PL200297B1 - Przyrząd mocujący do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych w ziemi i sposób wytwarzania tego przyrządu mocującego - Google Patents

Abstract

10. Przyrz ad mocuj acy do mocowania pr etów, slupków, masztów lub temu podobnych w ziemi, z korpusem (1), zawieraj acym odcinek kotwi acy (2) do kotwienia w ziemi i odcinek ustalaj acy (3) do obsadzenia pr eta, s lupka, masztu lub temu podob- nych, przy czym odcinek kotwi acy (2) ma posta c sto zkowego, maj acego w zasadzie ostry k at wierz- cho lkowy, elementu wypieraj acego, zawieraj acego co najmniej dwie czesci o ró znym k acie wierzcho l- kowym, i w co najmniej jednej z dwóch cz esci ma srubowy wzgl ednie slimakowy gwint (4) do wkr ecania w ziemi e i ponownego wykr ecania, przy czym druga czesc, umieszczona za pierwsz a w kierunku wkr eca- nia, sto zkow a czesci a, ma wi ekszy kat wierzcho lko- wy, znamienny tym, ze odcinek kotwi acy (2) jest ukszta ltowany w postaci jednej cz esci z elementu rurowego, wyklepanego z cylindrycznego elementu rurowego, za s odcinek ustalaj acy (3) i w zasadzie odcinek kotwi acy (2) s a na ca lej d lugo sci puste wewn atrz. PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd mocujący do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych w ziemi i sposób wytwarzania tego przyrządu mocującego.

Przyrządy do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych poprzez wbijanie lub wkręcanie w ziemię wytwarza się najczęściej w drodze odlewania metali lub spawania pojedynczych prefabrykowanych elementów kształtowych. Wytwarzanie odlewów lub detali frezowanych jest przy tym dość skomplikowane i kosztowne, zaś wytwarzanie kształtek nie pozwala na 100% wykorzystanie materiału wyjściowego, co również podwyższa koszty wytwarzania. Dodatkowo miejsca połączenia, w których poszczególne kształtki są spawane, klejone lub wtłaczane, powodują między innymi osłabienie stabilności korpusów odpowiednich przyrządów mocujących.

Z niemieckiego opisu wzoru uż ytkowego nr DE-GM 93 13 258.1 znany jest przyrząd mocujący, zaopatrzony we wkręcany w ziemię i wykręcany z niej odcinek gwintowany oraz odcinek ustalający do obsadzenia pręta, słupka, masztu lub temu podobnych, przy czym pomiędzy odcinkiem gwintowanym i odcinkiem ustalającym znajduje się stożkowy, działający przy wkrę caniu przyrządu mocującego element wypierający ziemię. Odcinek gwintowany stanowi odlew, na którym umieszczony jest ślimakowy gwint. Graniczący z nim element wypierający ma kształt pustego wewnątrz, ściętego stożka, który po stronie mniejszej średnicy jest przyspawany do, w zasadzie cylindrycznego lub lekko stożkowego, litego rdzenia odcinka gwintowanego. Kąt rozwarcia korpusu wypierającego w kształcie ściętego stożka jest przy tym wyraźnie większy niż kąt odcinka gwintowanego. Odcinek gwintowany i korpus wypierający tworzą odcinek kotwiący przyrządu mocującego.

Ponieważ przyrząd mocujący, zwłaszcza zaś jego odcinek kotwiący według niemieckiego wzoru użytkowego nr DE-GM 93 13 258.1 składa się z kilku, zespawanych ze sobą części, przy wkręcaniu i wykręcaniu lub pod wpływem sił oddziałujących na przyrząd mocujący mogą wystą pić problemy wytrzymałościowe, zwłaszcza w obszarze połączenia między odcinkiem gwintowanym i korpusem wypierającym.

Poza tym gwintowana część odcinka kotwiącego, mająca postać odlewu z litym rdzeniem, wymaga dużego wsadu materiałowego.

Kolejny przyrząd mocujący jest przedstawiony w niemieckim opisie patentowym nr DE-PS 40 02 830. Przyrząd ten ma wkręcany w ziemię i wykręcany z niej odcinek gwintowany, na którego tylnym końcu, patrząc w kierunku wkręcania, znajduje się odcinek ustalający do obsadzenia pręta, słupka lub temu podobnych. Odcinek gwintowany, stanowiący tutaj odcinek kotwiący, ma kształt korkociąga lub śruby, której stożkowy rdzeń zwęża się silnie w kierunku wkręcania. Stosunkowo duży, utrzymujący stałą wartość na całym odcinku kotwiącym, kąt wierzchołkowy stożka utrudnia po pierwsze wskutek występujących sił promieniowych wkręcanie przyrządu mocującego w ziemię, zaś z uwagi na stożkowy kształt nie zapewnia skutecznego zakotwienia przyrządu mocującego w ziemi, ponieważ rozwarty kąt wierzchołkowy sprawia, że działające promieniowo siły, wywołane przykładowo przez wstrząsy, powodują poluzowanie odcinka kotwiącego w ziemi.

Przyrząd mocujący znany z niemieckiego opisu patentowego nr DE-PS 40 02 830 jest wykonany z tworzywa sztucznego, co pozwala na jego wytwarzanie metodą laminowania, formowania na gorąco, wtrysku i innych. Z uwagi na niezbędne operacje wstępne metody te wymagają stosunkowo dużych nakładów, co zwiększa ich koszty.

Wprawdzie wykonany w ten sposób odcinek kotwiący nie zawiera osłabiających stabilności miejsc łączenia, jednak dla osiągnięcia wymaganej stabilności musi on być z litego materiału.

Z europejskiego opisu patentowego nr EP 0 590 367 A1 znany jest wbijany ko ł ek gruntowy ze wzdłużnymi rowkami, zaopatrzony w kanał, służący jako pusta przestrzeń do obsadzania. Kołek gruntowy według EP 0 590 367 A1 daje się wytwarzać metodą wtrysku z tworzywa sztucznego, można go jednak również wykonać ze stali w postaci kilkuczęściowej.

Celem wynalazku jest opracowanie przyrządu mocującego do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych poprzez wbijanie lub wkręcanie w ziemie, który to przyrząd w zasadzie w dowolnych warunkach, przy jak najmniejszym zużyciu materiału, zapewni wysoka stabilność, a tym samym niezawodne kotwienie w ziemi oraz umożliwia niezawodną i łatwą obsługę przy wbijaniu względnie wkręcaniu w ziemię i wykręcaniu z niej. Następne zadanie wynalazku polega na opracowaniu sposobu wytwarzania przyrządu mocującego do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych w ziemi, zwłaszcza do wytwarzania kołka gruntowego z korpusem, który to sposób pozwala tanio wytwarzać korpus przyrządu mocującego i wymaga niewielkiego wsadu materiałowego.

PL 200 297 B1

Zadanie to rozwiązano według wynalazku za pomocą sposobu wytwarzania przyrządu mocującego według zastrzeżenia 1 albo 2 oraz za pomocą przyrządu mocującego o cechach zastrzeżenia 10 albo 17.

Korzystne postaci wykonania są zdefiniowane w odpowiednich zastrzeżeniach zależnych.

Do wytwarzania przyrządu mocującego do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych w ziemi, zwłaszcza kołka gruntowego, i zwłaszcza do wytwarzania przyrządu mocującego według niniejszego wynalazku, z korpusem, przy czym co najmniej jeden odcinek korpusu może być zaopatrzony w śrubowy względnie ślimakowy gwint, chociaż nie jest to konieczne, zaś korpus ma w zasadzie stożkowy kształt podstawowy z co najmniej jedną częścią stożkową, korpus wyklepuje się, odkuwa lub obrabia plastycznie do kształtu podstawowego z rury o kształcie w zasadzie cylindrycznym.

W razie potrzeby ś rubowy względnie ślimakowy gwint można wówczas umieścić co najmniej w jednej części korpusu, zwłaszcza poprzez przyspawanie odpowiednio prefabrykowanej kształtki. Podstawowa forma korpusu w postaci stożka o ostrym kącie wierzchołkowym może stanowić odcinek kotwiący, co ułatwia wbijanie względnie wkręcanie.

Wyklepywanie w formie w zasadzie cylindrycznej rury celem wytworzenia korpusu przyrządu mocującego według wynalazku jest o tyle korzystne, że działające na rurę siły odkształcające są wprowadzane w rurę zarówno osiowo, jak też promieniowo przez biegnące wokół rury, formujące części młotka, co pozwala uzyskać stosunkowo silne odkształcenie rury. W przeciwieństwie do tego przy prasowaniu rury w formie osiowe wtłaczanie w matrycy powoduje, że na rurę działają tylko siły osiowe, które mogą prowadzić do spęczania rury. Sposób wyklepywania rury według wynalazku, wykorzystywany do wytwarzania stożkowych zasadniczych form korpusu przyrządu mocującego, jest zatem wyjątkowo niezawodny i skuteczny.

Sposób wyklepywania rury jest znany jako taki do innych zastosowań, dlatego też nie będzie tutaj bliżej opisywany. Do wytwarzania podstawowej formy kołka gruntowego można również wykorzystać inne odpowiednie sposoby o podobnym działaniu sił na rurę, zwłaszcza kucie, obróbkę plastyczną lub temu podobne. Rurę można przy tym częściowo nagrzać, aby ułatwić odkształcanie. Sposób ten pozwala teoretycznie odkształcić rurę do postaci ostrza.

Jest to również możliwe przy wytwarzaniu według wynalazku przyrządów mocujących. Sposób ten pozwala zwłaszcza na kształtowanie żądanej, w zasadzie stożkowej, formy podstawowej, mającej w szczególnoś ci rozwarty ką t wierzchoł kowy.

Ponieważ sposób według wynalazku wytwarzania przyrządu mocującego jest sposobem obróbki bezwiórowej, osiąga się praktycznie 100% wykorzystanie użytego materiału wyjściowego, to znaczy użytej, w zasadzie cylindrycznej rury. Odkształcenie rury do, w zasadzie stożkowej, formy podstawowej powoduje w wyniku procesu klepania zwiększenie grubości ścianki przy mniejszej średnicy korpusu, natomiast pusta przestrzeń wewnątrz rury pozostaje w zasadzie zachowana. Zwiększenie grubości ścianki poza faktem, że korpus, zwłaszcza odcinek kotwiący, można w całości, to znaczy jako jedną część, uformować z pustą przestrzenią wewnątrz, jest przy tym szczególnie korzystne, ponieważ uzyskana w ten sposób stabilność korpusu, a zatem przyrządu mocującego, jest większa niż stabilność przyrządów mocujących, które składają się z wielu pojedynczych części i muszą być zespawane.

Kolejna zaleta polega na tym, że dzięki możliwości rezygnacji z ewentualnych operacji spajania i montażu sposób staje się mniej czasochłonny, a co za tym idzie, tańszy.

W sposobie wytwarzania korpusu przyrządu mocującego szczególnie korzystne jest wykonanie korpusu w całości z odcinkiem ustalającym i odcinkiem kotwiącym. Zapewnia to dalsze zwiększenie stabilności całego przyrządu mocującego.

W innej korzystnej postaci wykonania sposobu wytwarzania korpusu przyrzą du mocuj ą cego podstawowy kształt korpusu kształtuje się w postaci jednoczęściowego odcinka kotwiącego, na którym mocuje się, zwłaszcza przyspawuje, ukształtowany w zasadzie w postaci tulei, odcinek ustalający wykonany metodą formowania końcówek rur. Można tu zastosować dowolną inną odpowiednią technikę łączenia. Mocowanie wykonanego uprzednio oddzielnie odcinka ustalającego pozwala na większą elastyczność w kształtowaniu przyrządu mocującego, na przykład w odniesieniu do różnych wkładek, jakie można zastosować do odcinka ustalającego.

W nastę pnej korzystnej postaci wykonania wynalazku korpus z odcinkiem kotwią cym i odcinkiem ustalającym jest w zasadzie na całej swej długości pusty wewnątrz, co powoduje dalsze obniżenie kosztów wskutek zmniejszenia zużycia materiału, a jednocześnie pozwala zachować niewielki ciężar korpusu.

PL 200 297 B1

W szczególnie korzystnej postaci wykonania sposobu wytwarzania przyrządu mocującego zaopatruje się korpus, co najmniej w jego dolnej, w kierunku wkręcania w ziemię pierwszej części odcinka kotwiącego, w otwór przechodzący przez ściankę korpusu. Przez ten otwór, połączony z odcinkiem kotwiącym, w zasadzie pustym wewnątrz, może stosunkowo łatwo odpływać woda, gromadząca się ewentualnie w przyrządzie mocującym, ponieważ po pierwsze wysoka kolumna wody nad otworem wytwarza zwiększone ciśnienie, po drugie zaś niskie położenie otworu w ziemi w pewnych warunkach powoduje dotarcie do żwiru, który pozwala na łatwiejsze przesiąkanie wody niż próchnica na powierzchni gleby. W pewnych warunkach może nawet być korzystne nawilżanie gruntu podczas procesu wbijania względnie wkręcania za pomocą wody, podawanej od góry do odcinka kotwiącego, a następnie wydostającej się przez otwór, co poza zoptymalizowanym według wynalazku, stożkowym kształtem odcinka kotwiącego może dodatkowo ułatwić wbijanie względnie wkręcanie.

Szczególnie korzystna jest postać wykonania sposobu, w której w zasadzie cylindryczną rurę zmniejsza się do średnicy około 10 mm, po czym na tym cylindrycznym elemencie mocuje się, zwłaszcza przyspawuje, czworokątne ostrze. Takie ostrze okazało się szczególnie korzystne, ponieważ przy wbijaniu względnie wkręcaniu ma ono dużą stabilność i skutecznie wypiera małe kamienie i twarde warstwy ziemi. Moż liwe jest również zastosowanie ostrzy stoż kowych wzglę dnie ostrzy tokarskich lub ostrzy wierteł.

W korzystnej postaci wykonania sposobu, w przypadku, gdy nie jest przewidziany gwint, na korpusie, w zasadzie w jego kierunku wzdłużnym, umieszcza się w odpowiedni sposób, zwłaszcza przyspawuje się, co najmniej jeden, mający kształt płetwowy, element powierzchniowy.

Szczególnie korzystne jest umieszczenie trzech lub czterech, mających kształt płetwowy, elementów powierzchniowych, rozmieszczonych w równych odstępach kątowych na obwodzie.

Elementy powierzchniowe można wytwarzać za pomocą wykrawania, odlewania, frezowania lub w inny odpowiedni sposób.

Zamocowanie co najmniej jednego elementu powierzchniowego pozwala uzyskać dodatkową stabilność i dobre prowadzenie, zwłaszcza przy wbijaniu przyrządu mocującego.

Wytwarzany zwłaszcza za pomocą opisanego powyżej sposobu, przyrząd mocujący według wynalazku, z korpusem, ma odcinek kotwiący do kotwienia w ziemi i odcinek ustalający do obsadzenia pręta, słupka, masztu lub temu podobnych. Odcinek kotwiący ma przy tym postać stożkowego, mającego w zasadzie ostry kąt wierzchołkowy, elementu wypierającego, zawierającego co najmniej jedną część stożkową. Można również zastosować dwie, trzy lub więcej części o różnej zbieżności. Co najmniej jedna część elementu wypierającego może mieć śrubowy względnie ślimakowy gwint do wkręcania w ziemię i ponownego wykręcania, nie jest to jednak konieczne. Jeżeli przyrząd mocujący jest przeznaczony do wbijania w ziemię, wówczas gwint jest zbędny. Pierwsza w kierunku wprowadzania w ziemię, stożkowa część odcinka kotwiącego ma bardziej ostry kąt wierzchołkowy niż druga, następująca po niej, część stożkowa.

Ewentualnie następujące dalej odcinki mogą mieć dowolne, małe lub duże kąty wierzchołkowe.

Według wynalazku odcinek kotwiący jest ukształtowany w postaci jednej części z pustego elementu rurowego, zwłaszcza z cylindrycznej w zasadzie rury. Ponadto według wynalazku odcinek ustalający i w zasadzie odcinek kotwiący są na całej długości puste wewnątrz.

Jako materiał na przyrząd mocujący według wynalazku nadaje się zwłaszcza metal, w szczególności po odpowiedniej obróbce antykorozyjnej.

Odcinek kotwiący jest przy tym korzystnie zamknięty na odcinku pierwszym w kierunku wprowadzania w ziemię.

Zamknięcie to można zrealizować poprzez ściśnięcie materiału w zasadzie cylindrycznej rury.

Ponieważ według wynalazku odcinek ustalający i w zasadzie odcinek kotwiący są na całej długości puste wewnątrz, poza oszczędnością materiału oraz związanym z nią obniżeniem kosztów i zmniejszeniem ciężaru uzyskuje się dodatkowo tę zaletę, ż e odcinek ustalają cy i odcinek kotwiący względnie element wypierający mogą służyć do obsadzenia dolnego końca stawianego przy użyciu przyrządu mocującego pręta, słupka lub temu podobnych, przy czym dolny koniec pręta, słupka lub temu podobnych zostaje unieruchomiony poprzez mającą ostry kąt wierzchołkowy, wewnętrzną stożkową powierzchnię odcinków względnie ich części, zwłaszcza unieruchomienie w płaszczyźnie poziomej, co powoduje jego samohamowne zakleszczenie w wyniku sił działających w kierunku promieniowym.

Ponieważ odcinek kotwiący ma w zasadzie na całej swej długości postać stożkowego, mającego w zasadzie ostry kąt wierzchołkowy, elementu wypierającego ziemię, przyrząd mocujący zostaje

PL 200 297 B1 przy wbijaniu względnie wkręcaniu w ziemię zakleszczony w niej, ponieważ ziemia i kamienie są przepychane na całej długości stożka przez, w zasadzie ostry, kąt elementu wypierającego. Wskutek tego siły, wypierające ziemię i ewentualne kamienie, są większe niż w przyrządach mocujących, które wypierają ziemię w stosunkowo szerokim obszarze pomiędzy odcinkiem gwintowanym i odcinkiem ustalającym. Ułatwia to wbijanie względnie wkręcanie.

Korzyść w porównaniu do stałego kąta wierzchołkowego na całym odcinku kotwiącym polega na tym, że na początku wkręcania mniejszy kąt wierzchołkowy ułatwia osadzanie i ustawianie przyrządu mocującego w podłożu oraz wymaga niewielkiego wysiłku przy wbijaniu względnie wkręcaniu.

Ponieważ według wynalazku co najmniej odcinek kotwiący jest ukształtowany w całości z elementu rurowego, w związku z czym w tym obszarze nie występują miejsca połączenia różnych montowanych części, w porównaniu do stanu techniki uzyskuje się lepszą stabilność odcinka kotwiącego i przyrzą du mocują cego.

Szczególnie korzystne jest, jeżeli odcinek kotwiący i odcinek ustalający stanowią całość, co pociąga za sobą dalsze zwiększenie stabilności całego przyrządu.

W innej korzystnej postaci wykonania przyrządu mocującego odcinek ustalający jest w postaci opisanej powyżej kształtki zamocowany na odcinku kotwiącym, zwłaszcza przyspawany do niego. Możliwe jest zastosowanie również innej dowolnej odpowiedniej techniki łączenia.

Tulejowy w zasadzie odcinek ustalający można przy tym wyjątkowo łatwo dopasować do różnych wielkości używanych prętów, słupków, masztów lub temu podobnych. Korzystnie taki tulejowy odcinek ustalający składa się z pięciu części. Pierwszą część stanowi stożek do centrowania w umieszczonym w formie podstawowej odcinku kotwi ą cym korpusu. Druga cz ęść ma postać sześ ciokąta do ewentualnego przenoszenia ruchu obrotowego przez klucz z sześciokątem wewnętrznym. Trzecia część ma kształt cylindra, ustalającego odstęp pomiędzy pierwszą częścią i najwyższą częścią odcinka kotwiącego. Czwarta część stwarza możliwość umieszczenia ewentualnych pomocniczych urządzeń do unieruchamiania i ustalania położenia w odcinku ustalającym, zaś piąta część pozwala na zaciskanie mocowanych prętów, słupków, masztów lub urządzeń ustalających i unieruchamiających w odcinku ustalającym.

Ogólnie rzecz biorąc, przyrząd mocujący według wynalazku względnie wykonany według wynalazku korpus stwarza możliwość unieruchamiania mocowanych przedmiotów lub używanych opcjonalnie dodatkowo urządzeń ustalających w odcinku ustalającym.

W korzystnej postaci wykonania przyrz ądu mocującego według wynalazku róż nica pomiędzy kątami wierzchołkowymi co najmniej dwóch części odcinka kotwiącego wynosi od 1 do 3 stopni. Ewentualnie różnice kąta wierzchołkowego pomiędzy dalszymi częściami mogą zawierać się w tym samym przedziale kątów lub mogą być większe.

Gwint jest według wynalazku tak usytuowany, że co najmniej na jednej części odcinka kotwiącego względnie elementu wypierającego znajduje się gwint śrubowy względnie ślimakowy.

Szczególnie korzystne jest jednak, jeżeli gwint rozciąga się w zasadzie na całej długości odcinka kotwiącego. Może on się przy tym rozciągać na wszystkich lub na jednej części poszczególnych stożkowych fragmentów. Gwint jest umieszczony w postaci elementu kształtowego na podstawowej formie korpusu odcinka kotwiącego, zwłaszcza jest do niej przyspawany.

Siły wciągania odpowiedniego gwintu są przy tym zależne od wielkości powierzchni czynnej na zwoju gwintu. Ponieważ cały odcinek kotwiący ma kształt stożkowy, to znaczy że średnica obszarów odcinka kotwiącego zaopatrzonych w gwint zwiększa się, zwiększa się również średnica gwintu, a co za tym idzie, również czynna powierzchnia na zwoju gwintu. Po wkręceniu odcinka gwintowanego w ziemię w całym przyrządzie mocującym działają, patrząc w kierunku osiowym, dwie przeciwnie skierowane siły, mianowicie jedna siła wytwarzana przez odcinek gwintowany, która ma wciągać przyrząd mocujący jeszcze głębiej w ziemię, oraz przeciwnie skierowana siła wytwarzana przez odcinek kotwiący, która to siła działa przez zagęszczaną ziemię. Obie te, przeciwnie skierowane siły powodują obsadzenie przyrządu mocującego względnie jego odcinka kotwiącego w ziemi.

Dzięki ostremu kątowi wierzchołkowemu odcinka kotwiącego względnie elementu wypierającego oraz korzystnych według wynalazku, niewielkich różnic pomiędzy kątami wierzchołkowymi co najmniej dwóch części o różnej zbieżności uzyskuje się po pierwsze ułatwienie wbijania względnie wkręcania, a dzięki równomiernemu zagęszczaniu na całej długości również skuteczne zamocowanie przyrządu mocującego, które można optymalnie wykorzystać zwłaszcza w połączeniu z gwintem, rozciągającym się w zasadzie na całej długości odcinka kotwiącego.

PL 200 297 B1

W korzystnej postaci wykonania przyrzą du mocującego, w przypadku, gdy nie jest on zaopatrzony w gwint, na gładkim korpusie, w zasadzie w jego kierunku wzdłużnym, zamocowany jest w odpowiedni sposób co najmniej jeden, mający kształt płetwowy, element powierzchniowy, zwłaszcza przyspawany.

Szczególnie korzystne jest umieszczenie trzech lub czterech mających kształt płetwowy, elementów powierzchniowych, rozmieszczonych na obwodzie w równych odstępach kątowych.

Mające kształt płetwowy, elementy powierzchniowe rozciągają się co najmniej na części odcinka kotwiącego i odchodzą w zasadzie prostopadle od korpusu. Można jednak również, co najmniej lokalnie, zastosować elementy powierzchniowe niepłaskie i/lub ustawione pod kątem w kierunku promieniowym i/lub osiowym.

Umieszczenie jednego lub kilku, mających kształt piętowy, elementów powierzchniowych pozwala osiągnąć dodatkową stabilność, zwłaszcza przy wbijaniu przyrządu mocującego. Poza tym uzyskuje się lepsze prowadzenie kierunkowe przy wbijaniu.

Ponieważ mające kształt płetwowy elementy powierzchniowe powodują zwiększenie czynnej bocznej powierzchni czołowej odcinka kotwiącego w ziemi, przyrząd mocujący może przejmować i odprowadzać większe siły boczne. Zapewnia to zwłaszcza dodatkowe zabezpieczenie przed przekręcaniem.

W innej korzystnej postaci wykonania wynalazku w zasadzie pusty wewną trz odcinek kotwią cy ma otwór w swej dolnej części, to znaczy w części stożkowej, pierwszej w kierunku wprowadzania w ziemię. Otwór ten, przechodzący przez ś ciankę odcinka kotwiącego, umożliwia opisaną powyżej wymianę wody w głębszych warstwach gruntu.

Korzystnie w przypadku przyrządu mocującego z gwintem do wkręcania w ziemię na odcinku kotwiącym względnie elemencie wypierającym i/lub na odcinku ustalającym znajduje się co najmniej jeden punkt przyłożenia narzędzia do wprowadzania ruchu śrubowego na odcinku gwintowanym. W szczególnie korzystnej postaci wykonania punkt przyłożenia składa się z dwóch, obróconych względem siebie o 180°, leżących w zasadzie w jednej płaszczyźnie otworów do obsadzenia narzędzia obrotowego. Aby przyrząd mocujący według wynalazku względnie jego odcinek kotwiący lub odcinek gwintowany wkręcić w ziemię, należy jedynie przeprowadzić narzędzie, na przykład drążek lub temu podobny element o odpowiednich wymiarach, przez oba pokrywające się otwory, po czym drążkiem tym można manipulować celem zwiększenia momentu obrotowego przykładanego do odcinka gwintowanego.

W przypadku przyrządu mocującego bez gwintu, przeznaczonego do wbijania, korzystne moż e być, jeżeli przyrząd ma opisane powyżej otwory. Dzięki temu narzędzie, na przykład drążek lub temu podobny element o odpowiednich wymiarach, można przeprowadzić przez oba pokrywające się otwory, po czym drążek ten służy do wciskania i/lub wspomagania wbijania przyrządu mocującego w ziemię.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym:

fig. 1 przedstawia pierwszy korzystny przykład wykonania przyrządu mocującego z gwintem, w widoku z boku, fig. 2 - drugi korzystny przykład wykonania przyrządu mocującego z gwintem, w widoku z boku, fig. 3 - korzystny przykład wykonania przyrządu mocującego bez gwintu, w widoku z boku.

Na fig. 1 i 2 ukazane są dwa korzystne przykłady wykonania przyrządu mocującego według wynalazku, z gwintem do wkręcania go w ziemię i wykręcania z ziemi. Wszystkie dane dotyczące tych obu figur z wyjątkiem tych, które odnoszą się do gwintu, mogą mieć zastosowanie również do przyrządu mocującego bez gwintu, przeznaczonego do wbijania w ziemię.

Na fig. 1 ukazany jest pierwszy korzystny przykład wykonania przyrządu mocującego według wynalazku, z gwintem.

Przyrząd mocujący ma korpus 1 z odcinkiem kotwiącym 2 i odcinkiem ustalającym 3, przy czym odcinek kotwiący 2 i odcinek ustalający 3 stanowią jedną część. Odcinek kotwiący 2 ma postać elementu wypierającego o ostrym kącie i jest podzielony na dwie części o różnej zbieżności, przy czym pierwsza w kierunku wkręcania, stożkowa część ma bardziej ostry kąt wierzchołkowy niż część stożkowa druga w kierunku wkręcania. Pierwsza część stożkową jest zaopatrzona w gwint 4. Pierwsza część stożkowa jest zakończona ostrzem 5. Poza tym pierwsza część stożkowa ma otwór 6, przechodzący przez ściankę pustego korpusu 1 do jego wnętrza.

PL 200 297 B1

Według wynalazku obie stożkowe części korpusu są wyklepane z rury o kształcie w zasadzie cylindrycznym.

Odcinek ustalający ma dwa (na fig. 1 widoczny jest jeden z nich) otwory, służące do obsadzenia narzędzia do wkręcania przyrządu mocującego w ziemię.

Na fig. 2 ukazany jest drugi korzystny przykład wykonania przyrządu mocującego według wynalazku, z gwintem, względnie korpusu przyrządu mocującego według wynalazku, z gwintem.

Korpus 1 przyrządu mocującego ma postać odcinka kotwiącego, którego zasadnicza forma została osiągnięta poprzez wyklepanie. Odcinek kotwiący 2 ma dwie części o różnej zbieżności, przy czym pierwsza w kierunku wkręcania, stożkowa część ma bardziej ostry kąt wierzchołkowy niż część stożkowa druga w kierunku wkręcania. W tym przykładzie wykonania gwint 4 rozciąga się na obu stożkowych częściach. Z mającą postać odcinka kotwiącego 2 podstawową formą korpusu połączony jest względnie zespawany tulejowy odcinek ustalający 3, wykonany metodą formowania końcówek rur. Tak utworzony korpus 1 jest w zasadzie pusty wewnątrz. Pusta przestrzeń wewnętrzna jest zaznaczona (także na pozostałych figurach rysunku) linią przerywaną. W dolnym obszarze korpusu 1 znajduje się otwór 6, przechodzący przez ściankę korpusu 1 do jego pustego wnętrza. Z pierwszą w kierunku wkręcania stożkową częścią kotwiącego odcinka korpusu, stanowiącą element wypierający, połączone jest poprzez wtłoczenie czworokątne ostrze 5. Obszar ustalający 3 jest podzielony na pięć odcinków: na pierwszy odcinek stożkowy do centrowania i mocowania w odcinku kotwiącym, drugi odcinek sześciokątny do przenoszenia ruchu obrotowego za pomocą klucza z sześciokątem wewnętrznym, co ma służyć przykładowo do wkręcania przyrządu mocującego w ziemię względnie wykręcania z niej, trzeci odcinek cylindryczny, czwarty odcinek stożkowy do umieszczenia potrzebnych lub korzystnych urządzeń ustalających i unieruchamiających w odcinku ustalającym 3, oraz na piąty odcinek, który może służyć do zaciskania unieruchamianych przedmiotów.

Mający kształt zbliżony do tulei odcinek ustalający 3 został wykonany znaną metodą formowania końcówek rur.

Na fig. 3 ukazany jest korzystny przykład wykonania przyrządu mocującego bez gwintu.

Korpus 1 składa się z odcinka kotwiącego 2 oraz odcinka ustalającego 3, stanowiących całość. W tym przypadku nie ma na nim gwintu. Odcinek kotwią cy 2 ma dwa obszary o róż nej zbież noś ci. Może jednak zawierać inną liczbę części, co najmniej jedną część stożkową. Z dolnym, w kierunku wkręcania w ziemię pierwszym odcinkiem połączone jest poprzez wtłoczenie czworokątne ostrze 5.

Odcinek kotwiący 2 i odcinek mocujący 3 są wyklepane z rury, w związku z czym są puste wewnątrz w zasadzie na całej długości. Położona najniżej część odcinka kotwiącego jest poprzez wyklepywanie na tyle ściśnięta, że w jej wnętrzu nie ma już pustej przestrzeni. W dolnej części odcinek ustalający ma na odpowiedniej wysokości otwór 6, przechodzący przez ściankę korpusu 1 do jego pustego wnętrza. Na zewnętrznej powierzchni odcinka kotwiącego 2 w jego kierunku wzdłużnym umieszczone są dwa, mające kształt płetwowy, elementy powierzchniowe 7. Elementy te rozciągają się w zasadzie promieniowo od odcinka kotwiącego i po stronie zwróconej ku odcinkowi kotwiącemu odpowiadają zarysowi części stożkowych. Elementy powierzchniowe nie sięgają do ostrza 5 względnie do najniższej części elementu wypierającego, takie rozwiązanie jest jednak również możliwe. Kształt powierzchni elementów powierzchniowych 7 względnie zarys ich wąskich boków, odwrotnych do odcinka kotwiącego, jest dowolny. Wielkość powierzchni jest jednak ograniczona przez to, że należy zapewnić możliwość obsługi przyrządu mocującego, zwłaszcza przy osadzaniu i wbijaniu. Zmiana kształtu powierzchni i/lub jej wielkości pozwala na dopasowanie do różnych zastosowań, rodzajów gruntu i rozkładów sił, zwłaszcza optymalne zabezpieczenie przyrządu mocującego przed przekręcaniem.

Claims (19)

1. Sposób wytwarzania przyrządu mocującego do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych w ziemi, zwłaszcza kołka gruntowego, z korpusem, przy czym co najmniej jeden odcinek korpusu jest zaopatrzony w śrubowy względnie ślimakowy gwint do wkręcania w ziemię i ponownego z niej wykręcania, zaś korpus ma w zasadzie stożkowy kształt podstawowy z co najmniej jedną częścią stożkową, znamienny tym, że korpus wyklepuje się do kształtu podstawowego z rury o kształ cie w zasadzie cylindrycznym.

PL 200 297 B1

2. Sposób wytwarzania przyrządu mocującego do mocowania prę tów, słupków, masztów lub temu podobnych w ziemi, zwłaszcza kołka gruntowego, z korpusem, przy czym korpus ma w zasadzie stożkowy kształt podstawowy z co najmniej jedną częścią stożkową, znamienny tym, że korpus wyklepuje się do kształtu podstawowego z rury o kształcie w zasadzie cylindrycznym.

3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, ż e na korpusie w jego kierunku wzdł uż nym mocuje się, zwłaszcza przyspawuje, co najmniej jeden, mający płetwowy kształt, element powierzchniowy.

4. Sposób wedł ug zastrz. 3, znamienny tym, ż e na obwodzie w równych odstę pach k ą towych umieszcza się trzy lub cztery, mające płetwowy kształt, elementy powierzchniowe.

5. Sposób według jednego z zastrz. 1 do 4, znamienny tym, że korpus wyklepuje się w całości z odcinkiem ustalającym i odcinkiem kotwiącym.

6. Sposób według jednego z zastrz. 1 do 5, znamienny tym, że podstawowy kształt korpusu kształtuje się w postaci odcinka kotwiącego, na którym mocuje się, zwłaszcza przyspawuje, odcinek ustalający wykonany metodą formowania końcówek rur.

7. Sposób według jednego z zastrz. 1 do 6, znamienny tym, ż e korpus z odcinkiem kotwią cym i odcinkiem ustalającym jest w zasadzie na całej swej długości pusty wewnątrz.

8. Sposób wedł ug jednego z zastrz. 1 do 4, znamienny tym, ż e w korpusie, co najmniej w dolnej, w kierunku wkręcania w ziemię pierwszej części odcinka kotwiącego, umieszcza się otwór.

9. Sposób według jednego z zastrz. 5 do 8, znamienny tym, że na korpusie na odcinku kotwiącym mocuje się, zwłaszcza wtłacza, ostrze.

10. Przyrząd mocujący do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych w ziemi, z korpusem (1), zawierają cym odcinek kotwią cy (2) do kotwienia w ziemi i odcinek ustalają cy (3) do obsadzenia pręta, słupka, masztu lub temu podobnych, przy czym odcinek kotwiący (2) ma postać stożkowego, mającego w zasadzie ostry kąt wierzchołkowy, elementu wypierającego, zawierającego co najmniej dwie części o różnym kącie wierzchołkowym, i w co najmniej jednej z dwóch części ma śrubowy względnie ślimakowy gwint (4) do wkręcania w ziemię i ponownego wykręcania, przy czym druga część, umieszczona za pierwszą w kierunku wkręcania, stożkową częścią, ma większy kąt wierzchołkowy, znamienny tym, że odcinek kotwiący (2) jest ukształtowany w postaci jednej części z elementu rurowego, wyklepanego z cylindrycznego elementu rurowego, zaś odcinek ustalają cy (3) i w zasadzie odcinek kotwiący (2) są na całej długości puste wewnątrz.

11. Przyrząd mocujący według zastrz. 10, znamienny tym, że gwint (4) rozciąga się w zasadzie na całej długości odcinka kotwiącego (2).

12. Przyrząd mocujący do mocowania prętów, słupków, masztów lub temu podobnych w ziemi, z korpusem (1), zawierają cym odcinek kotwią cy (2) do kotwienia w ziemi i odcinek ustalają cy (3) do obsadzenia pręta, słupka, masztu lub temu podobnych, przy czym odcinek kotwiący (2) ma postać stożkowego, mającego w zasadzie ostry kąt wierzchołkowy, elementu wypierającego, zawierającego co najmniej jedną część stożkową, znamienny tym, że odcinek kotwiący (2) jest ukształtowany w postaci jednej części z elementu rurowego, zaś odcinek ustalający (3) i w zasadzie odcinek kotwiący (2) są na całej długości puste wewnątrz.

13. Przyrząd mocujący według zastrz. 12, znamienny tym, że korpus (1) ma w swym kierunku wzdłużnym co najmniej jeden, mający kształt płetwowy, element powierzchniowy (7).

14. Przyrząd mocujący według zastrz. 13, znamienny tym, że trzy lub cztery, mające kształt płetwowy, elementy powierzchniowe (7) są zamocowane, zwłaszcza przyspawane, na obwodzie korpusu (1), w zasadzie w jednakowych odstępach względem siebie.

15. Przyrząd mocujący według jednego z zastrz. 10 do 14, znamienny tym, że korpus (1) z odcinkiem ustalającym (3) i odcinkiem kotwiącym (2) jest jednoczęściowy.

16. Przyrząd mocujący według jednego z zastrz. 10 do 14, znamienny tym, że odcinek ustalający (3) jest zamocowany, zwłaszcza przyspawany, do odcinka kotwiącego (2).

17. Przyrząd mocujący według jednego z zastrz. 10 do 16, znamienny tym, że różnica pomiędzy kątem wierzchołkowym pierwszej i drugiej części odcinka kotwiącego (2) wynosi od 1 do 3 stopni.

18. Przyrząd mocujący według jednego z zastrz. 10 do 17, znamienny tym, że odcinek kotwiący (2) w swej dolnej części, pierwszej w kierunku wprowadzania w ziemię, ma otwór (6).

19. Przyrząd mocujący według jednego z zastrz. 10 do 18, znamienny tym, że odcinek kotwiący (2) ma ostrze, zwłaszcza ostrze czworokątne (5).