PL200521B1 - Opatrunek na ranę zawierający hydrofilową warstwę piankową - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest opatrunek na ran e zawieraj acy hydrofilow a warstw e piankow a (3) pokryt a na jednej stronie przepuszczaln a dla p lynów warstw a przylepn a (4), który charakteryzuje si e tym, ze ma warstw e ch lonn a (2), drenuj ac a poprzez dzia lanie si l w losowatych warstw e piankow a (3), która to warstwa ch lonna (2) jest umieszczona na warstwie piankowej (3) po stronie przeciwnej do warstwy przylepnej (4) i ma co najmniej jeden korpus ch lonny z materia lu w lóknistego, przy czym pomi e- dzy warstw a ch lonn a (2) a warstw a piankow a (3) jest zapewniony dobry styk, a warstwa piankowa (3) ma co najwy zej grubo sc 2 mm i komórki (5) o srednim rozmiarze 300-500 µm. PL PL PL PL

Description

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest opatrunek na ranę zawierający hydrofilową warstwę piankową.

Znane zwykle stosowane na sączące się rany czy owrzodzenia opatrunki na rany zawierające hydrofilową warstwę piankową i z podkładką absorbującą nadmiar płynów wyciekających z rany. Płyn, czy substancja w stanie półpłynnym, absorbowany przez warstwę piankową rozprzestrzenia się na boki w opatrunku i może przedostać się na skórę usytuowaną dookoła krawędzi rany, a potem do rany. Ten kontakt płynu ze skórą jest dla niej szkodliwy jako, że może doprowadzić do maceracji skóry czy jej zniszczenia. Jest to bardzo powszechna komplikacja przy leczeniu chronicznych ran i owrzodzeń.

Innym problemem jest to, że zmiana opatrunków zawsze ma szkodliwe oddziaływanie na proces gojenia.

Celem obecnego wynalazku jest dostarczenie opatrunku na ranę zawierającego hydrofilową warstwę piankową o konstrukcji zapewniającej zmniejszenie ryzyka maceracji skóry i utrzymywanie części opatrunku na ranę leżącej bliżej rany jako wolnej od płynu dopóki warstwa chłonna nie nasyci się. Innym celem wynalazku jest dostarczenie dwuwarstwowego opatrunku, który zawierałby łatwo ulegającą odwodnieniu warstwę pierwszą z pianki wodochłonnej stanowiącą warstwę piankową, która leży najbliżej rany. Warstwa piankowa może być pozostawiona na ranie, lub owrzodzeniu, przez długi czas, podczas gdy warstwa druga w postaci warstwy chłonnej, która drenuje warstwę pierwszą, to jest warstwę piankową, może być zmieniana w regularnych odstępach czasu.

Opatrunek na ranę zawierający hydrofilową warstwę piankową, według wynalazku, w którym hydrofilowa warstwa piankowa jest pokryta na jednej stronie przepuszczalną dla płynów warstwą przylepną, a charakteryzuje się tym, że ma warstwę chłonną, drenującą poprzez działanie sil włosowatych warstwę piankową, która to warstwa chłonna jest umieszczona na warstwie piankowej po stronie przeciwnej do warstwy przylepnej i ma co najmniej jeden korpus chłonny z materiału włóknistego, przy czym pomiędzy warstwą chłonną a warstwą piankową jest zapewniony dobry styk, a warstwa piankowa ma co najwyżej grubość 2 mm i komórki o średnim rozmiarze 300 - 500 μm.

Korzystnie, warstwa przylepna zawiera miękki, klejący elastomer hydrofobowy.

Opatrunek na ranę zawierający hydrofilową warstwę piankową ma składowe elementy techniczne umożliwiające uzyskanie dobrego kontaktu pomiędzy warstwą chłonną a warstwą piankową. Siły włosowate obecne w warstwie chłonnej działają tak, aby usunąć płyn z warstwy piankowej, tym samym eliminując ryzyko wystąpienia maceracji skóry. Dzięki temu, warstwa piankowa pozostaje na miejscu rany bez potrzeby jej wymiany przez dłuższy czas wymagany do wyleczenia rany.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematyczny perspektywiczny widok części opatrunku na ranę zawierającego hydrofilową warstwę piankową, według wynalazku, fig. 1A - fragment opatrunku na ranę zawierającego hydrofilową warstwę piankową z fig. 1, w powiększeniu, i fig. 2 - obraz, z elektronowego mikroskopu, struktury porowej materiału pianki chłonnej zawartego w opatrunku na ranę zawierającym hydrofilową warstwę piankową z fig. 1.

Opatrunek na ranę zawierający hydrofilową warstwę piankową przedstawiony na fig. 1 zawiera podkładkę 1 na ranę, która posiada dwie warstwy chłonną 2 i piankową 3. Spodnia warstwa piankowa 3 składa się z hydrofilowej poliuretanowej pianki posiadającej otwarte komórki. Spód warstwy piankowej 3, który skierowany jest w stronę rany podczas stosowania, jest wyposażony w warstwę przylepną 4 z miękkiego, klejącego, hydrofobowego materiału elastomerycznego, korzystnie żelu krzemionkowego. Jak pokazano schematycznie na fig. 1A, warstwa żelu jest umieszczona tak, aby część ścian otwartych porów czy komórek 5 tej strony materiału warstwy piankowej 3, która jest powlekana żelem, była także pokryta żelem. Ponieważ warstwa żelu stanowiąca warstwę przylepną 4 nie zamyka komórek 5, ale zaledwie pokrywa ściany niektórych komórek 5 warstwy piankowej 3 od strony rany, to nadmiar płynów z rany czy wysięk są przesuwane do materiału warstwy piankowej 3 i przez niego absorbowane. Wierzchnia warstwa chłonna 2 składa się z materiału chłonnego, który jest zdolny do drenowania warstwy piankowej 3, innymi słowy siły włosowate w materiale warstwy chłonnej 2 będą większe niż siły włosowate w warstwie piankowej 3. Kiedy wierzchnia warstwa chłonna 2 składa się z materiału piankowego, to komórki w warstwie chłonnej 2 są mniejsze niż komórki 5 w spodniej warstwie piankowej 3. Gdy wierzchnia warstwa chłonna 2 składa się z materiału włóknistego, kapilary w materiale mogą być tak wąskie, że siły włosowate będą większe w tej warstwie niż w spodniej warstwie piankowej 3. RozPL 200 521 B1 miar kapilar materiału włóknistego może ogólnie być zmniejszony przez ściśnięcie, i wytworzenie materiału włóknistego zdolnego do odsączania warstwy piankowej 3 jest względnie łatwe.

Warstwa chłonna 2 może składać się ze spulchnionej celulozy, chociaż inny materiał może być użyty, taki jak gaza czy materiał nietkany, i może zawierać jeden lub więcej korpusów chłonnych z materiału włóknistego.

Kiedy taki opatrunek na ranę zawierający hydrofilową warstwę piankową jest umieszczony na sączącej się ranie czy owrzodzeniu, to nadmiar płynów czy wysięk z owrzodzenia będzie przenikał do warstwy piankowej 3. Kiedy wysięk przenika do warstwy piankowej 3 będąc w kontakcie z wierzchnią warstwą chłonną 2, to w znacznym stopniu jest transportowany przez warstwę piankową 3 i absorbowany w warstwie chłonnej 2, zanim jest zdolny do rozprzestrzenienia się w warstwie piankowej 3, z racji sił włosowatych działających w warstwie chłonnej 2 większych niż siły włosowate działające w warstwie piankowej 3. Dlatego, płyn wydobywający się z rany będzie absorbowany w wierzchniej warstwie chłonnej 2 dopóki ta warstwa nie będzie nasycona, a nie w spodniej warstwie piankowej 3.

To zasadniczo eliminuje ryzyko długich okresów kontaktu płynu z rany ze skórą dookoła krawędzi rany, co powoduje macerację skóry. Jednakże, warstwa piankowa 3 pozostanie stale mokra, aby podtrzymać wymagane wilgotne środowisko rany. Warstwa piankowa 3 nie będzie wypełniona płynem dopóki wierzchnia warstwa chłonna 2 nie będzie nasycona. Dlatego, warstwa chłonna 2 jest korzystnie zwymiarowana dla pomieszczenia całego bądź większej części płynu, który ma być absorbowany przez opatrunek, po to, aby spodnia warstwa piankowa 3 mogła być drenowana podczas całego czasu użytkowania opatrunku. Dlatego, warstwa piankowa 3 będzie mieć grubość, która pozytywnie dystansuje absorbowany wysięk od miejsca rany, podczas gdy w tym samym czasie, jest znacząco cienka dla zapewnienia, żeby wysięk skontaktował się z drenującą wierzchnią warstwą chłonną 2, tak szybko, jak to możliwe. Warstwa piankowa 3 będzie korzystnie miała grubość pomiędzy 1 - 2 mm.

Warstwy chłonna 2 i piankowa 3 są utrzymywane razem w wygodny sposób, na przykład, za pomocą bandażu podtrzymującego czy elastycznej taśmy lub przylepca, tak, aby były dopasowane do tej części ciała pacjenta, na której usytuowana jest rana. Aby siły włosowate w warstwie chłonnej 2 działały w zamierzony sposób, waż ne jest by warstwy chłonna 2 i piankowa 3 były w efektywnym kontakcie ze sobą i by bandaż podtrzymujący był korzystnie zastosowany do dociśnięcia warstwy chłonnej 2 do warstwy piankowej 3 z małą siłą.

Warstwa piankowa 3 jest wykonana z materiału znanego rodzaju używanego w opatrunkach na rany. Siły włosowate w takim materiale są tak małe, aby umożliwić wszystkim typom włóknistych korpusów chłonnych warstwy chłonnej 2 obecnie stosowanych w trosce na ranę drenowanie takiej warstwy piankowej 3. Fig. 2 przedstawia obraz, z mikroskopu elektronowego, struktury komórkowej jednego takiego materiału.

Warstwa piankowa 3 jest szczególnie giętka i adaptuje się do kształtu wszystkich części ciała pacjenta, na których może zaistnieć potrzeba jej stosowania. Takie warstwy piankowe 3 są, dlatego, szczególnie wygodne do stosowania na ranach o dużych powierzchniach i mogą być pozostawione na ranie przez cały czas trwania procesu gojenia. Korpusy chłonne warstwy chłonnej 2, składające się z materiału włóknistego są mniej giętkie niż korpusy z materiału pianki chłonnej. W konsekwencji może być koniecznym uzupełnienie opatrunku warstwą żelu pokrywającą dużą ranę z wieloma wzajemnie sąsiadującymi korpusami chłonnymi warstwy chłonnej 2 dla zapewnienia efektywnego kontaktu dwóch warstw chłonnej 2 i piankowej 3 na całym obszarze rany.

Jest zrozumiałym, że opisany przykład wykonania wynalazku może być modyfikowany na wiele sposobów nie wychodząc poza zakres wynalazku, zwłaszcza odnośnie materiału użytego w opatrunku na ranę zawierającym hydrofilową warstwę piankową. Na przykład, warstwa piankowa 3 z tworzywa sztucznego może składać się z pianek z tworzywa sztucznego, na przykład, z pianki lepkiej, pianki z kopolimeru etylenu z octanem winylu (EVA), z pianek silikonowych, które mogą być wykonane jako hydrofilowe.

Także, inne włókniste materiały chłonne mogą być stosowane, których włóknistemu korpusowi mogą być nadane różne rozmiary kapilar poprzez właściwą kompresję materiału.

Claims (2)

1. Opatrunek na ranę zawierający hydrofilową warstwę piankową pokrytą na jednej stronie przepuszczalną dla płynów warstwą przylepną, znamienny tym, że ma warstwę chłonną (2), drenującą poprzez działanie sił włosowatych warstwę piankową (3), która to warstwa chłonna (2) jest umieszczona na

PL 200 521 B1 warstwie piankowej (3) po stronie przeciwnej do warstwy przylepnej (4) i ma co najmniej jeden korpus chłonny z materiału włóknistego, przy czym pomiędzy warstwą chłonną (2) a warstwą piankową (3) jest zapewniony dobry styk, a warstwa piankowa (3) ma co najwyżej grubość 2 mm i komórki (5) o średnim rozmiarze 300 - 500 μm.

2. Opatrunek według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa przylepna (4) zawiera miękki, klejący elastomer hydrofobowy.