PL200525B1 - Zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku - Google Patents

Zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku

Info

Publication number
PL200525B1
PL200525B1 PL354083A PL35408300A PL200525B1 PL 200525 B1 PL200525 B1 PL 200525B1 PL 354083 A PL354083 A PL 354083A PL 35408300 A PL35408300 A PL 35408300A PL 200525 B1 PL200525 B1 PL 200525B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
alcohol
baclofen
rats
treatment
administration
Prior art date
Application number
PL354083A
Other languages
English (en)
Other versions
PL354083A1 (pl
Inventor
Gian Luigi Gessa
Giancarlo Colombo
Giovanni Addolorato
Original Assignee
Neuroscienze S C A R L
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Neuroscienze S C A R L filed Critical Neuroscienze S C A R L
Publication of PL354083A1 publication Critical patent/PL354083A1/pl
Publication of PL200525B1 publication Critical patent/PL200525B1/pl

Links

Classifications

    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61KPREPARATIONS FOR MEDICAL, DENTAL OR TOILETRY PURPOSES
    • A61K31/00Medicinal preparations containing organic active ingredients
    • A61K31/185Acids; Anhydrides, halides or salts thereof, e.g. sulfur acids, imidic, hydrazonic or hydroximic acids
    • A61K31/19Carboxylic acids, e.g. valproic acid
    • A61K31/195Carboxylic acids, e.g. valproic acid having an amino group
    • AHUMAN NECESSITIES
    • A61MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61PSPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00Drugs for disorders of the nervous system
    • A61P25/30Drugs for disorders of the nervous system for treating abuse or dependence
    • A61P25/32Alcohol-abuse

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Addiction (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Epidemiology (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Neurology (AREA)
  • Neurosurgery (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Psychiatry (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Acyclic And Carbocyclic Compounds In Medicinal Compositions (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)
  • Nitrogen And Oxygen Or Sulfur-Condensed Heterocyclic Ring Systems (AREA)
  • Agricultural Chemicals And Associated Chemicals (AREA)
  • Medicines That Contain Protein Lipid Enzymes And Other Medicines (AREA)
  • Preparation Of Compounds By Using Micro-Organisms (AREA)

Abstract

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku do le- czenia alkoholizmu u cz lowieka. PL PL PL PL

Description

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest nowe zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku.
Alkoholizm jest poważnym problemem medycznym, społecznym i ekonomicznym, dotyczącym niemal wszystkich społeczeństw ludzkich na całym świecie. Alkoholizm rozpoznaje się u około 5% dorosłej populacji w krajach zachodnich, natomiast większą liczbę osób klasyfikuje się jako osoby pijące w sposób ryzykowny (to znaczy osoby pijące alkohol w ilości zagrażającej zdrowiu). Interwencja medyczna w dziedzinie alkoholizmu ukierunkowana jest przede wszystkim a) na złagodzenie skutków zespołu odstawienia alkoholu i b) na zahamowanie picia alkoholu i jak najdłuższe utrzymanie trzeźwości. Opracowuje się sposoby leczenia farmakologicznego, które mają przyczynić się do osiągnięcia tych celów, ułatwiając wsparcie psychologiczne i rehabilitację społeczną alkoholików.
Badano kilka substancji farmakologicznych, wykazujących działanie na układy neuroprzekaźników, na które wpływa alkohol: można wymienić na przykład naltrekson (Volpicelli i wsp., 1992; O' Malley i wsp., 1992), akamprozat (Withworth i wsp., 1996), fluoksetynę (Naranjo i wsp., 1994). Ponadto udowodniono, że kwas γ-hydroksymasłowy (gamma-hydroxybuturic acid - GHB), związek o behawioralnym działaniu GABA-podobnym (Colombo i wsp., 1998) jest w stanie zmniejszyć spożycie alkoholu u szczurów (Agabio i wsp., 1998) i u człowieka (Gallimberti i wsp., 1992) i wywołać abstynencję (powstrzymanie się od picia alkoholu) u alkoholików (Addolorato i wsp., 1996, 1998a, 1998b). Ponadto wykazano, że GHB jest skuteczny w leczeniu zespołu odstawienia alkoholu zarówno u zwierząt doświadczalnych (Gessa i wsp., 2000), jak i u człowieka (Gallimberti i wsp., 1989), a jego skuteczność jest zbliżona do diazepamu (Addolorato i wsp., 1999b). Wysunięto hipotezę, że wpływ GHB na spożycie alkoholu, niepohamowane pragnienie wypicia alkoholu i zespół odstawienia jest związany z jego działaniem naśladującym wpływ alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy (Colombo i wsp., 1995).
Baklofen - kwas beta-(4-chlorofenylo-gammaaminomasłowy), lipofilna pochodna GABA, jest silnym i stereoselektywnym agonistą receptora GABAb. Obecnie stosuje się go w klinice w celu opanowania spastyczności (Davidoff, 1985).
Baklofen badano już u zwierząt doświadczalnych celem oceny jego zdolności do powodowania wybiórczego zmniejszenia ilości dziennie spożywanego alkoholu u szczurów Long Evans (Daoust i wsp., 1987); z drugiej strony, w późniejszych badaniach wykazano, że większe dawki baklofenu pobudzają spożycie alkoholu, zarówno w fazie wysycania (Smith i wsp., 1992), jak i w fazie podawania dawek podtrzymujących (Smith i wsp., 1999) w badaniu zachowania związanego z piciem alkoholu u szczurów Long Evans; i wreszcie, okazało się, że ośrodkowe podawanie baklofenu nie zmieniało przyjmowania alkoholu u szczurów Wistar (Tomkins i Fletcher, 1996). W odniesieniu do zespołu odstawienia alkoholu, File i wsp. (1991) opisywali, że małe dawki baklofenu zmniejszały zachowanie o typie niepokoju oraz drżenie związane z zespołem odstawienia alkoholu u szczurów uzależnionych od alkoholu; nie obserwowano jednak zmiany drżenia spowodowanego odstawieniem alkoholu po podaniu baklofenu u myszy (Humeniuk i wsp., 1994) i małp rezus (Tarika i Winger, 1980).
Tak więc nie można było na podstawie wyżej omówionych badań zakładać istnienia efektu terapeutycznego baklofenu w leczeniu alkoholizmu.
W oparciu o dostępne dane kliniczne i wyniki uzyskane w wiarygodnych modelach doświadczalnych stwierdzono, że baklofen można z powodzeniem stosować w leczeniu alkoholizmu.
Pod pojęciem „baklofen” rozumie się wszystkie stereoizomery baklofenu, jak również ich mieszaniny. Wyniki uzyskane poprzez zastosowanie niniejszego wynalazku umożliwiają przezwyciężenie niepewności co do niezgodności w wyżej wspominanych danych, które, ujmowane w całości, mogą sprawiać, że baklofen uzna się za nieodpowiedni do swoistych celów.
Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku do leczenia alkoholizmu u człowieka.
Dowody na aktywność baklofenu uzyskano zarówno w badaniach klinicznych, jak i u szczurów Wistar, które uprzednio uzależniono fizycznie od alkoholu poprzez wielokrotne podawanie zatruwających dawek alkoholu. Podobne wyniki uzyskano przy zastosowaniu sardyńskich szczurów preferujących alkohol (Sardinian alcohol-preferring rats - sP), które są przewidywalnym i wiarygodnym modelem doświadczalnym.
Zgodnie z powyższym, alkohol będzie podawany pacjentom z alkoholizmem w dawce dziennej od 10 do 50 mg, korzystnie, od 15 do 30 mg, z zastosowaniem konwencjonalnych kompozycji farmaceutycznych, korzystnie, kompozycji farmaceutycznych do podawania doustnego.
PL 200 525 B1
Lek będzie podawany jeden lub więcej razy dziennie i jego podawanie można przedłużać na kilka tygodni (na przykład, 3-6 tygodni lub dłużej), przy uwzględnieniu tego, że baklofen jest dobrze tolerowany, nietoksyczny i nie powoduje zjawisk o typie uzależnienia.
Wynalazek zostanie opisany bardziej szczegółowo w poniższych przykładach.
P r z y k ł a d 1
Wpływ baklofenu na zespół odstawienia alkoholu
Zwierzęta
Zastosowano samce szczurów szczepu Wistar (Charles River, Calco, CO, Włochy), o masie ciała 275-300 g. Po dostarczeniu szczury pozostawiano w spokoju przez 7 dni celem aklimatyzacji do nowych warunków. Zwierzęta umieszczano w klatkach po 5 sztuk na podłożu z wiórów drzewnych w cyklu sztucznego światła/ciemności 12/12 godzin (światło włączano o 7°°), w stałej temperaturze 22±2°C i wilgotności względnej 60%. Szczurom zapewniano swobodny dostęp do wody i standardowej karmy laboratoryjnej (MIL Morini, San Paolo d' Enza, RE, Włochy) przez cały czas trwania doświadczenia.
Procedura wytwarzania uzależnienia
Szczury uzależniano fizycznie od alkoholu sposobem Majchrowicza 91975). Polega on na podawaniu cztery razy dziennie roztworu alkoholu (20% - stężenie wagowe - w wodzie z kranu) przez sondę żołądkową przez 6 kolejnych dni, w celu utrzymywania stałego stężenia alkoholu we krwi. Alkohol podawano o 6°°, 12°°, 18°° i 24°°. Za pierwszym razem wszystkim szczurom podano 4 g/kg alkoholu. Kolejne dawki wyznaczano indywidualnie dla każdego szczura o określonych wyżej godzinach na podstawie obserwowanego stopnia upojenia przy zastosowaniu związku upojenia i dawki, według opisu Majchrowicza (1975). Zdefiniowano sześć kolejnych stanów upojenia: obojętność, uspokojenie, ataksja I, II i III, utrata odruchów wyprostnych. Dawki alkoholu, wynoszące od 0 do 5 g/kg, wykazywały odwrotnie proporcjonalny związek ze stopniem upojenia. Ocena stopnia upojenia i wyznaczenie dawki alkoholu należały do badaczy przeszkolonych w zakresie stosowania jednakowych kryteriów oceny.
Szczury ważono jeden raz dziennie (o 9°°). W czasie przewlekłego podawania alkoholu szczury przez większość czasu były w stanie ciężkiego upojenia alkoholowego i nie były zdolne do samodzielnego przyjmowania pożywienia. Dlatego też utratę masy ciała częściowo kompensowano codziennym doustnym podawaniem (o 9°°) 20 g/kg diety płynnej (Isomil, M&R, Zwolle, Holandia).
Ocena zespołu odstawienia
U każdego szczura analizowano objawy odstawienia alkoholu poprzez ocenę w punktach a. spontanicznego zachowania w klatce, w której dany szczur mieszka, przez 10 sekund b. reakcji na manipulacje. Oceniano jedenaście oddzielnych elementów w skali 4-punktowej (od 0 do 3, równolegle do rosnącej częstości występowania i nasilenia objawów), która stanowiła modyfikację skali opisanej przez Lal i wsp. (1988). Oceniano następujące elementy: ogólna aktywność, wstrząśnięcia, mioklonie, drżenie uogólnione, drżenie głowy, drżenie ogona, sztywność (bardzo wzmożone napięcie mięśniowe), sztywność ogona, usztywnienie postawy, wydawanie dźwięków i samoistne drgawki. Suma z oceny 11 elementów stanowiła całkowity wynik punktowy każdej obserwacji dla każdego szczura. Wynik 8-9 wskazywał na stan obojętności, odpowiadający szczurowi zdrowemu, nie zatrutemu alkoholem. Obserwację i ocenę punktową prowadzono metodą ślepą (oceniający nie wiedział, jakie środki otrzymuje dany szczur). Pomiędzy obserwacjami szczury pozostawiano w spokoju w ich klatkach.
Protokół doświadczenia
Obserwacje i ocenę punktową przeprowadzano co godzinę przez 11 kolejnych godzin, poczynając od 15 godzin po ostatnim podaniu alkoholu. Przed rozpoczęciem obserwacji i oceny szczury losowo przydzielano do 4 grup po n=8 szczurów. Zwierzęta, u których wystąpiły napady drgawkowe przed podaniem leku, wyłączano z badania. Baklofen [(±)-baklofen; Sigma Chemical Co., St. Louis, MO, Stany Zjednoczone) rozpuszczono w soli fizjologicznej (z dodatkiem kilku kropli 0,1 N roztworu HCl) i wstrzykiwano dootrzewnowe w dawkach 0, 10, 20 i 40 mg/kg (objętość wstrzyknięcia: 10 mg/kg) bezpośrednio po 15-godzinnym okresie obserwacji.
Dwie oddzielne grupy szczurów otrzymały 0 (n=8) i 20 (n-9) mg/kg baklofenu, rozpuszczonego i wstrzykniętego w sposób opisany powyżej, 16 godzin po ostatnim podaniu alkoholu. Godzinę później szczury te badano pod kątem podatności na napady drgawkowe wywołane bodźcami słuchowymi, po umieszczeniu ich w cylindrycznym pudle o średnicy 60 cm i eksponowano na 30-sekundowe potrząsanie kluczami.
PL 200 525 B1
Analizy statystyczne
Statystyczną ocenę dziennej ilości podawanego alkoholu i utraty masy ciała w każdej grupie szczurów dokonywano przez jednostronny test ANOVA w badaniu analizującym wpływ baklofenu na nasilenie objawów odstawienia alkoholu i przez testy Manna-Whitney'a w badaniu analizującym wpływ baklofenu na podatność na napady drgawkowe wywołane bodźcami słuchowymi. Dane dotyczące działania baklofenu na nasilenie objawów odstawienia alkoholu analizowano dwustronnym (dawka baklofenu x odstęp czasowy) ANOVA z powtarzaniem pomiarów w określonych odstępach czasu, i następnie testem Newmana-Keulsa w celu zbadania różnic między grupami. Występowanie napadów drgawkowych wywołanych bodźcami słuchowymi oceniano za pomocą testu dokładnego Fishera dla tabeli 2x2 [leczenie (zaróbka, baklofen) x napady (obecność, nieobecność)].
Wyniki
Pomiędzy szczurami przydzielonymi do poszczególnych grup doświadczalnych nie było różnic w dziennej dawce alkoholu ani spadku masy ciała w czasie podawania alkoholu. Średnia dzienna dawka podawanego alkoholu wynosiła 9,7+0,3, 9,9±0,3, 9,9±0,4 i 10,1±0,4 g/kg [średnia+SEM; F(3;188)=0,2858, p>0,05] w grupach szczurów otrzymujących, odpowiednio, 0, 10, 20 i 40 mg/kg baklofenu, w badaniu analizującym wpływ baklofenu na nasilenie objawów odstawienia alkoholu, i 10,010,3 i 9,9±0,3 g/kg [średnia±SEM; p>0,05 (test Manna-Whitney'a)] w grupach szczurów otrzymujących, odpowiednio, 0 i 20 mg/kg baklofenu, w badaniu analizującym wpływ baklofenu na podatność na napady drgawkowe wywoływane bodźcami słuchowymi. Średni odsetek utraty masy ciała wynosił 20,411,6, 19,0+0,7, 20,4+1,7 i 18,8±1,1 [średnia+SEM; F(3;28)=0,4376, p>0,05] w grupach szczurów otrzymujących, odpowiednio, 0, 10, 20 i 40 mg/kg baklofenu, w badaniu analizującym wpływ baklofenu na nasilenie objawów odstawienia alkoholu, i 20,0+1,2 i 19,5+1,3 [średnia+SEM; p>0,05 (test MannaWhitney'a)] w grupach szczurów otrzymujących, odpowiednio, 0 i 20 mg/kg baklofenu, w badaniu analizującym wpływ baklofenu na podatność na napady drgawkowe wywołane bodźcami słuchowymi.
Podawanie baklofenu spowodowało zależne od dawki, znamienne zmniejszenie nasilenia objawów odstawienia alkoholu u szczurów uzależnionych od alkoholu [Fdawka (4; 350) =8,04, p<0,0005] (fig. 1). Test post hoc wskazuje, że obniżenie wyniku punktowego oceny objawów odstawienia alkoholu trwało przez 2, 6 i 7 godzin po podaniu leku u szczurów leczonych, odpowiednio, 10, 20 i 40 mg/kg baklofenu. Największa badana dawka (40 mg/kg) powodowała zaznaczone rozluźnienie mięśni i uspokojenie, jak na to wskazuje wynik punktowej oceny objawów odstawienia alkoholu, niższy, niż uzyskany dla szczurów zdrowych, nie zatrutych alkoholem. Przeciwnie, przy dawce 20 mg/kg baklofenu nie obserwowano głębokiej wiotkości mięśni ani obniżenia stanu czuwania, a wynik punktowy był zbliżony do wyniku u szczurów w stanie obojętnym po 4-5 godzinach.
Dawka 20 mg/kg baklofenu znamiennie (p<0,05, test dokładny Fishera) zabezpieczała szczury przed napadami drgawkowymi wywołanymi bodźcami słuchowymi. Istotnie, u wszystkich 8 szczurów w grupie otrzymującej zaróbkę i 5 z 9 szczurów w grupie otrzymującej baklofen wystąpiły napady drgawkowe po ekspozycji na potrząsanie kluczami.
P r z y k ł a d 2
Wpływ baklofenu na dobrowolne przyjmowanie alkoholu
Zwierzęta
Zastosowano samce szczurów sP, z 42 pokolenia, w wieku około 6 miesięcy. Masa ciała szczurów wynosiła od 450 do 600 g. Szczury umieszczano pojedynczo w standardowych klatkach plastykowych z wyściółką z wiórów drzewnych. Pomieszczenia dla zwierząt utrzymywano w odwróconym, sztucznym cyklu 12/12 godzin światła i ciemności (światło włączano o 21°°) w stałej temperaturze 22±2°C i w wilgotności względnej 60%. Zwierzęta miały cały czas dostęp do karmy granulowanej (MIL Morini, San Polo d' Enza, RE, Włochy).
Procedura picia alkoholu
Alkohol (10% obj., w wodzie z kranu) i wodę z kranu oferowano w postaci dostępności dwóch butelek, z dowolnością wyboru jednej z nich przez zwierzę, w sposób nieograniczony 24 godziny na dobę. Butelki napełniano codziennie świeżym roztworem i losowo zmieniano ich położenie, aby uniknąć powstania preferencji ze względu na położenie. Rejestrowano ilość przyjmowanej dziennie wody i alkoholu, tuż przed wyłączeniem światła. Wszystkie szczury zastosowane w niniejszym badaniu spełniały kryteria doboru, przyjęte przez to laboratorium, kwalifikujące je jako szczury sP (Colombo, 1997). Szczury przyzwyczajano do manipulacji nimi, wstrzyknięć dootrzewnowych i częstego usuwania butelek.
Szczury podzielono na 4 grupy (n=7) dobrane ze względu na przyjmowanie alkoholu i wody przez 3 dni poprzedzające podawanie leku. Baklofen [(±)-baklofen; Sigma Chemical Co., St. Louis,
PL 200 525 B1
MO, Stany Zjednoczone) rozpuszczono w 4 ml/kg soli fizjologicznej i wstrzykiwano dootrzewnowe w dawkach 0, 2,5, 5 i 10 mg/kg jeden raz dziennie (20-30 minut przed wyłączeniem światła) przez 14 kolejnych dni. Spożycie alkoholu, wody karmy sprawdzano codziennie między godziną 8°° a 9°°.
Analiza danych
Dane dotyczące wpływu baklofenu na przyjmowanie alkoholu (wyrażone w g/kg), wody (ml/kg), całkowitą ilość przyjmowanego płynu (ml/kg), karmy (g/kg) i współczynnik preferencji (odsetek spożywanego roztworu alkoholu w stosunku do całkowitej ilości przyjmowanego płynu) analizowano przez dwustronne (dawka baklofenu x liczba dni leczenia) testy ANOVA z wielokrotnymi pomiarami w „dniach leczenia. W uzasadnionych przypadkach po ANOVA wykonywano testy Newman-Keuls celem porównania post hoc.
Wyniki
Wielokrotne codzienne podawanie baklofenu spowodowało zależne od dawki zmniejszenie dobrowolnego przyjmowania alkoholu u szczurów sP [Fdawka (3; 312) =6,20, p<0,005] (fig. 2, panel A). To zmniejszenie, w porównaniu ze szczurami otrzymującymi sól fizjologiczną, obliczone dla całego czasu trwania leczenia, wynosiło średnio około 10, 20 i 30% w grupach otrzymujących 2,5, 5 i 10 mg/kg baklofenu. Zależne od dawki, znamienne zwiększenie przyjmowania wody w grupach szczurów leczonych baklofenem [Fdawka (3; 312) =5,12, p<0,01] (fig. 2, panel B) kompensowało zmniejszenie spożycia alkoholu, przez co całkowita ilość przyjmowanej wody pozostała zupełnie niezmieniona [Fdawka (3; 312) =1,30, p>0,05] (fig. 2, panel C). Współczynnik preferencji między roztworem alkoholu a wodą, spożytymi w grupach leczonych baklofenem, stanowił odzwierciedlenie zmian obserwowanych w zakresie spożycia alkoholu i wody [Fdawka (3; 312) =6,13, p<0,005] (dane nieprzedstawione). Na koniec, ANOVA wykazała znamienny wpływ baklofenu także na przyjmowanie pokarmu [Fdawka (3; 312) =4,91, p<0,01]; jednakże, jak to przedstawiono na panelu D fig. 2, zmniejszający przyjmowanie pokarmu efekt baklofenu ograniczał się do największej badanej dawki i do pierwszej połowy okresu leczenia. Po zaprzestaniu podawania baklofenu przyjmowanie zarówno alkoholu, jak i wody natychmiast powróciło do poziomu kontroli (fig. 2).
P r z y k ł a d 3
Próby kliniczne
Do badania włączono w sumie 10 mężczyzn w średnim wieku 44±10,1 lat z aktualnie rozpoznawanym alkoholizmem, według kryteriów DSM IV Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (1944). Baklofen podawano doustnie przez 4 tygodnie w dawce 15 mg dziennie, w trzech dawkach podzielonych, przez pierwsze trzy dni i następnie zwiększano dawkę do 30 mg dziennie w trzech dawkach podzielonych przez pozostałe 27 dni.
Wpływ leczenia oceniano w skali pragnienia alkoholu (Alcohol Craving Scale - ACS) na początku badania (to), i następnie co tydzień aż do ukończenia leczenia (T-t·.). ACS jest kwestionariuszem, zawierającym 11 elementów, z których każdy wymaga odpowiedzi „tak” lub „nie”, co odpowiada, odpowiednio, 1 lub 0 punktów, i 3 pytania wielokrotnego wyboru, w których punktację 1 przypisuje się odpowiedziom twierdzącym; maksymalny wynik w skali pragnienia alkoholu wynosi zatem 14 (Gallimberti i wsp., 1992; Addolorato i wsp., 1998b). Ponadto abstynencję oceniano na podstawie samooceny pacjenta i wywiadu od członka jego rodziny, jak również oznaczenia stężenia alkoholu we krwi i alkoholu w ślinie przez QED (Enzymatics Inc., Horsham, Wielka Brytania) na każdej kontrolnej wizycie ambulatoryjnej, i na podstawie głównych markerów biologicznych nadużywania alkoholu (aminotransferaza asparaginianowa - AspAT, aminotransferaza alaninowa - AlAT, γ-glutamylotranspeptydaza GGTP, średnia objętość krwinki czerwonej - MCV), oznaczanych na początku i na końcu badania. I wreszcie, rejestrowano przyjmowanie alkoholu według samooceny pacjenta, jako średnią liczbę drinków standardowych wypijanych dziennie (jeden drink standardowy = 12 gramów alkoholu absolutnego) (Secretary of Health and Human Services, 1997).
Wyniki
Spośród dziesięciu chorych włączonych do badania, jeden go nie ukończył, zatem nie uwzględniono go w analizie statystycznej. Spośród dziewięciu chorych, którzy ukończyli badanie, dwóch nadal piło alkohol, chociaż znamiennie zmniejszyli liczbę drinków wypijanych dziennie w porównaniu z pierwszym tygodniem leczenia (a mianowicie, średnia liczba drinków wypijanych dziennie zmniejszyła się z 8, odnotowywanych przed rozpoczęciem leczenia, do 2, i następnie pozostawała stała przez czas trwania doświadczenia. Co ciekawe, pozostałych siedmiu chorych osiągnęło i utrzymywało całkowitą abstynencję przez cały czas trwania doświadczenia.
PL 200 525 B1
Baklofen okazał się skuteczny w zmniejszaniu pragnienia alkoholu od pierwszego tygodnia podawania leku (średni wynik ACS i [zakres]: t0: 9 [3-14] w porównaniu z t, 3 [0-8]; p<0,01); następnie średnia wartość ACS była stała w różnych momentach obserwacji (tabela).
Nie stwierdzono zauważalnych różnic w średnim wyniku ACS między chorymi, którzy zachowywali abstynencję i chorymi, którzy nadal pili, w żadnym ocenianym momencie (tabela).
Najczęstszym odczuciem podawanym przez pacjentów było zniknięcie obsesyjnego myślenia o alkoholu po kilku dniach podawania baklofenu. Obsesyjne myślenie odnosi się do stanu psychicznego, w którym alkoholik, zwłaszcza w pierwszej fazie leczenia, doznaje ciągłego dialogu wewnętrznego na temat tego, czy sięgnąć po alkohol, czy się powstrzymać. Jeden z tych pacjentów doznawał uprzednio przez kilka lat działania GHB przeciwdziałającego pragnieniu alkoholu, lecz nie podawał zmiany w myślach obsesyjnych o alkoholu przy leczeniu GHB.
Porównanie danych laboratoryjnych, uzyskanych zarówno przed, jak i po podaniu baklofenu, ujawniło znamienne zmniejszenie wartości GGTP (V 71,7±44,2 U/l w porównaniu z t4: 31,2±18,0 U/l, p<0,01), AspAT (V 54,7±13,4 U/l w porównaniu z t4: 23,5±10,0 U/l, p<0,01), AlAT (V 55,1±17,4 U/l w porównaniu z t4: 21,7±10,2 U/l, p<0,01) i MCV (V 96,3±3,4 μμ2 w porównaniu z t4: 93,6±2,4 μμ2).
Co do objawów niepożądanych, nie odnotowano żadnych poważnych zaburzeń ogólnoustrojowych, ani też dotyczących pojedynczych narządów, prowadzących do odstawienia leku; żaden z pacjentów nie odstawił leku. U jednego chorego dzienną dawkę leku zmniejszono do 15 mg od drugiego tygodnia leczenia z powodu bólów głowy, trudności z koncentracją, brak apetytu i nadmierne uspokojenie. Tolerancja leku u wszystkich chorych była zadowalająca. Żaden z chorych nie zgłaszał euforii ani innych przyjemnych efektów działania leku. Żaden z chorych nie wykazywał objawów niepohamowanego pragnienia leku: po odstawieniu leku nie obserwowano zespołu odstawienia leku ani objawów niepożądanych związanych z odstawieniem leku.
Pacjenci Liczba To T1 T2 T3 T4
Cała grupa 9 9 (3-14) 3 (0-6)* 1 (0-6)* 1 (0-4)* 0 (0-4)*
Grupa A 7 8 (3-14) 3 (0-8)* 1 (0-6)* 1 (0-4)* 0 (0-4)*
Pacjent 1 9 2 3 2 2
Pacjent 2 14 8 6 4 4
Grupa A: pacjenci zachowujący abstynencję przez czas trwania doświadczenia; pacjenci 1 i 2: pacjenci nie zachowujący abstynencji przez czas trwania doświadczenia; *p<0,01 w porównaniu z to.
Piśmiennictwo
Anton RF (1996), Alcohol Alcohol 31 (supl 1): 43-53; 1996.
Erickson CK (1996), Alcohol Alcohol. 31 (supl 1): 5-11.
Secretary of Health and Human Services (1997), publikacja NIH nr 97-4017. Volpicelli JR, i wsp. (1992), Arch Gen Psychiatry 49:876-880.
Naranjo CA, i wsp. (1994), Int Clin Psychopharmacol 9:163-172 Colombo G, i wsp. (1998), Physiol Behav 64:293-302.
Agabio R, i wsp. (1998), Alcohol Alcohol 33:465-474.
Gallimberti L, i wsp. (1992), Alcohol Clin Exp Res 16:673-676.
Addolorato G, i wsp. (1996), Alcohol Alcohol 31:341-345.
Addolorato G, i wsp. (1998a), Lancet 351:38; 1998.
Addolorato G, i wsp. (1998b), Drug Alcohol Depend 53:710.
Gessa GL, i wsp. (2000), Alcohol 20:271-276, 2000.
Gallimberti L, i wsp. (1989), Lancet ii:787-789.
Addolorato G, i wsp. (1999b), Alcohol Clin Exp Res (w druku).
Colombo G, i wsp. (1995), Physiol Behav 57:105-111.
Davidoff RA (1985), Ann Neurol 17:107-116.
Daust M, i wsp. (1987), Alcohol 4:469-472.
Smith BR, i wsp. (1992), Alcohol Alcohol 27:227-231
Smith BR, i wsp. (1999), Alcohol 17:231-240.
Tomkins DM, Fletcher PJ (1996), Behav Pharmacol 7:85-93.
File SE, i wsp. (1991), Neuropharmacology 30:183-190.
PL 200 525 B1
Humeniuk RE, i wsp. (1994), Pharmacol Biochem Behav 49:561-566.
Tarika JS, Winger G (1980), Psychopharmacology 70:201-208.
Lal H, i wsp. (1988), J Pharmacol Exp Ther 247:508-518.
Colombo G (1997), Alcohol Alcohol 32:443-453.
Gallimberti L, i wsp. (1992), Alcohol Clin Exp Res 5 16:673-676.

Claims (1)

  1. Zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku do leczenia alkoholizmu u człowieka.
    Rysunki
    PL 200 525 Β1
    I •Η β
    ο
    I ,1,-, | ,...Γ .1,..11.1 (β^ί/τυχ)
    ΑροΜ STUBMOUiCAzaa
    I fi ν··< J 1 1 ι ł 1 1 I ' ł oMO«o«eo*»o**o
PL354083A 1999-10-08 2000-10-05 Zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku PL200525B1 (pl)

Applications Claiming Priority (2)

Application Number Priority Date Filing Date Title
IT1999MI002107A IT1319275B1 (it) 1999-10-08 1999-10-08 Uso del baclofen nel trattamento dell'astinenza da etanolo.
PCT/EP2000/009750 WO2001026638A2 (en) 1999-10-08 2000-10-05 The use of baclofen in the treatment of alcoholism

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL354083A1 PL354083A1 (pl) 2003-12-29
PL200525B1 true PL200525B1 (pl) 2009-01-30

Family

ID=11383744

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL354083A PL200525B1 (pl) 1999-10-08 2000-10-05 Zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku

Country Status (11)

Country Link
EP (1) EP1217999B1 (pl)
AT (1) ATE300295T1 (pl)
AU (1) AU7914600A (pl)
CA (1) CA2386817C (pl)
DE (1) DE60021590T2 (pl)
DK (1) DK1217999T3 (pl)
ES (1) ES2246900T3 (pl)
HK (1) HK1048062A1 (pl)
IT (1) IT1319275B1 (pl)
PL (1) PL200525B1 (pl)
WO (1) WO2001026638A2 (pl)

Families Citing this family (16)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US8048917B2 (en) 2005-04-06 2011-11-01 Xenoport, Inc. Prodrugs of GABA analogs, compositions and uses thereof
KR101140559B1 (ko) 2003-08-20 2012-07-05 제노포트 인코포레이티드 아실옥시알킬 카르바메이트 프로드러그, 합성 및 사용 방법
EP2354120A1 (en) 2003-08-20 2011-08-10 XenoPort, Inc. Synthesis of acyloxyalkyl carbamate prodrugs and intermediates thereof
WO2006050471A2 (en) 2004-11-03 2006-05-11 Xenoport, Inc. Acyloxyalkyl carbamate prodrugs of sulfinic acids, methods of synthesis, and use
WO2006050472A2 (en) 2004-11-03 2006-05-11 Xenoport, Inc. Acyloxyalkyl carbamate prodrugs of 3-aminopropylphosphonous and -phosphinic acids
WO2008033572A1 (en) 2006-09-15 2008-03-20 Xenoport, Inc. Acyloxyalkyl carbamate prodrugs, methods of synthesis and use
US7872046B2 (en) 2008-01-25 2011-01-18 Xenoport, Inc. Crystalline form of a (3S)-aminomethyl-5-methyl-hexanoic acid prodrug and methods of use
JP5563483B2 (ja) 2008-01-25 2014-07-30 ゼノポート,インコーポレイティド アシロキシアルキルカルバメートプロドラッグの合成に使用されるアシロキシアルキルチオカーボネートの鏡像異性的な分解
WO2009094577A2 (en) 2008-01-25 2009-07-30 Xenoport, Inc. Mesophasic forms of (3s)-aminomethyl-5-methyl-hexanoic acid prodrugs and methods of use
WO2010017498A1 (en) 2008-08-07 2010-02-11 Xenoport, Inc. Methods of synthesizing n-hydroxysuccinimidyl carbonates
US8299291B2 (en) 2008-08-07 2012-10-30 Xenoport, Inc. Methods of synthesizing 1-(acyloxy)-alkyl carbamate prodrugs
CA2753057C (en) 2009-03-03 2018-09-11 Xenoport, Inc. Sustained release oral dosage forms of an r-baclofen prodrug
WO2010120370A2 (en) 2009-04-17 2010-10-21 Xenoport, Inc. Gamma-amino-butyric acid derivatives as gabab receptor ligands
DE102010011069A1 (de) 2010-03-11 2011-09-15 Susanne Haamann Verfahren zur gezielten pharmakologischen und co-psychotherapeutischen Behandlung der Alkoholabhängigkeit mit Baclofen und Nalmefen
WO2013023155A1 (en) 2011-08-11 2013-02-14 Xenoport, Inc. Anhydrous and hemihydrate crystalline forms of an (r)-baclofen prodrug, methods of synthesis and methods of use
US10350183B2 (en) * 2015-01-15 2019-07-16 Allaysis, Llc Intravenous baclofen formulations and treatment methods

Also Published As

Publication number Publication date
PL354083A1 (pl) 2003-12-29
ITMI992107A0 (it) 1999-10-08
EP1217999A2 (en) 2002-07-03
WO2001026638A2 (en) 2001-04-19
AU7914600A (en) 2001-04-23
WO2001026638A3 (en) 2002-02-28
HK1048062A1 (zh) 2003-03-21
DE60021590T2 (de) 2006-05-24
DK1217999T3 (da) 2005-11-28
CA2386817C (en) 2009-05-12
DE60021590D1 (de) 2005-09-01
ES2246900T3 (es) 2006-03-01
IT1319275B1 (it) 2003-09-26
ITMI992107A1 (it) 2001-04-08
ATE300295T1 (de) 2005-08-15
EP1217999B1 (en) 2005-07-27
CA2386817A1 (en) 2001-04-19

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL200525B1 (pl) Zastosowanie baklofenu do wytwarzania leku
Roberts et al. Excessive ethanol drinking following a history of dependence: animal model of allostasis
Ciccocioppo et al. Effect of selective blockade of μ1 or δ opioid receptors on reinstatement of alcohol-seeking behavior by drug-associated stimuli in rats
Mendelson et al. Serum cortisol levels in alcoholic and nonalcoholic subjects during experimentally induced ethanol intoxication
KR100533618B1 (ko) 당뇨병 치료를 위한 방법 및 조성물
CN102958516A (zh) 白藜芦醇或其他羟基化均二苯代乙烯用于保护认知功能的用途
EP3342409A1 (en) Anti-fatigue agent
Braun Buzz: the science and lore of alcohol and caffeine
Caputo et al. Incidence of craving for and abuse of gamma-hydroxybutyric acid (GHB) in different populations of treated alcoholics: an open comparative study
Salimov et al. The alcohol-deprivation effect in hybrid mice
Tsatsakis et al. Clinical and toxicological data in fenthion and omethoate acute poisoning
Zimmerberg et al. The effects of postnatal caffeine exposure on growth, activity and learning in rats
Schaefer et al. Behavioral hyperreactivity in the spontaneously hypertensive rat compared to its normotensive progenitor
Harris et al. Effects of d-amphetamine, monomethoxyamphetamines and hallucinogens on schedule-controlled behavior.
JP2007195510A (ja) カロリー制限食品
Homewood et al. The effects of single and repeated episodes of thiamin deficiency on memory in alcohol-consuming rats
Gentry et al. Why does a sucrose choice reduce the consumption of alcohol in C57BL/6J mice?
Pucilowski et al. Calcium channel inhibitors attenuate consumption of ethanol, sucrose and saccharin solutions in rats
Watson et al. Inhibited drinking and pica in rats following 2-deoxy-D-glucose
Gardell et al. Valproate reduces intake of alcoholic beverage among rats
Anylian, GH,* Dorn, J.* & Swerdlow The manifestations, aetiology and assessment of ethanol-induced hangover
RU2582966C2 (ru) Средство для снижения алкогольной мотивации при алкогольной зависимости
KR20090024215A (ko) 인간의 성적 활동성을 향상시키기 위한 수단과 방법들
Francis et al. Toxicity summary for manganese
Ayesh et al. Effect of β-oxidation stimulant against metabolic syndrome of saccharin in rat: A behavioral, biochemical, and histological study