PL196336B1 - Zespół walców - Google Patents

Abstract

1. Zespól walców przeznaczony do manipu- lowania, zwlaszcza przesiewania i rozposciera- nia, róznych materialów, takich jak wióry drzew- ne lub trociny, w sklad którego to zespolu wal- ców wchodza co najmniej dwa osadzone rów- nolegle, obrotowe walce, przy czym szczeliny miedzywalcowe sa przystosowane do prze- puszczania materialu, którym sie manipuluje, a co najmniej pewna liczba walców ma desen powierzchniowy, znamienny tym, ze na co najmniej niektórych z walców (1) zespolu wal- ców znajduje sie co najmniej jeden pierscien kolnierzowy (3) wykonany na nim w sposób pierscieniowy, w przyblizeniu wokól calego ob- wodu walca, który to pierscien kolnierzowy (3) ma srednice zewnetrzna, korzystnie, co naj- mniej tak duza jak srednica zewnetrzna pozo- stalego desenia powierzchniowego (4) wyko- nanego na walcu. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zespół walców, w szczególności przeznaczonego do manipulowania, zwłaszcza przesiewania i rozpościerania (rozsiewania), różnych materiałów, takich jak wióry drzewne lub trociny.

Znany jest zespół walców, w skład którego wchodzą co najmniej dwa osadzone równolegle, obrotowe walce, w wyniku czego szczeliny międzywalcowe są przystosowane do przepuszczania materiału, którym się manipuluje, przy czym co najmniej pewna liczba walców ma powierzchnię deseniową.

Jeden z przykładów wykonania zespołu walców wspomnianego powyżej typu ujawniono w fińskim opisie patentowym nr FI 90,746, w którym opisano urządzenie przeznaczone do rozpościerania materiałów włóknistych, takich jak wióry i podobne, w postaci maty o zadanej strukturze, uformowanej na leżącym pod spodem przenośniku rozpościerającym typu taśmowego. Ten typ zespołu walców można również stosować w przesiewaczach walcowych używanych do przesiewania wiórów lub trocin drzewnych. Przesiewanie walcowe można stosować w formie współpłaszczyznowego zespołu szeregu sąsiednich walców do odsiewania cząstek mineralnych z wiórów.

W takich zespołach walców można stosować walec z powierzchnią deseniową takiego typu, jaką ujawniono, np. w fińskim opisie patentowym nr FI 89,082. Taki typ desenia powierzchniowego składa się ze stożkowych występów, głównie w kształcie piramidy.

W przypadku przesiewania drobnych cząstek, międzywalcowa szczelina pomiędzy dwoma sąsiednimi walcami może być bardzo wąska, w wyniku czego występy na powierzchni walców biegną blisko siebie. Podczas normalnej pracy, wierzchołki występów powierzchniowych nie stykają się ze sobą. Jednakże w rzeczywistości zdarza się zakleszczenie się grubszych cząstek w szczelinie, co powoduje jej rozwarcie. Wtedy walce uginają się, co powoduje zmniejszenie się następnej szczeliny międzywalcowej, czasami nawet do położenia fizycznej styczności między walcami. W przypadku spotkania się wierzchołków występów ze sobą następuje zniszczenie desenia powierzchniowego, zwłaszcza w walcach obracających się w tym samym kierunku. Na ogół zachodzi to w środku walca, gdzie profil beczki walca jest największy. Taki uszkodzony walec trzeba wymienić, co jest czynnością bardzo kosztowną.

Zespół walców przeznaczony do manipulowania, zwłaszcza przesiewania i rozpościerania, różnych materiałów, takich jak wióry drzewne lub trociny, w skład którego to zespołu walców wchodzą co najmniej dwa osadzone równolegle, obrotowe walce, przy czym szczeliny międzywalcowe są przystosowane do przepuszczania materiału, którym się manipuluje, a co najmniej pewna liczba walców ma deseń powierzchniowy, według wynalazku charakteryzuje się tym, że na co najmniej niektórych z walców zespołu walców znajduje się co najmniej jeden pierścień kołnierzowy wykonany na nim w sposób pierścieniowy, w przybliżeniu wokół całego obwodu walca, który to pierścień kołnierzowy ma średnicę zewnętrzną, korzystnie, co najmniej tak dużą jak średnica zewnętrzna pozostałego desenia powierzchniowego wykonanego na walcu.

Korzystnie, na każdym z walców zespołu walców znajduje się pierścień kołnierzowy, który jest usytuowany w przybliżeniu na środkowym obszarze osiowej długości walca tak, że pierścienie kołnierzowe na dowolnych dwóch sąsiednich walcach są zestrojone pozycyjnie we w przybliżeniu identycznym miejscu wzdłuż osiowej długości walca, przy czym pierścienie kołnierzowe stykają się fizycznie ze sobą podczas nieprawidłowej sytuacji roboczej.

Korzystnie, szerokość pierścienia kołnierzowego wynosi około 1-50 mm, korzystnie, około 10mm, a jego wysokość wykracza poza średnicę zewnętrzną rzeczywistego desenia powierzchniowego na walcu o około 0,0-2,0 mm, korzystnie o około 0,1 mm, w zależności od wysokości występów w deseniu powierzchniowym walca.

Korzystnie, pierścień kołnierzowy ma w przybliżeniu gładką powierzchnię zewnętrzną.

Zaleta rozwiązania według wynalazku polega na zapewnieniu zespołu walców bez wad występujących w znanych obecnie technikach. Zespół walców według wynalazku cechuje się tym, że co najmniej niektóre z walców zespołu mają co najmniej jeden kołnierzowy pierścień wykonany na nim w sposób pierścieniowy, w przybliżeniu na całym obwodzie walca. Ten kołnierzowy pierścień ma średnicę zewnętrzną, korzystnie, co najmniej tak dużą jak średnica zewnętrzna pozostałego desenia powierzchniowego wykonanego na walcu. Korzystnie, kołnierzowy pierścień jest wykonany na co najmniej co drugim walcu z zespołu walców, w wyniku czego desenie powierzchniowe na dowolnym z dwóch sąsiednich walców nie mogą zazębiać się ze sobą w trakcie nienormalnych warunków eksploatacyjnych, natomiast zamiast tego wierzchołek występu desenia powierzchniowego spotyka się

PL 196 336 B1 z powierzchnią pierścienia kołnierzowego na sąsiednim walcu. Taki rodzaj styczności fizycznej nie powoduje uszkodzenia desenia powierzchniowego.

Zalecany przykład wykonania wynalazku cechuje się tym, że każdy walec z zespołu walców jest zaopatrzony w kołnierzowy pierścień usytuowany w przybliżeniu w środkowym obszarze długości osiowej walca tak, żeby pierścienie kołnierzowe dowolnego z dwóch sąsiednich walców były zestrojone pozycyjnie we w przybliżeniu tym samym miejscu wzdłuż osiowej długości walca, w wyniku czego te pierścienie kołnierzowe stykają się fizycznie ze sobą w trakcie nienormalnych warunków eksploatacyjnych. Ponieważ wszystkie walce zespołu walców są w przybliżeniu takie same, więc nie ma konieczności wytwarzania szeregu różnych walców. Ponadto ten typ przykładu wykonania zapewnia, że w wyniku profilu beczkowego walca, nie tylko deseń powierzchniowy nie może zetknąć się z kołnierzowym pierścieniem sąsiedniego walca, ale istnieje wyłącznie możliwość stykania się ze sobą zestrojonych pozycyjnie pierścieni kołnierzowych na sąsiednich walcach, co uniemożliwia wystąpienie jakichkolwiek uszkodzeń.

Inny zalecany przykład wykonania wynalazku cechuje się tym, że szerokość kołnierzowego pierścienia wynosi około 1-50 mm, korzystnie około 10 mm, a jego wysokość przekracza średnicę zewnętrzną rzeczywistego desenia powierzchniowego 4na walcu 1o około 0,0-2,0 mm, korzystnie o około 0,1 mm, w zależności od wysokości występów desenia powierzchniowego na walcu. W związku z tym kształt i wymiary pierścienia powierzchniowego mogą zmieniać się w szerokim przedziale w zależności od potrzeb. W praktyce, wystarcza takie wykonanie pierścienia kołnierzowego, żeby wychodził w kierunku promieniowym w przybliżeniu do zewnętrznej średnicy obwodowej występów deseniowych na powierzchni, ponieważ następnie pierścień kołnierzowy może uniemożliwić „zazębianie się” występów powierzchniowych na walcu w razie wystąpienia baryłkowatości walców.

Jeszcze inny przykład wykonania wynalazku cechuje się tym, że kołnierzowy pierścień ma w przybliżeniu gładką powierzchnię zewnętrzną. Zmniejsza to do minimum tarcie pomiędzy stykającymi się ze sobą pierścieniami.

Przedmiot wynalazku w przykładach wykonania przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia zespół walców złożonych z walców według wynalazku, w rzucie z góry oraz fig. 2 - zespół walców z fig. 1w przekroju płaszczyzną A-A, fragmentarycznie, w powiększeniu.

Zespół walców w przykładzie wykonania według wynalazku przedstawiony na fig. 1jako zespół złożony z walców 1. Osie centralne walców leżą w jednej płaszczyźnie. Na ogół, konwencjonalnie, walce umieszcza się w jednej płaszczyźnie, ale możliwe są również zespoły walców złożone z walców nie leżących w jednej płaszczyźnie, które również mieszczą się w zakresie i istocie według wynalazku. Ponadto co najmniej część, a najbardziej korzystnie wszystkie walce są osadzone obrotowo wokół swoich osi centralnych. Co najmniej część, a na ogół wszystkie walce mają deseniową powierzchnię, która może być takiego typu, jaki opisano, np. we wspomnianym powyżej opisie patentowymi nr FI 89,032. Ten typ zespołu walców można używać w szeregu dziedzinach zastosowań, w tym w rozpościeraniu (rozsiewaniu) materiału włóknistego, jak ujawniono w opisie patentowym nr FI 90,746, albo do klasyfikowania materiału z wiórów drzewnych, jak w przypadku przytaczanego opisu patentowego nr FI 89,082.

Taki zespół walców można również używać do usuwania gruzu skalnego z partii wiórów.

Istotne znaczenie dla działania zespołu walców ma rozstawienie sąsiednich walców 1od siebie o szczeliny 2, przez które może spadać w dół pożądana klasa (o pożądanych wielkościach) materiału. Szczeliny te mogą być wykonane tak, żeby można je było regulować w sposób przedstawiony w opisie patentowym nr FI 90,746.

Jak opisano powyżej, ten typ walców jest na ogół zaopatrzony w odpowiedni deseń powierzchniowy, który, na ogół, cechuje się tym, że ma na sobie wierzchołkowe występy (nie pokazano ich na figurach rysunku). Kiedy w normalnych warunkach pracy szczelinę międzywalcową ustawia się na szczególnie małą wartość w celu rozpościerania lub przesiewania bardzo drobnych cząstek, wierzchołki występów desenia powierzchniowego na sąsiednim walcu biegną bardzo blisko siebie. Jak już wspomniano wcześniej, zakleszczenie większej cząstki w szczelinie międzywalcowej może spowodować baryłkowatość walca lub walców, co może doprowadzić do spotkania się wierzchołków występów powierzchniowych w sąsiedniej szczelinie międzywalcowej. Walce 1na ogół obracają się w tym samym kierunku, więc kierunek styczny ich obwodów w szczelinie międzywalcowej jest przeciwny do siebie, w wyniku czego styczność fizyczna pomiędzy obracającymi się walcami jest silnie destrukcyjna dla wystających z ich powierzchni wierzchołków desenia powierzchniowego. W rezultacie może nastąpić uszkodzenie powierzchni walca wykraczające poza wymagającą naprawy wymianę uszkodzonego walca lub walców.

PL 196 336 B1

Te walce 1 zespołu walców pokazanego na fig. 1 znajdują się w przybliżeniu w środkowym obszarze ich długości osiowej z pierścieniem kołnierzowym 3 otaczającym pierścieniowo cały obwód walca i mającym średnicę nieco większą niż średnica zewnętrzna desenia na powierzchni walca. W zalecanym przykładzie wykonania, szerokość takiego pierścienia kołnierzowego wynosi około 10 mm, a jego powierzchnia zewnętrzna wychodzi na średnicy o około 0,1 mm ponad wierzchołki desenia powierzchniowego w dowolnym punkcie na obwodzie walca. Oczywiście, wymiary te nie mają ograniczać wynalazku, natomiast możliwe są ich zmiany. Stwierdzono, korzystnie, że przedział zmian szerokości pierścienia kołnierzowego wynosi 1-50 mm, natomiast wysokość pierścienia kołnierzowego może przewyższać średnicę zewnętrzną desenia powierzchniowego o 0,0-2,0 mm. Możliwe są również inne wymiary, w zależności od zamierzonego przeznaczenia zespołu walców, które dyktują deseniowe rozmieszczenie i wysokość występów, jakie trzeba wykonać na powierzchni walca. Ponadto liczba pierścieni kołnierzowych może być większa niż jeden, a ich usytuowanie wzdłuż długości walca nie jest ograniczone do środkowego punktu osi walca.

W przykładzie wykonania pokazanym na fig. 1, pierścienie kołnierzowe 3 sąsiednich walców są odpowiednio zestrojone ze sobą tak, żeby pierścienie kołnierzowe 3 dokładnie stykały się ze sobą w trakcie możliwych sytuacji stykania się walców, co chroni przed uszkodzeniem rzeczywisty deseń powierzchniowy. W praktyce, stwierdzono również, że wystarczające jest zaopatrzenie w pierścień kołnierzowy tylko co drugiego walca z zespołu. W wyniku tego, w razie pojawienia się baryłkowości walców, wierzchołki występów 4 desenia powierzchniowego walca 1 stykają się tylko z pierścieniem kołnierzowym 3 na sąsiednim walcu, co, jak się okazuje, jest na ogól wystarczającym zabezpieczeniem walca przed uszkodzeniem.

Korzystnie, zewnętrzną powierzchnię pierścieni kołnierzowych 3 robi się możliwie gładką w celu zmniejszenia do minimum tarcia powstającego w wyniku stykania się walców ze sobą. Można to zrobić, na przykład, zostawiając bez obróbki pierścienie kołnierzowe 3, z równoczesną obróbką innych obszarów walców w celu wykonania desenia na ich powierzchni.

Na przekrojowej, fragmentarycznej fig. 2 pokazano w powiększeniu różnicę pomiędzy wysokością promieniową pierścienia kołnierzowego 3 a średnicą zewnętrzną występów 4 desenia powierzchniowego, w wyniku czego, korzystnie, wymiary mogą być takie jak wspomniano wcześniej. W celu wyjaśnienia zasady wynalazku, wymiary na rysunku wyolbrzymiono w porównaniu z ich proporcjami naturalnymi. W praktycznych konstrukcjach, długość walców można, korzystnie, wybrać w taki sposób, żeby wynosiła, na przykład, 3 metry.

Osoby pracujące w tej dziedzinie łatwo zorientują się, że wynalazek nie ogranicza się do opisanych powyżej przykładów wykonania, ale można go zmieniać w zakresie i zgodnie z istotą przedstawioną w załączonych zastrzeżeniach patentowych. Kołnierzowy pierścień może również znajdować się na walcach w postaci wkładanych pierścieni albo podobnych, montowanych oddzielnie części.

Claims (4)

1. Zespół walców przeznaczony do manipulowania, zwłaszcza przesiewania i rozpościerania, różnych materiałów, takich jak wióry drzewne lub trociny, w skład którego to zespołu walców wchodzą co najmniej dwa osadzone równolegle, obrotowe walce, przy czym szczeliny międzywalcowe są przystosowane do przepuszczania materiału, którym się manipuluje, a co najmniej pewna liczba walców ma deseń powierzchniowy, znamienny tym, że na co najmniej niektórych z walców (1) zespołu walców znajduje się co najmniej jeden pierścień kołnierzowy (3) wykonany na nim w sposób pierścieniowy, w przybliżeniu wokół całego obwodu walca, który to pierścień kołnierzowy (3) ma średnicę zewnętrzną, korzystnie, co najmniej tak dużą jak średnica zewnętrzna pozostałego desenia powierzchniowego (4) wykonanego na walcu.

2. Zespół walców według zastrz. 1, znamienny tym, że na każdym z walców (1) zespołu walców znajduje się pierścień kołnierzowy (3), który jest usytuowany w przybliżeniu na środkowym obszarze osiowej długości walca (1) tak, że pierścienie kołnierzowe (3) na dowolnych dwóch sąsiednich walcach są zestrojone pozycyjnie we w przybliżeniu identycznym miejscu wzdłuż osiowej długości walca (1), przy czym pierścienie kołnierzowe (3) stykają się fizycznie ze sobą podczas nieprawidłowej sytuacji roboczej.

PL 196 336 B1

3. Zespół walców według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że szerokość pierścienia kołnierzowego (3) wynosi około 1-50 mm, korzystnie, około 10mm, a jego wysokość wykracza poza średnicę zewnętrzną rzeczywistego desenia powierzchniowego (4) na walcu (1) o około 0,0-2,0 mm, korzystnie o około 0,1 mm, w zależności od wysokości występów w deseniu powierzchniowym walca.

4. Zespół walców według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że pierścień kołnierzowy (3) ma w przybliżeniu gładką powierzchnię zewnętrzną.