PL199159B1 - Mutant wirusa zakaźnego zapalenia torebki Fabrycjusza (IBDV), zawierająca go szczepionka do ochrony drobiu przed chorobą wywołaną zakażeniem IBDV oraz jego zastosowanie - Google Patents

Mutant wirusa zakaźnego zapalenia torebki Fabrycjusza (IBDV), zawierająca go szczepionka do ochrony drobiu przed chorobą wywołaną zakażeniem IBDV oraz jego zastosowanie

Info

Publication number
PL199159B1
PL199159B1 PL348550A PL34855001A PL199159B1 PL 199159 B1 PL199159 B1 PL 199159B1 PL 348550 A PL348550 A PL 348550A PL 34855001 A PL34855001 A PL 34855001A PL 199159 B1 PL199159 B1 PL 199159B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
ibdv
gly
thr
variant
strain
Prior art date
Application number
PL348550A
Other languages
English (en)
Other versions
PL348550A1 (en
Inventor
Egbert Mundt
Adriaan Antonius Wilhelmus Maria Loon
Original Assignee
Intervet Int Bv
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Intervet Int Bv filed Critical Intervet Int Bv
Publication of PL348550A1 publication Critical patent/PL348550A1/xx
Publication of PL199159B1 publication Critical patent/PL199159B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12NMICROORGANISMS OR ENZYMES; COMPOSITIONS THEREOF; PROPAGATING, PRESERVING, OR MAINTAINING MICROORGANISMS; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING; CULTURE MEDIA
    • C12N7/00Viruses; Bacteriophages; Compositions thereof; Preparation or purification thereof
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K14/00Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof
    • C07K14/005Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from viruses
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P31/00Antiinfectives, i.e. antibiotics, antiseptics, chemotherapeutics
    • A61P31/12Antivirals
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P31/00Antiinfectives, i.e. antibiotics, antiseptics, chemotherapeutics
    • A61P31/12Antivirals
    • A61P31/14Antivirals for RNA viruses
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/02Immunomodulators
    • A61P37/04Immunostimulants
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61KPREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K39/00Medicinal preparations containing antigens or antibodies
    • A61K2039/51Medicinal preparations containing antigens or antibodies comprising whole cells, viruses or DNA/RNA
    • A61K2039/525Virus
    • A61K2039/5254Virus avirulent or attenuated
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61KPREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K39/00Medicinal preparations containing antigens or antibodies
    • A61K2039/54Medicinal preparations containing antigens or antibodies characterised by the route of administration
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12NMICROORGANISMS OR ENZYMES; COMPOSITIONS THEREOF; PROPAGATING, PRESERVING, OR MAINTAINING MICROORGANISMS; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING; CULTURE MEDIA
    • C12N2720/00MICROORGANISMS OR ENZYMES; COMPOSITIONS THEREOF; PROPAGATING, PRESERVING, OR MAINTAINING MICROORGANISMS; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING; CULTURE MEDIA dsRNA viruses
    • C12N2720/00011Details
    • C12N2720/10011Birnaviridae
    • C12N2720/10022New viral proteins or individual genes, new structural or functional aspects of known viral proteins or genes

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Virology (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Genetics & Genomics (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Biophysics (AREA)
  • Gastroenterology & Hepatology (AREA)
  • Oncology (AREA)
  • Communicable Diseases (AREA)
  • Proteomics, Peptides & Aminoacids (AREA)
  • Zoology (AREA)
  • Wood Science & Technology (AREA)
  • Microbiology (AREA)
  • Biotechnology (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • General Engineering & Computer Science (AREA)
  • Medicines Containing Antibodies Or Antigens For Use As Internal Diagnostic Agents (AREA)
  • Micro-Organisms Or Cultivation Processes Thereof (AREA)
  • Medicines Containing Material From Animals Or Micro-Organisms (AREA)
  • Medicines That Contain Protein Lipid Enzymes And Other Medicines (AREA)

Abstract

Wynalazek dotyczy mutanta IBDV o zmienionej sekwencji segmentu A bia lka E VP2, zdolnego do replikacji i zaka zania, szczepionki wytworzonej z u zyciem tego wirusa, jego zastosowania do wy- twarzania takiej szczepionki i sposobu ochrony drobiu przed zaka zeniem IBDV. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest mutant wirusa zakaźnego zapalenia torebki Fabrycjusza IBDV, zawierająca go szczepionka do ochrony drobiu przed chorobą wywołaną zakażeniem IBDV oraz jego zastosowanie.
Wirus zakaźnego zapalenia torebki Fabrycjusza (IBDV) jest członkiem rodziny Birnaviridae. Wirusy tej rodziny mają bardzo podobną organizację genomu i podobny cykl replikacyjny. Genomy tych wirusów obejmują dwa segmenty (A i B) dwuniciowego (ds) RNA. Większy segment A koduje poliproteinę, która jest cięta przez autoproteolizę tworząc dojrzałe białka wirusowe VP2, VP3 i VP4. VP2 i VP3 są głównymi białkami strukturalnymi wirionu. VP2 jest głównym immunogenem birnawirusów chroniącym gospodarza i zawiera regiony antygenowe odpowiedzialne za indukowanie przeciwciał neutralizujących. Białko VP4 jest kodowaną przez wirusa proteazą, która jest związana z obróbką poliproteiny prekursorowej dla białek VP2, VP3 i VP4. Większy segment A obejmuje również drugą otwartą ramkę odczytu (ORF), poprzedzającą i częściowo nakładającą się na gen poliproteiny. Ta druga otwarta ramka odczytu koduje białko VP5 o nieznanej funkcji, występujące w komórkach zarażonych IBDV. Mniejszy segment B koduje VP1, wielofunkcyjne białko 90 kDa o aktywności polimerazy i enzymu czapeczkującego.
W przypadku IBDV występują dwa serotypy, 1 i 2. Te dwa serotypy można różnicować w testach neutralizacji wirusa (VN). Ponadto, wyizolowano podtypy serotypu 1. Te tak zwane odmiany wirusa serotypu 1 można zidentyfikować w testach neutralizacji krzyżowej, panelem przeciwciał monoklonalnych albo przez RT-PCR. Te podtypy serotypu 1 IBDV zostały opisane w literaturze, na przykład: szczepy klasyczne, odmiana E, GLS, RS593 i DS326 (Van Loon, i wsp. Proceedings of the International symposium on infectious bursal disease and chicken infectious anaemia, Rauischholzhausen, Germany, 179-187, 1994).
Zakaźne zapalenie torebki Fabrycjusza (IBD) zwane również chorobą Gumboro, jest ostrą bardzo zaraźliwą chorobą wirusową kurcząt, w której tkanka chłonna jest głównym celem z wybiórczym tropizmem do komórek torebki Fabrycjusza. Chorobowość w podatnych stadach jest wysoka, z raptowną utratą ciężaru ciała i umiarkowanym odsetkiem śmiertelności. Kurczęta zdrowiejące z choroby mogą wykazywać niedobór odporności z powodu zniszczenia torebki Fabrycjusza, która jest kluczowym ogniwem mechanizmu odporności u kurcząt. Wirus IBD powoduje ciężką immunosupresję u kurcząt młodszych niż 3 tygodnie życia i wywołuje zmiany w torebce u kurcząt do 3 miesiąca życia.
Przez wiele lat, chorobie można było zapobiegać przez wywoływanie wysokiego miana przeciwciał w stadach niosek przez zastosowanie inaktywowanej szczepionki kurczętom, które uczulono atenuowaną żywą szczepionką IBDV. Utrzymywało to straty ekonomiczne spowodowane IBD na poziomie minimalnym. Przeciwciała matczyne pochodzące od szczepionych niosek u kurcząt zapobiegały wczesnemu zakażeniu przez IBDV i zmniejszały problemy związane z immunosupresją. Oprócz tego, zastosowano także z powodzeniem atenuowane żywe szczepionki w komercyjnych stadach niosek po spadku poziomu przeciwciał matczynych.
Ostatnio, bardzo zakaźne szczepy IBDV spowodowały wybuchy choroby o dużej śmiertelności w Europie. Aktualne programy szczepień nie zapewniają wystarczają cej ochrony kurczę tom. Niepowodzenia szczepień spowodowane są głównie niezdolnością żywych szczepionek do zakażenia ptaków przed prowokacją zakaźnym wirusem polowym.
Dalszą przyczyną ostrej choroby u szczepionych stad jest pojawienie się w połowie lat 80-tych w szczególności w USA, odmian antygenowych. Najważniejszymi nowymi podtypami antygenowymi serotypu 1 IBDV są szczepy Delaware, odmiana E i GLS. Do tej pory, stosowane szczepionki oparte były na żywych atenuowanych albo zabitych szczepach IBDV tylko typu klasycznego. Jednakże mimo faktu, że klasyczne szczepy szczepionkowe IBDV wywołują pewien stopień ochrony krzyżowej przeciwko zakażeniom kurcząt przez szczepy o innych podtypach (i vice versa) istotne straty ekonomiczne utrzymywały się w wyniku szczepienia szczepionkami opartymi wyłącznie na jednym z podtypów wirusa.
W wyniku tych wydarzeń w dziedzinie, konieczne stało się włączenie do szczepionek IBDV zarówno szczepów klasycznych, jak i odmian podtypów IBDV, w celu uzyskania szerokiego spektrum ochrony.
Jak opisano wyżej, w dziedzinie stosuje się zarówno żywe, jak i zabite szczepionki oparte na szczepach klasycznych. Zabite klasyczne szczepionki są powszechnie podawane przez wstrzyknięcie, podczas gdy klasyczne żywe szczepionki podaje się we wstrzyknięciu albo jedną z niedrogich technik podawania masowego, takich jak podanie w spray'u, aerozolu albo w wodzie pitnej.
Zidentyfikowane do tej pory wirusy odmiany E Delaware są silnie zakaźne i mogą być podawane wyłącznie jako szczepionka inaktywowana. Do tej pory opisano jedynie jedną udaną próbę zaadapPL 199 159 B1 towania i atenuacji szczepów odmiany E w hodowli komórkowej. Szczep szczepionkowy oznaczony 89/03 jest zdolny do wywołania ochrony przed zakażeniem odmianą E, ale ma tę wadę, że nie można go stosować sposobem podawania na masową skalę. Szczep ten musi być podawany przez wstrzyknięcie, podskórne albo domięśniowe (Hein i wsp., Proceedings of the 43th Western poultry disease conference, str. 102-103, 1994, Sacramento, USA). W celu ochrony ptaków przed zakażeniem IBDV podtypu GLS, dostępne są jedynie szczepionki inaktywowane.
Mundt (J. Gen. Virology 80, 2067-2076, 1999) zidentyfikował wymogi strukturalne na poziomie cząsteczkowym, które umożliwiają szczepom IBDV jedynie zakażenie i replikację in vivo w torebce Fabrycjusza oraz zakażenie i replikację w hodowli tkankowej kurzych fibroblastów płodowych (CEF). Dwa zastąpienia aminokwasowe w białku VP2 w pozycji 253 (Gln na His) i 284 (Ala na Thr) są konieczne i wystarczające dla zdolności szczepów IBDV torebki (BU) do zakażania CEF i innych hodowli tkankowych. W szczególności, w dokumencie tym ujawniono dwa mutanty chimerowe D78/odmiana E IBDV o fenotypie hodowli tkankowej (TC).
W ś wietle powyższego, istnieje zapotrzebowanie na żywą atenuowaną szczepionkę Delaware odmiany E IBDV, która jest skuteczna po podaniu na masową skalę. Ponadto, istnieje zapotrzebowanie na uzyskanie szczepionki IBDV o szerokim spektrum, która zapewnia odpowiednią ochronę przed szczepami IBDV jednego albo wielu podtypów. Taka szczepionka o szerokim spektrum zapobiega konieczności wytwarzania osobno wirusów szczepionkowych dla każdego z podtypów IBDV i formułowania w szczepionkę skojarzoną.
Celem wynalazku jest dostarczenie mutanta IBDV, który jest zdolny do indukowania ochronnej odporności u kurcząt przed zakaźnymi szczepami przynajmniej dwóch podtypów IBDV. Dalszym celem wynalazku jest dostarczenie mutanta IBDV, który zapewnia ochronę przed zakaźnymi szczepami odmiany E IBDV i jednocześnie można go podawać techniką podawania na masową skalę, powszechnie stosowaną w szczepieniu żywym IBDV.
Mutant IBDV według wynalazku obejmuje sekwencje nukleotydowe kodujące odmianę E białka VP2 w segmencie A genomu wirusowego, jest zdolny do zakażenia i replikacji w hodowli tkankowej CEF i obejmuje jedną albo więcej mutacji w regionie kodującym odmianę E VP2, takich że (i) kodon dla aminokwasu w pozycji 254 koduje glicynę, i/lub (ii) kodon dla aminokwasu w pozycji 270 koduje treoninę.
Korzystnie kodonem dla aminokwasu 254 jest GGC i/lub kodonem dla aminokwasu 270 jest ACG.
Korzystnie region kodujący dla fragmentu 253-284 odmiany E białka VP2 jest zastąpiony przez odpowiedni region kodujący szczepu D78 IBDV.
Korzystnie w mutancie według wynalazku zrąb segmentu A pochodzi z IBDV podtypu klasycznego, korzystnie szczepu D78 IBDV.
Korzystnie segment B genomu wirusowego pochodzi z klasycznego szczepu IBDV, korzystnie szczepu D78 albo P2.
Wykazano, że chimerowy mutant IBDV D78/odmiana E torebki (BU) ujawniony przez Mundt i wsp., (1990, wyżej), wykazuje cechy hodowlane (BU) i immunogenność charakterystyczną dla szczepów odmiany E, jest zakaźny i wywołuje całkowity zanik limfocytów po podaniu kurczętom. Ponadto, wykazano w Przykładzie 2, że odpowiednie mutanty w hodowli tkankowej (TC) tego szczepu są mniej zaraźliwe i są zdolne do wywołania częściowej ochronnej reakcji odpornościowej po podaniu przez wstrzyknięcie. Jednakże jednocześnie, mutant TC wywołuje jedynie słabą ochronę przed prowokacją, gdy podawany jest drogą oczną (drogą, która stanowi model dla podania w wodzie pitnej). Nieoczekiwanie stwierdzono, że dalsze mutacje w naturalnie występujących kodonach dla aminokwasów 254(Ser) i/lub 270(Ala) w genie VP2 wirusów odmiany E, dające kodony kodujące aminokwasy 254(Gly) i/lub 270(Thr), dostarczają żywego, atenuowanego mutanta IBDV, który:
i) jest zdolny do wywołania mian neutralizujących wirusa (VN) wobec szczepu klasycznego i odmiany E IBDV na tym samym poziomie;
ii) jest zdolny do wywołania ochrony u szczepionych zwierząt wobec prowokacji szczepem zakaźnym i odmianą E IBDV;
iii) jest zdolny do wywołania ochrony po podaniu drogą na masową skalę.
Podtypy IBDV są dobrze określone w stanie techniki, np. przy użyciu ich wzorca reakcji z przeciwciałami monoklonalnymi. IBDV odmiany E swoiście reaguje z przeciwciałem monoklonalnym neutralizującym wirusa, Moab 67, zdeponowanym w ATCC przez Dave Snyder, 14 września, 1992, pod numerem dostępu HB 11122 (patrz również, Vakharia i wsp., Virus Research 31, 265-273, 1994).
PL 199 159 B1
Mutacje dające mutanta IBDV według wynalazku są wprowadzane w regionie kodującym odmianę E białka VP2 w kodonach aminokwasów 254(Ser) i/lub 270(Ala).
Korzystny mutant IBDV według wynalazku obejmuje pożądane mutacje w obu kodonach albo w kodonie dla aminokwasu 254.
Wymiana nukleotydu 890 (A na G) i 938 (G na A) prowadzi do zastąpienia, odpowiednio, aminokwasu 254 (Ser na Gly) i 270 (Ala na Thr). Jak opisano powyżej, organizacja genomowa wirusów IBD jest dobrze określona: genom IBDV obejmuje większy segment A i mniejszy B. Segment A IBDV obejmuje większą otwartą ramkę odczytu (ORF) kodującą poliproteinę wielkości około 110 kDa (VP2-VP4-VP3; Fig. 1). Określono kompletne sekwencje nukleotydowe segmentu A i segmentu B wielu szczepów IBDV. Ponadto, położenie w ORF sekwencji nukleotydowej kodującej odmianę E białka VP2 oraz sekwencję aminokwasową odmiany E białka VP2 określili Vakharia i wsp., Avian Diseases 36, 736-743, 1992; Vakharia et al., Virus Res. 31, 265-273, 1994; Heine i wsp., J. Gen. Virol. 22, 1835-1843, 1991. Oprócz tego, sekwencję nukleotydową fragmentu DNA obejmującego sekwencję kodującą odmianę E VP2 (nukleotydy 647-1725) i odpowiednie sekwencje aminokwasowe 172-532 poliproteiny zastosowanej do wytworzenia mutanta IBDV według wynalazku opisane w Przykładach pokazano na Id. Sekw. nr 1 i 2.
Podane tu liczby określające pozycje aminokwasowe dotyczą numeracji aminokwasów w poliproteinie IBDV, powszechnie stosowanej. Liczby oznaczające pozycje nukleotydowe oparte są na kompletnej sekwencji nukleotydowej segmentu A genomu IBDV jak opisany przez Mundt and M^ler (J. Gen. Virol. 77, 437-443, 1995; NCBI numer dostępu X 84034).
Mundt (1999, wyżej) wykazał, że warunkiem podstawowym dla szczepu IBDV o fenotypie klasycznym albo odmianie E do zakażenia i replikacji w hodowli tkankowej CEF jest obecność kodonów kodujących aminokwasy 253(His) oraz 284(Thr) w genie VP2 odpowiednich szczepów. Zatem, szczególnie szczep IBDV według wynalazku wykazujący właściwość zakażania i replikowania w hodowli tkankowej CEF obejmuje aminokwasy 253(His) oraz 284(Thr). Taki szczep IBDV można otrzymać sposobami ujawnionymi przez Mundt (1999, wyżej). Ponadto, taki sposób jest również opisany w Przykładzie 1.
W wyniku degeneracji kodu genetycznego istnieją różne możliwości dla kodonów kodujących aminokwasy 254(Gly) i 270(Thr) poliproteiny mutanta IBDV według wynalazku. Kodonami w regionie kodującym VP2 dla aminokwasu 254(Gly) mogą być GGA, GGC, GGG oraz GGT, przy czym korzystny jest GGC. Kodonami w regionie kodującym VP2 dla aminokwasu 270(Thr) mogą być ACT, ACC, AGA oraz ACG, przy czym korzystny jest ACG.
Szczepy IBDV będące odmianą E o właściwości i) zakażania i replikacji w hodowli tkankowej CEF; ii) indukowania reakcji odpornościowej o szerokim spektrum po podaniu drogą na masową skalę, można wytworzyć przez wprowadzenie do naturalnie występującej odmiany E szczepu konkretnych kodonów wspomnianych wyżej.
Alternatywnie, wynik ten można uzyskać przez wymianę części regionu kodującego VP2 odmiany E na odpowiednią część sekwencji genomowej znanego (klasycznego) szczepu IBDV, który obejmuje żądane kodony w odpowiednich pozycjach. Sekwencje genomowe pełnej długości są ujawnione w patencie US 5,871,744 (Vakharia i Mundt) oraz zgłoszeniu patentowym EP nr 98201704.8 (Akzo Nobel NV).
W szczególności, dostarczony jest mutant IBDV według wynalazku, który obejmuje część sekwencji kodującej VP2 klasycznego szczepu D78, która koduje fragment białka VP2, obejmujący pozycje aminokwasowe 253-284 i zawiera żądane kodony jak określone wyżej.
Korzystny mutant IBDV według wynalazku obejmuje część D78 regionu kodującego VP2, obejmującą pozycje nukleotydowe 884-985 o sekwencji pokazanej na Id. Sekw. nr 3. Ten nukleotydowy fragment zastępuje odpowiedni fragment regionu kodującego VP2 odmiany E i koduje m.in. następujące aminokwasy: 253(His), 254(Gly), 270(Thr) i 284(Thr) (Id. Sekw. nr 4).
Mutant IBDV według wynalazku może obejmować zrąb genetyczny segmentu A odmiany E szczepu IBDV, w tym zmutowany region kodujący VP2 jak opisano wyżej. Jednakże, mutant IBDV według wynalazku może być również oparty na zrębie genetycznym innego szczepu IBDV, takiego jak szczep klasyczny albo szczep GLS, przy czym korzystny jest szczep klasyczny, a zwłaszcza szczep D78.
W takim „chimerowym mutancie IBDV, sekwencje kodujące VP2 w zrębie genetycznym segmentu A pierwszego typu szczepu IBDV są zastępowane przez odpowiednie sekwencje kodujące VP2 odmiany E, które dodatkowo obejmują żądane mutacje, odpowiedzialne za korzystne właściwości nowego mutanta IBDV.
Sekwencje kodujące VP2, które kodują białka VP2 odmiany E mogą obejmować (zmutowaną) informację genetyczną kodującą kompletne białko VP2 odmiany E (pozycje nukleotydowe 131-1666) albo mogą obejmować jej fragment, który koduje białko VP2, które jest zdolne do indukowania przePL 199 159 B1 ciwciał neutralizujących wirusa odmiany E. W tym ostatnim przypadku, sekwencje kodujące białko VP2 odmiany E mogą być komplementarne z sekwencjami kodującymi VP2 innego podtypu IBDV, w taki sposób, ż e mutant IBDV wyraż a kompletne biał ko VP2.
W szczególności, taki mutant IBDV może obejmować przynajmniej (zmutowany) fragment kodujący VP2 odmiany E, obejmujący tzw. region zmienny genu VP2. Bayliss i wsp. (J. Gen. Virol. 71, 1303-1312, 1990) określili, że region ten znajduje się pomiędzy pozycjami nukleotydowymi 745-1182.
Korzystnie, mutant IBDV obejmuje sekwencje kodujące VP2 odmiany E, obejmujące nukleotydy 647-1666, w tym żądane mutacje opisane wyżej.
Wytwarzanie (chimerowych) mutantów można przeprowadzić stosując ostatnio opisany układ zakaźnego cRNA dla IBDV (Mundt and Vakharia, Proc. Natl. Acad. Sci. USA 93, 11131-11136, 1996). Ten układ odwrotnej genetyki otwiera możliwość wprowadzenia mutacji w genomie RNA IBDV. Najistotniejszym etapem tego układu odwrotnej genetyki jest dostarczenie klonów cDNA pełnej długości segmentów A i B wirusa IBD, w tym nukleotydów końców 5' i 3' obu segmentów. Po procedurach klonowania, sekwencje pełnej długości segmentów A i B są funkcjonalnie połączone z promotorem, który jest zdolny do wiązania polimerazy RNA zależnej od DNA, takiej jak polimeraza T7, SP6 albo T3, przy czym korzystny jest promotor T7. Polimeraza zależna od DNA może przepisywać wirusowy cRNA z klonów cDNA pełnej długości segmentu A i B, odpowiednio. Ten cRNA jest zdolny do indukowania replikacji wirusa i izolacji żywotnego wirusa. Procedurę tę można przeprowadzać z niemal każdym naturalnie występującym IBDV.
Układ odwrotnej genetyki opisany został dla różnych szczepów IBDV, takich jak D78 (Yao i wsp., J. Virol. 72, 2647-2657, 1998), HK46 (Lim i wsp. J. Virol. 73, 2854-2862, 1999) i CEF 94 (Boot i wsp., Virology 265, 330-341, 1999).
Segment B mutanta IBDV według wynalazku może pochodzić z dowolnego szczepu IBDV, korzystnie z klasycznego szczepu IBDV, najkorzystniej ze szczepu D78 albo P2 (patent USA 5,871,744 i zgł oszenie patentowe EP 98201704.8).
Opisane wyżej mutanty IBDV obejmujące segment B szczepu P2 wykazują szczególnie korzystne właściwości atenuowane i ochronne, zwłaszcza mutant o sekwencji aminokwasowej 245(Gly) albo 254(Gly)/270(Thr).
Żądane mutacje można wprowadzać do genomu IBDV przy użyciu sposobów zasadniczo znanych do tych celów w stanie techniki. W szczególności, mutacje wprowadza się przy użyciu mutagenezy kierowanej. Sposoby wprowadzania mutacji do genomu IBDV są tu opisane, ale są również powszechnie stosowane w dziedzinie (Mundt and Vakharia, 1996, supra; Yao i wsp. J. Virology 72, 2647-2654, 1998; Mundt i wsp. 1999, powyżej; zgłoszenie patentowe EP nr. 98201704.8; Current Protocols in Molecular Biology, wyd.: F. M. Ausubel i wsp., Wiley N.Y., 1995 wydanie, str. 8.5.1.- 8.5.9. and Kunkel i wsp. w Methods in Enzymology vol. 154, 376-382, 1987).
Jak wykazano w przykładach, mutant IBDV według wynalazku wykazuje bardzo korzystne właściwości, które dają nowy rodzaj szczepionki IBDV.
W zakres wynalazku wchodzi szczepionka do zastosowania w ochronie drobiu przed chorobą wywoływaną przez zakażenie IBDV zawierająca mutant IBDV według wynalazku oraz dopuszczalny farmaceutycznie nośnik albo rozcieńczalnik.
Mutant IBDV może być włączony do szczepionki jako wirus żywy atenuowany albo inaktywowany, jednakże korzystna jest postać żywa, ponieważ umożliwia wykorzystanie wszystkich korzystnych cech mutantów IBDV według wynalazku.
Ponadto wynalazek dotyczy zastosowania mutanta IBDV według wynalazku do wytwarzania szczepionki do podawania na masową skalę.
Szczepionkę według wynalazku można wytworzyć sposobami konwencjonalnymi, takimi jak przykładowo, powszechnie stosowane do wytwarzania dostępnych komercyjnie żywych i inaktywowanych szczepionek przeciwko IBDV. Pokrótce, podatny substrat zaszczepia się mutantem IBDV według wynalazku i namnaża się, dopóki wirus nie zreplikuje się do żądanego miana zakaźnego, po czym zbiera się materiał zawierający IBDV.
Można zastosować każdy substrat podtrzymujący replikację mutantów IBDV do wytwarzania szczepionki według wynalazku, w tym pierwotne hodowle komórkowe (ptasie), takie jak komórki fibroblastów zarodkowych kurcząt (CEF) albo komórki wątroby zarodkowej kurcząt (CEL), linie komórkowe ssaków, takie jak linie komórkowe VERO albo BGM-70, albo linie komórkowe ptasie, takie jak QT-35, QM-7 albo LMH. Zwykle, po zaszczepieniu komórek, wirus namnaża się przez 3-10 dni, po czym zbiera się supernatant hodowlany, i jeżeli to konieczne, filtruje się albo wiruje w celu usunięcia resztek komórkowych.
PL 199 159 B1
Alternatywnie, mutanta IBDV namnaża się na zalężonych jajach kurzych. W szczególności substrat, na którym namnaża się IBDV, stanowią zalężone jaja SPF. Zalężone jaja można zaszczepić przykładowo 0,2 ml zawiesiny IBDV albo homogenatu obejmującego 102 TCID50 na jajo, a następnie inkubować w 37°C. Po około 2-5 dni wirus IBD można zbierać przez gromadzenie zarodków, i/lub błon i/lub płynu omoczniowego z późniejszą odpowiednią homogenizacją materiału. Homogenat można wirować przez 10 minut w 2500 x g, a następnie przefiltrować supernatant przez filtr (100 μm).
Szczepionka według wynalazku zawierająca żywy wirus może być wytwarzana i sprzedawana w postaci zawiesiny albo w postaci liofilizowanej i dodatkowo zawiera dopuszczalne farmaceutycznie nośniki albo rozcieńczalniki stosowane powszechnie w tego typu kompozycjach. Nośniki obejmują stabilizatory, konserwanty i bufory. Odpowiednimi stabilizatorami są, przykładowo, SPGA, węglowodany (takie jak sorbitol, mannitol, skrobia, sacharoza, dekstran, glutaminian i glukoza), białka (takie jak suszone osocze mleka, albumina albo kazeina) oraz produkty ich degradacji. Odpowiednimi buforami są przykładowo fosforany metali alkalicznych. Odpowiednimi konserwantami są: tiomerosal, mertiolat i gentamycyna. Rozcieńczalniki obejmują wodę, bufory wodne (takie jak buforowany roztwór soli), alkohole i poliole (takie jak gliceryna).
Jeżeli to konieczne, żywe szczepionki według wynalazku mogą zawierać adiuwant. Przykłady odpowiednich związków i kompozycji o aktywności adiuwantowej są takie same jak wspomniane niżej.
Jakkolwiek podawanie przez wstrzyknięcie np. domięśniowe, podskórne albo in ovo żywej szczepionki według wynalazku jest możliwe, szczepionkę korzystnie podaje się niedrogą metodą podawania na masową skalę, powszechnie stosowaną do szczepienia IBDV. Dla szczepienia IBDV droga ta obejmuje podawanie w wodzie pitnej, w postaci spray'u albo aerozolu.
Do podawania w wodzie pitnej zwierzęta zwykle pozbawia się dostępu do wody przez około 2-4 godzin przed podaniem im wody zawierającej szczepionkę i istotne jest zapewnienie odpowiedniej przestrzeni do picia dla wszystkich ptaków. Szczepionkę stosuje się w świeżej wodzie pitnej w stężeniu obliczonym w ten sposób, aby każdy ptak otrzymał odpowiednią dawkę.
W celu zapobieżenia gwałtownemu obniżeniu poziomu żywego wirusa szczepionkowego przez obecność niewielkich ilości jonów chloru, żelaza, cynku i miedzi w wodzie pitnej, korzystnie do wody zawierającej szczepionkę dodaje się substancję ochronną, taką jak mleko w proszku.
Sposób podawania w postaci spray'u obejmujący podawanie spray'u o dużych kroplach albo aerozolu obejmuje podawanie wirusa w drobnych ciekłych cząstkach. W spray'u o dużych kroplach cząstki mają początkową wielkość kropel w zakresie od 10 do 100 μm, a w sposobie podawania aerozolu wielkość kropli zwykle jest w zakresie od < 1 do 50 μm.
W celu zapobieżenia inaktywacji żywego wirusa szczepionkowego z powodu wzrastającego stężenia rozpuszczonych soli w wyniku wysychania cząstek wody (kranowej), do fazy wodnej można dodać małe ilości ochronnego białka, takiego jak np. mleko odtłuszczone, mleko odtłuszczone w proszku albo żelatyna.
Do wytworzenia małych cząstek stosuje się konwencjonalne urządzenia do wytwarzania spray'u i generatory aerozoli, takie jak dostępne w handlu generatory spray'u do opryskiwacza plecakowego, opryskiwacza do wylęgarni i atomizera itp. Szczepienie przez podawanie z wodą pitną również może obejmować zastosowanie konwencjonalnych urządzeń. Szczegóły dotyczące konwencjonalnego szczepienia przez podanie w wodzie pitnej albo w spray'u/aerozolu można znaleźć w Compendium, administration of poultry vaccines wyd. Gezondheidsdienst voor Pluimvee, Doorn, The Netherlands, van Eck i wsp., VI-VII, 1988.
W innym wykonaniu wynalazku, szczepionka obejmuje mutanta IBDV w postaci inaktywowanej. Główną zaletą tej postaci jest wysoki poziom przeciwciał ochronnych wywoływanych przez klasyczne szczepy IBDV jak również odmianę E.
Celem inaktywacji wirusa zbieranego po namnożeniu jest eliminowanie reprodukcji wirusa. Zasadniczo, można to uzyskać znanymi metodami chemicznymi albo fizycznymi dobrze znanymi w dziedzinie.
Szczepionka zawierająca inaktywowanego mutanta IBDV może zawierać, przykładowo, jeden albo wiele opisanych wyżej dopuszczalnych farmaceutycznie nośników albo rozcieńczalników odpowiednich do tego celu.
Korzystnie, inaktywowana szczepionka według wynalazku obejmuje jeden albo wiele substancji o aktywności adiuwantowej. Odpowiednie substancje albo kompozycje do tego celu obejmują wodorotlenek, fosforan albo tlenek glinu, emulsje wody w oleju i oleju w wodzie oparte przykładowo na oleju mineralnym, takim jak Bayol F® albo Marcol 52® albo oleju roślinnym, takim jak octan witaminy E i saponiny.
Szczepionka według wynalazku obejmuje skuteczną dawkę mutanta IBDV jako składnik czynny, tj. ilość immunizującego materiału IBDV, który wywoła odporność u szczepionych ptaków przed
PL 199 159 B1 prowokacją zakaźnym wirusem. Odporność definiuje się jako indukcję istotnie wyższego poziomu ochrony w populacji ptaków po szczepieniu, w porównaniu z grupą nieszczepioną.
Zwykle, żywą szczepionkę według wynalazku można podawać w dawce 102-109 TCID50 (dawka infekcyjna50) na zwierzę, korzystnie w dawce w zakresie od 104 do 107 TCID50. Szczepionki inaktywowane mogą zawierać równoważnik antygenowy 105-109 TCID50 na zwierzę.
Szczepionki inaktywowane podaje się zwykle pozajelitowo, np. domięśniowo albo podskórnie.
Jakkolwiek szczepionkę IBDV według wynalazku można skutecznie stosować u kurcząt, można też skutecznie szczepić szczepionką inny drób, taki jak indyki, perliczki i kuropatwy. Kurczęta obejmują brojlery, stada reprodukcyjne i nośne.
Wiek zwierząt otrzymujących żywą albo inaktywowaną szczepionkę według wynalazku jest taki sam jak zwierząt otrzymujących konwencjonalne żywe albo inaktywowane szczepionki IBDV. Przykładowo, brojlery (bez przeciwciał pochodzenia matczynego - MDA) można szczepić w wieku 1 dnia albo in ovo, podczas gdy brojlery o wysokim poziomie przeciwciał MDA szczepi się korzystnie w wieku 2-3 tygodni. Stada nośne albo reprodukcyjne o niskim poziomie MDA można szczepić w wieku 1-10 dni, a następnie podać dawkę przypominającą w 6-12 i 16-20 tygodniu życia.
Korzystnie, szczepionka skojarzona dodatkowo obejmuje jeden albo wiele szczepów wirusa choroby Mareka (MDV), wirusa zakaźnego zapalenia oskrzeli (IBV), wirusa choroby Newcastle (NDV), wirusa zespołu ronienia jaj (EDS), wirusa zapalenia jamy nosowej i tchawicy indyków (TRTV) albo reowirusa.
P r z y k ł a d 1. Wytwarzanie mutanta IBDV o szerokim spektrum klasycznego/odmiana E
Wirus i komórki
Szczep D78 serotypu I (Intervet International BV, Boxmeer, Netherlands) namnażano w komórkach kurzych zarodków (CEC). CEC uzyskane z zalęgniętych jaj SPF hodowano w pożywce minimalnej Dulbecco (DMEM) z dodatkiem 10% surowicy płodowej cielęcej (FCS) i stosowano do namnażania odzyskanego wirusa i pasażowania supernatantów z transfekcji. Doświadczenia nad transfekcją i testy immunofluorescencji przeprowadzono stosując komórki mięśniowe przepiórki (QM-7, ATCC) hodowane w pożywce 199 z dodatkiem 10% FCS.
Konstruowanie klonu cDNA pełnej długości segmentu B ze szczepu IBDV
Do klonowania cDNA pełnej długości segmentu B szczepu D78 serotypu I wirus namnażono w CEC i oczyszczono przez ultrafiltrację . Genomowy wirusowy RNA szczepu D78 oczyszczono, poddano odwrotnej transkrypcji do cDNA i amplifikowano przez PCR, według standardowej procedury, stosując oligonukleotydy opisane przez Mundt and Vakharia (1996, supra). Produkt amplifikacji sklonowano na tępe końce i sekwencjonowano plazmidy zawierające odpowiednie fragmenty PCR. Procedura klonowania w celu uzyskania plazmidów zawierających pełnej długości cDNA segmentu B (pUC18BD78) pod kontrolą promotora polimerazy RNA T7 odpowiadała procedurze opisanej przez Mundt and Vakharia (1996, supra) dla segmentu B szczepu P2.
Konstruowanie międzygatunkowych plazmidów IBDV
W celu zastą pienia konkretnych sekwencji IBDV zastosowano plazmid zawierają cy kompletny region kodujący odmiany E szczepu E/Del (Vakharia, Biotechnology Annual Review 3, 151-168, 1997). Aby uzyskać fragment 1078 bp obejmujący sekwencje kodujące region zmienny VP2 (Bayliss i in., 1990, supra) i sekwencje VP4 szczepu E/Del, pEDEL22BacII pocięto enzymami restrykcyjnymi Ndel i SalI, odpowiednio, przy nukleotydach 647 i 1725 (Id. Sekw. nr 1) numeracja zgodna z sekwencją pełnej długości szczepu P2 (numer dostępu NCBI X 84034). Po ligacji w miejsca Ndel - Sali cięto pD78A/.-\NB (Mundt, 1999, supra) i uzyskano chimerowy plazmid pełnej długości pD78A-E/Del zawierający sekwencje segmentu A szczepu D78, jak również E/Del (Mundt, 1999, supra). Plazmid pD78A-E/Del zastosowano jako podstawę do mutagenezy ukierunkowanej.
W tym celu pD78A-E/Del pocięto enzymami restrykcyjnymi Sac I i Sal I, odpowiednio przy nukleotydach 868 i 1725, zgodnie z sekwencją pełnej długości szczepu P2 i wklonowano do odpowiednio pociętego wektora plazmidowego pBS- (Stratagene) aby uzyskać pBSD78-E/Del. Ukierunkowaną mutagenezę przeprowadzono w opisany wcześniej sposób (Kunkel i wsp., 1992, supra). Mutagenezę ukierunkowaną sekwencji nukleotydowej (nt 941-985) uzyskano stosując oligonukleotyd D78-E/Delmut12-1 (Tabela 1, Id. Sekw. nr 5) i plazmid pBSD78-E/Del. Sekwencję będącą przedmiotem zainteresowania sprawdzono przez sekwencjonowanie, a plazmid zawierający zmienioną sekwencję zastosowano w drugim eksperymencie mutagenezy ukierunkowanej. W tym celu, sekwencję powstałego plazmidu (pBSD78-E/Delmut1) mutagenizowano stosując oligonukleotyd D78-E/Delmut12-2 (Tabela 1, Id. Sekw. nr 6). Powstałe plazmidy sekwencjonowano i odpowiedni plazmid (pBSD78-E/Delmut12) pocięto Sac I i Spe I, przy nukleotydach 868 i 1181, zgodnie z sekwencją szczepu P2 pełnej długości. Uzyskany fragment zawierający zmutageni8
PL 199 159 B1 zowaną sekwencję zligowano z odpowiednio pociętym pD78A-E/Del. Powstały plazmid pD78A-E/Delmut12 sprawdzono przez sekwencjonowanie. Plazmid zawierał wymienione kodony dla aminokwasów 253, 254, 270, i 284. Kodon dla aminokwasów sekwencji E/Del zastąpiono przez kodon z sekwencji D78- (Q 253 H, S 254 G, A 270 T, A 284 T). Plazmidy pD78A, pD78A -E/Del- i pD78A -E/DelMut12 pokazano na Fig. 1. Dostępne plazmidy zastosowano do konstruowania dalszych plazmidów międzygatunkowych. W tym celu, plazmid pD78A -E/DelMut12 jak opisany wyżej i pD78A-E/Del-QH-AT (Mundt, 1999, supra) pocięto Nde I/Nar I i oba fragmenty DNA każdego plazmidu eluowano. Fragment Nde I/Nar I z pD78A-E/DelMut12 poddano ligacji z pociętym Nde I/Nar I zrębem pD78A-E/Del-QH-AT otrzymując pD78A-E/DelMut1. Stosując tę strategię zastąpiono następujące kodony sekwencji E/Del- kodonami sekwencji D78 (Q 253 H, S 254 G, A 284 T). W celu uzyskania plazmidu (pD78A -E/DelMut2), w którym następujące kodony aminokwasów dla sekwencji E/Del- zastąpiono kodonami dla sekwencji D78 (Q 253 H, A 270 T, A 284 T) fragment Nde I/Nar I z pD78A-E/Del-QH-AT poddano ligacji w miejsce Nde I/Nar I zrębu pD78A-E/DelMut12. Mapy plazmidów pD78A-E/DelMut12, pD78A-E/DelMut1, pD78A -E/DelMut2, i pD78A-E/DelQH-AT opisano na Fig. 2.
PL 199 159 B1
Odzyskiwanie wirusa z cRNA w hodowli tkankowej
Do transkrypcji in vitro RNA plazmidów zawierających segment A, (pD78A E/DelMut1, pD78A-E/DelMut2, pD78A-E/DelMut12) i pD78B linearyzowano przez cięcie BsrGI albo Pst I. Dalsze traktowanie linearyzowanego DNA i transkrypcję przeprowadzono w sposób opisany przez Mundt & Vakharia (1996, supra), z dwoma wyjątkami: i) mieszanin transkrypcyjnych nie oczyszczano przez ekstrakcję fenolem/chloroformem, i ii) do transfekcji zastosowano CEC jak to opisano w Mundt and Vakharia (1996, supra). Dwa dni po transfekcji komórki zamrożono/odmrożono, odwirowano przy 700 x g w celu usunięcia resztek komórkowych, zaś powstałe supernatanty klarowano dalej przez filtrowanie przez filtry 0,45 μm i przechowywano w -70°C. W celu badania immunofluorescencji komórki hodowano na sterylnych szkiełkach nakrywkowych. Mutanty zawierające segment B P2 wytworzono w opisany wyżej sposób.
Wykrywanie antygenu IBDV
Antygen IBDV wykrywano w teście immunofluorescencji pośredniej (IFA). Supernatanty transfekowanych CEC pasażowano na CEC. Dla IFA CEC hodowane na szkiełkach nakrywkowych inkubowano z supernatantami z pasaży. Po 16 godzinach komórki utrwalano acetonem i poddawano IFA.
Wyniki
Transfekcja chimerowym cRNA
Do doświadczeń transfekcji klony cDNA pełnej długości segmentów chimerowych A (pD78A -E/DelMut1, pD78A -E/DelMut2, pD78A -E/DelMut12) poddano transkrypcji do syntetycznego cRNA i transfekowano do CEC wraz z segmentem B (pD78B albo pP2B) pełnej długości cRNA. Dwa dni po transfekcji komórki zamrażono/odmrożono, zaś powstałe supernatanty pasażowano na CEC. Supernatanty zbadano również na obecność antygenu IBDV w teście IFA stosując CEC. Wirus wytworzono po transfekowaniu cRNA z plazmidu pD78B albo pP2B w kombinacji z pD78A-E/DelMut1 co doprowadziło do zmutowanego wirusa D78A-E/DelMut1 (klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//D78B), pD78A-E/DelMut2 co dało zmutowany wirus D78A -E/DelMut2 (klasyczny/odmiana E (TC)-270(Thr)//D78B), i pD78A-E/DelMut12 co dało zmutowany wirus D78A-E/DelMut12 (klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//D78B), i odpowiednie mutanty zawierające genomowy segment B szczepu P2 (Mut1//P2B, Mut2//P2B i Mut12//P2B).
P r z y k ł a d 2
A. Właściwości mutanta IBDV D78/odmiana E (BU) i mutanta (TC)
Określono właściwości biologiczne dwóch mutantów IBDV znanych ze stanu techniki: D78/odmiana E (BU) (oznaczony D78A-E/Del) i D78/odmiana E (TC) (oznaczony D78A-E/Del-QH-AT-SR) ujawnionych w Mundt (1999, supra).
Materiały i metody
Działanie różnych szczepionek oceniano, 14 dni po szczepieniu, przez pomiar odporności na prowokację po podaniu wirusa prowokującego (zakaźny szczep IBDV odmiana E). Badanymi szczepionkami były: szczepionka D78/odmiana E (BU) i (TC), oraz dostępna w handlu klasyczna szczepionka Nobilis szczep D78 (Intervet International BV, the Netherlands). Szczepionkę (BU) podawano w wieku 2 tygodni w kroplach do oczu 102,0 EID50/zwierzę. Szczepionkę (TC), 105,5 albo 103,5 TCID50/zwierzę, podawano w wieku 2 tygodni w kroplach do oczu albo przez wstrzyknięcie domięśniowe, odpowiednio. Dostępną w handlu szczepionkę klasyczną Nobilis szczep D78, 103,3 TCID50/zwierzę podawano w wieku 2 tygodni w kroplach do oczu. W 3, 7, 10 i 13 dniu po szczepieniu i 3 dni po prowokacji badano obecność IBDV w torebce Fabrycjusza i zmiany mikroskopowe w torebkach u 5 zwierząt na grupę.
Ochronę przed prowokacją w tym doświadczeniu oraz w doświadczeniach opisanych niżej oceniano przez określenie (i) ostrych zmian w 3 dni po prowokacji, (ii) antygenu wirusowego w torebkach w 3 dni po prowokacji i (iii) współczynnika zmian równego 5 (100% zanik limfocytów).
Wyniki (i) Średni współczynnik mikroskopowych zmian w torebkach w 3, 7, 10 i 13 dni po szczepieniu oraz 3 i 10 dni po prowokacji.
Jak przedstawiono w Tabeli 2, szczep IBDV (BU) indukował całkowity zanik limfocytów już 7 dni po szczepieniu. Adaptowany szczep TC IBDV nie wywoływał zmian po szczepieniu. Szczepionka handlowa wywoływała po szczepieniu zmiany łagodne do umiarkowanych. Dalsze dane pokazują, że zwierzęta szczepione mutantem D78/odmiana E (BU) albo D78 były chronione przed prowokacją. Jednakże, zwierzęta szczepione mutantem D78/odmiana E (TC) drogą oczną albo domięśniową roz10
PL 199 159 B1 wijały (w różnym stopniu) ostre zmiany po prowokacji, co wskazuje, że uzyskano tylko słabą albo częściową ochronę, odpowiednio.
Zwierzęta kontrolne nie były chronione ponieważ w 3 dni po prowokacji 100% zwierząt wykazywało zmiany ostre i zanik limfocytów.
T a b e l a 2. Średni współczynnik uszkodzeń torebek
Dni po szczepieniu Dni po prowokacji
Wirus 3 7 10 13 3 10
D78/odmiana E (BU) 3,2 5,0 5,0 5,0 4,4C 4,7
D78/odmiana E (TC) (oc) 0 0 0 0 3,0A 4,1
D78/odmiana E (TC) (im) 0 0 0 0 1,0A 2,8
Szczep Nobilis D78 0,2 2,2 2,0 1,8 2,8C 1,9
Kontrola nieszczepiona 5,0A
(oc) = droga oczna; (im) = droga domięśniowa; C = przewlekłe uszkodzenia; A = ostre uszkodzenia (ii) Wykrywanie IBDV testem ELISA w torebkach w 3, 7, 10 i 13 dni po szczepieniu i 3 dni po prowokacji.
Jak widać z Tabeli 3, wirus D78/odmiana E (BU) można izolować 3 i 7 dni po prowokacji. Nie wykrywano wirusa w 3 dni po prowokacji, co wskazuje, że zwierzęta były chronione przed prowokacją. Przeciwnie, u zwierząt szczepionych szczepem wirusa zaadaptowanego do hodowli tkankowej D78/odmiana E (TC) nie można było wyizolować wirusa. Wirus prowokujący stwierdzono Trzy dni po prowokacji 4 z 5 zwierząt szczepionych drogą oczną zawierało wirus prowokujący Trzy dni po prowokacji u 2 z 5 zwierząt szczepionych drogą domięśniową stwierdzono wirus prowokujący. Oznacza to, że zwierzęta szczepione D78/odmiana E (TC) drogą oczną były chronione, odpowiednio, w 20% albo 60%. Wirusa szczepionki handlowej można było wyizolować w 3, 7 i 10 dni po szczepieniu. Nie stwierdzono wirusa w 3 dni po prowokacji, co oznacza, że zwierzęta były chronione przed prowokacją.
Wszystkie zwierzęta kontrolne zawierały wirusa w torebce.
T a b e l a 3. Obecność IBDV w torebce Fabrycjusza.
Dni po szczepieniu Dni po prowokacji
Wirus 3 7 10 13 3 % ochrony
D78/odmiana E (BU) 4/5* 5/5 0/5 0/5 0/5 100
D78/odmiana E (TC) (oc) 0/5 0/5 0/5 0/5 4/5 20
D78/odmiana E (TC) (im) 0/5 0/5 0/5 0/5 2/5 60
Nobilis szczep D78 1/5 2/5 1/5 0/5 0/5 100
Kontrola nieszczepiona 8/8 0
(oc) = droga oczna; (im) = droga domięśniowa; * Liczba zwierząt pozytywnych z obecnym antygenem wirusowym w stosunku do całkowitej liczby zwierząt badanych.
B. Właściwości mutanta IBDV klasycznego/odmiany E (TC) o szerokim spektrum
Materiały i metody
Wytwarzanie szczepionek IBDV.
Pierwotne fibroblasty zarodków kurzych (CEF) wyizolowano w gęstości końcowej 2 x 106/ml. Komórki hodowano w minimalnej pożywce Eagle'a z dodatkiem 5% surowicy płodowej cielęcej. Do 15 ml tej zawiesiny komórek dodano 0,1 ml szczepu IBDV klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr) (=Mut12) (2 pasaż). Po inkubacji przez 3-6 dni w inkubatorze o dużej wilgotności w 37°C, supernatant (3 pasaż) pobierano w celu przeprowadzenia doświadczenia 1 na zwierzętach. Supernatant rozcieńczano otrzymując dawki szczepionki 103,0, 104,0 albo 105,0 TCID50/zwierzę.
Do drugiego doświadczenia na zwierzętach szczep IBDV klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr) dalej oczyszczono. Przeprowadzono trzy rundy oczyszczania z łysinek. Następnie, wirus hodowano w sposób opisany powyżej. W drugim doświadczeniu na zwierzętach zastosowano
PL 199 159 B1 pasaż 9 (P9). Dostępną w handlu klasyczną szczepionkę IBDV Nobilis szczepu D78 (Intervet International BV, the Netherlands) zastosowano w drugim doświadczeniu.
Doświadczenie 1.
Doświadczenie na zwierzętach przeprowadzono w celu zbadania charakterystyki bezpieczeństwa i skuteczności szczepu wirusa szczepionkowego klasycznego/odmiany E (TC)-254(Gly)/270(Thr) o szerokim spektrum u 14 dniowych ptaków SPF. Wirus podawano drogą oczną albo domięśniową. Wirus odzyskiwano na CEF z torebek zawierających antygen IBDV po szczepieniu. Skuteczność szczepionki o szerokim spektrum klasycznej/odmiany E (TC)-254(Gly)/270(Thr) otrzymanej po podaniu wirusa prowokującego (zakaźny szczep IBDV odmiany E) oceniono 14 dni po szczepieniu przez pomiar odpowiedzi serologicznej i odporności na prowokację. W 3 i 14 dni po szczepieniu i w 3 i 10 dni po prowokacji badano obecność IBDV w torebkach Fabrycjusza i zmiany mikroskopowe w torebkach u 5-15 zwierząt na grupę. Okreś lano odporność na prowokację. Ponadto, 14 dni po szczepieniu oceniano reakcję serologiczną na wirus klasyczny i odmianę E w teście neutralizacji.
Doświadczenie 2.
W drugim sprawdzianie mocy oceniano działanie szczepionki przez pomiar odpowiedzi serologicznej i odporności na prowokację otrzymanej po podaniu wirusa prowokującego 14 dni po szczepieniu szczepionkowym wirusem Gumboro klasycznym/odmiany E (TC)-254(Gly)/270(Thr) drogą kropli do oczu.
14-dniowe kurczęta podzielono na 3 grupy. Jedną grupę szczepiono szczepem klasycznym/odmiany E (TC)-254(Gly)/270(Thr) (P9), drugą grupę szczepiono oryginalnym szczepem klasycznym/odmiany E (TC)-254(Gly)/270(Thr) (P3), zaś trzecią grupę szczepiono dostępną w handlu szczepionką Nobilis Gumboro D78.
W 3, 7 i 14 dni po szczepieniu, pobrano torebki od 3-15 kurcząt na grupę. Torebki badano w kierunku zmian oraz na obecność antygenu wirusa. 14 dni po szczepieniu do każdej z grup dodano cztery nieszczepione kurczęta SPF w tym samym wieku i z tego samego źródła. Pobrano krew od wszystkich zwierząt i zwierzęta prowokowano zakaźnym szczepem IBDV F52/70 drogą oczną. Przez okres 10 dni oceniano objawy kliniczne i śmiertelność. W 3 dni po prowokacji, pobierano torebki od 5 kurcząt na grupę. Torebki badano w kierunku zmian oraz obecności antygenu wirusowego. W 10 dni po prowokacji torebki od zwierząt, które przeżyły, badano pod kątem mikroskopowych zmian.
Wyniki
Doświadczenie 1.
(i) Średnia ocena zmian mikroskopowych w torebce 3 i 14 dni po szczepieniu oraz 3 i 10 dni po prowokacji.
Wyniki pokazano w Tabeli 4. Nieszczepione zwierzęta kontrolne nie były chronione, wirus prowokujący wywoływał ciężkie zmiany i całkowity zanik limfocytów, 3 i 10 dni po prowokacji. Przeciwnie, szczepionka o szerokim spektrum klasyczna/odmiany E (TC)-254(Gly)/270(Thr) wywoływała po szczepieniu jedynie zmiany łagodne do umiarkowanych. Ponadto, 3 dni po prowokacji u zwierząt stwierdzono jedynie zmiany łagodne do umiarkowanych, co wskazuje, że zwierzęta były chronione przed prowokacją zakaźnym szczepem E IBDV. 10 dni po prowokacji zmiany w grupie szczepionej zmniejszały się dalej.
T a b e l a 4. Średni współczynnik uszkodzeń torebek klasyczna/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr) (P3).
Dni po szczepieniu Dni po prowokacji
Droga Dawka 3 14 3 10
ED 2,7 0 3,6 3,0C 2,3
ED 3,7 2,8 3,4 4,0C 1,5
ED 4,7 2,6 2,8 3,0C 1,9
IM 2,5 0 2,2 1,6C 1,4
IM 3,5 0 3,2 1,00 1,0
IM 4,5 0,8 1,8 2,0C 1,3
Kontrola nieszczepiona 5,0A 5,0
ED = droga - krople do oczu; (IM) = droga domięśniowa; C = uszkodzenia przewlekłe; A = uszkodzenia ostre.
PL 199 159 B1 (ii) Odpowiedź serologiczna na IBDV
Jako wirusy VN-IBDV zastosowano szczep klasyczny i odmianę E. Jak widać w Tabeli 5, wirus klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr) (P3) wywoływał dobrą odpowiedź serologiczną wobec szczepu klasycznego jak również odmiany E szczepów IBDV wykazujących szerokie spektrum.
T a b e l a 5. Serologiczna odpowiedź 14 dni po szczepieniu (miano VN jest wyrażone jako Iog2 rozcieńczenia).
Klasyczny wirus VN Odmiana wirusa E VN
Droga Dawka
ED 2,7 8,2 ± 1,3 8,3 ± 1,1
ED 3,7 8,0 ± 1,4 7,7 ± 1,5
ED 4,7 7,6 ± 1,4 8,0 ± 1,7
IM 2,5 7,6 ± 1,1 7,4 ± 1,8
IM 3,5 7,5 ± 1,7 7,2 ± 2,0
IM 4,5 8,1 ± 0,9 7,1 ± 1,4
Kontrola nieszczepiona <4,0 + 0,0 <4,0 ± 0,0
ED = droga - krople do oczu; (IM) = droga domięśniowa (iii) Wykrycie IBDV testem ELISA w torebce 3 i 14 dni po szczepieniu i 3 dni po prowokacji.
Jak widać z Tabeli 6, wirus można było izolować w 3 dni po szczepieniu od zwierząt szczepionych wyższymi dawkami. Nie można było stwierdzić wirusa od żadnego ze zwierząt w 3 dni po prowokacji, co świadczy o tym, że wszystkie zwierzęta były chronione przed prowokacją. Przeciwnie, po prowokacji wszystkie zwierzęta kontrolne zawierały antygen wirusowy w torebce.
T a b e l a 6. Obecność IBDV w torebce Fabrycjusza.
Dni po szczepieniu Dni po prowokacji
Droga Dawka 3 14 3 % ochrony
ED 2,7 0/5* 15 0/5 100
ED 3,7 4/5 0/5 0/5 100
ED 4,7 3/5 0/5 0/5 100
IM 2,5 0/5 0/5 0/5 100
IM 3,5 0/5 0/5 0/5 100
IM 4,5 2/5 0/5 0/5 100
Kontrola nieszczepiona 12/12 0
(oc) = droga - krople do oczu; (im) = droga domięśniowa; * Liczba zwierząt pozytywnych z obecnym antygenem wirusowym w stosunku do całkowitej liczby zwierząt badanych.
Doświadczenie 2.
(i) Średnia ocena zmian mikroskopowych w torebce 3 i 14 dni po szczepieniu oraz 3 i 10 po prowokacji
Jak widać w Tabeli 7, nieszczepione zwierzęta kontrolne nie były chronione, zaś wirus prowokujący wywoływał całkowity zanik limfocytów w 3 i 10 dni po prowokacji powodując ostre zmiany. Przeciwnie, szczepionka o szerokim spektrum klasyczna/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr) wywoływała po szczepieniu jedynie zmiany łagodne do umiarkowanych. Ponadto, 3 dni po prowokacji obserwowano u zwierząt jedynie przewlekłe zmiany łagodne do umiarkowanych, co wskazuje, że zwierzęta były chronione przed prowokacją zakaźnym szczepem F52/70 IBDV. W grupie szczepionej szczepem klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr) P9, jedno ze zwierząt wykazywało ciężkie zmiany, 3 dni po prowokacji, co świadczy o tym, że nie było chronione. 10 dni po prowokacji zmiany w torebkach zwierząt szczepionych szczepem klasycznym/odmiany E (TC) -254(Gly)/270(Thr) dalej się zmniejszały i wszystkie miały charakter łagodny/umiarkowany wskazując, że wszystkie badane zwierzęta były chronione.
PL 199 159 B1
T a b e l a 7. Średni współczynnik uszkodzeń szczepem klasycznym Nobilis Gumboro D78 i szczepem klasycznym/odmiany E (TC)-254(Gly)/270(Thr) na poziomie pasażu 3 lub 9.
Ochrona Dni po szczepieniu Dni po prowokacji
Szczepionka Dawka (%) 3 14 3 10
Pasaż 9 3, 6 95 2,8 4,3 3,3 1,9
Pasaż 3 4,1 100 2,6 4,0 3,5 2,3
Nobilis D78 5,1 74 0 3,3 2,5 2,5
Kontrola nieszczepiona 0 5,0 5,0
(ii) Odpowiedź serologiczna przeciwko IBDV
Jako wirusy VN-IBDV zastosowano szczep klasyczny i odmianę E. Jak widać w Tabeli 8, klasyczny/odmiany E (TC)-254(Gly)/270(Thr) (P3 and P9) wywoływał dobrą odpowiedź serologiczną wobec szczepów klasycznych oraz odmiany E IBDV co wskazuje na szerokie spektrum wirusa. Przeciwnie, grupa szczepiona D78 (dawka 5,1 logl10) uzyskiwała średnią odpowiedź serologiczną wobec wirusów klasycznych i odmiany E rzędu, odpowiednio, 8,8 Iog2 i 5,9 Iog2, co wskazuje na klasyczną naturę tej szczepionki.
T a b e l a 8. Odpowiedź serologiczna 14 dni po szczepieniu
Klasyczny wirus VN Odmiana-E wirusa VN
Szczepionka Dawka
Pasaż 9 3,6 7,3 ± 1,8 7,3 ± 1,5
Pasaż 3 4,1 8,4 ± 1,7 7,8 ± 1,8
D78 5,1 8,8 ± 3,4 5,9 ± 1,8
Kontrola nieszczepiona <4,0 ±0,0 <4,0 ±0,0
(miano VN jest wyrażone jako Iog2 z rozcieńczenia).
(iii) Wykrywanie IBDV w teście ELISA w torebkach 3, 7 i 14 dni po szczepieniu oraz 3 dni po prowokacji.
Jak widać w Tabeli 9, wirusa można izolować w 3-14 dni po szczepieniu. Wirus można było wykryć wyłącznie u jednego ze zwierząt szczepionych 3 dni po prowokacji klasycznym/odmianą E (TC)-254(Gly)/270(Thr) pasaż 9, co wskazuje, że zwierzę to nie było chronione przed prowokacją. Wszystkie inne zwierzęta były chronione przed prowokacją.
T a b e l a 9. Obecność IBDV w torebce Fabrycjusza.
Dni po szczepieniu Dni po prowokacji
Szczepionka Dawka 3 7 14 3 % ochrony
Pasaż 9 3,6 0/5* 2/3 0/3 L' 75
Pasaż 3 4,1 0/5 2/3 0/3 0/4 100
D78 5,1 1/5 2/3 1/3 0/4 100
Kontrola nieszczepiona 9/9 0
* Liczba zwierząt pozytywnych z obecnością antygenu wirusowego w stosunku do całkowitej liczby zwierząt badanych
P r z y k ł a d 3
Bezpieczeństwo i skuteczność mutantów IBDV o szerokim spektrum
Materiały i metody
W celu stwierdzenia cech bezpieczeństwa i skuteczności szczepów wirusa szczepionkowego o szerokim spektrum przeprowadzono kolejne doświadczenie na zwierzętach. Szczepy wirusa o szerokim spektrum różniły się segmentem B, który pochodził ze szczepów D78 albo P2 wirusa Gumboro. Ponadto, badano szczepy Gumboro, w których w segmencie A wprowadzono tylko 2 zmiany
PL 199 159 B1 (w pozycjach 254 i 270). W tym doświadczeniu oceniano wpływ szczepionki miarą odpowiedzi serologicznej i oporności na prowokację po podaniu wirusa prowokującego (F52/70), 14 dni po podaniu szczepów szczepionkowych Gumboro. Badanymi szczepionkami były szczepy wirusa szczepionkowego o szerokim spektrum:
klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//D78B klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//P2B klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//D78B klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//P2B klasyczny/odmiana E (TC)-270(Thr)//D78B klasyczny/odmiana E (TC)-270 (Thr)//P2B.
W wieku 3 tygodni podawano w kroplach do oczu różne szczepionki o szerokim spektrum w dawce od 103,4 do 104,8 TCID50/zwierzę. Badano obecność IBDV w torebce Fabrycjusza i zmiany mikroskopowe w torebce 5 zwierząt na grupę, 3 i 14 dni po szczepieniu oraz 3 i/lub 10 dni po prowokacji. Określono ochronę przed prowokacją. Ponadto, w teście neutralizacji wirusa 14 dni po szczepieniu określono reakcję serologiczną przeciwko wirusowi klasycznemu/odmianie E.
Wyniki (i) Średnie wyniki zmian mikroskopowych i wykrywanie antygenu IBDV w torebce
Wyniki pokazano w Tabelach 10 i 11. Wszystkie mutanty IBDV wykazują zmniejszoną wirulencję. Mutanty z segmentem B szczepu D78 wywołują zmiany umiarkowane, zaś atenuowane właściwości mutantów z segmentem B szczepu P2 wykazują jeszcze łagodniejsze zmiany. Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//D78B daje 40% ochronę. Inne szczepy wywołują całkowitą ochronę, 3 dni po prowokacji (występowanie jedynie przewlekłych zmian), z wyjątkiem szczepu klasycznego/odmiany E (TC)-270(Thr)//P2B, który nie był skuteczny po podaniu w postaci kropli do oczu. Pozostałe grupy w 10 dni po prowokacji wykazywały zmiany łagodne do umiarkowanych.
T a b e l a 10. Średni współczynnik uszkodzeń torebki
Dni po szczepieniu Dni po prowokacji
Wirus 3 14 3 10
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//D78B 0,0 3,4 3,6A/C 1,5
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//D78B 0,0 3,0 3,8C 2,7
Klasyczny/odmiana E (TC)-270(Thr)//D78B 0,4 4,2 4,6C 3,0
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//P2B 0,8 2,0 1,4C 1,5
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//P2B 0,8 2,0 2,6C 1,6
Klasyczny/odmiana E (TC)-270(Thr)//P2B 0,0 0,0 5,0A 5,0
Kontrola nieszczepiona ND 0,0 5,0A 5,0
C = przewlekłe uszkodzenie; A = ostre uszkodzenie
T a b e l a 11. Obecność IBDV w torebce Fabrycjusza.
Dni po szczepieniu Dni po prowokacji
Wirus 3 14 3 % ochrony
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//D78B 0/5* 0/5 3/5 40
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//D78B 0/5 0/5 0/5 100
Klasyczny/odmiana E (TC)-270(Thr)//D78B 0/5 0/5 0/5 100
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//P2B 2/5 0/5 0/5 100
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//P2B 1/5 0/5 0/5 100
Klasyczny/odmiana E (TC)-270(Thr)//P2B 0/5 0/5 8/8 0
Kontrola nieszczepiona ND ND 13/13 0
* Liczba zwierząt pozytywnych z obecnością antygenu wirusowego w stosunku do całkowitej liczby zwierząt badanych
PL 199 159 B1 (ii) Odpowiedź serologiczna wobec IBDV
Szczep klasyczny i szczep odmiany E zastosowano jako wirusy VN-IBDV. Jak widać w Tabeli 12, szczepy szczepionkowe IBDV wywoływały dobrą odpowiedź serologiczną wobec szczepów klasycznych i odmiany E IBDV. Mutant klasyczny/odmiany E (TC)-270(Thr)//P2B nie był przyjmowany po podaniu w kroplach do oczu.
T a b e l a 12. Odpowiedź serologiczna, 14 dni po szczepieniu (miano VN jest wyrażane jako Iog2 z rozcieńczenia). x = 4 z 25 nie odpowiedziało, y = 1 z 25 nie odpowiedziało, z = 2 z 25 nie odpowiedziało
Wirus Klasyczny wirus VN Odmiana-E wirusa VN
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//270(Thr)//D78B 7,9 ± 2,2x 6,5 ± 1,9x
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)//D78B 8,0 ± 1,5y 8,2 ± 1,4
Klasyczny/odmiana E (TC)-270(Thr)//D78B 9,0 ± 1,6y 8,8 ± 1,4
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/270(Thr)//P2B 7,7 ± 1,6y 6,7 ± 1,5z
Klasyczny/odmiana E (TC)-254(Gly)/P2B 7,5 ± 1,8z 6,8 ± 1,7y
Klasyczny/odmiana E (TC)-270(Thr)//P2B < 4,0 ± 0,0 < 4,0 ± 0,0
Kontrola nieszczepiona < 4,0 ± 0,0 < 4,0 ± 0,0
Legendy do Figur
Figura 1
Konstrukcja chimerowego cDNA klonów segmentu A IBDV. Mapa organizacji genomowej segmentu A IBDV jest pokazana na górze figury. Sekwencje kodujące segmentu A szczepu D78 są przedstawione przez otwartą ramkę. Sekwencje E/Del są znaczone zaciemnionymi ramkami. Wskazane jest usytułowanie zmutowanych aminokwasów i określone przez pojedynczą literę kodu. Numerowanie nukleotydów i aminokwasów jest zgodne z publikowaną sekwencją szczepu P2 (Mundt i M^ler, 1995, supra) nt, nukleotydów.
Figura 2
Konstrukcja chimerowego cDNA klonów segmentu A IBDV. Mapa organizacji genomowej segmentu A IBDV jest pokazana na górze figury. Sekwencje kodujące segment A chimerowego cDNA klonu pD78A-E/Del-QH-AT (Mundt, 1999, powyżej) są zaznaczone czarnymi ramkami. Wskazano enzymy restrykcyjne i ich miejsca cięcia stosowane do klonowania. Wskazane jest usytuowanie zmutowanych aminokwasów i określone przez pojedynczą literę kodu. Numerowanie nukleotydów i aminokwasów jest zgodne z publikowaną sekwencją szczepu P2 (Mundt i M^ler, 1995, supra) nt, nukleotydów.
PL 199 159 B1
Lista Sekwencji <110> Akzo Nobel NV
Mutant IBDV, zawierająca go szczepionka do ochrony drobiu przed chorobą wywołaną zakażeniem [BDV oraz sposób ochrony drobiu <130> 200Ó563 <140>
<141>
<160> 6 <170> Patentln Ver. 2-1 <210> 1 <211> 1078 <212> DNA <213> Wirus zakaźnego zapalenia kaletki <220>
<221> CDS <222> (1)..(1077) <223> Identyczne z nukleotydami 647-1725 segmentu E/Del A <400> 1 tat gat ctt ggg tat gtg agg ctt ggt gac ccc ata ccc gct ata ggg 48
Tyr Asp Leu Gly Tyr Val Arg Leu Gly Asp Pro Ile Pro Ala Ile Gly
10 15 ctt gac cca'aaa atg gta gca aca tgt gac agc agt gac agg ccc aga 96
Leu Asp Pro Lys Met Val Ala Thr Cys Asp Ser Ser Asp Arg Pro Arg*'
25 30 gtc tac acc ata act gca gcc gat aat tac caa ttc tca tca cag tac 144
Val Tyr Thr Ile Thr Ala Ala Asp Asn Tyr Gin Phe Ser Ser Gin Tyr
40 45 caa aca ggt ggg gta aca atc aca ctg ttc tca gcc aac att gat gcc 192
Gin Thr Gly Gly vai Thr Ile Thr Leu Phe Ser Ala Asn Ile Asp Ala
55 60 atc aca agt ctc agc gtt ggg gga gag ctc gtg ttc aaa aca agc gtc 240
Ile Thr Ser Leu Ser Val Gly Gly Glu Leu Val Phe Lys Thr Ser Val
70 75 80 caa agc ctt gta ctg ggc gcc acc atc tac ctt ata ggc ttt gat ggg 288
Gin Ser Leu Val Leu Gly Ala Thr Ile Tyr Leu Ile Gly Phe Asp Gly
90 95 act gcg gta atc acc aga gct gtg gcc gca aac aat ggg ctg acg gcc 336
Thr Ala Val Ile Thr Arg Ala Val Ala Ala Asn Asn Gly Leu Thr Ala
100 105 110 ggc atc gac aat ctt atg cca ttc aat ctt gtg att cca acc aat gag 384
Gly Ile Asp Asn Leu Met Pro Phe Asn Leu Vai Ile Pro Thr Asn Glu * 115 120 125 ata acc cag cca atc aca tcc atc aaa ctg gag ata gtg acc tcc aaa 432
PL 199 159 B1
Ile Thr 130 Gin Pro Ile Thr Ser 135 Ile Lys Leu Glu Ile 140 Val Thr Ser Lys
agt gat ggt cag gca ggg gaa cag atg tea tgg teg gca agt ggg age 480
Ser Asp Gly Gin Ala Gly Glu Gin Met Ser Trp Ser Ala Ser Gly Ser
145 150 155 160
eta gca gtg acg atc cat ggt ggc aac tat cca gga gee etc cgt ccc 528
Leu Ala Val Thr Ile His Gly Gly Asn Tyr Pro Gly Ala Leu Arg Pro
165 170 175
gtc aca eta gta gee tac gaa aga gtg gca aca gga tet gtc gtt acg 576
Val Thr Leu Val Ala Tyr Glu Arg Val Ala Thr Gly Ser Val Val Thr
180 185 190
gtc get ggg gtg age aac ttc gag ctg atc cca aat cct gaa eta gca 624
Val Ala Gly Val Ser Asn Phe Glu Leu Ile Pro Asn Pro Glu Leu Ala
195 200 205
aag aac ctg gtt aca gaa tac ggc ega ttt gac cca gga gee atg aac 672
Lys Asn Leu Val Thr Glu Tyr Gly Arg Phe Asp Pro Gly Ala Met Asn
210 215 220
tac acg aaa ttg ata ctg agt gag agg gac cac ctt ggc atc aag acc 720
Tyr Thr Lys Leu Ile Leu Ser Glu Arg Asp His Leu Gly Ile Lys Thr
225 230 235 240
gtc tgg cca aca agg gag tac act gac ttt cgt gag tac ttc atg gag 768
Val Trp Pro Thr Arg Glu Tyr Thr Asp Phe Arg Glu Tyr Phe Met Glu
245 250 255
gtg gee gac etc aac tet ccc ctg aag att gca gga gca ttt ggc ttc 816
Val Ala Asp Leu Asn Ser Pro Leu Lys Ile Ala Gly Ala Phe Gly Phe
260 265 270
aaa gac ata atc cgg gee ata agg agg ata get gta ccg gtg gtc tet 864
Lys Asp Ile Ile Arg Ala Ile Arg Arg Ile Ala Val Pro Val Val Ser
275 280 285
aca ttg ttc cca cct gee get cct eta gee cat gca att ggg gaa ggt 912
Thr Leu Phe Pro Pro Ala Ala Pro Leu Ala His Ala Ile Gly Glu Gly
290 295 300
gta gac tac eta ctg ggc gat gag gca cag get get tea gga acc get 960
Val Asp Tyr Leu Leu Gly Asp Glu Ala Gin Ala Ala Ser Gly Thr Ala
305 310 315 320
ega gee gcg tea gga aaa gca agg get gee tea ggc ege ata agg cag 100
Ala A.1 a. Sex m w T.\z<a Ala Arrr Ala Ala Ser Gly Arg Ile Arg Gin
Arg j ~ * *·— s
325 330 335
ctg act etc gee gee gac aag ggg tac gag gta gtc gcg aat eta ttc 105
Leu Thr Leu Ala Ala Asp Lys Gly Tyr Glu Val Val Ala Asn Leu Phe
340 345 350
cag gtg ccc cag aat ccc gta g 107
Gin Val Pro Gin Asn Pro Val
355
PL 199 159 B1 <210> 2 <211> 359 <212> PRT <213> Wirus zakaźnego zapalenia kaletki <400> 2
Tyr 1 Asp Leu Gly Tyr 5 Val Arg Leu Gly Asp 10 Pro Ile Pro Ala Ile 15 Gly
Leu Asp Pro Lys 20 Met Val Ala Thr Cys 25 Asp Ser Ser Asp Arg 30 Pro Arg
Val Tur Thr Ile Thr Ala Ais Ά «5·η Asn Tvr Gin Phe Ser Ser Gin Tvr
j 35 * 40 - j — 45 - J —
Gin Thr 50 Gly Gly Val Thr Ile 55 Thr Leu Phe Ser Ala 60 Asn Ile Asp Ala
Ile 65 Thr Ser Leu Ser Val 70 Gly Gly Glu Leu Val 75 Phe Lys Thr Ser Val 80
Gin Ser Leu Val Leu 85 Gly Ala Thr Ile Tyr 90 Leu Ile Gly Phe Asp 95 Gly
Thr Ala Val Ile 100 Thr Arg Ala Val Ala 105 Ala Asn Asn Gly Leu 110 Thr Ala
Gly Ile Asp 115 Asn Leu Met Pro Phe 120 Asn Leu Val Ile Pro 125 Thr Asn Glu
Ile Thr 130 Gin Pro Ile Thr Ser 135 Ile Lys Leu Glu Ile 140 Val Thr Ser Lys
Ser 145 Asp Gly Gin Ala Gly 150 Glu Gin Met Ser Trp 155 Ser Ala Ser Gly Ser 160
Leu Ala Val Thr Ile 165 His Gly Gly Asn Tyr 170 Pro Gly Ala Leu Arg 175 Pro
Val Thr Leu Val 180 Ala Tyr Glu Arg Val 185 Ala Thr Gly Ser Val 190 Val Thr
Val Ala Gly 195 Val Ser Asn Phe Glu 200 Leu Ile Pro Asn Pro 205 Glu Leu Ala
Lys Asn 210 Leu Val Thr Glu Tyr 215 Gly Arg Phe Asp Pro 220 Gly Ala Met Asn
Tyr 225 Thr Lys Leu Ile Leu 230 Ser Glu Arg Asp His 235 Leu Gly Ile Lys Thr 240
Val Trp Pro Thr Arg 245 Glu Tyr Thr Asp Phe 250 Arg Glu Tyr Phe Met 255 Glu
Val Ala Asp Leu 260 Asn Ser Pro Leu Lys 265 Ile Ala Gly Ala Phe 270 Gly Phe
Lys Asp Ile 275 Ile Arg Ala Ile Arg 280 Arg Ile Ala Val Pro 285 Val Val Ser
Thr Leu Phe Pro Pro Ala Ala Pro Leu Ala His Ala Ile Gly Glu Gly
PL 199 159 B1
290 295 300
Val 305 Asp Tyr Leu Leu Gly 310 Asp Glu Ala Gln Ala 315 Ala Ser Gly Thr Ala 320
Arg Ala Ala Ser Gly 325 Lys Ala Arg Ala Ala 330 Ser Gly Arg Ile Arg 335 Gln
Leu Thr Leu Ala 340 Ala Asp Lys Gly Tyr 345 Glu Val Val Ala Asn 350 Leu Phe
Gln Val Pro Gln Asn Pro Val 355 <210> 3 <211> 101 <212> DNA <213> Wirus zakaźnego zapalenia kaletki <220>
<221> CDS <222> (3) . .(101) <223> region kodujący D78 VP2 nukleotydy 884-985 <400> 3 tc cac ggc ctt gta ctg ggc gcc acc atc tac ctc ata ggc ttt gat 47
His Gly Leu Val Leu Gly Ala Thr Ile Tyr Leu Ile Gly Phe Asp
1 5 10 15
ggg aca acg gta atc acc agg gct gtg gcc gca aac aat ggg ctg acg
Gly Thr Thr Val Ile Thr Arg Ala Val Ala 20 25 acc ggc Thr Gly <210> 4 <211> 33 <212> PRT <213> Wirus zakaźnego zapalenia kaletki <400> 4 Ala Asn Asn Gly Leu Thr 30
His Gly Leu Val Leu 1 5 Gly Ala Thr Ile Tyr 10 Leu Ile Gly Phe Asp Gly 15
Thr Thr Val Ile Thr 20 Arg Ala Val Ala Ala 25 Asn Asn Gly Leu Thr Thr 30
Gly <210> 5 <211> 45 <212> DNA <213> Sekwencja sztuczna <220>
<223> Opis sekwencji sztucznej:
starter oligonukleotydowy <400> 5 .
PL 199 159 B1 gccggtcgtc agcccattgt ttgcggccac agccctggtg attac <210> 6 <211> 60 <212> DNA <213> Sekwencja sztuczna <220>
<223> Opis sekwencji sztucznej:
starter oligonukleotydowy <400> 6 taccgttgtc ccatcaaagc ctatgaggta gatggtggcg cccagtacaa ggccgtggac 60

Claims (8)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Mutant wirusa zakaźnego zapalenia torebki Fabrycjusza (IBDV) obejmujący sekwencje nukleotydowe kodujące odmianę E białka VP2 w segmencie A genomu wirusowego zdolny do zakażenia i replikacji w hodowli tkankowej CEF, znamienny tym, że obejmuje jedną albo więcej mutacji w regionie kodującym odmianę E VP2, takich że:
    (i) kodon dla aminokwasu w pozycji 254 koduje glicynę, i/lub (ii) kodon dla aminokwasu w pozycji 270 koduje treoninę.
  2. 2. Mutant według zastrz. 1, znamienny tym, że kodonem dla aminokwasu 254 jest GGC i/lub kodonem dla aminokwasu 270 jest ACG.
  3. 3. Mutant według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że region kodujący dla fragmentu 253-284 odmiany E białka VP2 jest zastąpiony przez odpowiedni region kodujący szczepu D78 IBDV.
  4. 4. Mutant według zastrz. 1, znamienny tym, że zrąb segmentu A pochodzi z IBDV podtypu klasycznego, korzystnie szczepu D78 IBDV.
  5. 5. Mutant według zastrz. 1, znamienny tym, że segment B genomu wirusowego pochodzi z klasycznego szczepu IBDV, korzystnie szczepu D78 albo P2.
  6. 6. Szczepionka do zastosowania w ochronie drobiu przed chorobą wywoływaną przez zakażenie IBDV, znamienna tym, że zawiera mutanta IBDV określonego w zastrz. 1, oraz dopuszczalny farmaceutycznie nośnik albo rozcieńczalnik.
  7. 7. Szczepionka według zastrz. 6, znamienna tym, że mutant IBDV jest w postaci żywej.
  8. 8. Zastosowanie mutanta IBDV określonego w zastrz. 1 do wytwarzania szczepionki do podawania na masową skalę.
PL348550A 2000-07-07 2001-07-06 Mutant wirusa zakaźnego zapalenia torebki Fabrycjusza (IBDV), zawierająca go szczepionka do ochrony drobiu przed chorobą wywołaną zakażeniem IBDV oraz jego zastosowanie PL199159B1 (pl)

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
EP00202430 2000-07-07
EP01201064 2001-03-22

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL348550A1 PL348550A1 (en) 2002-01-14
PL199159B1 true PL199159B1 (pl) 2008-08-29

Family

ID=26072471

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL348550A PL199159B1 (pl) 2000-07-07 2001-07-06 Mutant wirusa zakaźnego zapalenia torebki Fabrycjusza (IBDV), zawierająca go szczepionka do ochrony drobiu przed chorobą wywołaną zakażeniem IBDV oraz jego zastosowanie

Country Status (13)

Country Link
US (1) US6485940B2 (pl)
JP (1) JP2002095485A (pl)
KR (1) KR100759769B1 (pl)
CN (1) CN1257973C (pl)
AT (1) ATE330969T1 (pl)
AU (1) AU780878B2 (pl)
BR (1) BR0102776A (pl)
CA (1) CA2351010C (pl)
DE (1) DE60120840T2 (pl)
HU (1) HU225488B1 (pl)
MX (1) MXPA01006919A (pl)
NZ (1) NZ512800A (pl)
PL (1) PL199159B1 (pl)

Families Citing this family (4)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
EP1608741A2 (en) * 2003-03-24 2005-12-28 Akzo Nobel N.V. Infectious bursal disease virus mutants and vaccines
US7491399B2 (en) * 2005-06-23 2009-02-17 University Of Maryland Biotechnology Institute In Ovo vaccine against infectious bursal disease
CN100384990C (zh) * 2005-11-14 2008-04-30 浙江大学 传染性法氏囊病病毒无毒力毒株构建方法
DE102006054260A1 (de) * 2006-02-28 2007-09-27 Lohmann Animal Health Gmbh & Co. Kg Wasser stabilisierende Zusammensetzung, Verfahren zu deren Herstellung und deren Verwendung

Family Cites Families (4)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
AU7955591A (en) 1990-05-04 1991-11-27 University Of Maryland At College Park, The Specific dna sequences related to an ibdv protein including vectors, hosts and vaccines
US5788970A (en) 1994-03-29 1998-08-04 The University Of Maryland College Park Chimeric infectious bursal disease virus CDNA clones, expression products and vaccines based thereon
CA2238659C (en) * 1997-05-26 2010-12-14 Akzo Nobel N.V. Recombinant birnavirus vaccine
WO2000012677A2 (en) 1998-09-01 2000-03-09 The University Of Hong Kong Generation of recombinant infectious bursal disease viruses by reverse genetics technology and the use of the recombinant viruses as attenuated vaccines

Also Published As

Publication number Publication date
HU0102823D0 (en) 2001-09-28
AU780878B2 (en) 2005-04-21
US6485940B2 (en) 2002-11-26
JP2002095485A (ja) 2002-04-02
DE60120840D1 (de) 2006-08-03
HUP0102823A2 (hu) 2002-04-29
CN1257973C (zh) 2006-05-31
BR0102776A (pt) 2002-07-23
NZ512800A (en) 2002-03-01
PL348550A1 (en) 2002-01-14
ATE330969T1 (de) 2006-07-15
HUP0102823A3 (en) 2005-06-28
MXPA01006919A (es) 2003-09-25
DE60120840T2 (de) 2006-11-16
CA2351010C (en) 2010-12-14
KR100759769B1 (ko) 2007-10-04
AU5419601A (en) 2002-01-10
CA2351010A1 (en) 2002-01-07
KR20020013387A (ko) 2002-02-20
US20020064532A1 (en) 2002-05-30
HU225488B1 (en) 2006-12-28
CN1366041A (zh) 2002-08-28

Similar Documents

Publication Publication Date Title
JP4675447B2 (ja) 遺伝的に操作された細胞培養適応感染性嚢胞疾患ウイルス(ibdv)突然変異体
US7022327B1 (en) Recombinant birnavirus vaccine
EP0887412B1 (en) Recombinant birnavirus vaccine
EP1908822B1 (en) Infectious bursal disease virus mutants and vaccines
US6485940B2 (en) Broad spectrum infectious bursal disease virus vaccine
JP2005519943A (ja) インビボ(invivo)マルチプルdnaワクチンと多価dnaワクチン
KR102421251B1 (ko) 국내 분리 중국형 항원변이형 닭전염성 f낭병 바이러스 및 이를 포함하는 백신조성물
EP1170302B1 (en) Infectious bursal disease virus vaccines
EP1483287A1 (en) An infectious bursal disease virus variant
KR102421249B1 (ko) 국내 분리 미주형 항원변이형 닭전염성 f낭병 바이러스 및 이를 포함하는 백신조성물
US7431930B2 (en) Infectious bursal disease virus (IBDV) mutant expressing virus neutralising epitopes specific for classic-and variant IBDV strains
WO2001092486A1 (en) Serotype chimeric ibdv strains

Legal Events

Date Code Title Description
LAPS Decisions on the lapse of the protection rights

Effective date: 20120706