz członem (42) wejściowym, a pamięć (18) karty (12) zawiera instrukcje, natomiast człon (48) odczytywania pamięci posiada element odczytujący instrukcje z karty (12), w odpowiedzi na dane wprowadzane do członu (42) wejściowego, przy czym procesor (36) posiada element uruchamiający, w odpowiedzi na odczytane instrukcje, człon (44) zapisu magnetycznego, zapisujący znamiona odpowiadające wybranemu rachunkowi na pasku magnetycznym (16) karty (12).

15. Urządzenie według zastrz. 14, znamienne tym, że terminal (14) zawiera wyświetlacz (22) połączony operacyjnie z procesorem (36), a instrukcje na karcie (12) obejmują dane odpowiadające co najmniej jednemu komunikatowi zachęty instruującemu użytkownika podczas działania terminalu (14), natomiast procesor (36) posiada element powodujący, w odpowiedzi na dane wprowadzane do członu (42) wejściowego, odtworzenie przez wyświetlacz (22) komunikatu zachęty.

16. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że dane przechowywane w pamięci (18) karty (12) zawierają dane odpowiadające ikonom, natomiast te ikony są odtwarzane z komunikatami zachęty na wyświetlaczu (22).

PL 196 157 B1

17. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że pamięć (18) karty (12) zawiera ponadto dane odpowiadające adresowi, a człon (48) odczytujący terminalu (14) posiada element do odczytu tego adresu, przy czym terminal (14) posiada element powodujący komunikowanie się członu (52) komunikacyjnego z miejscem odpowiadającym takiemu adresowi.

18. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że przenośny terminal (14) zawiera wyświetlacz (22), a pamięć (18) karty (12) zawiera przechowywane dane odpowiadające co najmniej jednemu podpisowi, przy czym wyświetlacz (22) posiada element odtwarzający, w odpowiedzi na wprowadzane do członu (42) wejściowego dane, na wyświetlaczu (22) podpis odpowiadający podpisowi przechowywanemu w pamięci (18) karty (12).

19. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera ponadto zasilane energią słoneczną źródło zasilania (58) połączone operacyjnie z terminalem (14).