PL201049B1 - Kanał gazoszczelny - Google Patents

Abstract

Kana l gazoszczelny przeznaczony w szcze- gólno sci do odprowadzania zanieczyszczonego powietrza odlotowego z procesów przemys lo- wych posiada scianki ograniczaj ace, które s a utworzone na obwodzie p laskich w zasadzie elementów kana lowych (1, 1', 1'', 1''') stykaj a- cych si e ze sob a czo lowo. Przynajmniej w po lo- zonych u do lu w stanie zamontowania miej- scach styku, w których lacz a si e ze sob a s a- siednie elementy kana lowe (1, 1', 1'', 1'''), jest przewidziana warstewka uszczelniaj acego, plastycznie t ezej acego srodka klej acego. Ten srodek klej acy, który przywiera do materia lu elementów kana lowych (1, 1', 1'', 1'''), jest od- porny na zanieczyszczenia unoszone z powie- trzem odlotowym. PL PL PL PL

Description

(12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 201049 (21) Numer zgłoszenia: 367510 ^{(13) B1} (22) Data zgłoszenia: 15.07.2002 ^{(51) Int.Cl.}

F16L 9/00 (2006.01) (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego: E04F 17/04 (2006.01)

15.07.2002, PCT/EP02/07827 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

10.04.2003, WO03/029711 PCT Gazette nr 15/03 (54)

Kanał gazoszczelny

(30) Pierwszeństwo: 08.09.2001,DE,10144196.7	(73) Uprawniony z patentu: EISENMANN Anlagenbau GmbH & Co. KG, Boblingen,DE
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 21.02.2005 BUP 04/05	(72) Twórca(y) wynalazku: Walter Kimmerle,Holzgerlingen,DE
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.03.2009 WUP 03/09	(74) Pełnomocnik: Dziarnowska Monika, POLSERVICE, Kancelaria Rzeczników Patentowych Sp. z o.o.

⁽⁵⁷⁾ Kanał gazoszczelny przeznaczony w szczególności do odprowadzania zanieczyszczonego powietrza odlotowego z procesów przemysłowych posiada ścianki ograniczające, które są utworzone na obwodzie płaskich w zasadzie elementów kanałowych (1, 1', 1'', 1''') stykających się ze sobą czołowo. Przynajmniej w położonych u dołu w stanie zamontowania miejscach styku, w których łączą się ze sobą sąsiednie elementy kanałowe (1, 1', 1'', 1'''), jest przewidziana warstewka uszczelniającego, plastycznie tężejącego środka klejącego. Ten środek klejący, który przywiera do materiału elementów kanałowych (1, 1', 1'', 1'''), jest odporny na zanieczyszczenia unoszone z powietrzem odlotowym.

PL 201 049 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest kanał gazoszczelny, w szczególności do odprowadzania zanieczyszczonego powietrza odlotowego pochodzącego z procesów przemysłowych, zwłaszcza z lakierni, ze ściankami ograniczającymi, które przynajmniej częściowo są zmontowane z płaskich elementów kanałowych, które z wszystkich stron mają na swoich obrzeżach skierowane prostopadle do ich powierzchni głównej zagięcie stanowiące kołnierz łączący.

Kanałom tego rodzaju stawia się szereg wymagań. W stanie zmontowanym na gotowo mogą one mieć znaczne rozmiary, wobec czego powinny składać się z łatwych w obsłudze członów, które nie sprawiają problemów i zajmują mało miejsca podczas ich transportu. Po drugie należy zwracać szczególną uwagę na ich absolutną szczelność, która jest ważna, zwłaszcza wtedy, gdy kanał jest poprowadzony poziomo i na jego dnie mogą osiadać zanieczyszczenia, na przykład także w postaci płynnej.

Kanał określonego wyżej rodzaju jest opisany w EP 0278294 B1. Próbuje się tam sprostać opisanym wyżej wymaganiom przez to, że kanał jest złożony z poszczególnych elementów, które mają kołnierze łączące utworzone przez zagięcia. Aby zapewnić szczelność w dolnej strefie kanału, wstawione są kątowniki mające jednolite narożne segmenty ściankowe, które tworzą pewien rodzaj wanny. Tylko w wyższych częściach ścianek ograniczających kanału lub też między kątownikami są wstawione także płaskie elementy kanałowe.

Wadą tego znanego kanału jest to, że nadal są w nim stosowane elementy kątownikowe dość drogie w produkcji oraz trudne w transporcie i magazynowaniu ze względu na ich rozmiary. Poza tym podczas montażu kanału trzeba mieć zawsze przygotowane na miejscu różne elementy konstrukcyjne.

Z opisu US 2 916 054 jest znany kanał wentylacyjny z pł askimi metalowymi pł ytami kanał u, które na swoich obrzeżach są kilkakrotnie zagięte do wewnątrz lub na zewnątrz co umożliwia połączenie ich obrzeży wzdłużnych na kształt wpustu i pióra, przy czym dodatkowe elementy zatrzaskowe zapobiegają niezamierzonemu rozłączeniu. Szczelność dla przepływającego gazu jest niezadowalająca albo wcale jej nie ma. Łączenie ze sobą pojedynczych odcinków kanału jak również zwiększenie przekroju kanału możliwe jest dopiero po zastosowaniu specjalnego elementu adaptacyjnego.

Zadaniem wynalazku jest takie rozwinięcie kanału określonego wyżej rodzaju, żeby zoptymalizować wytwarzanie i montaż jego poszczególnych elementów.

Kanał gazoszczelny, w szczególności do odprowadzania zanieczyszczonego powietrza odlotowego z procesów przemysłowych, zwłaszcza z lakierni, ze ściankami ograniczającymi, które przynajmniej częściowo są zmontowane z płaskich elementów kanałowych, które z wszystkich stron mają na swoich obrzeżach, skierowane prostopadle do ich powierzchni głównej, zagięcie stanowiące kołnierz łączący, charakteryzuje się według wynalazku tym, że ścianki ograniczające kanału utworzone ze wszystkich stron z płaskich w zasadzie elementów kanałowych, w miejscach styku, w których sąsiednie elementy kanałowe przynajmniej częściowo są połączone czołowo ze sobą, za pomocą umieszczonej tam warstewki uszczelniającego, plastycznie tężejącego środka klejącego.

Korzystnie, uszczelniającym środkiem klejącym jest materiał bazujący na polisiarczkach lub na polimerach modyfikowanych silanem.

Korzystnie, z pierwszym, tworzącym kołnierz, zagięciem płaskich elementów kanałowych połączone jest pod kątem prostym drugie usztywniające zagięcie, przy czym zwłaszcza do drugiego zagięcia dołączone jest pod kątem prostym trzecie zagięcie skierowane z powrotem ku powierzchni głównej elementu kanałowego.

Korzystnie, elementy kanałowe są dodatkowo skręcone w miejscach styku z sąsiednimi elementami kanałowymi.

Kanał może posiadać co najmniej jedną podpórkę, przebiegającą od jednej ścianki ograniczającej do naprzeciwległej, równoległej do niej ścianki ograniczającej, przy czym zwłaszcza na jednym końcu podpórki jest zamocowana pierwsza nakrętka, nakręcana na gwintowany trzpień śruby ustalonej w ściance ograniczającej a na drugim końcu podpórki jest zamocowana następna nakrętka, w którą jest wkrę cona ś ruba przechodz ą ca przez naprzeciwległą ś ciankę ograniczając ą .

Korzystnie, na zewnętrznej stronie powierzchni głównej co najmniej jednego elementu kanałowego jest zamocowany co najmniej jeden zastrzał usztywniający, zwłaszcza w postaci profilu wnękowego, który jest przyklejony.

PL 201 049 B1

Zastrzał usztywniający może mieć w przekroju profil trójkątny, przy czym bok przyklejony do powierzchni głównej elementu kanałowego jest utworzony z dwóch skrzydełek przebiegających pod kątem ostrym do powierzchni głównej.

Rozwiązanie według wynalazku pozwala zmienić ustalony w stanie techniki pogląd, że dostateczną, trwałą szczelność zwłaszcza w dolnej części kanału można uzyskać tylko poprzez zastosowanie jednolitych kątowników. W kanale według wynalazku wykorzystuje się wyłącznie płaskie elementy kanałowe, przy czym określenie „płaskie odnosi się do głównej powierzchni tych elementów kanałowych i nie bierze się pod uwagę różnych zagięć na obrzeżach elementów kanałowych, które w zamontowanym na gotowo kanale są skierowane na zewnątrz. Tego rodzaju płaskie elementy kanałowe można efektywnie prefabrykować w dużych ilościach, przy czym zajmują one mało miejsca podczas transportu lub magazynowania.

Niezbędną szczelność w miejscach styku elementów kanałowych zapewnia zgodnie z wynalazkiem środek klejący, który zastępuje w dużej mierze kątowniki ze stanu techniki. Środek ten ma podwójną właściwość: po pierwsze ma działanie klejące, a więc przywiera mocno do materiału łączonych ze sobą elementów kanałowych. Trwałość połączenia jest zapewniona przez to, że odpowiednia warstewka klejąca nie odrywa się od elementów kanałowych. Drugą funkcją tej substancji jest oczywiście takie uszczelnienie, które uniemożliwia wypływ gazów i/lub płynów z wnętrza kanału. Ponadto środek ten musi pozostać trwale plastyczny, tak że podczas eksploatacji kanału nie ulega on skruszeniu ani rozdrobnieniu.

Oczywiście substancja środka klejącego musi być odporna na zanieczyszczenia, które unosi ze sobą przepływające kanałem powietrze odlotowe.

Jako środek klejący nadaje się zwłaszcza materiał bazujący na polisiarczkach lub też materiał bazujący na polimerach modyfikowanych silanem. Oba te materiały mają wymagane właściwości klejące, uszczelniające i plastyczne, a także są szczególnie odporne na te zanieczyszczenia, które są odprowadzane z powietrzem odlotowym z lakierni, a więc na rozpuszczalniki, sole, koagulatory, resztki lakieru.

Do pierwszego, tworzącego kołnierz, zagięcia płaskich elementów kanałowych może być dołączone pod kątem prostym drugie, usztywniające zagięcie, dzięki czemu każdy element kanałowy staje się sztywniejszy, co pozwala na oddalenie miejsc swobodnego podparcia i na redukcję drgań.

Ten efekt drugiego zagięcia może być jeszcze wzmocniony przez trzecie zagięcie, które łączy się pod kątem prostym z drugim zagięciem i jest skierowane ku powierzchni głównej elementu kanałowego.

Celowo elementy kanałowe w miejscach styku powinny być dodatkowo przykręcone do sąsiednich elementów kanałowych, co pozwala odciążyć mechanicznie miejsca sklejenia. Poza tym umożliwia to wstępny montaż kanału, gdy nie nastąpiło jeszcze związanie środka klejącego.

W kanał ach mają cych stosunkowo duż e, przebiegają ce poziomo ś cianki ograniczają ce zaleca się przewidzieć co najmniej jedną podpórkę, która przebiega od jednej ścianki ograniczającej do naprzeciwległej, równoległej do niej ścianki ograniczającej. Podpórka ta nie dopuszcza do wygięcia ścianki ograniczającej kanału i przeciwdziała także drganiom.

Na jednym końcu podpórki może być zamocowana pierwsza nakrętka, która jest nakręcana na gwintowany trzpień śruby ustalonej w ściance ograniczającej. Podczas montażu kanału, obracając samą podpórką można stworzyć połączenie ze ścianką ograniczającą, na ogół dolną ścianką ograniczającą.

Ale drugi koniec podpórki nie daje się wtedy połączyć w ten sam sposób z odpowiednią ścianką ograniczającą. Zaleca się więc raczej zamocowanie na drugim końcu podpórki drugiej nakrętki, w którą jest wkręcona śruba przechodząca przez naprzeciwległą ściankę ograniczającą .

Montaż odbywa się wtedy następująco: podpórka jest mocowana przez przekręcanie na dolnej ściance ograniczającej i początkowo jest ustawiona swobodnie. Następnie nakłada się górną ściankę ograniczającą i ustala się ją za pomocą śruby przechodzącej przez tę górną ściankę ograniczającą.

Drgania są redukowane także w takiej odmianie realizacji wynalazku, w której na zewnętrznej stronie powierzchni głównej co najmniej jednego elementu kanałowego jest zamocowany co najmniej jeden zastrzał usztywniający.

Takim zastrzałem usztywniającym jest celowo profil wnękowy, dzięki czemu zredukowany jest ciężar kanału.

PL 201 049 B1

Jeżeli zastrzał usztywniający jest przyklejany, to pozwala to umocować ten zastrzał w dowolnych miejscach głównej powierzchni elementu kanałowego bez konieczności przewiercania tego elementu, co wymagałoby zastosowania dodatkowych środków uszczelniających.

Gdy zastrzał usztywniający ma w przekroju profil trójkątny, przy czym bok przyklejany do głównej powierzchni elementu kanałowego jest utworzony z dwóch skrzydełek ustawionych pod kątem ostrym do powierzchni głównej, to w ten sposób między tymi skrzydełkami zastrzału usztywniającego i główną powierzchnią elementu kanałowego powstają dwie klinowe wnęki, w które wchodzi ś rodek klejący. Dlatego podczas klejenia środek ten nie wypływa na zewnątrz, co miałoby niekorzystny wpływ na wygląd gotowego kanału.

Przedmiot wynalazku zostanie bliżej objaśniony na przykładzie realizacji uwidocznionym na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia odcinek gazoszczelnego kanału powietrznego, złożony z dwóch modułów w widoku perspektywicznym; fig. 2 - widok z góry na płaski element kanałowy, jaki jest wykorzystywany w kanale powietrznym z fig. 1; fig. 3 - powiększony szczegół z fig. 2 w obrębie zaznaczonego tam kółka „Z; fig. 4 - przekrój elementu kanałowego z fig. 2 według zaznaczonej tam linii IV-IV; fig. 5 - powiększony szczegół z fig. 4 z obrębu zaznaczonego kółkiem „X; fig. 6 - przekrój elementu kanałowego z fig. 2 według zaznaczonej tam linii VI-VI; fig. 7 - ukazany perspektywicznie fragment elementu kanałowego z fig. 2 widziany w kierunku zaznaczonych tam strzałek VI-VI; fig. 8 - powiększony szczegół z fig. 6 w obrębie zaznaczonego tam kółka „Y; fig. 9 - ukazane w powiększeniu miejsce styku dwóch prostopadłych do siebie elementów kanałowych; fig. 10 - miejsce styku dwóch położonych w tej samej płaszczyźnie elementów kanałowych; fig. 11 - sposób umieszczenia elementu usztywniającego na elemencie kanałowym w obrębie jego bocznego zagięcia; fig. 12 - sposób zamocowania górnego końca podpórki wykorzystywanej przy segmencie kanałowym z fig. 1; fig. 13 - sposób zamocowania dolnego końca podpórki; fig. 14 - sposób umieszczenia trójkątnego w przekroju zastrzału usztywniającego na elemencie kanałowym.

Na fig. 1 przedstawiono w perspektywie odcinek kanału powietrznego, przez którego wnętrze przepływa powietrze odprowadzane z lakierni. Powietrze to zawiera rozpuszczalniki, sole, koagulatory i resztki lakieru i jest odprowadzane, ewentualnie przez urzą dzenie oczyszczające, do atmosfery. W przedstawionej na rysunku strefie każdy odcinek kanału przebiega poziomo, tak że na jego spodzie mogą zbierać się substancje unoszone z powietrzem, które jednak nie powinny uchodzić z tego odcinka kanału.

Przedstawiony kanał powietrzny składa się z poszczególnych elementów kanałowych 1, 1', 1”, 1', które - poza otworami opisanymi niżej - są identyczne i w zasadzie płaskie. Dokładną budowę takiego elementu kanałowego 1 można poznać z fig. 2 do 8. Każdy taki element kanałowy 1 składa się w zasadzie z prostokątnej, płaskiej blachy, która na wszystkich czterech krawędziach jej powierzchni głównej 2 ma wielokrotne zagięcie. Kształt tego wielokrotnego zagięcia widać w szczególności na fig. 5 i 8. Z prostokątną powierzchnią główną 2 elementu kanałowego 1 łączy się najpierw pod kątem prostym pierwsze, stosunkowo długie zagięcie 3, od którego odchodzi również pod kątem prostym drugie zagięcie 4 równoległe do powierzchni głównej 2. Za drugim zagięciem 4 następuje znów pod kątem prostym trzecie zagięcie 5, które na stosunkowo krótkim odcinku przebiega równolegle do pierwszego zagięcia 3 i jest skierowane ku powierzchni głównej 2 elementu kanałowego 1.

Jak widać na fig. 2 i 3, drugie zagięcie 4 i trzecie zagięcie 5 na dłuższych bokach prostokąta przebiegają przez całą długość elementu kanałowego 1, natomiast na krótszych bokach prostokąta drugie zagięcie 4 i trzecie zagięcie 5 są odpowiednio wycięte, tak że powstaje konfiguracja ukazana na fig. 2 i 3.

Przez pierwsze zagięcia 3, na tych obrzeżach elementu kanałowego 1, gdzie jest to potrzebne z niżej objaśnionych powodów, przechodzi wiele otworów 7 rozmieszczonych w regularnych odstępach, co można zauważyć zwłaszcza na fig. 6 i 7. Na fig. 2 otwory 7 nie są bezpośrednio widoczne i zaznaczono je tam symbolicznie za pomocą ich osi.

W miejscach styku, w których spotykają się ze sobą zagięcia 3, 4, 5 dwóch sąsiednich boków prostokąta, zagięcia 3, 4, 5 są zgrzewane ze sobą, tak że powstaje ciągła, szczelna powierzchnia kołnierzowa.

Poszczególne elementy kanałowe 1 są zmontowane w ukazany na fig. 1 sposób we właściwy kanał powietrzny tak, że zagięcia 3, 4, 5 są zawsze skierowane na zewnątrz i wewnętrzne powierzchnie ograniczające kanału powietrznego są w zasadzie gładkie i płaskie. W przedstawionym na fig. 1 przykładzie realizacji dwa identyczne moduły kanałowe 30, 31 są połączone jeden za drugim w kierunku przepływu powietrza. Cały kanał składa się z wielu takich modułów kanałowych 30, 31.

PL 201 049 B1

Każdy moduł kanałowy 30, 31 ma na spodzie dwa umieszczone obok siebie elementy kanałowe 1,1', które stykają się swoimi podłużnymi bokami. Te elementy 1, 1' na przylegających do siebie pierwszych zagięciach 3, 3 są połączone śrubami 8, które przechodzą przez otwory 7 w pierwszych zagięciach 3, 31, i nakrętkami 9, jak to można zobaczyć na fig. 10. W szczelinie między pierwszymi zagięciami 3, 31 mocowanych ze sobą elementów kanałowych 1, 1' umieszczono uprzednio warstewkę uszczelniającego środka klejącego o właściwościach objaśnionych niżej. Tak więc po stężeniu środka klejącego sąsiednie elementy kanałowe 1, 1' są połączone ze sobą nie tylko mechanicznie przez przykręcenie za pomocą śrub 8 i nakrętek 9 lecz także poprzez uszczelniający środek klejący.

Wierzch modułów kanałowych 30, 31 jest zmontowany w identyczny sposób jak ich spód z dwóch elementów kanałowych 1' połączonych ze sobą w opisany sposób.

Każda z bocznych ścianek modułów kanałowych 30, 31 jest utworzona z pojedynczego elementu kanałowego 1'', który swoimi pierwszymi zagięciami 3'' przylega do powierzchni głównych 2, 2''' tworzących spód lub też wierzch elementów kanałowych 1, 1''' tak, że odpowiednie drugie zagięcia 4'' przebiegających prostopadle elementów kanałowych 1 zbiegają się z pierwszymi zagięciami 3, 3''' przebiegających poziomo elementów kanałowych 1, 1'''. Elementy kanałowe 1 tworzące ścianki boczne są przykręcone, jak to ukazano na fig. 9, do powierzchni głównych 2, 2''' odpowiednich przebiegających poziomo elementów kanałowych 1, 1'''. W tym celu śruby 10 przechodzą przez odpowiednie otwory 11 w powierzchniach głównych 2, 2''' i już wspomniane otwory 7' w pierwszym zagięciu 3' pionowego elementu kanałowego 1' oraz są zabezpieczone nakrętkami 12.

Tak więc szerokość w świetle modułów kanałowych 30, 31 jest nieco mniejsza niż suma szerokości dwóch elementów kanałowych 1, 1'.

Również w szczelinach między pierwszym zagięciem 3'' pionowego elementu kanałowego 1'' tworzącego ściankę boczną i sąsiednimi powierzchniami głównymi 2, 2''' przebiegających poziomo elementów kanałowych 1, 1''' umieszcza się warstewkę wspomnianego wyżej uszczelniającego środka klejącego.

Pod pojęciem „uszczelniający środek klejący rozumie się tu substancję, która przede wszystkim ma właściwości klejące, a więc przywiera mocno mechanicznie do materiału, który tworzy łączone ze sobą sektory stykających się ze sobą elementów kanałowych 1, 1', 1'', a ponadto działa oczywiście także uszczelniająco. Trzecią ważną cechą jest trwała plastyczność tego materiału, dzięki czemu w szczególności drgania całej struktury nie mają szkodliwego wpływu na szczelność połączenia. Czwartą cechą wymaganą od uszczelniającego środka klejącego jest odporność na wymienione już wcześniej zanieczyszczenia, które są zawarte w powietrzu przepływającym przez kanał, a więc w szczególności na wspomniane już rozpuszczalniki, sole, koagulatory i resztki lakieru.

Jako przydatne pod tym względem okazały się w szczególności substancje, które bazują na modyfikowanych silanem polimerach albo na polisiarczkach.

Jeżeli elementy kanałowe 1, 1', 1'', 1''' swobodnie rozpięte w ramach modułów kanałowych 30, 31 mają stosunkowo małą powierzchnię, to nie jest potrzebne dodatkowe usztywnienie elementów kanałowych 1. Jednak w przykładzie realizacji z fig. 1, gdzie zarówno poszczególne elementy kanałowe 1, 1', 1'', 1''' jak też w szczególności spód i wierzch, które są złożone z dwóch elementów kanałowych 1, 1', mają stosunkowo dużą powierzchnię, przewidziano dwa dodatkowe środki:

Po pierwsze jako elementy odstępowe między spodem i wierzchem przewidziano w każdym kanale po dwie podpórki 12, z których tylko jedną widać na fig. 1. Sposób mocowania takiej podpórki 12 na jednym z dwóch elementów kanałowych 1, 1' tworzących spód modułu kanałowego 30 przedstawiono na fig. 13. Śruba 13 z dołączoną, nie oznaczoną odnośnikiem, podkładką uszczelniającą przechodzi przez otwór w powierzchni głównej 2 elementu kanałowego 1 i jest zabezpieczona przeciwnakrętką 14. Gwintowany trzpień 15 śruby 13 wystaje przy tym w górę ponad przeciwnakrętkę 14. Podpórka 12 jest pusta w środku i jest otwarta ku dołowi. Z jej dolnym końcem jest zgrzana nakrętka 16. Podpórka 12 może być tak mocowana na zamontowanym wstępnie na elemencie kanałowym 1 członie konstrukcyjnym złożonym ze śruby 13 i przeciwnakrętki 14, że jej nakrętka 16 jest nakręcana na gwintowany trzpień 15 śruby 13 przez obracanie podpórki 12 dotąd, aż dolna strona nakrętki 16 zetknie się z górną stroną przeciwnakrętki 14.

Jak widać na fig. 12, również górny koniec podpórki 12 jest otwarty; również tu jest zgrzana nakrętka 17. Górny koniec podpórki 12 jest mocowany następną śrubą 18, do której jest dołączona, nie mająca odnośnika, podkładka uszczelniająca. Śruba 18 przechodzi przez powierzchnię główną 2''' elementu kanałowego 1''' stanowiącego część wierzchu i jest wkręcana w nakrętkę 17.

PL 201 049 B1

Aby uniknąć drgań w obrębie powierzchni głównej 2, 2', 2'', 2''' poszczególnych elementów kanałowych 1, 1', 1'', 1''', przyklejony jest do każdej z nich zastrzał wzmacniający 19 usytuowany na środku między dwoma krótkimi bokami ograniczającymi. Ten zastrzał 19 ma postać trójkątnego profilu wnękowego, przy czym przylegający do danej powierzchni głównej 2, 2', 2'', 2''' bok trójkąta nie jest ciągły, lecz posiada tylko dwa stosunkowo krótkie skrzydełka, które tworzą kąt ostry z powierzchnią główną 2, 2', 2'', 2''' elementu kanałowego 1, 1', 1'', 1'''. W efekcie powstają dwie klinowe wnęki 20, 21, które mogą wypełniać się środkiem klejącym.

Oczywiście we wszystkich miejscach, gdzie przebita jest otworem powierzchnia ograniczająca kanału powietrznego, na przykład żeby zrealizować połączenie śrubowe, trzeba zatroszczyć się o odpowiednie uszczelnienie.

Claims (13)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kanał gazoszczelny, w szczególności do odprowadzania zanieczyszczonego powietrza odlotowego z procesów przemysłowych, zwłaszcza z lakierni, ze ściankami ograniczającymi, które przynajmniej częściowo są zmontowane z płaskich elementów kanałowych, które z wszystkich stron mają na swoich obrzeżach, skierowane prostopadle do ich powierzchni głównej, zagięcie stanowiące kołnierz łączący, znamienny tym, że ścianki ograniczające kanału (30, 31) utworzone z wszystkich stron z płaskich w zasadzie elementów kanałowych (1, 1', 1'', 1'''), są przynajmniej częściowo, połączone ze sobą czołowo, za pomocą warstewki uszczelniającego, plastycznie tężejącego środka klejącego, w miejscach styku sąsiednich elementów kanałowych (1, 1', 1'', 1''').
2. 2. Kanał według zastrz. 1, znamienny tym, że uszczelniającym środkiem klejącym jest materiał bazujący na polisiarczkach.
3. 3. Kanał według zastrz. 1, znamienny tym, że uszczelniającym środkiem klejącym jest materiał bazujący na polimerach modyfikowanych silanem.
4. 4. Kanał według zastrz. 1, znamienny tym, że z pierwszym tworzącym kołnierz zagięciem (3, 31, 3'', 3''') płaskich elementów kanałowych (1, 1', 1'', 1''') połączone jest pod kątem prostym drugie usztywniające zagięcie (4, 4 4'', 4''').
5. 5. Kanał według zastrz. 4, znamienny tym, że do drugiego zagięcia (4, 4], 4'', 4''') dołączone jest pod kątem prostym trzecie zagięcie (5, 51, 5'', 5''') skierowane z powrotem ku powierzchni głównej (2, 2', 2'', 2''') elementu kanałowego (1, 1', 1'', 1''').
6. 6. Kanał według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy kanałowe (1, 1', 1'', 1''') są dodatkowo skręcone w miejscach styku z sąsiednimi elementami kanałowymi (1, 1', 1'', 1''').
7. 7. Kanał według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada co najmniej jedną podpórkę (12), która przebiega od jednej ścianki ograniczającej do przeciwległej, równoległej do niej ścianki ograniczającej.
8. 8. Kanał według zastrz. 7, znamienny tym, że na jednym końcu podpórki (12) jest zamocowana pierwsza nakrętka (16), nakręcana na gwintowany trzpień (15) śruby (13) ustalonej w ściance, ograniczającej.
9. 9. Kanał według zastrz. 8, znamienny tym, że na drugim końcu podpórki (12) jest zamocowana następna nakrętka (17), w którą jest wkręcona śruba (18) przechodząca przez przeciwległą ściankę ograniczającą.
10. 10. Kanał według zastrz. 1, znamienny tym, że na zewnętrznej stronie powierzchni głównej (2, 21, 2'', 2''') co najmniej jednego elementu kanałowego (1, 1', 1'', 1''') jest zamocowany co najmniej jeden zastrzał usztywniający (19).
11. 11. Kanał według zastrz. 10, znamienny tym, że zastrzałem usztywniającym (19) jest profil wnękowy.
12. 12. Kanał według zastrz. 10 albo 11, znamienny tym, że zastrzał usztywniający (19) jest przyklejony.
13. 13. Kanał według zastrz. 12, znamienny tym, że zastrzał usztywniający (19) ma w przekroju profil trójkątny, przy czym bok przyklejony do powierzchni głównej (2, 2', 2'', 2''') elementu kanałowego (1, 1', 1'', 1''') jest utworzony z dwóch skrzydełek przebiegających pod kątem ostrym do powierzchni głównej (2, 2', 2'', 2''').