PL199231B1 - Układ klamrowy do mocowania elementu nakładanego na elemencie nośnym - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest uk lad klamrowy do moco- wania elementu nak ladanego na elemencie no snym, sk la- daj acy si e z klamry lacz acej z materia lu spr ezystego, ele- mentu nak ladanego i elementu no snego. Klamra lacz aca jest zaciskana na zebrze mocuj acym elementu nak ladane- go i jest wtykana w korzystnie prostok atny otwór elementu no snego, przy czym odkszta lca si e ona spr ezy scie w ten sposób, ze klamra ta, przylegaj ac do kraw edzi tego otworu, tworzy z elementem no snym polaczenie zamkni eciem si lowym. W stanie nie zmontowanym klamra lacz aca posia- da dwa, wygi ete do siebie ramiona spr ezyste, wychodz ace od srodkowego zebra rozdzielaj acego, które posiadaj a pazury, wygi ete uko snie do siebie, które po wprowadzeniu zebra mocuj acego przylegaj a spr ezy scie do jego po- wierzchni bocznych Wed lug wynalazku, wolne ko nce (4) ramion spr ezystych (3) jako zewn etrzne ramiona (5) s a wygi ete na zewn atrz i do ty lu w ten sposób, ze utworzone dzi eki temu zewn etrzne ramiona (5) s a spr ezy scie sciskane i zatrzaskiwane mi edzy kraw edziami (10) otworu (9), przy czym w srodkowym zebrze rozdzielaj acym (2) wyci ete jest wybranie (15) dla wprowadzenia zebra mocuj acego (8), wprowadzonego do wybrania (15), które to wybranie, zgod- nie z wymiarem w swietle, odpowiada przekrojowi po- przecznemu zebra mocuj acego (8). PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest układ klamrowy do mocowania elementu nakładanego na elemencie nośnym, przy łączeniu elementów konstrukcyjnych, przeznaczony do niezawodnego montażu i różnorodnych zastosowań.

Z opisu DE 32 45 056 A1 jest znany elastyczny zacisk ze stali sprężystej. Zacisk ten posiada trzy pary ramion o różnej długości, które, wychodząc od jednej linii środkowej, są odgięte od siebie w taki sposób, ż e w widoku z boku mają kształ t rombu. W stanie nie zmontowanym zacisku, wolne końce pary ramion przylegają do siebie, a następnie są jeszcze raz odgięte pod kątem, dzięki czemu ułatwione jest nasunięcie zacisku na żebro mocujące elementu nakładanego. Przy tym wolne końce pary ramion zostają rozsunięte na boki i przylegają w sposób zaciskający do powierzchni bocznych żebra mocującego. W celu zapewnienia niezawodnego zamocowania zacisku na żebrze mocującym umieszczone są dwie zewnętrzne, znacznie krótsze pary ramion, które w swoim obszarze przylegania do żebra mocującego posiadają dodatkowo pazury, wygięte do wewnątrz.

Dla uzyskania właściwego zacisku, a mianowicie do zamocowania elementu nakładanego na elemencie nośnym służy środkowa, dłuższa para ramion. Przy tym środkowy wymiar szerokości dłuższej pary ramion jest większy o określony wymiar od odpowiedniej szerokości w świetle szczelinowego otworu w elemencie nośnym. W celu zamocowania elementu nakładanego, jego żebro mocujące z zamontowanym na nim zaciskiem jest wsuwane w szczelinowy otwór elementu noś nego pod wpł ywem elastycznego odkształcenia środkowej pary ramion, do momentu, aż naprzeciwległe, rozwarte obszary pary ramion znajdą się za wewnętrzną krawędzią otworu, a powierzchnie ramion, po powrotnym sprężynowaniu, zaczną przylegać do wewnętrznej krawędzi.

Ukształtowanie tego zacisku nie gwarantuje skutecznego osadzenia elementu nakładanego na żebrze mocującym, ponieważ jest on tam przytrzymywany jedynie za pomocą skierowanej do wewnątrz siły docisku pary ramion. Z tego powodu należało również dodatkowo umieścić boczne, krótsze pary ramion, posiadające pazury przytrzymujące. Ponieważ pazury mocujące za pomocą stosunkowo niewielkiej długości sprężystych ramion zaciskowych stawiają duży opór wobec wyginania, toteż w celu przeciśnięcia żebra mocującego między pazurami przytrzymują cymi aż do dosunięcia do oporu w podstawie zacisku, konieczne jest użycie stosunkowo dużej siły.

W opisie patentowym EP 0855523 został a przedstawiona konstrukcja klamry łączą cej, w której żebro środkowe, patrząc w kierunku wprowadzania, jest usytuowane z przodu, a zewnętrzne ramiona, w kierunku wprowadzania są wycięte i bocznie rozstawione na zewnątrz. Wprowadzanie żebra mocującego następuje poprzez wolne zakończenia ramienia sprężystego aż do zderzaka na żebrze środkowym.

Przedmiotem wynalazku jest układ klamrowy do mocowania elementu nakładanego na elemencie nośnym, składający się z klamry łączącej z materiału sprężystego, elementu nakładanego i elementu nośnego. Klamra łącząca jest zaciskana na żebrze mocującym elementu nakładanego i jest wtykana w korzystnie prostokątny otwór elementu nośnego, przy czym odkształca się ona sprężyście w ten sposób, ż e klamra ta, przylegając do krawędzi tego otworu, tworzy z elementem nośnym połączenie z zamknięciem siłowym. W stanie nie zmontowanym, klamra łącząca posiada dwa, wygięte do siebie ramiona sprężyste, wychodzące od środkowego żebra rozdzielającego, które posiadają pazury, wygięte ukośnie do siebie, które po wprowadzeniu żebra mocującego przylegają sprężyście do jego powierzchni bocznych.

Istota wynalazku polega na tym, że wolne końce ramion sprężystych, jako ramiona zewnętrzne, są wygięte na zewnątrz i do tyłu w ten sposób, że utworzone dzięki temu zewnętrzne ramiona są sprężyście ściskane i zatrzaskiwane między krawędziami otworu, przy czym w środkowym żebrze rozdzielającym, wycięte jest wybranie dla wprowadzenia żebra mocującego, wprowadzonego do wybrania, które to wybranie, zgodnie z wymiarem w świetle, odpowiada przekrojowi poprzecznemu żebra mocującego.

Korzystnie, tuż przed wolnym końcem wewnętrznych ramion sprężystych są umieszczone ukośnie zagięte w kierunku do siebie pazury.

Według wynalazku, w wewnętrznych ramionach sprężystych, po obu stronach wybrania, z ich krawędzi jest wykrojona odpowiednio jedna szczelina, która służy do ustalenia żebra wzmacniającego o odpowiedniej gruboś ci pomię dzy elementem nakładanym a ż ebrem mocują cym.

W korzystnym rozwiązaniu, zewnętrzne ramiona sprężyste są utworzone z trzech odcinków, z których pierwszy odcinek jest odgięty pod kątem ostrym od dolnego koń ca na zewnątrz, drugi odcinek jest wygięty pod kątem rozwartym do wewnątrz, a następnie trzeci odcinek jest wygięty ponownie

PL 199 231 B1 pod kątem rozwartym na zewnątrz. Linia wygięcia przy wyboczeniu między drugim odcinkiem a trzecim odcinkiem tworzy żłobek ustalający dla krawędzi zatrzaskowych otworu, przy czym dolny odcinek poza łukowo wygiętym końcem posiada korzystnie prostokątne wgłębienie.

Dzięki zgodnemu z wynalazkiem ukształtowaniu klamry łączącej, w prosty sposób uzyskano to, że żebro mocujące można łatwo przesunąć przez wybranie między pazurami, przy czym podczas wprowadzania klamer w otwór elementu nośnego, pazury są dodatkowo dociskane do ścian bocznych żebra mocującego za pomocą ściskania odgiętych do tyłu ramion sprężystych, dzięki czemu dodatkowo wzmocnione jest działanie zaciskowe pazurów. Dzięki temu uzyskano większe siły mocujące niż wymienione w stanie techniki, a tym samym niezawodne osadzenie klamer.

Działanie to jest jeszcze dodatkowo wzmocnione wówczas, jeśli pazury są umieszczone tuż przed wolnym końcem ramion sprężystych. Dzięki wykorzystaniu pełnej długości zginania wewnętrznych ramion sprężystych, pazury można jeszcze łatwiej wygiąć w przeciwne strony, a z drugiej strony podczas wprowadzania klamer łączących mocniej przylegają do ścian bocznych żebra mocującego, ponieważ dodatkowa siła dociskająca krawędzi zatrzaskowych jest wywierana na mniejszej długości ramienia.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia korzystną postać wykonania klamry łączącej układu klamrowego, w widoku z boku, fig. 2 tę samą klamrę łączącą, w widoku z przodu, fig. 3 - tę samą klamrę łączącą, w widoku z góry, fig. 4 klamrę łączącą wzdłuż linii IV-IV na fig. 1, w przekroju, fig. 5 - klamrę łączącą wzdłuż linii V-V na fig. 2, w przekroju, fig. 6 - wycinek elementu nakładanego z żebrem mocującym, ułożonym do wprowadzenia w klamrę łączą c ą , fig. 7 - klamrę łączą c ą zamontowaną na ż ebrze mocują cym, w przekroju wzdł uż linii VII-VII na fig. 3, ułożoną do wprowadzenia do otworu mocującego elementu nośnego, a fig. 8 - obraz według fig. 7, po utworzeniu połączenia według wynalazku między elementem nakładanym a elementem nośnym.

Układ klamrowy według wynalazku służy do mocowania elementu nakładanego 6 na elemencie nośnym 7 za pomocą klamry łączącej 1, która jest zaciskana na żebrze mocującym 8 elementu nakładanego 6. Następnie zaciśnięta w ten sposób klamra łącząca 1 jest wtykana w zasadniczo prostokątny otwór 9 elementu nośnego 7. Przy tym klamra łącząca 1 odkształca się sprężyście w ten sposób, że klamra 1 na krawędziach 10 otworu 9 jest połączona zamknięciem siłowym z elementem nośnym 7.

Jak wynika z fig. 1-4, klamra łącząca 1 jest wykonana z pierwotnie prostokątnego arkusza ze stali sprężynowej, przy czym klamra łącząca 1 w stanie nie zmontowanym posiada dwa ramiona sprężyste 3 wygięte w kierunku do siebie, od środkowego żebra rozdzielającego 2. Na swoich wolnych, prawie stykających się końcach 4 są one odgięte na zewnątrz i do tyłu w taki sposób, że utworzone przy tym zewnętrzne ramiona 5, w widoku z boku według fig. 1 tworzą profil klinowy.

Jak wynika z fig. 5, zewnętrzne ramiona sprężyste 5 są utworzone z trzech odcinków, z których pierwszy odcinek 11 jest odgięty pod kątem ostrym od dolnego, wolnego końca 4 na zewnątrz. Drugi, środkowy odcinek 12 przylega do niego pod kątem rozwartym do wewnątrz, natomiast trzeci odcinek 13 jest wygięty ponownie pod kątem rozwartym na zewnątrz. Przy tym linia wygięcia przy wyboczeniu między drugim odcinkiem 12 a trzecim odcinkiem 13 tworzy żłobek ustalający 14, który po wprowadzeniu klamry łączącej 1 do otworu 9 elementu nośnego 7 przylega do krawędzi zatrzaskowych 10 otworu 9, lub zaskakuje za nie.

W celu uzyskania niezawodnego i trwałego połączenia klamry łączą cej 1 z elementem nakładanym 6, element ten posiada żebro mocujące 8, natomiast w środkowym żebrze rozdzielającym 2 klamry łączącej 1 jest wycięte wybranie 15, które zgodnie z wymiarem w świetle odpowiada przekrojowi poprzecznemu żebra mocującego 8. Ponadto tuż przed dolnym końcem 4 ramion sprężystych 3 są ukształtowane zagięte ukośnie do siebie pazury 16, które przylegają sprężyście do powierzchni bocznych 17 żebra mocującego 8.

Żebro mocujące 8 jest podparte pośrodku po obu stronach za pomocą żebra wzmacniającego 18 w postaci trójkąta, którego jeden bok jest połączony z elementem nakładanym 6. Odpowiednio do tego w wewnętrznych ramionach sprężystych 3, po obu stronach wybrania 15, w ich krawędziach 19 wykrojona jest odpowiednio jedna szczelina 20, która po wprowadzeniu żebra mocującego 8 do klamry łączącej 1 służy do ustalenia żebra wzmacniającego 18.

Ponadto, po obu stronach żebra wzmacniającego 8, w odstępie od niego, na elemencie nakładanym 6 ukształtowane są jeszcze żebra podporowe 21, które podczas zatrzaskiwania żłobka ustalającego 14 w otworze 9 przylegają jednocześnie do elementu nośnego 7, a tym samym stanowią przekładkę między elementem nośnym 7 a elementem nakładanym 6. Odstęp między obydwoma żebrami

PL 199 231 B1 podporowymi 21 jest tak dobrany, aby górne odcinki 13 zewnętrznych ramion sprężystych 5 w stanie odprężonym klamry łączącej 1 miały dostateczną ilość miejsca między żebrami podporowymi 21 po wprowadzeniu żebra mocującego 8.

W celu ukształtowania pierwszego odcinka 11 zewnętrznych ramion sprężystych 5 jako odcinka najbardziej sprężystego, posiada on zasadniczo prostokątne wgłębienie 22, które wychodzi poza łukowo wygięty koniec 4 wewnętrznych ramion sprężystych 3.

Korzystne działanie układu klamrowego według wynalazku jest uwidocznione na fig. 5 - 8. Po wprowadzeniu żebra mocującego 8 elementu nakładanego 6 od góry w wybranie 15 środkowego żebra rozdzielającego 2 w kierunku strzałki „M” i po jego przeciśnięciu aż do położenia przylegania elementu nakładanego 6 do żebra środkowego 2 między ramionami sprężystymi 3 i pazurami 16 (fig. 7), element nośny 7 może być wtłaczany swoim otworem 9 w kierunku strzałki „A” na klamrę łączącą 1. Przy tym zewnętrzne ramiona sprężyste 5 są najpierw ściskane, a po przesunięciu się środkowych odcinków 12 przez otwór 9 ponownie rozprężają się, aż żłobki ustalające 14 zazębią się z krawędziami 10, a element nakładany 6 podeprze się żebrami podporowymi 21 na elemencie nośnym 7 (fig. 8).

Claims (5)

1. Układ klamrowy do mocowania elementu nakładanego na elemencie nośnym, składający się z klamry łączącej z materiału sprężystego, elementu nakładanego i elementu nośnego, przy czym klamra łącząca jest zaciskana na żebrze mocującym elementu nakładanego i jest wtykana w korzystnie prostokątny otwór elementu nośnego, przy czym odkształca się ona sprężyście w ten sposób, że klamra ta, przylegając do krawędzi tego otworu, tworzy z elementem nośnym połączenie zamknięciem siłowym, przy czym w stanie nie zmontowanym klamra łącząca posiada dwa, wygięte do siebie, ramiona sprężyste, wychodzące od środkowego żebra rozdzielającego, które posiadają pazury, wygięte ukośnie do siebie, które po wprowadzeniu żebra mocującego przylegają sprężyście do jego powierzchni bocznych, znamienny tym, że wolne końce (4) ramion sprężystych (3) jako zewnętrzne ramiona (5) są wygięte na zewnątrz i do tyłu w ten sposób, że utworzone dzięki temu zewnętrzne ramiona (5) są sprężyście ściskane i zatrzaskiwane między krawędziami (10) otworu (9), przy czym w środkowym żebrze rozdzielają cym (2) wycięte jest wybranie (15) dla wprowadzenia żebra mocującego (8), wprowadzonego do wybrania (15), które to wybranie, zgodnie z wymiarem w świetle, odpowiada przekrojowi poprzecznemu żebra mocującego (8).

2. Układ według zastrz. 1, znamienny tym, że ukośnie zagięte w kierunku do siebie pazury (16) są umieszczone tuż przed wolnym końcem (4) wewnętrznych ramion sprężystych (3).

3. Układ według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że w wewnętrznych ramionach sprężystych (3) po obu stronach wybrania (15), z ich krawędzi (19) jest wykrojona odpowiednio jedna szczelina (20), która służy do ustalenia żebra wzmacniającego (18) o odpowiedniej grubości pomiędzy elementem nakładanym (6) a żebrem mocującym (8).

4. Układ według zastrz. 1-3, znamienny tym, że zewnętrzne ramiona sprężyste (5) są utworzone z trzech odcinków, z których pierwszy odcinek (11) jest odgięty pod kątem ostrym od dolnego końca (4) na zewnątrz, drugi odcinek (12) jest wygięty pod kątem rozwartym do wewnątrz, a następnie trzeci odcinek (13) jest wygięty ponownie pod kątem rozwartym na zewnątrz, przy czym linia wygięcia przy wyboczeniu między drugim odcinkiem (12) a trzecim odcinkiem (13) tworzy żłobek ustalający (14) dla krawędzi zatrzaskowych (10) otworu (9).

5. Układ według zastrz. 4, znamienny tym, że dolny odcinek (11) poza łukowo wygiętym końcem (4) posiada korzystnie prostokątne wgłębienie (22).