PL198892B1 - Kasetonowy sufit zawierający płyty okładzinowe i płyta okładzinowa dla sufitów kasetonowych - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest kasetonowy sufit zawiera- j acy p lyty ok ladzinowe po laczone ze sob a. P lyty ok ladzino- we maj a posta c arkusza metalu lub podobnego materia lu. Ka zda p lyta ok ladzinowa zawiera wzd luzny element o sta lym profilu przekroju poprzecznego i p lask a po- wierzchni e g lówn a, usytuowan a pomi edzy wzd luznym elementem i co najmniej jednym wzd luznie u lozonym ele- mentem usztywniaj acym, odchylonym pod k atem do g lów- nej powierzchni. Kasetonowy sufit charakteryzuje si e tym, ze p lyty ok ladzinowe (I, II, III) s a polaczone ze sob a ele- mentami lacz acymi (2, 3) zachodz acymi na siebie, zawiera- j acymi haki (6, 8), które w po lozeniu montowania p lyt ok la- dzinowych (I, II, III) s a w odleg losci od siebie. W po lozeniu naci agania p lyt s a one usytuowane w ma lej odleg losci, a po przy lozeniu do siebie p lyt zahaczaj a o siebie. Przedmiotem wynalazku jest równie z p lyta ok ladzinowa dla sufitów kase- tonowych maj aca posta c arkusza metalowego lub podob- nego materia lu, zawieraj aca wzd luzny element o sta lym profilu przekroju poprzecznego i p lask a g lówn a powierzch- ni e, usytuowan a pomi edzy wzd luznym elementem i co najmniej jednym wzd luznie u lozonym elementem usztyw- niaj acym, odchylonym pod k atem do g lównej powierzchni. P lyta ok ladzinowa charakteryzuje si e tym, ze ka zdy z ele- mentów lacz acych (2, 3) ma uformowane rozpórki (5, 7) i jest zako nczony hakiem (6, 8), przy czym rozpórki (5, 7) i haki (6, 8), s a usytuowane wzgl edem siebie tak, . . . . . . . PL PL PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest kasetonowy sufit zawierający płyty okładzinowe i płyta okładzinowa dla sufitów kasetonowych.

Z opisów patentowych GB 2 307 924, USA 4 295 316 i USA 4 091 588 znane są kształ towniki dla sufitów kasetonowych ze wzdłużnymi sekcjami łączącymi zawierające części łączące, współpracujące ze sobą i połączone za pomocą elementów mocujących, które są niewidoczne gdy kształtownik jest zahaczony nad elementem mocującym lub na poprzednim kształtowniku.

W opisie patentowym CH 343 614 ujawniona jest sekcja łączą ca mająca kształt litery U i kołnierz, który jest usytuowany w części U-kształtnej poprzedniego elementu. Z opisu patentowego US 4736564 znana jest płyta okładzinowa zawierająca wzdłużny element o stałym profilu przekroju poprzecznego i mająca płaską powierzchnię główną, usytuowaną pomiędzy wzdłużnymi elementami łączącymi. Panele są montowane tak, że elementy łączące sąsiednich paneli zachodzą na siebie.

Kasetonowy sufit zawierający płyty okładzinowe, według wynalazku, połączone ze sobą, przy czym płyty okładzinowe mają postać arkusza metalu lub podobnego materiału, zaś każda płyta okładzinowa zawiera wzdłużny element o stałym profilu przekroju poprzecznego i płaską powierzchnię główną, usytuowaną pomiędzy wzdłużnym elementem i co najmniej jednym wzdłużnie ułożonym elementem usztywniającym, odchylonym pod kątem do głównej powierzchni, charakteryzuje się tym, że płyty okładzinowe są połączone ze sobą elementami łączącymi zachodzącymi na siebie, zawierającymi haki, przy czym haki w położeniu montowania płyt okładzinowych są w odległości od siebie, zaś w położeniu naciągania płyt są usytuowane w małej odległości, a po przyłożeniu do siebie płyt zahaczają o siebie.

Korzystnym jest gdy elementy łączące razem z hakami stanowią szczelne zamknięcie wzdłużnych elementów, gdy są one w położeniu zachodzenia na siebie, przy czym elementy łączące są odłączalnie zamocowane względem siebie.

Płyta okładzinowa dla sufitów kasetonowych, według wynalazku, mająca postać arkusza metalowego lub podobnego materiału, zawierająca wzdłużny element o stałym profilu przekroju poprzecznego i płaską główną powierzchnię, usytuowaną pomiędzy wzdłużnym elementem i co najmniej jednym wzdłużnie ułożonym elementem usztywniającym, odchylonym pod kątem do głównej powierzchni, charakteryzuje się tym, że każdy z elementów łączących ma uformowane rozpórki i jest zakończony hakiem, przy czym rozpórki i haki są usytuowane względem siebie do uszczelniania i przemieszczania pomiędzy elementami łączącymi sąsiednich płyt, zachodzącymi na siebie, zaś haki w położeniu naciągania płyt są usytuowane w małej odległości od siebie, a po przyłożeniu do siebie płyt zahaczają o siebie.

Korzystnym jest gdy rozpórki są płaskie i są ułożone równoległe do głównej powierzchni płyty okładzinowej.

Na głównej powierzchni jest umieszczony materiał izolacyjny. Zaletą rozwiązania według wynalazku, jest to, że dowolnie wybrana płyta okładzinowa, spośród płyt kasetonowego sufitu może być łatwo usunięta i bez użycia dodatkowych narzędzi. Jest to ważne w celu umożliwienia zamocowania na przykład instalacji elektrycznej lub innej instalacji, powyżej płyt, tworzących kasetonowy sufit.

Proponowane połączenie pomiędzy sąsiednimi płytami zapewnia dobre uszczelnienie pomiędzy płytami, nawet w przypadku konieczności nadawania im różnych wymiarów. Połączenie pomiędzy płytami jest tak zaprojektowane, że nie pozwala na przedostawanie się płomieni i spalinowych gazów, poza tym płyty zapewniają dobre warunki szczelności akustycznej. W dodatku, płyty zaprojektowane są tak, że mogą być montowane na miejscu bez użycia jakichkolwiek narzędzi dodatkowych lub urządzeń mocujących, za pomocą których płyty są przytwierdzane do krawędzi belek, dźwigarów i innych sekcji ramowych.

Profil płyt według wynalazku jest szczególnie przystosowany do zahaczania jeden w drugi i pozostaje niezmieniony nawet w przypadku ognia lub innych warunków oddziaływujących na masę. Połączenie jest nie tylko szczelne, a jest możliwe niewielkie przemieszczanie pomiędzy płytami, połączeń względem siebie jak i haków wewnątrz połączenia.

Przedmiot wynalazku jest opisany w przykładzie wykonania na podstawie rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w widoku perspektywicznym, fragment sufitu kasetonowego, według wynalazku, fig. 2 przedstawia przekrój poprzeczny sufitu z fig. 1, fig. 3 - trzy etapy oddzielania płyt kasetonowych według wynalazku, fig. 4 - dwie płyty według wynalazku zawierające warstwę izolacyjną.

Jak to przedstawiono na fig. 1 i 2 trzy identyczne płyty I, II i III są ustawione zgodnie ze znanym sposobem montażu na belkach 11 i 12. Każda płyta zawiera wydłużony element o stałym profilu przekroju poprzecznego i jest wykonana z wygiętego arkusza metalu w określony kształt. Płyty mają płaPL 198 892 B1 ską powierzchnię 1 do której są zamocowane wzdłużne elementy łączące 2, 3 oraz co najmniej jeden element usztywniający 4, odgięty pod kątem do głównej powierzchni 1.

Elementy łączące 2, 3 są usytuowane przeciwlegle względem siebie i zaczepiają się z elementami łączącymi sąsiedniej płyty, tworząc szczelne połączenie. Lewostronne elementy łączące 2, patrząc na fig. od przodu są umieszczone tak, że zachodzą na prawostronne elementy łączące 3. Aby osiągnąć to połączenie lewostronne elementy zawierają rozpórkę 5, której koniec jest zakrzywiony do dołu w kształt haka 6, podczas gdy prawostronne elementy 3 mają ukształtowaną rozpórkę 7, której koniec jest wygięty do góry w postać haka 8. Płaskie rozpórki 5, 7 są usytuowane równolegle do głównej powierzchni 1 i są usytuowane na przeciwległych końcach powierzchni 1 tak, że koniec haka 6 jest ułożony bliżej płaskiej rozpórki 7, a koniec haka 8 jest usytuowany blisko płaskiej rozpórki 5 sąsiedniej płyty, kiedy są one zamocowane w położeniu przedstawionym na fig. 1. Przeciwległe końce 9 płaskiej powierzchni 1 są od niej odgięte pod kątem, przy czym prawostronne elementy łączące i drugi wygięty koniec, ściśle odpowiadają elementowi usztywniającemu 4, który składa się z U-kształtnego kołnierza, mającego przeciwległe ramiona o różnej długości 10 i 11.

Jak to widać na fig. 3 płyta II może być w łatwy sposób usunięta z sąsiedniej płyty, poprzez lewostronne elementy płyty III, która jest podciągana w kierunku oznaczonym strzałką A i przez usuwaną w kierunku B i C płytę II, zaś wykonując czynności w odwrotnej kolejności płyty mogą być ze sobą połączone bez użycia narzędzi.

Figura 3 przedstawia przykład w jaki sposób każda płyta może być wyposażona w warstwę izolacyjną lub materiał dźwiękochłonny 13. Materiał dźwiękochłonny 13 może być ułożony w sposób ciągły nawet nad powierzchnią 5 i przez to okrywać elementy łączące 2 i 3. Oczywistym jest, że są możliwe poniższe modyfikacje proponowanego rozwiązania.

Korzystnie powierzchnia główna płyty jest profilowana na różne sposoby i ma wiele elementów usztywniających 4. Uformowane w kształt haka końce elementów łączących korzystnie są zorientowane w przeciwnych kierunkach i przeciwnie do odgiętych końców powierzchni 1 płyt. Korzystnie płaskie powierzchnie dolnych elementów łączących leżą na tym samym poziomie co główna powierzchnia.

Claims (5)

1. Kasetonowy sufit zawierający płyty okładzinowe połączone ze sobą, przy czym płyty okładzinowe mają postać arkusza metalu lub podobnego materiału, zaś każda płyta okładzinowa zawiera wzdłużny element o stałym profilu przekroju poprzecznego i płaską powierzchnię główną, usytuowaną pomiędzy wzdłużnym elementem i co najmniej jednym wzdłużnie ułożonym elementem usztywniającym, odchylonym pod kątem do głównej powierzchni, znamienny tym, że płyty okładzinowe (I, II, III) są połączone ze sobą elementami łączącymi (2, 3) zachodzącymi na siebie, zawierającymi haki (6, 8), przy czym haki (6, 8) w położeniu montowania płyt okładzinowych (I, II, III) są w odległości od siebie, zaś w położeniu naciągania płyt są usytuowane w małej odległości, a po przyłożeniu do siebie płyt zahaczają o siebie.

2. Kasetonowy sufit, według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy łączące (2, 3) razem z hakami (6, 8) stanowią szczelne zamknięcie wzdłużnych elementów, gdy są one w położeniu zachodzenia na siebie, przy czym elementy łączące (2, 3) są odłączalnie zamocowane względem siebie.

3. Płyta okładzinowa dla sufitów kasetonowych mająca postać arkusza metalowego lub podobnego materiału, zawierająca wzdłużny element o stałym profilu przekroju poprzecznego i płaską główną powierzchnię, usytuowaną pomiędzy wzdłużnym elementem i co najmniej jednym wzdłużnie ułożonym elementem usztywniającym, odchylonym pod kątem do głównej powierzchni, znamienna tym, że każdy z elementów łączących (2, 3) ma uformowane rozpórki (5, 7) i jest zakończony hakiem (6, 8), przy czym rozpórki (5, 7) i haki (6, 8) są usytuowane względem siebie do uszczelniania i przemieszczania pomiędzy elementami łączącymi sąsiednich płyt, zachodzącymi na siebie, zaś haki (6, 8) w położeniu naciągania płyt są usytuowane w małej odległości od siebie, a po przyłożeniu do siebie płyt zahaczają o siebie.

4. Płyta według zastrz. 3, znamienna tym, że rozpórki (5, 7) są płaskie i są ułożone równoległe do głównej powierzchni (1) płyty okładzinowej.

5. Płyta według zastrz. 4, znamienna tym, że na głównej powierzchni (1) jest umieszczony materiał izolacyjny (13).