PL200627B1 - Pojemnik na stos złożonych między sobą bibułkowych chusteczek - Google Patents

Abstract

Pojemnik na z lo zone pomi edzy sob a lub po laczo- ne mechanicznie chusteczki, ma ogólnie p laskie scia- n e doln a i scian e górn a (1) i par e scian bocznych i scian ko ncowych (2, 3) lacz acych scian e doln a i scian e górn a (1) i otwór (4) usytuowany w co naj- mniej scianie górnej (1) do wyjmowania chusteczek (T) z pojemnika, przy czym stos z lo zonych pomi edzy sob a chusteczek jest umieszczony w pojemniku z co naj- mniej dwoma kraw edziami najni zszej chusteczki umie- szczonymi na scianie dolnej i najwy zsz a chusteczk a (T) umieszczon a w pobli zu lub w styku ze scian a górn a i w s asiedztwie otworu w scianie górnej. Otwór (4) jest wyposa zony w pod lu zne wyst epy (51, 52; 53, 54; 55, 56; 57, 58; 59, 60; 61, 62) wystaj ace od przeciwleg lych boków otworu (4) przy czym ka zdy wyst ep w jego po- cz atkowym po lo zeniu rozci aga si e w poprzek otworu (4) w p laszczy znie sciany górnej (1) i jest usytuowany w styku z co najmniej jednym przeciwleg lym wyst epem, a wyst epy s a usytuowane we wspó lpracuj acych parach, w których ka zdy wyst ep ma co najmniej jedna cz es c wewn etrzna o mniejszej szeroko sci ni z s asiednia cz es c zewn etrzna. PL PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy stosu złożonych między sobą bibułkowych chusteczek zapakowanych w pojemniku, przy czym ten pojemnik ma zasadniczo płaskie ściany dolną, górną oraz ściany boczne łączące ścianę dolną ze ścianą górną, a także otwór usytuowany w co najmniej jednej ścianie do wyjmowania wspomnianych chusteczek z pojemnika, a stos złożonych między sobą chusteczek jest umieszczony w pojemniku z co najmniej krawędziami spodniej chusteczki usytuowanymi na ścianie dolnej i z wierzchnią chusteczką usytuowaną w pobliżu lub w styku ze ścianą górną i w sąsiedztwie otworu w ścianie górnej.

Stan techniki wynalazku

Miękkie chusteczki takie, jak bibułkowe chusteczki do twarzy są zwykle oferowane jako stos chusteczek zapakowanych w pudełko dozujące. Pudełko dozujące ma otwór, przez który użytkownik wyciąga chusteczki. W celu umożliwienia wyjmowania chusteczek z pudełka dozującego, chusteczki są złożone między sobą, co oznacza, że chusteczki są złożone jedna w drugą tworząc łańcuch chusteczek połączonych za pomocą założonych części. W ten sposób, gdy wyjmuje się górną chusteczkę ze stosu chusteczek i wyciąga się całkowicie chusteczkę przez otwór dozujący w pudełku, wyciągana chusteczka automatycznie podaje część następnej chusteczki w stosie przez otwór zapewniając, że jest ona łatwo dostępna do chwycenia i wyjęcia z pudełka dozującego. Praktyka składania chusteczek w ten sposób jest dogodna dla zapewnienia łatwego wyjęcia wszystkich chusteczek pojemnika. Jest wiele typów składania między sobą, na przykład składanie w kształt Z, ale żaden z ani typ składania między sobą, ani typ chusteczki nie jest istotny dla wynalazku.

Dozownik tego typu jest znany z opisu patentowego US-A-6,053,357 (YOH), który ujawnia pudełko z otworem dozującym mającym kształt zakrzywiony lub esowy. Otwór umożliwia dozowanie złożonych między sobą chusteczek pudełka poprzez zamocowanie wierzchniej chusteczki w położeniu wystającym przez otwór, gdzie jest ona łatwo dostępna dla użytkownika.

Jednak powstaje problem, gdy konieczne jest wydzielenie płaskiej chusteczki ze stosu chusteczek. Po otwarciu pudełka dozującego, które głównie oznacza odsłonięcie otworu w pudełku, użytkownik musi próbować uchwycić pierwszą chusteczkę w celu jej wyjęcia. W typowym pudełku tego rodzaju, wierzchnia chusteczka jest zwykle pomarszczona, gdy staje się dostępna dla użytkownika przez otwór w pudełku. Przyczyną tego jest to, że szerokość chusteczki jest większa niż otworu w pudełku ustalającego położenie chusteczki gotowej do użycia. Więc dlatego, aby wydzielić płaską chusteczkę jest konieczne zastosowanie szerszego otworu w pudełku. Chociaż szerszy otwór w pudełku rozwiązuje problem pomarszczenia chusteczki przy jej wyciąganiu z pudełka, stwarza on inny problem związany z wpadaniem chusteczek z powrotem do pudełka, gdzie są one niedostępne dla użytkownika.

Stąd, istnieje duże zapotrzebowanie ulepszenia dozowania płaskich chusteczek ze stosu złożonych między sobą chusteczek. Chusteczki powinny być wydzielane dla użytkownika bez wpadania z powrotem do pudełka i powinno być możliwe wyciągnięcie bez powodowania marszczenia się chusteczek. Stąd, wymaga się, aby pudełko miało środki wydzielające, które zapewniają pewne uchwycenie i przytrzymanie chusteczki w poł o ż eniu wydzielania, a jednocześ nie umoż liwiają wycią gnię cie jej swobodnie z pudełka przez użytkownika.

Istota wynalazku

Niniejszy wynalazek zapewnia prosty środek do rozwiązania problemu dozowania płaskich bibułkowych chusteczek ze stosu złożonych między sobą chusteczek, który jest zapakowany do pojemnika mającego otwór dozujący. W korzystnym przykładzie, otwór jest szerszy niż szerokość chusteczek. Wynalazek jednak może być także stosowany do otworów o szerokości równej lub mniejszej niż szerokości chusteczek.

Zgodnie z wynalazkiem, otwór dozujący jest wyposażony w środki do podawania chusteczek zablokowanych w ustalonym położeniu z płaskim ukształtowaniem. To umożliwia użytkownikowi wyciąganie podawanej chusteczki jako płaskiej, dzięki czemu ewentualne zmarszczki są wygładzone przez środki podające. Podawana chusteczka może być pojedynczym arkuszem lub może być dodatkowo złożona.

Środki do podawania chusteczki korzystnie są w postaci licznych podłużnych występów lub palców wystających od przeciwległych boków otworu wydzielającego pudełka. Otwór wydzielający jest korzystnie, ale nie koniecznie, usytuowany w ścianie górnej pudełka. W celu ustawienia chusteczki w położeniu, palce zachodzą na siebie albo poprzez usytuowanie jednego na wierzchu drugiego lub poprzez wystawanie jednego pomiędzy innymi w płaszczyźnie ściany górnej. Gdy pudełko jest otwarte palce początkowo są usytuowane w zasadniczo tej samej płaszczyźnie dopóki nie zostanie wyciągnięta pierwPL 200 627 B1 sza chusteczka przez otwór dozujący. Palce są korzystnie przymocowane do spodniej strony górnej ściany pudełka po przeciwległych bokach otworu. Jest jednak także możliwe, aby środki obejmujące te palce były przymocowane do spodniej strony ściany górnej pudełka lub zintegrowane ze ścianą górną, na przykład poprzez ukształtowanie palców jako części ściany górnej. Gdy pierwsza chusteczka zostaje wyciągnięta przez otwór dozujący, palce są podniesione do góry przez chusteczkę po obu jej stronach. Wyciągana chusteczka automatycznie wyciąga część następnej chusteczki przez otwór, przeprowadzając ją pomiędzy palcami. Gdy pierwsza chusteczka jest usuwana, następną chusteczka jest utrzymywana w położeniu i zapobiega wpadaniu jej z powrotem do pudełka wskutek działania chwytającego przeciwległych palców. Palce muszą być odpowiednio giętkie dla umożliwienia wyciągnięcia chusteczki i muszą być jednocześnie wystarczająco sztywne dla utrzymania chusteczki i zapobiegania jej wpadaniu. Odpowiednio, musi być dobrana grubość i sztywność folii z tworzywa sztucznego lub innego odpowiedniego materiału, stosowanego na palce, aby dopasować sztywność i właściwości materiału chusteczki.

Możliwe jest wytworzenie przeciwległych zestawów palców z ciągłego arkusza materiału poprzez zastosowanie zazębiającego się zarysu palców lub występów wystających z przeciwległych stron krawędzi otworu. Jest to osiągnięte poprzez ukształtowanie każdego występu jako wystającego w poprzek górnej ściany i w jej płaszczyźnie do wgłębienia dołączającego co najmniej jeden przeciwległy występ. Gdy zarys palców ma kształt V lub U, może być wykonane nacięcie zygzakowe wzdłuż wzdłużnej osi ciągłego arkusza. Palce tego typu mogą być usytuowane naprzemianlegle obok siebie i zachodzić względem siebie wskutek wystawania poprzecznie do otworu wydzielającego pudełka, prostopadle do wzdłużnej osi otworu. Alternatywnie, palce mogą być ustawione ukośnie względem wzdłużnej osi otworu. Kształt występów lub palców zostanie opisany bardziej szczegółowo poniżej.

W nastę pują cym tekś cie, termin „zachodzenie” jest stosowany do oznaczenia, ze końce pary sąsiednich występów, które nie koniecznie muszą stykać się, wystaje przechodząc na siebie w widoku w rzucie z góry. Ma to miejsce w przypadku, gdy palce są w ich początkowych położeniach, przed wydzieleniem pierwszej chusteczki. Po wydzieleniu chusteczki przeciwległe palce są usytuowane po przeciwnych stronach następnej chusteczki podawanej dla użytkownika. Palce są następnie wyginane lub odginane na zewnątrz od górnej ściany przyjmując położenie wydzielania w postaci głównie zakrzywionego kształtu. Przeciwległe pary palców, lub ich końcówki, po obu stronach chusteczki będą znajdowały się w styku punktowym lub liniowym z chusteczką, wytwarzając odpowiednie tarcie zapobiegające opadaniu chusteczek z powrotem do pudełka. Kształt palców jest istotny w celu zachowania położenia chwytającego. W szczególności, końcówki pary przeciwległych palców powinny być stosunkowo duże lub „grube” dla zapewnienia styku punktowego lub liniowego z chusteczką.

Według pierwszego przykładu wykonania, co najmniej jedna para przeciwległych występów jest wyposażona w co najmniej jedną część zewnętrzną o polu powierzchni większym niż pole powierzchni części wewnętrznej o odpowiadającej długości. Te części pierwsza i druga mogą, lub nie, częściowo zachodzić na siebie. W szczególnej wersji tego przykładu wykonania, pole powierzchni części zewnętrznej rozciągająca się poza środkową oś wzdłużną otworu jest większa niż pole powierzchni części wewnętrznej od tej osi do podstawy występu.

Według drugiego przykładu, każdy występ co najmniej jednej pary przeciwległych i współpracujących występów ma co najmniej jedną część wewnętrzną mającą mniejszą szerokość niż sąsiednia część zewnętrzna. Szerokości odpowiednich części wewnętrznej i zewnętrznych są szerokościami poprzecznymi w kierunku prostopadłym albo do głównej osi wspomnianego występu albo do głównej osi wzdłużnej otworu.

Według trzeciego przykładu, promień występu w punkcie styku z przeciwległym występem, w położeniu wydzielania, jest większy niż połowa szerokości występu w jego najwęższej części.

Według czwartego przykładu, otwór któregokolwiek w ścianie górnej zawiera ukształtowaną szczelinę wyposażoną w występy. Ponadto, szczelina może mieć co najmniej jedną wyciętą część umożliwiającą dostęp do najwyższej chusteczki. Ta wycięta część może być usunięta podczas wytwarzania pudełka lub podczas otwierania pudełka umożliwiając dostęp do chusteczek.

Według piątego przykładu, główna oś wzdłużna otworu przechodząca przez tę szczelinę rozciąga się przez ścianę górną wzdłuż lub równolegle do osi wzdłużnej pudełka lub po obu jej stronach.

Według szóstego przykładu, główna oś otworu przechodząca przez tę szczelinę rozciąga się przez ścianę górną pod kątem do osi wzdłużnej ściany górnej. Kąt może mieć dowolną wartość po obu stronach osi wzdłużnej do i włącznie z kątem odpowiadającym kątowi linii przekątnej pomiędzy przeciwległymi narożami ściany górnej.

PL 200 627 B1

Według siódmego przykładu, główna oś otworu przechodząca przez te szczelinę rozciąga się w poprzek ś ciany górnej wzdł uż ogólnie esowatej krzywej rozciągającej się w kierunku linii łączącej końce otworu.

Kształt krawędzi otworu może odzwierciedlać kształt lub krzywiznę głównej osi otworu, ale także może odzwierciedlać zakrzywienie lub przełamaną linię w ogólnym kierunku tej osi. Ogólnie, szerokość otworu jest większa lub największa w pobliżu środka ściany górnej, zaś jej najwęższa część znajduje się w lub w pobliżu części końcowych ściany górnej. Części końcowe otworu mogą kończyć się linią prostą na odpowiednich krawędziach ściany górnej. Jednak mogą one także kończyć się zaokrąglonymi częściami, albo w pobliżu krawędzi ściany górnej albo rozciągać się na niewielką odległość na odpowiednie ściany końcowe pudełka.

Według dalszego przykładu, szczelinę stanowi wkładka przymocowana do ściany górnej, przy czym wkładka przykrywa otwór. Wkładka może być wykonana z tworzywa sztucznego, takiego jak polipropylen, w celu nadania odpowiedniej giętkości i sztywności. Giętkość i sztywność może także być zmieniana przy użyciu tworzywa sztucznego o różnej grubości.

Otwór może być stosowany do regulacji giętkości i sztywności palców tworzących krawędź otworu w okreś lonej odległości od palców. Szeroki otwór usytuowany z dala od podstawy palców nadaje dużą giętkość i małą sztywność. W ten sposób palce mogą być dostosowane do chusteczek z różnych materiałów o różnej grubości.

Według następnego przykładu, szczelina jest usytuowana w ścianie górnej, która następnie tworzy otwór. W tym przypadku samo pudełko jest wykonane z tworzywa sztucznego mającego występy lub palce wycięte lub perforowane w ścianie górnej. Otwór, który zwykle reguluje ruch palców może być wytłoczony na ścianie górnej. Jest także możliwe wyposażenie każdego palca w szczególne wytłoczenia lub wzór, w celu nadania każdemu palcu określonej giętkości. Kształt szczeliny zawierającej występy lub palce lub usytuowanie w kształt wytłoczonego otworu może być taki sam jak opisano w połączeniu z powyższymi przykładami.

Według kolejnego przykładu, dowolne dwie kolejne pary przeciwległych palców współpracują niezależnie. Stąd, linia nacięcia pomiędzy sąsiednimi palcami dwóch par przeciwległych palców powinna mieć jeden punkt przegięcia. W pobliżu punktu przegięcia linia nacięcia powinna być prosta lub mieć stosunkowo duży promień krzywizny. W ten sposób zapewnia się to, że każda para przeciwległych palców może przemieszczać się i uginać razem bez przeszkadzania sąsiedniej parze palców.

Krótki opis figur

Szczególne przykłady wykonania wynalazku są opisane poniżej z odniesieniem do rysunków, na których:

fig. 1A ukazuje rzut górnej ściany i dwóch odgiętych na zewnątrz ścian końcowych pudełka, które to pudełko jest wyposażone w otwór wydzielający mający pierwszy alternatywny kształt; fig. 1B - rzut pudełka jak na fig. 1, wyposażonego w otwór wydzielający mający drugi alternatywny kształt; fig. 1C - rzut pudełka jak na fig. 1, wyposażonego w otwór wydzielający mający trzeci alternatywny kształt; fig. 1D - rzut pudełka jak na fig. 1, wyposażonego w otwór wydzielający mający czwarty alternatywny kształt; fig. 1E - rzut pudełka jak na fig. 1, wyposażonego w otwór wydzielający mający piąty alternatywny kształt; fig. 1F - rzut pudełka jak na fig. 1, wyposażonego w otwór wydzielający mający szósty alternatywny kształt; fig. 2A - rzut z góry ściany górnej z otworem jak pokazano na fig. 1D, wyposażonej w palce według pierwszego przykładu wykonania; fig. 2B - powiększony widok dwóch palców w styku punktowym; fig. 2C - powiększony widok dwóch palców w styku liniowym; fig. 2D - przekrój palca pokazanego na fig. 2C; fig. 2E - widok z boku pudełka, przy czym jeden palec jest w styku punktowym a jeden palec jest w styku liniowym; fig. 3 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1E wyposażonej w palce według pierwszego przykładu wykonania; fig. 4 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1F wyposażonej w palce według pierwszego przykładu wykonania; fig. 5 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1E mającym mniejszą szerokość; fig. 6 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1E wyposażonej w palce według alternatywnego pierwszego przykładu wykonania; fig. 7 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1A wyposażonej w palce według następnego alternatywnego pierwszego przykładu wykonania; fig. 8 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1C wyposażonej w palce według następnego alternatywnego pierwszego przykładu wykonania; fig. 9 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1B wyposażonej w palce według drugiego przykładu wykonania; fig. 10 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1A wyposażonej w palce według trzeciego przykładu wykonania; fig. 11 - rzut ściany górnej z otworem pokazanym na fig. 1A wyposażonej w palce według alternatywnego trzeciego przykładu wykonania.

PL 200 627 B1

Te powyższe figury przedstawiają schematyczne różne części określonej liczby możliwych przykładów wykonania pudełka według wynalazku.

Przykłady realizacji wynalazku

Figury 1A-F przedstawiają rzut z góry ściany górnej 1 pudełka zawierającego dwie odgięte ściany końcowe 2, 3. Pudełko także zawiera dwie ściany boczne, które razem ze ścianami końcowymi łączą ścianę górną ze ścianą dolną (nie pokazana). Pudełko zawiera stos złożonych między sobą chusteczek, które mają być wydzielane przez otwór. Następujące przykłady opisują otwór usytuowany w ścianie górnej, ale może on oczywiście być usytuowany w dowolnej ze ścian bocznych. Oczywiście, stos złożonych chusteczek musi być odpowiednio dostosowany.

Figury przedstawiają pewną liczbę różnych kształtów otworu wydzielającego 4 w ścianie górnej 1. Na fig. 1A krawędzie 5, 6 otworu są ukształtowane symetrycznie po obu stronach środkowej osi wzdłużnej AX pudełka, odpowiadającej głównej osi otworu 4. Otwór 4 ma swoją minimalną szerokość W1 na górnej ścianie na linii zagięcia 7, 8, pomiędzy ścianą górną 1 i każdą ze ścian końcowych 2, 3. Maksymalną szerokość W2 otwór 4 ma na środkowej osi poprzecznej Ay pudełka. W jego pierwszym alternatywnym kształcie, każda krawędź 5, 6 jest utworzona przez proste linie 9, 10, 11,12 od punktu 13, 14, 15, 16, gdzie krawędzie przecinają wspomniane linie zagięcia 7, 8 do punktu 17, 18, gdzie krawędzie 5, 6 przecinają oś poprzeczną Ay i otwór 4 ma maksymalną szerokość W2. W szczególnym przykładzie wykonania, otwór 4 przedłuża się poza linię zagięcia 7, 8 na niewielką odległość X na ścianie końcowej 2, 3 Otwór 4 jest zakończony zaokrągloną krawędzią 19, 20 mającą zasadniczo kształt półokrągły. Wynalazek jest, jednak, nie ograniczony do tego kształtu.

Przykład wykonania z fig. 1A przedstawia otwór, w którym linie proste są przeciągnięte na niewielką odległość na ściany końcowe przed ich zakończeniem. Jest jednak możliwe, że zaokrąglona krawędź jest usytuowana na lub bezpośrednio za krawędzią zagięcia lub kończy otwór wzdłuż linii zagięcia (patrz fig. 1B). Jeżeli stos chusteczek (nie pokazany) nie zajmuje całej przestrzeni pomiędzy ścianami końcowymi, jest także możliwe zakończenie otworu przed liniami zagięcia.

Figura 1B pokazuje otwór 4 mający drugi alternatywny kształt. W tym przypadku, każda krawędź 5, 6 ma kształt krzywej 21, 22 mającej ustalony promień R1 usytuowanego symetrycznie po obu stronach wzdłużnej osi AX. W związku z tym krzywa 21 przecina punkty 13 i 14 na linii zagięcia 7, a także punkt 17 na poprzecznej osi Ay. Przykład wykonania także ukazuje otwór mający jego końce zakończone wzdłuż linii zagięcia 7, 8. Jednak otwór 4 nie rozciąga się na ściany boczne 2, 3 ale jest zakończony na liniach zagięcia 7, 8.

Figura 1C ukazuje otwór 4 mający trzeci alternatywny kształt. Tutaj, krawędzie 5, 6 mają złożony kształt składający się z linii prostych i zakrzywionych usytuowanych symetrycznie po obu stronach wzdłużnej osi AX. Poczynając od każdego z punktów 13, 14, 15, 16 na linii zagięcia 7, 8, pierw-sza prosta linia 23, 24, 25, 26 tworzy krawędź 5, 6 rozciągającą się równolegle do osi AX na określoną odległość L1. W punkcie przecięcia P1 i linia przechodzi w krzywą 27, 28 mającą ustalony promień R2, przy czym krzywa przecina poprzeczną oś Ay w punktach 17, 18. Krawędź 5, 6 może mieć albo łagodne albo ostre przejście w punkcie przecięcia P1, ten przykład wykonania także ukazuje otwór 4 mający oba jego końce zakończone wzdłuż linii zagięcia 7, 8.

Dla wszystkich powyższych przykładów, jest możliwe przemieszczenie otworu w ścianie górnej w kierunku osi poprzecznej AY, równolegle do osi wzdłużnej AX.

Figura 1D ukazuje otwór 4 mający czwarty alternatywny kształt. W tym przykładzie główna oś AM otworu 4 jest usytuowana pod kątem α względem osi wzdłużnej AX pudełka. Główna oś AM jest obrócona względem punktu PXY przecięcia osi wzdłużnej AX i poprzecznej AY. Punkty 34, 35, 36, 37, w których krawędzie 5, 6 przecinają linie zagięcia 7, 8 są usytuowane symetrycznie po każdej stronie punktu PM, w którym główna oś AM przecina linie zagięcia 7, 8. Poczynają c od punktu 34, 36 na linii zagię cia 7, 8 dalej od osi wzdłużnej AX, krawędź 5, 6 początkowo ma kształt pierwszej krzywej 30, 31, która jest wklęsła względem głównej osi AM. Promień R3 tej krzywej 30, 31 ma swój środek usytuowany na zewnątrz otworu 4 i po tej samej stronie głównej osi AM. Krzywa 30, 31 rozciąga się na określoną odległość L2 do punktu P2, P3 przechodząc na niewielką odległość przez oś poprzeczną AY. W punkcie P2, P3, pierwsza, wklęsła krzywa 30, 31 przekształca się w drugą wypukłą krzywą 32, 33 mającą ustalony promień R4. Promień R4 krzywej 32, 33 ma swój środek usytuowany poza otworem 4 i po przeciwnej stronie osi głównej AM niż krzywa. Druga krzywa 32, 33 rozciąga się od punktu przejścia P2, P3 do punktu 35, 37 na linii zagięcia 7 najbliżej osi wzdłużnej AX. Przejście pomiędzy krzywymi 30, 32 i 31, 33 odpowiednio w punkcie P2, P3 może być albo gładkie albo ostre. Druga krawędź 6 otworu jest odwrotnie symetryczna do pierwszej krawędzi 5 względem osi głównej AM. Stąd, linia środkowa Cs otworu odwzorowuje zasa6

PL 200 627 B1 dniczo esową krzywą. Zależnie od wyboru promieni R3, R4 i usytuowania ich środków względem osi poprzecznej AY, położenie maksymalnej szerokości W2 nie musi być zgodne z osią AY. W tym przykładzie, szerokość W2 jest zasadniczo stała w obszarze pomiędzy punktami przejścia P2, P3, jak w przykładzie pokazanym na fig. 1A, otwór 4 rozciąga się poza linię zagięcia 7, 8 na niewielką odległość na odpowiednią ścianę końcową 2, 3. Otwór 4 jest zakończony zaokrągloną krawędzią 19, 20 mająca zasadniczo kształt półokrągły.

Figura 1E przedstawia otwór 4 mający piąty alternatywny kształt, który jest zasadniczo identyczny jak kształt z fig. 1D. Główną różnicą jest to, że główna oś AM otworu jest obrócona w kierunku przeciwnym do wskazówek zegara i jest zgodna z osią środkową AX pudełka. Stąd punkty 34, 35, 36, 37 na linii zagięcia są usytuowane symetrycznie po obu stronach głównej osi AM i wzdłużnej osi AX.

Figura 1F ukazuje otwór 4 mający szósty alternatywny kształt. Jak pokazano na fig. 1D, główna oś AM w tym przykładzie została obrócona o kąt α względem osi wzdłużnej AX wokół punktu przecięcia pomiędzy głównymi osiami AX i AY. Punkty 44, 45, 46 ,47, w których krawędzie 5, 6 przecinają linie zagięcia 7, 8, są usytuowane symetrycznie po obu stronach punktu PM, w którym główna oś AM przecina linie zagięcia 7, 8. Poczynając od punktu 44, 46 na linii zagięcia 7, 8 dalej od osi wzdłużnej AX, krawędź 5, 6 początkowo ma kształt linii prostej 40, 41 równoległej do wzdłużnej osi AX. Linia 40, 41 rozciąga się na określoną odległość L4 do punktu P4, P5, przechodzi na krótką odległość przez oś poprzeczną AY. W punkcie P4, P5 linia prosta 40, 41 przekształcona jest w wypukłą krzywą 42, 43 mającą ustalony promień R5. Promień R5 tej krzywej 42, 43 ma swój środek usytuowany poza otworem 4 i po przeciwnej stronie głównej osi AM niż krzywa. Ta krzywa 42, 43 rozciąga się od punktu przejścia P4, P5 do punktu 45, 47 na linii zagięcia 7 najbliższego wzdłużnej osi AX. Przejście pomiędzy liniami 40, 42 i krzywymi 41, 43 odpowiednio w punkcie P4, P5 może być łagodne lub ostre. Druga krawędź 6 otworu jest odwrotnie symetryczna do pierwszej krawędzi 5 względem głównej osi AM. Jak można zauważyć na fig. 1F, maksymalna szerokość W2 jest zasadniczo stała w obszarze pomiędzy punktami przejścia P4, P5, także, jak w przypadku przykładu wykonania pokazanego na fig. 1A, otwór 4 rozciąga się poza linię zagięcia 7, 8 na niewielką odległo ść X na odpowiednią ś cianę końcową 2, 3. Otwór 4 jest zakończony zaokrą gloną krawędzią 19, 20 mająca zasadniczo półokrągły kształt.

Jak w przykładzie pokazanym na fig. 1A-C, w powyższych przykładach z fig. 1D-F jest także możliwe przemieszczenie otworu w ścianie górnej w kierunku osi poprzecznej AY, równolegle do osi wzdłużnej AX. Kąt α głównej osi AM może mieć dowolną wartość pomiędzy 0 i kątem przekątnej pomiędzy dwoma przeciwległymi narożami ściany górnej. Z powodów praktycznych, jednak, maksymalny kąt jest osiągany, gdy jeden lub oba zewnętrzne punkty odpowiednio 34, 36 lub 44, 46, w których otwór 4 przecina linię zagięcia, są ułożone na krawędzi ściany górnej. Ogólny kształt otworu w ścianie górnej nie musi być ograniczony do przykładów opisanych powyżej.

Figura 2A ukazuje rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1D. Do spodniej strony ściany górnej 1 są przymocowany arkusz folii z tworzywa sztucznego mającej linię nacięcia tworzącą pewną liczbę palców i wycięcia. Palce 51, 52; 53, 54; 55, 56; 57, 58; 59, 60; 61, 62 są usytuowane w współpracującymi parami. W celu uniknięcia zachodzenia na siebie sąsiadujących par palców, linia nacięcia pomiędzy każdą parą palców ma tylko jeden punkt przegięcia. Jak widać na fig. 2A, palce są szersze w obszarze ich końców. Główne osie A1, A2 są wskazane dla palców 55 i 56, które tworzą parę. Minimalna szerokość Wmin, pod kątem prostym do głównej osi każdego palca 55, 56 występuje w wewnętrznej części. Podobnie, maksymalna szerokość Wmax, pod kątem prostym do głównej osi każdego palca 55, 56 występuje w zewnętrznej części. Minimalna szerokość Wmin i maksymalna szerokość Wmax występują po przeciwnych stronach głównej osi AM otworu. Zewnętrzna część z zwiększoną szerokością zapewnia większy promień RT końcówki każdego palca, który to promień RT jest większy niż połowa minimalnej szerokości Wmin. Poprzez powiększenie końcówki każdego palca, zapewnia się wystarczające uchwyt pomiędzy współpracującymi palcami, gdy są one usytuowane w położeniu wydzielania. W tym przykładzie wykonania, każdy palec rozciąga się od podstawy sąsiadującej z jedną krawędzią otworu do końcówki znajdującej się w pobliżu, ale nie zachodzącej, na przeciwległą krawędź otworu. Jak opisano w odniesieniu do fig. 1D, otwór ma największą szerokość w pobliżu środkowej osi poprzecznej AY, a najmniejszą szerokość w pobliżu ścian końcowych pudełka. Dlatego długość każdego następnego palca zmniejsza się od środkowej osi poprzecznej AY w kierunku końców otworu. Przykład obejmuje trzy pary palców, usytuowane w odwrotnie symetrycznie po obu stronach osi poprzecznej AY, Główne osie A1-A6 palców są usytuowane pod zasadniczo tym samym kątem β względem głównej osi AM otworu. Główna oś AM otworu 4 jest usytuowana pod kątem α względem środkowej wzdłużnej osi AX ściany górnej. Dlatego, główne osie A1, A2 palców są pod kątem β-α względem osi wzdłużnej AX. Jak opiPL 200 627 B1 sano w odniesieniu do fig. 1D, środkowa linia CS otworu 4 odzwierciedla esowa krzywą. Także, zarówno główna oś AF jak i linia środkowa CF (nie pokazana) linii nacięcia szczeliny tworzącej palce ma zasadniczo identyczną główną oś i linię środkową jak otwór 4.

Długość, szerokość i kąt każdego palca jest dobrany ze względu na typ i szerokość chusteczki, która ma być wydzielana, materiału i grubości palców i innych odpowiednich czynników. Szerokość otworu może być stosowana do wpływania na zachowanie palców w położeniu wydzielania, jak opisano powyżej.

Środkowa wycięta część 63 jest usytuowana pomiędzy dwiema wewnętrznymi parami palców 55, 56; 57, 58 umieszczonymi po obu stronach osi poprzecznej AY ściany górnej 1. Oba najbardziej wewnętrzne palce 56, 57, sąsiadujące z środkowym wycięciem, są usytuowane w przeciwnych kierunkach, a ich równoległe osie A1 rozchodzą się rozbieżnie względem punktu przecięcia osi wzdłużnej AX i poprzecznej AY. Dwa dalsze, zewnętrzne wycięte części 64, 65 są usytuowane na obu końcach otworu 4. Każde zewnętrzne wycięcie 64, 65 jest usytuowane pomiędzy i wystaje do ściany końcowej 2, 3 pudełka, a zewnętrzną parą palców 51, 52; 61, 62. Środkowe wycięcie musi być wystarczająco szerokie dla umożliwienia użytkownikowi właściwego uchwycenia i wyciągnięcia chusteczki przez otwór. Jednocześnie, szerokość W3 nie może być zbyt duża, ponieważ może to powodować zwisanie chusteczki przytrzymywanej przez palce w jej środkowym obszarze. Zewnętrzne wycięcia 64, 65 umożliwiają przechodzenie krawędzi chusteczki przez otwór bez chwytania lub ocierania o części otworu lub palców. Jednak szerokość W4 zewnętrznych wycięć 64, 65 nie może być zbyt dużą, ponieważ może to powodować zaginanie naroży chusteczki przytrzymywanych przez palce. Powyższe szerokości W3 i W4 są mierzone wzdłuż głównej osi AM otworu. Wielkości tych szerokości są dyktowane głównie właściwościami, takimi jak sztywność i grubość, chusteczki, która ma być wydzielana.

Kiedy najwyższa chusteczka jest wyciągana przez środkowe wycięcie 63, palce zostaną podniesione z pierwszego, wyjściowego położenia, w którym wszystkie palce są w tej samej płaszczyźnie, jak pokazano na fig. 2A, do drugiego, aktywnego położenia wydzielania, w którym są one wygięte do góry po obu stronach chusteczki. Zależnie od wybranych właściwości palców, pary przeciwległych palców chwytają i utrzymują chusteczkę w styku punktowym lub liniowym pomiędzy nimi.

Palce o stosunkowo wysokiej sztywności, mniejszej szerokości i/lub krótsze mają tendencje do punktowego styku z obiema stronami chusteczki T. Każdy palec styka się z chusteczką w punkcie styku PC, który korzystnie, ale nie koniecznie, jest zgodny z głównymi osiami A5, A6 odpowiedniego palca. Jako dłuższe i szersze, palce wewnętrznej pary mogą zakrzywiać się lekko wokół osi równoległej do głównej osi A1, A2 każdego palca. Jest to przedstawione w przekroju C-C pokazanym na fig. 2D. Z powodu zakrzywienia, palce znajdują się w styku liniowym z chusteczką T wzdłuż krótkiego segmentu LC krawędzi każdej końcówki. Takie segmenty korzystnie, ale nie koniecznie, zachodzą na siebie tak, że główne osie A5, A6 na końcówkach odpowiednich palców 55, 56 są zgodne.

Figury 2B-E są przedstawione jedynie jako przykłady. Zależnie od wymaganych właściwości palców stosowanych do szczególnych typów chusteczek, jest możliwe ukształtowanie palców tak, że są one w styku punktowym lub liniowym lub stosuje się je oba.

Na fig. 3 przedstawiono rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1E. Różnica pomiędzy tym przykładem wykonania i przykładem wykonania z fig. 2A jest taka, że główna oś AM otworu została obrócona i odpowiada środkowej osi wzdłużnej AX ściany górnej. Wskutek tego palce 51, 52; 53, 54; 55, 56; 57, 58; 59, 60; 61, 62 są usytuowane pod kątem β względem środkowej osi wzdłużnej AX, nadając palcom bardziej stojące położenie, gdy chwytają one i podtrzymują chusteczkę.

Na fig. 4 przedstawiono rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1F. Jedna z głównych różnic pomiędzy tym przykładem wykonania i przykładami wykonania z fig. 2 i 3 jest to, że palce są usytuowane pod różnymi kątami względem głównej osi AM otworu 4. Główna oś AM otworu jest usytuowana pod określonym kątem względem środkowej osi wzdłużnej AX ściany górnej 1. Jednak główne osie A1-A6 każdego kolejnego palca 51, 52; 53, 54; 55, 56; 57, 58; 59, 60; 61, 62 po obu stronach środkowej osi poprzecznej AY są usytuowane pod zmniejszającymi się kątami względem głównej osi AM otworu 4. Stąd, wewnętrzne palce 56, 57 po obu stronach wycięcia 63 mają kąty β1 względem głównej osi AM. Każdy sąsiedni i przeciwległy palec 55, 58 ma kąt β2 mniejszy niż β1. Podobnie, kolejne palce 54, 59; 53, 60; 52, 61 i 51, 62 mają kąty β3, β4, β5 i β6 odpowiednio, a zależność pomiędzy kątami jest następująca β1>β2>β3>β4>β5>β6.

Na fig. 5 przedstawiono rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1E i palce opisane w odniesieniu do fig. 2 i 3. W tym przykładzie wykonania otwór ma główną oś AM usytuowaną pod kątem α względem środkowej osi wzdłużnej AX ściany górnej, podobnie do przykła8

PL 200 627 B1 du wykonania z fig. 2A. Otwór 4 także ma zmniejszona szerokość W1, W2 na jego końcach i w jego środku w pobliżu środkowej osi poprzecznej AY. Jednak główna oś AF szczeliny tworzącej palce odpowiada osi wzdłużnej AX. To powoduje, że końcówki palców 51, 52; 53, 54; 55, 56; 57, 58; 59, 60; 61, 62 zachodzą na krawędzie 5, 6 otworu 4. Poprzez dostosowanie poprzecznej szerokości W1, W2 otworu, jest możliwa regulacja sztywności i/lub giętkości palców do różnych typów chusteczek.

Ten przykład wykonania przedstawia jak różnica wielkości i kształtu otworu może być zastosowana do dostosowania właściwości palców. Jest osiągnięte bez wymiany lub modyfikowania wkładki zawierającej naciętą linie szczeliny tworzącej palce. Zachodzenie pomaga także utrzymywać palce w ich początkowym położeniu przed wyjęciem pierwszej chusteczki, zwłaszcza, jeśli ściana górna nie jest wyposażona w pewnego rodzaju materiał ochronny lub przykrycie.

Na fig. 6 przedstawiono rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1E. Do spodniej strony jest przymocowana wkładka 69 stanowiąca folię z tworzywa sztucznego z nacię tą linią tworząca palce. Palce zostały ogólnie określone w odniesieniu do fig. 2 i 3. Jednak przykł ad wykonania z fig. 6 jest wyposażony tylko w dwie pary przeciwległych, współpracujących palców 70, 71; 72, 73; 74, 75; 76, 77 po obu stronach środkowej osi poprzecznej AY. Wewnętrzna, pierwsza para palców 72, 73; 74, 75 jest umieszczona po obu stronach środkowego wycięcia 82. Druga para palców 70, 71; 76, 77 jest umieszczona w sąsiedztwie i po obu stronach pary palców. Zewnętrzne wycięcie 83, 84 jest usytuowane po jednym z każdej strony drugiej pary palców. Ponadto, trzecia para palców 78, 79; 80, 81 jest umieszczona pomiędzy zewnętrznym wycięciem 83, 84 i kocem otworu 4 w pobliżu ścian końcowych 2, 5.Trzecia para palców 78, 79; 80, 81 ma ten sam podstawowy kształt jak pary pierwsza i druga palców, który to kształt został opisany w od-niesieniu do fig. 2A. Jednak w trzeciej parze palce są znacznie krótsze niż pozostałe palce pokazane w tym przykładzie wykonania, i nie rozciągają się one na całej szerokości otworu 4. Celem tych zewnętrznych palców 78, 79; 80, 81 jest podparcie krawędzi chusteczki utrzymywanej w położeniu wydzielania. Ten przykład wykonania jest stosowany do specjalnych typów chusteczek, w których krawędzie są podatne na opadanie lub zwijanie, gdy nie są odpowiednio podparte. Alternatywnie, pomaga to także wygładzaniu krawędzi chusteczki, gdy jest ona wyciągana z pudełka.

Na fig. 7 przedstawiono rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1A. Palce zostały ogólnie określone w odniesieniu do fig. 2 i 3. Jednak przykład wykonania pokazany na fig. 7 jest wyposażony w palce, przy których środkowa linia CF linii nacięcia szczeliny jest prostą odpowiadającą zarówno głównej osi AM otworu 4 jak i środkowej osi wzdłużnej AX ściany górnej 1. Kształt palców 90, 91; 92, 93; 94, 95; 96, 97; 98, 99; 100, 101 został opisany w odniesieniu do fig. 2A. Środkowe wycięcie 102 jest usytuowane pomiędzy dwiema parami wewnętrznych palców 94, 95; 96, 97 usytuowanymi po obu stronach środkowej osi poprzecznej AY. Dwa dalsze zewnętrzne wycięcia 103, 104 są usytuowane na obu końcach otworu 4. Główne osie A1-A6 palców są wszystkie usytuowane zasadniczo pod tym samym kątem α względem wzdłużnej osi AX.

Jednak palce są usytuowane symetrycznie wokół środkowej osi poprzecznej AY. Wskutek tego główna oś każdego odpowiadającego palca po obu stronach osi poprzecznej AY przecina te oś AY. Dlatego, najbardziej wewnętrzne palce 94, 96 odchylają się od siebie po obu stronach osi poprzecznej AY ale są ułożone po tej samej stronie osi wzdłużnej AX. Ten układ pozwala na większe środkowe wycięcie 102, które powoduje, że górna chusteczka jest bardziej dostępna dla użytkownika, gdy jest ona wyciągana. Ponadto, odchylenie najbardziej wewnętrznych palców 94, 96 w pewnym stopniu wygładza środkowa część chusteczki przytrzymywanej w położeniu wydzielania.

Figura 8 przedstawia alternatywny przykład wykonania układu z fig. 7, w którym ściana górna ma otwór jak opisano w odniesieniu do fig. 1C. Jak stwierdzono powyżej, dostosowanie poprzecznej szerokości W1, W2 otworu umożliwią regulacje sztywności i/lub giętkości palców do różnych typów chusteczek.

Figura 9 ukazuje rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1B. W tym drugim przykładzie wykonania palców, kształt został zmodyfikowany w celu umożliwienia dodatkowego powiększenia końcówek. Przykład wykonania pokazany na fig. 9 jest wyposażony w palce, przy których linia ś rodkowa CF linii nacięcia szczeliny jest prosta i odpowiada zarówno gł ównej osi AM otworu 4 jak i środkowej osi wzdłużnej AX ściany górnej 1. Palce 110, 111; 112, 113; 114, 115; 116, 117; 118, 119; 120, 121 mają ich główne osie A1-A12 usytuowane pod zasadniczo tym samym kątem α względem osi wzdłużnej AX. Według tego przykładu wykonania, minimalna szerokość Wmin pod kątem prostym do głównej osi każdego palca występuje w jego części wewnętrznej. Podobnie, maksymalna szerokość Wmax pod kątem prostym do głównej osi każdego palca występuje w jego części zewnętrznej. Minimalna szerokość Wmin i maksymalna szerokość Wmax występują po przeciwnych stronach głównej osi AM otworu. W tym przykładzie wykonania maksymalna szerokość Wmax przewyższa dwukrotność

PL 200 627 B1 minimalnej szerokości Wmin. Zewnętrzna część ma zwiększoną szerokość umożliwiającą zastosowanie większego promienia RT końcówki każdego palca, który to promień RT jest większy niż minimalna szerokość Wmin.

Jest to osiągnięte poprzez zakrzywienie zewnętrznej części linii nacięcia każdego palca współpracujących par w kierunku części wewnętrznej odpowiednich przeciwległych palców. Linia nacięcia pomiędzy każdą parę palców ma tylko jeden punkt przegięcia, aby uniknąć przeszkadzania pomiędzy sąsiednimi palcami. W ich płaszczyźnie, początkowe położenie palców każdej pary palców są zakrzywione do siebie w położeniu zazębiającym się. Pole powierzchni zewnętrznej części palca jest wykonane większe niż pole powierzchni wewnętrznej części. W tym przypadku, części wewnętrzna i zewnętrzna są usytuowane po obu stronach linii środkowej CF linii nacięcia szczeliny, odpowiadającej środkowej osi wzdłużnej AX. Stąd obszar zewnętrznej części jest otoczony przez krawędź zewnętrznej części palca, włącznie z końcówką, ograniczoną przez linię środkową otworu. Obszar wewnętrznej części jest otoczony parą krawędzi po obu stronach części wewnętrznej palca, ograniczony linią środkową otworu po jednej stronie i linią nakreśloną stycznie do i ekstrapolowaną przez końcówki wszystkich sąsiednich palców po odpowiednich stronach otworu. Ta ostatnia linia jest podstawą palca. Szerokości maksymalna i minimalna każdego palca może być różna dla osiągnięcia wymaganego promienia końcówki. Jednak te szerokości muszą być proporcjonalne do wymiaru długości i wymaganej sztywności palca. Długość palca jest zależna od poprzecznej szerokości otworu w obszarze palca. W celu utrzymania danej sztywności i giętkości palca mającego określoną długość, wyznacza się dolną granicę minimalnej szerokości Wmin. To określa górną granicę maksymalnej szerokości Wmax, która z kolei decyduje o największym możliwym promieniu RT.

Jak dla kilku powyższych przykładów wykonania, środkowe wycięcie 123 jest usytuowane pomiędzy dwiema wewnętrznymi parami palców 114, 115; 116, 117 usytuowanymi po obu stronach osi poprzecznej AY ściany górnej 1. Oba najbardziej wewnętrzne palce 115, 116, sąsiadujące ze środkowym wycięciem, są usytuowane w zasadniczo przeciwległych kierunkach, z ich równoległymi osiami A1 rozbieżnymi od punktu Po przecięcia osi wzdłużnej AX i poprzecznej AY. Dwa dodatkowe zewnętrzne wycięcia 123, 124 są usytuowane na obu końcach otworu 4. Każde zewnętrzne wycięcie 123, 124 znajduje się pomiędzy i rozciąga się do ściany końcowej 2, 3 pudełka i zewnętrznej pary palców 110, 111; 120, 121.

Figura 10 ukazuje rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1A. Ta figura pokazuje trzeci przykład wykonania palców, którym nadano kształt umożliwiający zastosowanie względnie dużego promienia końcówek bez zwiększania pola powierzchni zewnętrznej części palca. Otwór 4 w tym przykładzie wykonania jest wyposażony w palce mające prostą linię środkową CF linii nacięcia szczeliny i odpowiadająca zarówno głównej osi AM otworu 4 jak i środkowej osi wzdłużnej AX ściany górnej 1. Palce 130, 131; 132, 133; 134, 135; 136, 137; 138, 139; 140, 141 mają ich główne osie A1-A6 usytuowane pod zasadniczo tym samym kątem α względem osi wzdłużnej AX.

W celu zwię kszenia szerokości zewnętrznej części palców, koń cówki pary są siednich, przeciwległych palców są nachylone do siebie. Jest to osiągnięte poprzez zakrzywienie lub wygięcie linii nacięcia zewnętrznej części każdej końcówki współpracującej pary palców w kierunku części wewnętrznej lub podstawy odpowiadającego współpracującego palca. Każdy taki palec ma ogólnie kształt litery J lub L zależnie od zakrzywienia lub kąta końcówki. Poprzez przedłużenie zakrzywionej lub wygiętej części końcówki w kierunku wzdłużnym otworu 4, jest możliwe osiągnięcie większego promienia RT końcówki. Linia nacięcia pomiędzy każdą parą palców ma tylko jeden punkt przegięcia, aby uniknąć przeszkadzania pomiędzy sąsiednimi palcami. W ich płaszczyźnie, początkowe położenie końcówek każdej pary palców jest zakrzywione lub zagięte do odpowiedniego wgłębienia w drugiej parze w położeniu zazębiającym się.

Ponieważ nachylona końcówka rozciąga się do podstawy lub dolnej części sąsiadującego palca, szerokość końcówki jest ograniczona przez wymaganą sztywność i giętkość sąsiedniego palca w tym punkcie. W pokazanym przykładzie, maksymalna szerokość Wmax zewnętrznej części lub końcówki danego palca jest zasadniczo równa odpowiadającej wewnętrznej części przy podstawie tego palca. Minimalna szerokość Wmin występuje w pobliżu wewnętrznego naroża palca o kształcie J lub L, w pobliżu końcówki. Stąd obie szerokości maksymalna i minimalna występują po tej samej stronie środkowej osi wzdłużnej AX.

Środkowe wycięcie 143 jest usytuowane pomiędzy dwiema wewnętrznymi parami palców 134, 135; 136, 137 usytuowanymi po obu stronach osi poprzecznej AY ściany górnej 1. Oba najbardziej wewnętrzne palce 135, 136, sąsiadujące ze środkowym wycięciem, są usytuowane w zasadniczo przeciwległych kierunkach, z ich równoległymi osiami A1 rozbieżnymi od punktu Po przecięcia osi wzdłużnej AX i poprzecznej AY. Dwa dodatkowe zewnętrzne wycięcia 143, 144 są usytuowane na obu końcach otworu 4. Każde

PL 200 627 B1 zewnętrzne wycięcie 143, 144 znajduje się pomiędzy i rozciąga się do ściany końcowej 2, 3 pudełka i zewnętrznej pary palców 130, 131; 130, 131.

Chociaż pokazane przykłady przedstawiają palce mające końcówki z alternatywnymi kształtami J lub L, kombinacje tych kształtów są oczywiście możliwe. Jedna z takich alternatywnych końcówek może na przykład mieć kształt T. Linia nacięcia szczeliny tworzącej palce może także tworzyć pewną liczbę palców, z których każda para ma inny kształt palców.

Figura 11 ukazuje rzut z góry ściany górnej 1 wyposażonej w otwór 4 opisany w odniesieniu do fig. 1A. Przykład wykonania pokazany na fig. 11 jest wyposażony w palce mające prostą linię środkową CF linii nacięcia szczeliny i odpowiadająca zarówno głównej osi AM otworu 4 jak i środkowej osi wzdłużnej AX ściany górnej 1. Kształt palców 150, 151; 1.52, 153; 154, 155; 156, 157; 158, 159; 160, 161 został przedstawiony w odniesieniu do fig. 10. Środkowe wycięcie 162 jest usytuowane pomiędzy dwiema wewnętrznymi parami palców 154, 155; 156, 157 usytuowanymi po obu stronach osi poprzecznej AY. Dwa dodatkowe zewnętrzne wycięcia 163, 164 są usytuowane na obu końcach otworu 4. Główne osie A1-A6 palców są wszystkie usytuowane zasadniczo pod tym samym kątem α względem osi wzdłużnej AX.

Jednak palce są usytuowane symetrycznie wokół środkowej osi poprzecznej AY. Wskutek tego główna oś każdego odpowiadającego palca po obu stronach osi poprzecznej AY przecina te oś AY. Dlatego, najbardziej wewnętrzne palce 154, 156 odchylają się od siebie po obu stronach osi poprzecznej AY ale są ułożone po tej samej stronie osi wzdłużnej AX. Ten układ pozwala na większe środkowe wycięcie 162, które powoduje, że górna chusteczka jest bardziej dostępna dla użytkownika, gdy jest ona wyciągana. Ponadto, odchylenie najbardziej wewnętrznych palców 154, 156 w pewnym stopniu wygładza środkowa część chusteczki przytrzymywanej w położeniu wydzielania.

Zgodnie z dalszym przykładem wynalazku, ściana górna zawiera otwór i palce w jednej części. W tym przypadku, linia nacięcia szczeliny tworzącej palce jest usytuowana bezpośrednio w ścianie górnej. W tym przypadku samo pudełko lub przynajmniej ściana górna jest wykonana z tworzywa sztucznego i ma wycięte występy lub palce lub otwory w ścianie górnej. Linia określająca otwór, która zwykle reguluje ruch palców może być wytłoczona bezpośrednio na ścianie górnej. Jest także możliwe wyposażenie każdego z palców w specjalne wytłoczenia lub wzór, w celu nadania palcom określonej giętkości. Sztywność i giętkość palców może być regulowana przez grubość materiału ściany górnej. Kształt wytłoczonego otworu zmienia się zgodnie z powyższymi przykładami.

Ten przykład wykonania, w którym zamknięty otwór jest wycięty bezpośrednio w ścianie górnej może być zastosowany do wszystkich przykładów opisanych powyżej, z wyjątkiem tego z fig. 5, który ujawnia palce zachodzące na krawędź otworu. W tym szczególnym przypadku, otwór musi zawierać dwa oddzielne zestawy palców wyciętych w ścianie górnej składającej się z dwóch połówek po przeciwnych stronach półfabrykatu pudełka. Po złożeniu w pudełko, półfabrykat zawierający przeciwległe połówki ściany górnej jest zagięty wzdłuż linii zagięć zasadniczo równolegle do końcowego otworu. Te dwie połówki ściany górnej są ewentualnie zaginane dopóki nie osiągną położenia, w którym wycięte palce nie zostaną ułożone we wspólnej płaszczyźnie. W ten sposób palce mogą być dłuższe niż gdy jest to możliwe przy stosowaniu pojedynczej linii nacięcia pomiędzy przeciwległymi palcami. Wielkość zachodzenia może być dopasowywana poprzez regulowanie długości palców. Podobnie, linia wytłoczenia określająca otwór może być wykonana w dowolnym wymaganym położeniu w sąsiedztwie lub zachodząc na podstawę palców.

Claims (21)

1. Pojemnik do przechowywania złożonych pomiędzy sobą lub połączonych mechanicznie chusteczek, który to pojemnik ma ogólnie płaskie ścianę dolną i ścianę górną (1) i parę ścian bocznych i ścian końcowych (2, 3) łączących ścianę dolną i ścianę górną (1) i otwór (4) usytuowany w co najmniej ścianie górnej (1) do wyjmowania chusteczek (T) z pojemnika, przy czym stos złożonych pomiędzy sobą chusteczek jest umieszczony w pojemniku z co najmniej dwoma krawędziami najniższej chusteczki umieszczonymi na ścianie dolnej i najwyższą chusteczką (T) umieszczoną w pobliżu lub w styku ze ścianą górną i w sąsiedztwie otworu w ścianie górnej, znamienny tym, że otwór (4) jest wyposażony w podłużne występy (51, 52; 53, 54; 55, 56; 57, 58; 59, 60; 61, 62) wystające od przeciwległych boków otworu (4), przy czym każdy występ w jego początkowym położeniu rozciąga się w poprzek otworu (4) w płaszczyźnie ściany górnej (1) i jest usytuowany w styku z co najmniej jednym przeciwległym występem, a występy

PL 200 627 B1 są usytuowane we współpracujących parach, w których każdy występ ma co najmniej jedna część wewnętrzna o mniejszej szerokości niż sąsiednia część zewnętrzna.

2. Pojemnik według zastrz. 1, znamienny tym, ż e szerokoś ci (Wmin, Wmax) odpowiednich części wewnętrznej i zewnętrznej są szerokościami poprzecznymi w kierunku prostopadłym do głównej osi (A1-A6) występu.

3. Pojemnik według zastrz. 1, znamienny tym, ż e szerokości (Wmin, Wmax) odpowiednich części wewnętrznej i zewnętrznej są szerokościami poprzecznymi w kierunku środkowej osi wzdłuż-nej (AX) otworu (4).

4. Pojemnik według któregokolwiek z zastrz. 1 - 3, znamienny tym, że występ ma promień (RT) na jego końcówce, który jest większy niż połowa szerokości (Wmin) występu w jego najwęższej części.

5. Pojemnik według któregokolwiek z zastrz. 1 - 4, znamienny tym, że występy co najmniej jednej pary przeciwległych występów są wyposażone w co najmniej jedną zewnętrzną część o polu powierzchni większym niż pole powierzchni części wewnętrznej, mająca odpowiadającą długość wzdłuż głównej osi (A1-A6) każdego odpowiedniego występu.

6. Pojemnik według zastrz. 5, znamienny tym, ż e pole powierzchni części zewnętrznej rozciągającej się poza środkową oś wzdłużną (AX) otworu (4) jest większe niż pole powierzchni części wewnętrznej od tej osi do podstawy występu.

7. Pojemnik według któregokolwiek z zastrz. 1 - 6, znamienny tym, że końcówki każdej pary współpracujących występów są w styku liniowym z chusteczką (T), po przemieszczeniu z położenia początkowego do położenia wydzielania.

8. Pojemnik według któregokolwiek z zastrz. 1 - 6, znamienny tym, że końcówki każdej pary współpracujących występów są w styku punktowym z chusteczką (T), po przemieszczeniu z położenia początkowego do położenia wydzielania.

9. Pojemnik według któregokolwiek z zastrz. 1 - 8, znamienny tym, że główna oś otworu (AM) przechodząca przez te występy rozciąga się przez ścianę górną równolegle do środkowej wzdłużnej osi (AX) ściany górnej (1).

10. Pojemnik według któregokolwiek z zastrz. 1 - 8, znamienny tym, że główna oś otworu (AM) przechodząca przez te występy rozciąga się przez ścianę górną pod katem (α) do środkowej osi wzdłużnej (AX) ściany górnej (1).

11. Pojemnik według zastrz. 10, znamienny tym, że kąt (α) ma dowolną wartość po obu stronach osi wzdłużnej do i włącznie z kątem odpowiadającym kątowi linii przekątnej pomiędzy przeciwległymi narożami ściany górnej.

12. Pojemnik według któregokolwiek z zastrz. 1 - 8, znamienny tym, że linia środkowa (CS) otworu (4) przechodząca przez te występy rozciąga się w poprzek ściany górnej (1) wzdłuż ogólnie esowatej krzywej rozciągającej się w kierunku głównej osi (AM) otworu (4).

13. Pojemnik według któregokolwiek z powyższych zastrzeżeń, znamienny tym, że występy rozciągają się w poprzek otworu (4) krawędź zachodzi na krawędź (Q) przeciwległych boków otworu (4) tak, że końcówki występów przechodzą przez te krawędzie (5, 6).

14. Pojemnik według któregokolwiek z powyższych zastrzeżeń, znamienny tym, że otwór (4) jest wyposażony w kształtową linię nacięcia, która tworzy przeciwległe występy.

15. Pojemnik według zastrz. 14, znamienny tym, że linia nacięcia jest ukształtowana we wkładce lub arkuszu (69) przymocowanym do spodniej strony ściany górnej (1), która zawiera otwór (1).

16. Pojemnik według zastrz. 14, znamienny tym, że linia nacięcia jest wycięta bezpośrednio w ś cianie górnej (1).

17. Pojemnik według zastrz. 16, znamienny tym, że para krawędzi (5, 6) odpowiadająca kształtowi otworu (4) jest wyciśnięta w ścianie górnej (1) po obu stronach linii nacięcia.

18. Pojemnik według któregokolwiek z zastrz. 14 - 17, znamienny tym, że linia nacięcia ma co najmniej jedną usuwalną wyciętą część stanowiącą dostęp do górnej chusteczki (12).

19. Pojemnik według zastrz. 18, znamienny tym, że pierwsze wycięcie jest usytuowane w środku otworu (4) mającego parę występów umieszczonych po jego obu stronach.

20. Pojemnik według zastrz. 18 albo 19, znamienny tym, że para drugich wycięć jest usytuowana po jednym na każdym końcu otworu (4) pomiędzy parą występów i ścianą końcową (2, 3).

21. Pojemnik według zastrz. 18 albo 19, znamienny tym, że para drugich wycięć jest usytuowana po jednym w pobliżu obu końców otworu (4), a po ich obu stronach jest usytuowana para występów.