PL197626B1 - Rygiel kolankowo dźwigniowy typu kotwiącego - Google Patents

Abstract

1. Rygiel kolankowo d zwigniowy typu kotwi acego do mocowania przedmiotów do pod loza, zawieraj acy liniowo wyd luzony, metalowy element kotwi acy, maj acy wewn etrz- nie gwintowan a nakr etk e oraz selektywnie lamliwy zespó l mocuj aco podtrzymuj acy, sprz egni ety z metalowym ele- mentem kotwi acym, przy czym zespó l mocuj aco podtrzy- muj acy zawiera co najmniej jedn a lamliw a nog e ustalaj ac a, umieszczon a w metalowym elemencie kotwi acym, który jest ruchomy od po lo zenia w linii z co najmniej jedn a nog a, do po lozenia usytuowania w otworze pod loza, przy czym zespó l mocuj aco podtrzymuj acy ma jednostronnie ruchomy ko lnierz do mocowania z co najmniej jedn a nog a ustalaj ac a i ruchomy wzd lu z boku co najmniej jednej nogi, w kierunku do gniazda mocuj acego go wzgl edem otworu w pod lozu, za s cz esc lamliwa i usuwalna nogi rozci aga si e od osadzo- nego w gnie zdzie ko lnierza, znamienny tym, ze ka zda z co najmniej jednej nogi ustalaj acej (12 ') jest lukowato wygi eta w przekroju poprzecznym z szeregiem osiowo u lozonych z odst epem blisko siebie lukowatych z ebów (14), zawartych w obr ebie lukowatego zag lebienia co najmniej jednej nogi ustalaj acej (12 '), przy czym ko lnierz (32 ') jest dopasowany do lukowatego zag lebienia razem z odpowiadaj acym luko- watym stopniem z eba (14 ') dla jednokierunkowego sprz e- gni ecia zapadkowego z lukowatym z ebem (14 ') co najmniej jednej nogi ustalaj acej (12 '). PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest rygiel dźwigniowy typu kotwiącego.

Z opisu patentowego USA nr 4650386 znane jest urządzenie kotwiące, w którym zastosowana jest dźwignia kolankowa, usytuowana w położeniu zamocowania, to znaczy w którym urządzenie kotwiące jest sterowane zanim osiągnie ostateczne położenie, przed umieszczeniem w nim śruby i przedmiotu mocowanego. To znane ze stanu techniki urządzenie, zawiera metalowy element kotwiący, mający U kształtny kanał, centralnie umieszczony w podniesionym położeniu i gwintowany otwór dla mocowania ze śrubą mocującą. Metalowy element kotwiący jest umieszczany w położeniu umożliwiającym dostęp do ściany lub otworu w ścianie, po czym jest on blokowany w otworze za pomocą łamliwych nóg, wykonanych z materiału takiego jak polistyren, przy czym nogi są wyposażone w szereg osiowo usytuowanych zębów. Te zęby określają różne wybrane punkty złamania i zapewniają zapadkowe zamknięcie.

Pierwszy koniec nóg manipulacyjnych jest wyposażony w dwa przeciwległe, poprzecznie ułożone, małe występy, które są przystosowane do obrotowego zamocowania w otworach, ukształtowanych w części pionowej, U kształtnego elementu kotwiącego. Otwór nakrętki jest usytuowany pomiędzy połączonymi nogami, w celu umożliwienia przejścia śruby pomiędzy nimi. Z tego powodu, pomiędzy nogami i U kształtnym elementem kotwiącym, metalowy element kotwiący obraca się w sposób kontrolowany względem nóg, pomiędzy prostopadłym lub osiowym położeniem w zasięgu nóg. W ten sposób, podczas użytkowania otwór ma średnicę dostosowaną do rozmiaru małego końca elementu kotwiącego, który jest wykonany w podłożu, przy czym metalowy element kotwiący obraca się, poprzez sterowanie nogami w położenia w zasięgu nóg. Drugie końce nóg mają ukształtowane uchwyty, w przykładzie opisanym w tym opisie, nogi są połączone ze sobą za pomocą ślizgowego połączenia, tak aby jedna noga ślizgała się względem drugiej, powodując obrót metalowego elementu kotwiącego, jak opisano.

Podczas użytkowania, element kotwiący jest zamocowany do otworu i kiedy zajmuje przeciwległe położenie, powoduje to położenie prostopadłe poprzez ustawienie w linii z uchwytami nóg. Element kotwiący jest wciągany do położenia w styku z niewidoczną lub zaślepioną częścią podłoża poprzez pchanie uchwytów w kierunku od podłoża. Kołnierz stanowiący sąsiadujący z uchwytem i stanowiący ślizgający się element, początkowo jest zamocowany na każdej nodze. Jest on wykonany tak, aby ślizgały się nogi (pchały) do położenia, w którym podłoże jest wpasowane pomiędzy elementem kotwiącym i kołnierzem. Części nóg, pomiędzy kołnierzem i elementem kotwiącym, w koniunkcji z połączonym kołnierzem i elementem kotwiącym, zapewniają blokadę , która utrzymuje kotew w danym położeniu, nawet bez wstawionej śruby. Gdy kołnierz jest wpasowany w określone miejsce, pozostałe części nóg są odłamywane i odrzucone.

W celu utrzymania blokady kołnierza w położeniu wpasowanym i zapewnienia różnych zmian położenia, nogi są wyposażone w ciągłe osiowe i poprzeczne zęby (to jest ukośnie ścięte zęby ze zwiększoną grubością w kierunku elementu kotwiącego) i kołnierz, który od wewnątrz ma ukształtowane stopnie, stanowiące elementy sprzęgające, w taki sposób, że powstaje zamocowanie zapadkowe. Ruch kołnierza jest odpowiednio blokowany w jednym kierunku, przez co kołnierz nie może być łatwo wysunięty z nóg. Linia przerwania wystającej części nóg jest usytuowana w podstawie zębów z poszerzonym górnym końcem zęba blokującego kołnierz w miejscu.

Pomimo jego użyteczności i szerokiej stosowalności, rozwiązanie to ma wiele wad. Po pierwsze wystające zęby mają ostre krawędzie i przez to kaleczą palce użytkownika podczas odłamywania nóg. Po drugie, z powodu zapewnienia łamliwości, nogi muszą być odpowiednio cienkie, co w rezultacie powoduje ich wcześniejsze uszkodzenie. Ostatecznie ruch kołnierza wzdłuż ukośnych zębów jest utrudniony i istnieje możliwość odłamania zęba oraz pozostawienie go w utworzonym zamocowaniu.

Dla lepszego uwydatnienia nowych cech rozwiązania przedstawiono na Pos. 1 kotew 10, mającą metalowy element kotwiący 20, ustalające nogi 12 i kołnierz 32. Pos. 2 przedstawia kotew 10 mocowaną w podłożu 100 z kołnierzem 32, umieszczonym w zamocowaniu z powierzchnią podłoża 100. Podczas mocowania kołnierza, jest on zazębiony wzdłuż wewnętrznego zęba 14 nóg 12 poprzez stopień 40 uformowany w zębie. Ząb 14 ma zwężoną podstawę 14a i poszerzony wierzchołek 14b w celu zapewnienia drogi wzdłuż skosu zęba, z zaczepieniem pomiędzy zębem 40 i górnym skośnym końcem 14b, który chroni kołnierz przed ruchem do tyłu (to znaczy blokuje go w położeniu, w którym jest on sprzęgnięty z powierzchnią podłoża). Występ 12a nóg 12 jest złamany w linii, która jest usytuowana pomiędzy nogami i zewnętrzną powierzchnią kołnierza 32. To złamanie jest wykonane specjalnie

PL 197 626 B1 przez użytkownika przy użyciu kciuka lub innego palca, który w tym celu umieszcza się pomiędzy nogami 12. Użytkownik porusza nogi na boki powodując ich wahanie i następnie przełamanie w miejscu osłabionym linią przerwania. Podczas pełnego działania rygla, palce użytkownika stykają się z zębami 14 i łamią je.

Rygiel kolankowo dźwigniowy typu kotwiącego, według wynalazku, do mocowania przedmiotów do podłoża, zawierający liniowo wydłużony, metalowy element kotwiący, mający wewnętrznie gwintowaną nakrętkę oraz selektywnie łamliwy zespół mocująco podtrzymujący, sprzęgnięty z metalowym elementem kotwiącym, przy czym zespół mocująco podtrzymujący zawiera co najmniej jedną łamliwą nogę ustalającą, umieszczoną w metalowym elemencie kotwiącym, który jest ruchomy od położenia w linii z co najmniej jedną nogą, do położenia usytuowania w otworze podłoża, przy czym zespół mocująco podtrzymujący ma jednostronnie ruchomy kołnierz do mocowania z co najmniej jedną nogą ustalającą i ruchomy wzdłuż boku co najmniej jednej nogi, w kierunku do gniazda mocującego go względem otworu w podłożu, zaś część łamliwa i usuwalna nogi rozciąga się od osadzonego w gnieździe kołnierza, charakteryzuje się tym, że każda z co najmniej jednej nogi ustalającej jest łukowato wygięta w przekroju poprzecznym z szeregiem osiowo ułożonych z odstępem blisko siebie łukowatych zębów, zawartych w obrębie łukowatego zagłębienia co najmniej jednej nogi ustalającej, przy czym kołnierz jest dopasowany do łukowatego zagłębienia razem z odpowiadającym łukowatym stopniem zęba dla jednokierunkowego sprzęgnięcia zapadkowego z łukowatym zębem co najmniej jednej nogi ustalającej.

Korzystnym jest, gdy dwie nogi ustalającej stanowią zespół mocująco podtrzymujący mający elementy do ruchomego ślizgowo mocowania pomiędzy nimi.

Nogi ustalające zawierają elementy mocująco manipulacyjne elementu kotwiącego w postaci rączek.

Każda noga ustalająca zawiera wypukłą i wklęsłą powierzchnię, przy czym wklęsła powierzchnia jednej z nóg ustalających jest zwrócona w kierunku wklęsłej powierzchni innej nogi ustalającej, zaś łukowaty ząb każdej nogi ustalającej rozciąga się osiowo w poprzek wklęsłej powierzchni odpowiedniej nogi ustalającej.

Korzystnym jest, gdy elementy do ruchomego ślizgowo zamocowania pomiędzy nogami zawierają końcowe elementy prowadzące w postaci rączek mające elementy wydłużone, wystające z jednej nogi ustalającej w kierunku drugiej nogi ustalającej, przy czym elementy wydłużone odpowiedniej nogi ustalającej są przesuniętym odbiciem lustrzanym względem wzdłużnej osi rygla i zawierają występy do łączenia na zakładkę we wzdłużnym zamocowaniu ślizgowym.

Zaletą proponowanego rozwiązania jest prostota konstrukcji. Dalszą zaletą jest zapewnienie bezpiecznego użytkowania, bez narażania użytkownika na skaleczenie oraz ułatwienie manipulacji elementami, poprzez redukcję wysiłku związanego z poruszaniem kołnierza i nóg rygla, oraz lepszemu usztywnieniu nóg, przy jednoczesnym osłabieniu materiału nóg na skutek oznaczenia obszaru łamania bez naruszenia konstrukcji.

Proponowany kształt łukowaty nóg zapewnia co najmniej trzy korzyści. Po pierwsze, poprzez zastosowanie zębów usytuowanych w zagłębieniu łukowatej nogi, kontakt palców użytkownika z zębami jest zminimalizowany. W dodatku, kształt łukowaty zapewnia sztywność i strukturalną integralność oraz utrzymuje potrzebną kruchość. Ponadto, w przeciwieństwie do oczekiwań, moment międzyfazowy pomiędzy zębami w postaci łukowatych żeber i odpowiadający uskok zęba kołnierza, jest łatwiejszy do utrzymania pomimo większej powierzchni międzyfazowej pomiędzy nimi (zakrzywiony ząb jest dłuższy niż płaski ząb poprzeczny o takiej samej długości), na przykład kołnierz łatwiej się ślizga wzdłuż nogi łukowato wygiętej niż znanej nogi płaskiej, pomimo wzrostu obszaru zarówno uskoku zęba jak i zakrzywionego zęba i towarzyszącego wzrost międzyfazowego styku.

Odpowiednio, nawet same końcówki palców użytkownika są użyteczne podczas manipulowania i mocowania elementu kotwiącego. Odkryto, że ruch ślizgowy kołnierza wzdłuż nóg, powoduje uginanie centralnej części wklęsłości nogi od międzyfazowego styku (z oporem kierującym do przodu ruch będącym tylko na ograniczonych obszarach końcowych wciskanych części łukowatych zębów i uskoku zęba).

Jakkolwiek, istnieje całkowity obszar łukowaty usytuowany pomiędzy zębami nogi i uskokiem zęba kołnierza, który ochrania cofnięcie kołnierza od nogi lub nóg.

Kolejna zaleta jest wykorzystanie polistyrenu o wysokiej gęstości jako materiału na nogi. Ma on dobrą wytrzymałość na rozciąganie i jest łatwo łamliwy, gdy występuje taka konieczność. W dodatku polistyren jest bardzo gładki i ma niski współczynnik tarcia, w wyniku czego ruch ślizgowy pomiędzy elementem podcięciem wymaga minimalnego działania.

PL 197 626 B1

Przedmiot wynalazku jest opisany w przykładzie wykonania na podstawie rysunku, na którym fig. 2 przedstawia izometryczny widok rygla według wynalazku, fig. 3 - rygiel w położeniu przed umieszczeniem w podłożu, fig. 5 jest widokiem zamocowania rygla z fig. 2, fig. 6 przedstawia rygiel w przekroju wzdłuż linii 6-6, oznaczonej na fig. 5, fig. 7 jest przekrojem poprzecznym wzdłuż linii 7-7 oznaczonej na fig. 5 rączek rygla.

Jak to przedstawiono na fig. 2 i 5, kotwa 10' według wynalazku, zawiera nogi ustalające 12' (każda z nóg 12' jest identyczna), metalową płytkę 20 o ramionach 24, element kotwiący 22 z otworem wewnętrznie gwintowany 26 oraz kołnierz 32'. Nogi 12' są łukowato wygięte w przekroju poprzecznym. Jak to przedstawiono na fig. 6 nogi 12' mają zagłębienia 12a' usytuowane naprzeciwko siebie w konstrukcji rygla jak to bardziej szczegółowo pokazano na fig. 2. Zęby 14' nie wystają poza zagłębienie, co widać najlepiej na fig. 5. Nogi 12' mają wypukłą zewnętrzna powierzchnię 12b'.

Łukowate zęby 14' rozciągają się wzdłuż wklęśniętej powierzchni 12a' i w takim położeniu są zgłębione i nie kontaktują się z palcem użytkownika użytego do przerwania nóg podczas usytuowania pokazanego na fig. 5.

Podczas użytkowania, nogi kotwy 10' są poruszane jak to przedstawiono na fig. 3 za pomocą końca kciuka użytkownika, który porusza rączkę 56', przy czym ruch ten jest wystarczający do poruszenia nóg 12', a przez to porusza element kotwiący 20 od położenia osiowego lub prostopadłego do nóg do położenia w usytuowaniu liniowym z nogami, co umożliwia włożenie rygla do otworu w podłożu 100 w celu zamocowania kotwy, jak to pokazano na fig. 5. W tym zamocowaniu rączki są obracane do ich położenia w jednej linii jak to widać na fig. 3 i wepchnięte oraz podtrzymywane pomiędzy palcem manipulującym, ponieważ druga ręka jest użyta do poruszenia kołnierzem 32' wzdłuż nóg, do położenia pokazanego na fig. 5.

Rączki 56' są ukształtowane w postaci prostokątnych bloków, które są poszerzone w stosunku do nóg 12, z którymi tworzą jedną całość i są zwymiarowane przykładowo : szerokość około 13 mm, długość około 25 mm, takie wymiary są korzystne w celu zapewnienia dogodnego usytuowania na nich końców palców. Płytkie nacięcia 54 i żebra 55 zabezpieczają przed zsuwaniem się palców oraz dają dodatkowe zabezpieczenie sterujące.

Jak to przedstawiono na fig. 2 i 7, ruch i zamocowanie pomiędzy rączkami 56' jest zapewnione przez wewnętrzne przesunięcie elementów wydłużonych 57, które rozciągają się do wewnątrz (to jest w kierunku drugiej nogi, gdy nogi są usytuowane tak jak to pokazano na fig. 2 i fig. 7) i ciągną się wzdłużnie wzdłuż większej części długości rączek. Elementy wydłużone 57, są identycznie przesunięte od centralnej osi L i są wyposażone w wydłużające się poprzecznie końcowe występy 57a, które są usytuowane i zwymiarowane do ślizgowego sprzęgnięcia ze sobą, podczas gdy nogi 12' są umieszczone obok siebie jak to przedstawiono na fig. 5, gdzie występy i wydłużenia są odbiciem lustrzanym względem wzdłużnej osi kotwy. Wzdłużna długość elementów wydłużonych jest co najmniej wystarczająca do zapewnienia odpowiedniego ruchu rączek w celu manipulacji obracaniem metalowego elementu kotwiącego od położenia w jednej linii z jednym bokiem nóg na fig. 3 do położenia w jednej linii z drugim bokiem nóg jak to przedstawiono za pomocą strzałki.

Jeśli podczas montowania, nogi są najpierw mocowane do metalowego elementu kotwiącego 20, sprzęganie pomiędzy rączkami jest realizowane przez zatrzaśnięcie razem elementu wydłużonego 57 i ukośnie ściętej części 57b wprowadzającej podcięcie lub zachodzenie zamocowania. Korzystnie możliwe jest wzdłużne ślizganie elementu wydłużonego wystającego w to zamocowanie i następnie sprzęgnięcie z metalowym elementem kotwiącym. Użytkownik manipulujący palcami, może w prosty sposób zredukować wysiłek w celu zatrzaśnięcia zapadkowego kołnierza 32 w odpowiednim położeniu w podłożu 100. W rezultacie, końce palców wytrzymują wystarczająco ciśnienie wywierane przez zapadkowe sprzęgnięcie kołnierza w celu utrzymania w odpowiednim położeniu kotwy względem podłoża. Jak to przedstawiono na fig. 6, zapadkowe sprzęgnięcie pomiędzy stopniem zęba 40' kołnierza 32', i łukowatego zęba 14' nóg jest realizowane tylko na odpowiednich końcach, ponieważ to ciśnienie powoduje, że centralna część 12c łukowatej nogi 12' nieznacznie wygina się na zewnątrz (co oznaczono za pomocą linii przerywanej i strzałek), przy czym następuje sprzęgniecie pomiędzy zębem stopnia 40' i zębem nogi 14' w tym centralnym położeniu. Taka redukcja sprzęgnięcia powoduje redukcje ciśnienia zapadkowego.

Należy zauważyć, że odłączenie zębów jest zabezpieczone poprzez całkowite zamocowanie łukowate.

Jest zrozumiałe, że obecny opis i rysunki ilustrują tylko samą istotę rozwiązania, tak, że wszelkie zmiany i udoskonalenia są możliwe bez wychodzenia poza zakres ujawnienia.

Claims (5)

1. Rygiel kolankowo dźwigniowy typu kotwiącego do mocowania przedmiotów do podłoża, zawierający liniowo wydłużony, metalowy element kotwiący, mający wewnętrznie gwintowaną nakrętkę oraz selektywnie łamliwy zespół mocująco podtrzymujący, sprzęgnięty z metalowym elementem kotwiącym, przy czym zespół mocująco podtrzymujący zawiera co najmniej jedną łamliwą nogę ustalającą, umieszczoną w metalowym elemencie kotwiącym, który jest ruchomy od położenia w linii z co najmniej jedną nogą, do położenia usytuowania w otworze podłoża, przy czym zespół mocująco podtrzymujący ma jednostronnie ruchomy kołnierz do mocowania z co najmniej jedną nogą ustalającą i ruchomy wzdłuż boku co najmniej jednej nogi, w kierunku do gniazda mocującego go względem otworu w podłożu, zaś część łamliwa i usuwalna nogi rozciąga się od osadzonego w gnieździe kołnierza, znamienny tym, że każda z co najmniej jednej nogi ustalającej (12') jest łukowato wygięta w przekroju poprzecznym z szeregiem osiowo ułożonych z odstępem blisko siebie łukowatych zębów (14), zawartych w obrębie łukowatego zagłębienia co najmniej jednej nogi ustalającej (12'), przy czym kołnierz (32') jest dopasowany do łukowatego zagłębienia razem z odpowiadającym łukowatym stopniem zęba (14') dla jednokierunkowego sprzęgnięcia zapadkowego z łukowatym zębem (14') co najmniej jednej nogi ustalającej (12').

2. Rygiel według zastrz. 1, znamienny tym, że dwie nogi ustalającej (12') stanowią zespół mocująco podtrzymujący mający elementy do ruchomego ślizgowo mocowania pomiędzy nimi.

3. Rygiel według zastrz. 2, znamienny tym, że nogi ustalające (12') zawierają elementy mocująco manipulacyjne elementu kotwiącego (22) w postaci rączek (56').

4. Rygiel według zastrz. 3, znamienny tym, że każda noga ustalająca (12') zawiera wypukłą (12b) i wklęsłą (12a) powierzchnię, przy czym wklęsła (12a) powierzchnia jednej z nóg ustalających (12') jest zwrócona w kierunku wklęsłej (12a) powierzchni innej nogi ustalającej (12'), zaś łukowaty ząb (14') każdej nogi ustalającej (12') rozciąga się osiowo w poprzek wklęsłej (12a) powierzchni odpowiedniej nogi ustalającej (12').

5. Rygiel według zastrz. 2, znamienny tym, że elementy do ruchomego ślizgowo zamocowania pomiędzy nogami (12') zawierają końcowe elementy prowadzące w postaci rączek (56') mające elementy wydłużone (57), wystające z jednej nogi ustalającej (12') w kierunku drugiej nogi ustalającej (12'), przy czym elementy wydłużone (57) odpowiedniej nogi ustalającej (12') są przesuniętym odbiciem lustrzanym względem wzdłużnej osi rygla i zawierają występy (57a) do łączenia na zakładkę we wzdłużnym zamocowaniu ślizgowym.